Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2009

Σε έξι μέρες ξημερώνει Κυριακή...εκλογών!

Δεν μπορώ άλλο πια!Δεν μπορώ! Ένα μήνα τώρα βλέπουμε στα δελτία ειδήσεων και στις έκτακτες πολιτικές εκπομπές τον Κ. Καραμανλή, τον Γ. Παπανδρέου, όλους τους υποψήφιους βουλευτές των δύο μεγάλων κομμάτων αλλά και όλων των κομμάτων γενικότερα, να μας αναλύουν τί ΔΕΝ έκαναν οι πολιτικοί τους αντίπαλοι, να εκτοξεύουν κατηγορίες και να προσπαθούν να πείσουν τον ελληνικό λαό ότι είναι οι καταλληλότεροι να κυβερνήσουν τον τόπο. Τί λες τώρα;!Αλήθεια;Κι όταν κυβερνούσατε γιατί δεν δείξατε την καταλληλότητά σας; Είκοσι χρόνια το ΠΑΣΟΚ και πεντέμισυ η Ν.Δ. δεν είναι αρκετά, δήλαδή πόσο χρόνο χρειάζεστε μια αιωνιότητα και μια μέρα;Για να μην υποψιαστώ και τρομάξω ότι κι αυτό λίγο θα τους φανεί!
Θεωρείται δεδομένο ότι λόγο επαγγέλματος οφείλω να παρακολουθήσω τα debates για να είμαι ενήμερη και να έχω άποψη πάνω στο θέμα. Και πολύ καλά κάνει και θεωρείται και δεν θα διαφωνήσω καθόλου.Ωστόσο, η αλήθεια είναι ότι δεν άντεξα να παρακολουθήσω ούτε το debate της περασμένης Δευτέρας με τους έξι πολιτικούς αρχηγούς ούτε της Τρίτης με Καραμανλή -Παπανδρέου. Το ομολογώ, αλλά δεν ντρέπομαι. Ξεκίνησα για να δω τί θα ειπωθεί και να σου... η καρδιά στο λαιμό της Παπαρήγα-που να τονίσουμε όμως ότι ήταν κόκκινη, στο χρώμα του κόμματος. Αυτό δεν ήταν στυλιστική δήλωση ή έστω παρέμβαση, αυτό ήταν χτύπημα της μοίρας! Πόσα ν' αντέξει ο Έλληνας τηλεθεατής παύλα πολίτης;
Και βλέπω ένα νέο πρόσωπο ολόφρεσκο(δεν εννοώ ηλικιακά, μην παρεξηγηθώ, μυωπία έχω, όχι στραβισμό) και όχι γνώριμο, τον αρχηγό των Οικολόγων Πράσινων Ν. Χρυσόγελο, κάτι που ήταν όσο να πεις αισιόδοξο. Πάνω που είπα επιτέλους ένας άνθρωπος που ξεφεύγει από τις συνηθισμένες θέσεις, που όλο τα ίδια και τα ίδια λένε, από τις λεκτικές επιθέσεις στους αντιπάλους, από το "άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε" και το "μα δεν μ' αφήνετε να ολοκληρώσω, αλλιώς θα σας απαντούσα" κι έχει ένα πρόγραμμα το οποίο όντως είναι καινούργιο με άλλου είδους προσέγγιση και προοπτική και κυρίως χωρίς πολιτικές φανφάρες και δήθεν πολιτικοποιήσεις, μου βγάζει το μπουκαλάκι με το μαύρο νερό του Ασωπού!Και τα πήγαινε τόσο καλά, μέχρι που έκανε το μέγα σφάλμα του λαϊκισμού!Γιατί κύριε Χρυσόγελέ μου, γιατί;
Θα αναφερθώ κι αυτή τη φορά στον ΣΥΡΙΖΑ. Η πρωτοτυπία ήταν η παρουσία του Αλέξη. Ποιού Αλέξη;!Του Τσίπρα(αν αναφερόμουν στον Γεωργούλη, θα ήταν ποτέ δυνατόν να μην το παρακολουθήσω;όχι βέβαια, αλλά ας επανέλθω γιατί δεν θέλω πολύ να ξεφύγω όταν πρόκειται για ΤΟΝ Αλέξη), του προέδρου του ΣΥνασπισμού ΡΙΖοσπαστικής Αριστεράς και όχι του Συνασπισμού σκέτο. Αυτή τη φορά ο Αλέκος Αλαβάνος άφησε τα ηνία στο sex-symbol(ο Θεός να τον κάνει) της πολιτικής. Αν εξαιρέσουμε την άνεση και την ψυχραιμία του σε κάτι που συμμετείχε πρώτη φορά, εντόπισα κάποια στοιχεία που ούτως ή αλλώς είχε και δεν μου άρεσαν. Το μπλαζέ ύφος τύπου "Ελάτε τώρα, σε μένα μιλάτε τί ερωτήσεις είναι αυτές, ας είμαστε λίγο σοβαροί, χάρη σας κάνω που πολιτεύομαι" ευτυχώς δεν ήταν στη συνηθισμένη του έξαρση, αυτή η άρθρωση λες κι έχουμε βάλει το βίντεο σε αργή κίνηση όμως ήταν και πάλι αισθητή, όπως και το λεξιλόγιο που παραμένει ψυχρό πολιτικό με μια υποψία ότι θέλει να είναι στο πνεύμα της εποχής, αλλά και μόνο το πουκάμισο χωρίς γραβάτα ανταποκρίνεται στο σκοπό αυτό. Μην είμαι άδικη, ήταν καλός, τουλάχιστον αξιοπρεπής και αποτέλεσε έκπληξη αν αναλογιστούμε ότι στις Ευρωεκλογές ο Αλαβάνος κατά μια έννοια τον υποβάθμισε συμμετέχοντας ο ίδιος στο debate. Σαν να υποννοούσε ότι ο Τσίπρας είναι η βιτρίνα, το περιτύλιγμα του κόμματος, ενώ η ουσία, το περιεχόμενο παραμένει το ίδιο και είναι ο παλιός γνώριμος Συνασπισμός. Ο Τσίπρας όμως έκανε πράξη αυτό που έλεγε τον Ιούνιο. Φάνηκε σαν να πήρε πιο σοβαρά το ρόλο του και να δούλεψε για να αποδείξει τις ικανότητές του. Είναι ελπιδοφόρο να βλέπεις ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν και οι άνθρωποι να βελτιωθούν στο χώρο της πολιτικής που μοιάζει λες και έχει ξεχάσει μέχρι κι ο Θεός ότι υπάρχει κάτι τέτοιο.Τελικά δεν είναι ο χρόνος που δεν περνά, είναι οι άνθρωποι που δεν θέλουν ν' αλλάξουν.
Δεν θα μιλήσω για Καρατζαφέρη με την περίφημη "ποσόστοση", τα νεύρα μου μετά απ' όλα αυτά δεν είναι σε κατάσταση να αναλύσουμε τα αμέτρητα προβλήματα του εν λόγω κυρίου. Ούτε για Καραμανλή και Παπανδρέου, τί να πεις;Όταν μάθανε στο Γιώργο τη φράση "θα σηκώσουμε τα μανίκια" τον εντυπωσίασε τόσο που την επαναλάμβανε συνεχώς σαν να ήταν ανώνυμος αλκοολικός στη συνάντηση ΑΑ:Είμαι ο Γιώργος και είμαι καλά!Προσπαθούσε για κάποιον ανεξήγητο λόγο να το πιστέψει κι αυτό είναι που με ανησυχεί!
Ο Καραμανλής...άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς, οπότε δεν θα 'θελα στην κατάσταση που βρίσκεται να φανώ σκληρή και να πω ακόμη μια φορά πόσο εκτός πραγματικότητας βρίσκεται.
Η Αλέκα Παπαρήγα προσπάθησε να προβάλλει την -καλά κρυμμένη- γοητεία της για να συγκεντρώσει την προσοχή και να μας πει έμμεσα ότι..."ακόμη δεν έχετε δει τίποτε, σας επιφυλάσσει πολλές εκπλήξεις ακόμη το ΚΚΕ". Από εκεί που δεν το περιμένεις θα σου'ρθει, φαντάσου ότι ήθελε να μας πει.
Μετά από αυτά αποφάσισα να σταματήσω να αυτοτιμωρούμαι, να κόψω όσο ακόμη είναι νωρίς το μαζοχισμό και να κλείσω την τηλεόραση. Τελικά, ο κόσμος χωρίς δελτία ειδήσεων και πολιτικές εκπομπές δεν ξέρω αν είναι πιο όμορφος, αλλά σίγουρα είναι πιο ήσυχος και λιγότερο σουρρεαλιστικός!
Άντε, να είμαστε καλά, να πάμε να ψηφίσουμε και να τα λέμε -να τα κλαίμε;... θα δείξει!

Τετάρτη, 2 Σεπτεμβρίου 2009

Ένας μήνας και... δυο μέρες μόνο.

Ναι, ναι, ναι. Στις 4 Οκτώβρη θα τρέξουμε -τώρα το λέμε, δεν το δένουμε και κόμπο- πάλι στις κάλπες για να ψηφίσουμε(μάλλον να καταψηφίσουμε) ποιος θέλουμε να κυβερνήσει την πολύπαθη και λίγο σαδομαζοχιστική Ελλάδα μας. Τώρα, όσον αφορά το για πόσο θα κυβερνήσει δεν μπορώ να το πω με βεβαιότητα, καθώς τα τελευταία χρόνια η εκλογική διαδικασία είναι ό, τι και το depon για τον πονοκέφαλο. Μια εύκολη και θεωρητικά ακίνδυνη λύση. Κανένας δεν αντιλαμβάνεται ότι υπάρχει λόγος που το Σύνταγμα ορίζει την τετραετία ως χρόνο διακυβέρνησης και μετά το πέρας της προσφεύγουμε στις κάλπες; Έχουμε παρερμηνεύσει την έννοια της Δημοκρατίας, υπάρχουν νόμοι και ο μόνος λόγος να καταφεύγουμε σε τέτοιες λύσεις είναι ως προτροπή και απαίτηση του λαού. Αντιθέτως, στην κυβέρνηση Καραμανλή είναι ένα παιχνιδάκι με την αντιπολίτευση του τύπου:θες να πάμε σε εκλογές; πάμε!Μόνο που εγώ θα ξαναβγώ κυβέρνηση κι εσύ θα παραμείνεις στην αντιπολίτευση, γιατί δεν υπάρχουν άλλες επιλογές για τους ψηφοφόρους.
Μέσα σε διάστημα τριών ετών ψηφίσαμε για νομάρχες και δημάρχους, για κυβέρνηση, για ευρωπαϊκή εκπροσώπηση και ετοιμαζόμαστε ξανά για βουλευτικές σε ένα μήνα και δύο μέρες! Εάν δεν μπει η χώρα μας ή έστω η κυβέρνηση Καραμανλή στο βιβλίο Γκίνες, θα το πάρω προσωπικά, για να μη σας πω ότι ο πρωθυπουργός θα γίνει χορτοφάγος (vegetarian θα το πω, γιατί είστε και γλωσσομαθείς) και πείτε μου πώς θα παίρνει αυτές τις αποφάσεις που παίρνει, πώς θα σκέφτεται αυτούς τους -σχεδόν αριστοφανικής σύλληψης- ανασχηματισμούς και πώς θα είναι έτσι ζωηρός και γεμάτος ενέργεια, αν πέσει το επίπεδο σιδήρου στον οργανισμό του.
Θέλω πάνω απ' όλα να είμαστε ανθρωπιστές. Σκεφτείτε ότι πριν δέκα μέρες ήταν στο αρχηγείο της πυροσβεστικής να παρακολουθεί το συντονισμό των επιχειρήσεων για την κατάσβεση των πυρκαγιών που έκαναν χιλιάδες στρέμματα δάσους και περιουσίες στάχτες. Και θυμηθείτε ότι είχε ζήσει το ίδιο πριν δύο χρόνια, στις φωτιές που κατέστρεψαν τη μισή Πελοπόννησο. Αυτό και μόνο το γεγονός, οι μνήμες που του ξύπνησαν, δεν του έχουν αφήσει ψυχικά τραύματα νομίζετε; Δεν τον εξουθένωσαν ψυχολογικά; Βεβαίως! Ας το δούμε λογικά, έχει κλονιστεί η αυτοπεποίθησή του και ψάχνει έναν τρόπο να πιαστεί από κάπου, από εμάς εν προκειμένω, και να νιώσει ότι πιστεύουμε ακόμη στις δυνατότητες και ικανότητές του.
Το θέμα είναι:Πιστεύουμε; Ή μάλλον, έχει και τις έχει αποδείξει; Αυτή τη φορά η ψήφος μας θα πάει εκεί που πρέπει ή εκεί που συνήθισε να πηγαίνει; Σε ένα μήνα και κάτι θα ξέρουμε...Θα πούμε περισσότερα τότε.
Λίγο πριν γιορτάσουμε το εθνικό και επετειακό ΌΧΙ, σε ποιους θα πούμε ναι και σε ποιους όχι;
Ο Λουκιανός Κηλαηδόνης έγραψε κι ερμήνευσε έναν από τους ωραιότερους κανόνες για τα ναι και τα όχι.Οι συγκεκριμένοι στίχοι του τραγουδιού "Ο ύμνος των μαύρων σκυλιών" ταιριάζουν απόλυτα στην περίπτωσή μας:
"Στους απέξω λέμε ναι,
στους εντάξει λέμε ναι...
Στους δικούς μας λέμε ναι,
και στους ξύπνιους λέμε ναι
Στους μουσάτους λέμε ναι,
στους φευγάτους λέμε ναι...


Όχι στους τεχνοκράτες,
όχι στους λογικούς...
Όχι λέμε στους βλάκες,
όχι γ... τους άσχετους
Όχι λέμε στους βλάκες,
όχι στους χαζούς..."