Στην εκπνοή του χρόνου...

Το 2014 που φεύγει σε λίγες ώρες, είχε πολλά καλά και πολλά πράγματα που προκάλεσαν φθορά. Τα θετικά δεν μηδενίζουν τα αρνητικά, αλλά και τα δύσκολα δεν μειώνουν την αξία των ωραίων που συνέβησαν αυτή τη χρονιά. Όπως κάθε χρόνο, όμως, θα ήθελα τα καλά να υπερτερούν κατά κράτος.
Αυτή τη χρονιά, άνθρωποι βρήκαν τον έρωτα που περίμεναν από εκεί που δεν το περίμεναν(ο καλύτερος τρόπος δηλαδή), άλλοι αποφάσισαν ότι αυτός που είχαν δεν τους αρκούσε και είχαν τη γενναιότητα να τον αποχαιρετήσουν, κάποιοι υποδέχτηκαν στη ζωή τους τα υπέροχα, ολόγλυκα και πανέμορφα μωρά που επιθυμούσαν κι άλλοι επισφράγισαν την ευτυχία τους, που βρήκαν την αγάπη που ζητούσαν ή έχουν βρει εδώ και χρόνια, με ένα γάμο και χαρήκαμε/συγκινηθήκαμε μαζί τους. Κάποιοι συνέχισαν και φέτος να μοιράζονται τη ζωή τους και να σχεδιάζουν το μέλλον ή απλώς, να περιμένουν να τους εκπλήξει.
Κάποιοι είδαν τα όνειρά τους να εκπληρώνονται κι άλλοι να ματαιώνονται, προσπάθησαν πολύ επί ματαίω ή δικαιώθηκαν, αλλά όλοι κέρδισαν τη γνώση του σε τί αξίζει να επενδύεις, πόσο και πώς.
Άνθρωποι με ταλέντο και ικανότητες "ανακαλύφθηκαν" από άλλους (κατά πλειοψηφία, με λιγότερες ικανότητες και ταλέντο και υπερεκτιμημένη κριτική δεινότητα) που χρόνια τους αγνοούσαν, αλλά και πάλι, όχι στο βαθμό που τους αναλογεί. Οι πρώτοι, όμως, προσπάθησαν να κάνουν εν μέσω αντιξοοτήτων το όνειρό τους πραγματικότητα κι έγινε, έστω κι εν μέρει.
Είχαμε ταξίδια που δεν έγιναν κι άλλα που ανέλπιστα προέκυψαν και μαζί τους μεγάλοι έρωτες με μέρη του κόσμου(σουρεαλιστικό, αλλά συμβαίνει), συναντήσεις και γνωριμίες με ανθρώπους από χώρες που ούτε μπορούσαμε να φανταστούμε, που μάς γέμισαν χαρά, συγκίνηση, εμπειρίες και πρόσθεσαν νέους προορισμούς ανά τον κόσμο. (Εντάξει, δεν θα μείνω στις εκνευριστικές περιπτώσεις που ήταν ήσσονος σημασίας.)
Γνωρίσαμε νέους, ενδιαφέροντες ανθρώπους, κάναμε καινούργιους φίλους, συνεχίσαμε ν' αγαπάμε τους σταθερούς(και προσωπικά, πολύ χάρηκα που παραμένουν), θέσαμε νέο πλαίσιο, νέα κριτήρια, νέα όρια, συμμορφώσαμε αυτούς που έπρεπε(συνεργάτες-γνωστούς-φίλους-συγγενείς κι ετοιμάζουμε σχέδιο συμμόρφωσης για όσους δεν το κατάλαβαν με την πρώτη), αποχαιρετήσαμε τους ταξιδιώτες μας, αλλά δεν πάψαμε να τους αγαπάμε και να τους σκεφτόμαστε κι ας μας χωρίζουν βουνά, θάλασσες μέχρι και ήπειροι, αλλά και εκείνους με τους οποίους έπρεπε απλώς να χωριστούν οι δρόμοι μας.

Συνολικά, μάθαμε ότι η ανθρώπινη ζωή θυσιάζεται στο βωμό των πολιτικών, οικονομικών, προσωπικών συμφερόντων, λες και δεν αξίζει τίποτε. Μάθαμε ότι ζούμε ανάμεσα σε ανθρώπους γεμάτους μίσος, χωρίς ανθρωπιά ή καλοσύνη, έτοιμους να επιτεθούν, να προσβάλλουν, να βιαιοπραγήσουν, ακόμη και να σκοτώσουν, γιατί διαφωνούν, επικρίνουν, δεν ανέχονται. Τί ακριβώς δεν ανέχονται εξαρτάται από την κάθε μεμονωμένη περίπτωση, υπάρχει και στην παράνοια ελαστικότητα!
Στον αντίποδα, μάθαμε ότι υπάρχουν φωτεινές εξαιρέσεις. Άνθρωποι και ομάδες, που προσπαθούν για το καλύτερο. Βοηθούν τους συνανθρώπους τους, νοιάζονται, στηρίζουν, ενημερώνουν, αποδέχονται και βήμα-βήμα δημιουργούν μια δίοδο για να γίνει κάποτε ο κόσμος λίγο καλύτερος, έτσι όπως θα έπρεπε. Ονειρεύονται, σχεδιάζουν εκ του μηδενός και δημιουργούν πανέμορφα πράγματα από οργανώσεις, δράσεις και επιχειρήσεις μέχρι παραστάσεις και ολόκληρα φεστιβάλ.
Και λάμπουν!
 Για το 2015 λοιπόν, θα ήθελα να κρατήσουμε τη γνώση που κερδίσαμε, τους ορίζοντες που ανοίξαμε, να έχουμε υγεία, περισσότερο χρόνο για τους αγαπημένους μας ανθρώπους, νέες ευχάριστες εκπλήξεις, νέους ορίζοντες χωρίς φόβο για το καινούργιο, απέραντη αγάπη, χαρά και ευτυχία, να διανθίσουμε τα καλά, να μηδενίσουμε τα δύσκολα, κρατώντας, όμως, την πολύτιμη γνώση που μας άφησαν. Να έχουμε μια πραγματικά πολύ καλή χρονιά, καλύτερη από την περασμένη.

Υ.Γ. Κι επειδή κατά το κινέζικο ημερολόγιο είναι η χρονιά του προβάτου, φέτος ας μην είμαστε πρόβατα, αλλά ούτε και λύκοι.

                                              Φοίβος Δεληβοριάς- Και του χρόνου

Στις αρχές του φθινοπώρου...

Πέρασε ο καιρός κι ήρθε το φθινόπωρο. Οι εποχές έχουν το ρυθμό τους, τη σειρά τους, τη ρουτίνα τους. Ξέρουν πότε και πώς πρέπει να γίνει το καθετί, μόνο εμείς οι άνθρωποι μπερδευόμαστε και μπερδεύουμε, ξεμένουμε σε παρελθοντικές εποχές, αισθήματα, όνειρα, ελπίδες...
Ανεπίδεκτοι να μάθουμε απ' τη ζωή, έντρομοι μπροστά στο άγνωστο, λες και τα γνωστά δεν ήταν κάποτε ξένη γη. Φοβόμαστε την αλλαγή λες και γεννιόμαστε για τη στασιμότητα κι άλλες φορές από τον φόβο γι' αυτή την τελευταία, άτσαλα καταστρέφουμε τις υγιείς σταθερές μας.
Και περνάει ο καιρός κι ακούμε τις προσδοκίες, τις επιθυμίες των άλλων για τις δικές μας ζωές να μοιάζουν με δαμόκλειο σπάθη που ετοιμάζεται να πέσει στο κεφάλι μας.
Φέτος το καλοκαίρι, αν έμαθα κάτι, είναι πως δεν αντέχω τις προσδοκίες, τις απαιτήσεις, τα "πρέπει" των άλλων για τη δική μου ζωή. Μ' έπνιγε η μιζέρια που εγώ έβλεπα σε όσα για εκείνους ήταν η "φυσική εξέλιξη". Στα 25 μου άκουγα ανθρώπους να μου μιλούν για γάμους και παιδιά κάνοντάς με να αναρωτιέμαι αν με πήραν τα χρόνια πριν το καταλάβω. Εδώ που τα λέμε, και να με έπαιρναν τα χρόνια, με ποιο δικαίωμα θα έκανε ο οποιοσδήποτε κριτική στις επιλογές μου, θα μου κουνούσε διδακτικά το δάχτυλο για το πώς "θα έπρεπε" να είναι η ζωή μου και θα προσπαθούσε να αναμειχθεί αυτοβούλως σ' αυτή;
Κάποια στιγμή ήθελα να αρχίσω να τρέχω μακριά (φανταστείτε την Άναμπελ να την κυνηγάει ο Βόγλης με το "στάσου, μύγδαλα", αλλά χωρίς να την φτάνει εντέλει). Κατάλαβα ποιο είναι ένα από τα χειρότερα προβλήματα της ελληνικής οικογένειας και κοινωνίας: ανακατεύεται και έχει άποψη για όλα! Ακόμη και γι' αυτά που εσύ ούτε καν έχεις σκεφτεί, ακόμη και για εκείνα που δεν θέλεις, ούτε ζήτησες, την άποψή τους. Τους χαλάς την εικόνα από την οποία αρνούνται να ξεφύγουν.
Αυτή ξέρουν, αυτήν εμπιστεύονται και οτιδήποτε άλλο είναι ξένο και άρα, μη αποδεκτό.
Σκέφτομαι αρκετά συχνά τον τελευταίο καιρό, τα χάσματα με τους ανθρώπους, από τον τρόπο σκέψης, αντίδρασης, συμπεριφοράς μέχρι το γενικότερο θέμα του τρόπου ζωής που απορρέει από τα μεμονωμένα που ήδη ανέφερα.
Αισθάνθηκα πρώτη φορά ότι με κουράζει αυτή η πόλη. Όσο και να την αγαπώ, όσο και να λατρεύω γωνιές της, άλλο τόσο έχει αρχίσει πια να με κουράζει, έχει ασχημύνει, γιατί οι άνθρωποί της έγιναν κουραστικοί και άσχημοι. Η γκρίνια, η μιζέρια, η διαρκής ετοιμότητα και διάθεση για διαπληκτισμό (στην καλύτερη περίπτωση), η κακία, η κοροϊδία, η βία, το άνευ λόγου και προηγουμένου μίσος για τους ανθρώπους, τη διαφορετικότητά τους, η παντελής έλλειψη σεβασμού προς τους άλλους κι οι ρυθμοί της πόλης που σε εξοντώνουν. Λεωφορεία, μετρό, ηλεκτρικός... Ατέλειωτες ώρες αναμονής, αγανάκτησης, παραίτησης και μετά ένα στοίβαγμα μέσα σ' αυτά και νιώθεις λιγότερο άνθρωπος και περισσότερο μάζα.
Άνθρωποι έτοιμοι να κάνουν κριτική, να γίνουν επικριτικοί, εριστικοί, αγενείς, προσβλητικοί, άνθρωποι μικρόψυχοι που θεωρούν λογικό το παράλογο και φυσικό το ακραίο.
Κι αναρωτιέμαι πού πήγαν οι άνθρωποι που ξέρουν ν' αγαπούν, να τείνουν χέρι βοηθείας και ευήκοον ους, να χαμογελούν χωρίς υπονοούμενα, να σέβονται και να έχουν τρόπους. Ξέρετε πόσο σημαντικοί είναι οι τρόποι για να κυλά ομαλά η καθημερινότητα;
Χάθηκε κι ο χρόνος... Ο προσωπικός χρόνος που τον διαθέτεις όπως επιθυμείς, τον μοιράζεσαι με αυτούς που θέλεις, τον χαρίζεις και τον επενδύεις σε στιγμές, σε σχέσεις, σε αγαπημένους, σε εν δυνάμει αγαπημένους, σε στόχους, σε όνειρα, σε σκοπούς, σε προσπάθειες, σε ταξίδια.
Οι ρυθμοί της πόλης μάς έκλεψαν τον χρόνο και κατ' επέκταση, τις στιγμές με τους ανθρώπους μας. Την πολυτέλεια να μη σκέφτεσαι τίποτα, ν' αδειάσει το μυαλό σου και να μην νιώθεις ενοχές, ή απλώς, να μπορείς να αδειάσεις το μυαλό σου για μερικά λεπτά, μόνο για λίγο. Τόσο λίγο που να μπορεί να είναι γεμάτη μόνο η καρδιά σου.

Πλήθυναν οι μοναχικοί μέσα σε μια πόλη εκατομμυρίων, πλήθυναν κι οι μόνοι. Κινούμαστε ανάμεσα σε αμέτρητους αγνώστους καθημερινά, περνάμε αξιοσημείωτα μεγάλο χρονικό διάστημα συγχρωτιζόμενοι με παντελώς άγνωστους, κάποιες φορές ακόμη και αντιπαθείς ανθρώπους, κάποιες άλλες, συμπαθέστατους, αλλά νιώθουμε μόνοι. Δεν τους κοιτάμε, δεν μας κοιτούν, προσπερνάμε αδιάφορα, βιαστικά, σχεδόν σαν να μας κυνηγούν, ενώ ίσως αν ήμασταν λίγο πιο προσεκτικοί, αν δίναμε λίγο περισσότερο χρόνο, να νικούσαμε στο τέλος. Να κερδίζαμε στη μάχη με τον αμείλικτο χρόνο έναν σύμμαχο.
Περνάμε τη ζωή μας μπροστά σε μια οθόνη (καλή ώρα!) να φτιάχνουμε σχέσεις κατά πάσα πιθανότητα (ή ως επί το πλείστον) ψεύτικες ή έστω, όχι απόλυτα ειλικρινείς, ώστε να αντέξουν την κατά πρόσωπο επαφή, ή διατηρούμε τις πραγματικές μας σχέσεις μέσω αυτής, γιατί τα προγράμματά μας δεν συμπίπτουν.
Μα αν δεν κοιτάξεις τα μάτια του άλλου να δεις τη χαρά, την αγάπη, τη λύπη, την απορία, τον ενθουσιασμό, τη ζεστασιά, την ανησυχία, τα μυστικά που δεν χωρούν σε λέξεις, το δάκρυ που είναι έτοιμο να κυλήσει, αν δεν του χαϊδέψεις το πρόσωπο, το μπράτσο να νιώσετε πώς είστε πράγματι εκεί μαζί, αν δεν του σφίξεις τα χέρια να γαληνέψεις το φόβο, να διώξεις τη μοναξιά, να του δώσεις θάρρος, να ξέρει σε ποιον να υπολογίζει, να του ζητήσεις καταφύγιο, τότε πώς να μη νιώθεις μόνος; Πώς ν' αναπληρώσουν τη ζωή τα Mbps του δικτύου σου;

Κι έρχεται κι η πραγματικότητα να σου θυμίσει την αποτυχία. Όχι, δεν είναι δική σου, είναι γενική, αλλά αυτή τη μοιραζόμαστε όλοι. Κι η μεγαλύτερη αποτυχία είναι να πάψεις να ονειρεύεσαι, να ελπίζεις, να προσπαθείς, να δημιουργείς το χώρο που σου αξίζει, το χώρο που δικαιούσαι στη ζωή. Η μεγαλύτερη αποτυχία είναι να περνά η ζωή και να είναι άδεια ή να τη ζεις με τον τρόπο που σου επιβάλλουν ή επιλέγουν οι άλλοι για σένα. Γιατί όσο κοινότοπο κι αν είναι, έχουμε μόνο μία.
Ευτυχώς, που δεν έχουμε χάσει ακόμη την ικανότητα να αισθανόμαστε, να ονειρευόμαστε κι υπάρχουν άνθρωποι να γίνονται οι φωτεινές ελπίδες για τον κόσμο που δεν εξέπεσε εντελώς και αναπότρεπτα, αλλά έχουμε τη δυνατότητα να ανακαλύπτουμε διαρκώς κι άλλους.
Καλό φθινόπωρο!

Αέρας μουσικής δροσιάς από τους Annex 3

Την Παρασκευή 11/7, ήταν η προτελευταία εκπομπή από τις Culturίστριες στο www.radioreboot.gr, γιατί το καλοκαιράκι έφτασε και όλοι έχουμε ανάγκη να επιβραδύνουμε τους ρυθμούς, όπως επιβάλλει η εποχή και οι θερμοκρασίες. 
Σ' αυτή την εκπομπή, λοιπόν, είχαμε τη χαρά να έχουμε στο στούντιο τον Πολυδεύκη από τους annex 3, να ακούσουμε τα -δροσερά από τη μία και λίγο πιο σκοτεινά από την άλλη- τραγούδια τους, να συζήτήσουμε για το cd "Ένας ήχος με φέρνει κοντά" και να χαρίσουμε από ένα αντίτυπο σε πέντε τυχερούς.
Γιατί το καλοκαίρι θέλει πολλά, ένα εκ των οποίων είναι πάντα η μουσική που μας φτιάχνει τη διάθεση!
Όσοι δεν μας ακούσατε -και όσοι θέλετε να μας ξανακούσετε- voila:
http://www.mixcloud.com/Culturistries/ο-πολυδεύκης-από-τους-annex-3-στις-culturίστριες-11-07-2014/

Φως και σκοτάδι, δύση και ανατολή: η Ιστορία του 20ου αιώνα

Την Παρασκευή 4 Ιουλίου 2014, ταξιδέψαμε στις αρχές του 20ού αιώνα με δύο παραστάσεις και δύο διαφορετικές οπτικές της εποχής.

Την πρώτη ώρα, ο σκηνοθέτης Δημήτρης Τάρλοου βρέθηκε στο στούντιο και είχαμε μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση για το έργο του Καραγάτση, «Μεγάλη Χίμαιρα», που σκηνοθετεί αυτή την περίοδο, τους ήρωές του και τη μεταφορά του στη θεατρική σκηνή με κινηματογραφικά, ωστόσο, στοιχεία.
Τη δεύτερη ώρα, υποδεχτήκαμε τρεις από τους συντελεστές της παράστασης «Μη μου ξυπνάς το παρελθόν- Ένα ταξίδι στην εποχή του ρεμπέτικου», τη Ρένα Τσουρή, την Κατερίνα Κουτούγκου και τον Δημήτρη Αθανασίου, με τους οποίους μιλήσαμε για τη γοητεία της ιστορίας του ρεμπέτικου τραγουδιού, εκείνης της εποχής και των ανθρώπων της. Μάθαμε μάλιστα και σε τί αναφέρεται ο περίφημος στίχος «τα μελιτζανιά να μην τα βάλεις πια»!

Η «Μεγάλη Χίμαιρα» παρουσιάζεται 14-17 Ιουλίου στο θέατρο Πειραιώς 260 στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών, αλλά θα συνεχιστεί το χειμώνα στο θέατρο Πορεία.

Το "Μη μου ξυπνάς το παρελθόν" ανεβαίνει κάθε Πέμπτη και Παρασκευή και με αγγλική αφήγηση (με τη φωνή της Πέμυς Ζούνη) για όλο το καλοκαίρι στο El Convento del Arte (Βιργινία Μπενάκη 7, Μεταξουργείο).

Αν θέλετε να ταξιδέψετε κι εσείς στο χρόνο, να ο τρόπος: http://www.mixcloud.com/Culturistries/%CE%B7-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%B7-%CF%87%CE%AF%CE%BC%CE%B1%CE%B9%CF%81%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%B7-%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CE%BE%CF%85%CF%80%CE%BD%CE%AC%CF%82-%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B5%CE%BB%CE%B8%CF%8C%CE%BD-%CF%83%CF%84%CE%B9%CF%82-cultur%CE%AF%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%B5%CF%82-4-7-2014/

Οι δύο πλευρές μιας εποχής, οι δύο κόσμοι μιας χώρας μέσα από το θεατρικό πρίσμα

Την Παρασκευή 4 Ιουλίου, στις 4μμ, στις Culturίστριες κάνουμε ένα ταξίδι στο χρόνο μέσα από τις παραστάσεις «Η Μεγάλη Χίμαιρα» και «Μη μου ξυπνάς το παρελθόν».

Η «Μεγάλη Χίμαιρα» είναι το έργο του Καραγάτση που κλείνει την τριλογία «Γιούγκερμαν-Λιάπκιν-Χίμαιρα» και το οποίο φέτος, 78 χρόνια μετά την πρώτη του έκδοση, σκηνοθετεί ο εγγονός του, Δημήτρης Τάρλοου, στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών. Το θέμα του έργου είναι η γοητεία του άγνωστου και διαφορετικού που μπορεί εν τέλει να μας συντρίψει. Ο Δημήτρης Τάρλοου θα βρίσκεται στο στούντιο την πρώτη ώρα της εκπομπής, στις 4μμ, για να μιλήσουμε για τη σκηνοθετική του προσέγγιση στο βιβλίο του παππού του και «την αμφιθυμία των Ελλήνων απέναντι στη Δύση», όπως περιέγραφε σ’ αυτό.

Τη δεύτερη ώρα, στις 5μμ, αλλάζουμε θέμα, προσθέτουμε μια διαφορετική μουσική δόση, αλλά παραμένουμε στο θέατρο. Η παράσταση «Μη μου ξυπνάς το παρελθόν» που αποτελεί ιδέα του Δημήτρη Αθανασίου και τη σκηνοθετική επιμέλεια υπογράφει η Πέμυ Ζούνη, είναι «μια ερωτική ιστορία εμπνευσμένη από τα υλικά της ιστορίας που μπόλιασαν το ρεμπέτικο τραγούδι. Με θρυλικά τραγούδια και σπάνιες εικόνες εκείνης της εποχής». Ο Δημήτρης Αθανασίου, η Κατερίνα Κουτούγκου και η Ρένα Τσουρή, έρχονται να μας μιλήσουν για ρεμπέτες και έρωτες από μια εποχή που φέρει μέχρι και σήμερα τον θολό (από γοητεία και αμφιβόλου προέλευσης καπνό) μύθο της.

Σας περιμένουμε την Παρασκευή 4/7, στις 4μμ, στο www.radioreboot.gr

*Στα μικρόφωνα, η Κλεοπάτρα Γκατζάνη και η Παναγιώτα Κοντοδήμα.

Ο Μανώλης Μαυροματάκης για τη σκληρή ενηλικίωση μέσα από το θέατρο

Την Παρασκευή 27 Ιουνίου, οι Culturίστριες στο www.radioreboot.gr είχαν έναν εξαιρετικό καλεσμένο.
Ο Μανώλης Μαυροματάκης, ηθοποιός και επιλεκτικά σκηνοθέτης, μας μίλησε για την εφηβική παράσταση "Καταστρούπολη" που σκηνοθετεί στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών, τη δυσκολία που έχει η σκηνοθεσία μιας παράστασης που απευθύνεται σε έφηβους θεατές, ο τρόπος προσέγγισης και τα μαθήματα ενηλικίωσης που είναι πάντα σκληρά, αλλά εξίσου απαραίτητα.
Απολαύστε την συζήτησή μας εδώ:
http://www.mixcloud.com/Culturistries/ο-μανώλης-μαυροματάκης-στις-culturίστριες-27-06-2014/

Ο Μανώλης Μαυροματάκης περνά από την υποκριτική στη σκηνοθεσία

Ο Μανώλης Μαυροματάκης έχει μια καθ' 'ολα σεβαστή και αξιόλογη πορεία στο θέατρο ως ηθοποιός, πρόσφατα μάλιστα, βραβεύθηκε στο φεστιβάλ του Νάσβιλ για την ερμηνεία του στην ταινία "Ο εχθρός μου" του Γιώργου Τσεμπερόπουλου. Αυτή τη φορά και μετά από μια επιτυχημένη χρονιά στο "Ρινόκερο" του Ιονέσκο, αποφασίζει να πάρει το βάπτισμα του πυρός στη σκηνοθεσία. Σκηνοθετεί το έργο Καταστρούπολη του Φίλιπ Ρίντλεϊ - Φεστιβάλ Αθηνών, μια παράσταση για εφήβους, αλλά και για ενήλικες που έχουν χάσει το νόημα και πρέπει να το αναζητήσουν στο παιδί μέσα τους. Ένας κόσμος θα φτιαχτεί απ' την αρχή, γίνεται;
Η Ξένια Καλογεροπούλου ανεβαίνει ξανά στη σκηνή στο Θέατρο Πόρτα ως η γριά μάγισσα που κινεί τα νήματα.
Αύριο, Παρασκευή 27/6, στις 4μμ ο Μανώλης Μαυροματάκης έρχεται στις Culturίστριες στο www.radioreboot.gr να μας λύσει όλες τις απορίες!
Συντονιστείτε στο www.radioreboot.gr