Στους 28 ανέρχονται οι νεκροί-Δύο νέα θύματα της γρίπης

Δύο νεκροί σήμερα από τη νέα γρίπη. Όπως ανακοίνωσε το υπουργείο Υγείας, στους 26 νεκρούς, που είχαν προσβληθεί από τον ιό Η1Ν1, προστέθηκαν δύο ακόμη άνθρωποι. 230 σχολεία κλείνουν στην Αττική λόγω της γρίπης.

Δύο γυναίκες που είχαν προσβληθεί από τη νέα γρίπη πέθαναν σήμερα, όπως ανακοίνωσε το υπουργείο Υγείας. Η μία εκ των οποίων, 47 ετών, δεν αντιμετώπιζε άλλα προβλήματα υγείας που να επιβαρύνουν την κατάστασή της. Το δεύτερο θύμα του ιού ήταν μια 67χρονη με ιστορικό καρδιακής ανεπάρκειας.
Το πρωί ανακοινώθηκε και ο θάνατος μιας 49χρονης με επιβαρυμένο ιστορικό, η οποία παρουσίασε πολυοργανική ανεπάρκεια και κατέληξε. Η γυναίκα έπασχε από σακχαρώδη διαβήτη, στένωση της μιτροειδούς βαλβίδας της καρδιάς και παχυσαρκία.
Άλλοι τρεις ασθενείς εισήχθησαν και νοσηλεύονται διασωληνωμένοι σε κρίσιμη κατάσταση στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας των νοσοκομείων. Ένας άντρας 52 ετών χωρίς υποκείμενο νόσημα, ένας 74χρονος με ιστορικό σακχαρώδους διαβήτη και μια γυναίκα 37 ετών, της οποίας το ιστορικό διερευνάται.
Εξαιτίας του μεγάλου αριθμού θανάτων από τον ιό της γρίπης Η1Ν1, ο νομάρχης Αθηνών με απόφασή του αναστέλλει τη λειτουργία 230 σχολείων, νηπιαγωγείων, δημοτικών και γυμνασίων.
Η πρόεδρος της επιτροπής πανδημίας συνέστησε τον άμεσο εμβολιασμό, όσο το δυνατόν περισσότερων πολιτών, μέσα στις επόμενες δέκα μέρες, με στόχο να προληφθεί το πανδημικό κύμα της γρίπης που αναμένεται μέχρι τις γιορτές των Χριστουγέννων.
Όσον αφορά το εμβόλιο, έχουν καταγραφεί μέχρι σήμερα 110 παρενέργειες, στο σύνολο των 200.000 ανθρώπων που εμβολιάστηκαν. Η πλειοψηφία αυτών είναι ήπιες με είκοσι να αφορούν την εμφάνιση πυρετού, δώδεκα πονοκεφάλων, έξι εκδήλωσαν αϋπνίες και οι υπόλοιποι αιμωδίες. Σε μια μόνο περίπτωση καταγράφηκε παρατεταμένο τρέμουλο μετά τον εμβολιασμό. Η ασθενής όμως, έπασχε από νευρολογική ασθένεια και αναμένεται η γνωμάτευση του νευρολόγου εντός των ημερών, όπως δήλωσε η κ. Γιαμαρέλου..
Στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας νοσηλεύονται 31 άνθρωποι, εκ των οποίων δύο παιδιά και δύο έγκυοι. Οι ειδικοί εκτιμούν πως οι νεκροί από την νέα γρίπη θα φτάσουν τους ενενήντα. Υψηλότερη θνησιμότητα από τη νέα γρίπη παρατηρείται ως τώρα, στην ηλικιακή ομάδα 40-49 ετών. Οι οκτώ από τους 28 νεκρούς στην Ελλάδα ανήκουν σε αυτή.
Το Ευρωπαϊκό Κέντρο Ελέγχου Ασθενειών (ECDC) ανακοίνωσε το πρωί πως μέχρι σήμερα έχουν πεθάνει από τη νέα γρίπη 9.324 άνθρωποι. Εκ των οποίων Ευρωπαίοι είναι οι 947. Για την ακρίβεια, 250 Βρετανοί, 135 Ισπανοί, 114 Γάλλοι, 107 Ιταλοί και 61 Γερμανοί.


Πηγές Πληροφόρησης:
http://www.enet.gr/?i=news.el.ygeia&id=108441
http://www.enet.gr/?i=news.el.ygeia&id=108562
http://ygeia.tanea.gr/default.asp?pid=8&ct=1&articleID=8338&la=1
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11424&subid=2&pubid=8716815

Η Χαρούλα Αλεξίου και η αισθαντικότητά της θα σε βρει όπου και να 'σαι!

Μέρες πριν γίνει η συνάντηση -όχι, δεν ήταν συνέντευξη, μια συνάντηση γενεών και ψυχών ήταν- τα μόνα συναισθήματα που με κατέκλυζαν ήταν άγχος, πανικός, φόβος και μια αμφιβολία για το αν έπραξα σωστά που θα ήμουν παρούσα και θα συμμετείχα σ' αυτή τη στιγμή. Κι όμως, η Χαρούλα δικαίωσε την απόφαση και γέμισε την ατμόσφαιρα με τη ζεστασιά και την αλήθεια της. Το μόνο συναίσθημα εντέλει ήταν ο ενθουσιασμός.
Τι μπορείς να ρωτήσεις μια γυναίκα που έχει τέτοια διαδρομή και που πιστεύεις πως τα έχει πει όλα. Ποια είναι η σωστή, έξυπνη και πρωτότυπη ερώτηση που να μην έχει ξανακούσει, ειδικά όταν είναι η πρώτη φορά που λαμβάνεις μέρος σε μια τέτοια συνέντευξη, πόσο μάλλον με την Χαρούλα Αλεξίου. Πώς να σταθείς μπροστά της και να της απευθύνεις ερώτηση. Τι αντίδραση μπορεί να έχει;
Όλα αυτά μέχρι που η Χαρούλα μπαίνει στην αίθουσα χαμογελαστή, κεφάτη και ακούς αυτή τη ζεστή, βραχνή φωνή να λέει με γλύκα: "Γεια σας, παιδιά. Τι κάνετε;" Το μόνο που ξεστομίζεις είναι ένα ενθουσιώδες "γεια" συγχρονισμένα με τους υπόλοιπους σαν να σε υπνώτισε το βλέμμα κι η φωνή της. Κι εκεί που αναρωτιέσαι πώς γίνεται να μην αγαπάς την Χαρούλα Αλεξίου, ρωτά με έναν σχεδόν μεταδοτικό ενθουσιασμό "θα μου κάνετε ερωτήσεις;!"
και οι υπνωτισμένοι απαντούν δυνατά "ναι!". Γελάει ξαφνιασμένη και διαπιστώνει "αυτό ήταν λίγο σαν να είμαι σε τάξη". Μα είσαι, όχι μόνο γιατί η αίθουσα είναι γεμάτοι φοιτητές, αλλά γιατί όλοι περιμένουν να μάθουν κάτι από σένα, να μάθουν εσένα.
Αναβοσβήνουν φλας από φωτογραφικές μηχανές και κινητά, οι κάμερες στήνονται, η Χαρούλα ζητά να βγάλει φωτογραφίες με τα παιδιά, "να φαίνονται όλοι". Ψάχνει να βρει ποιο είναι το κατάλληλο σημείο για να βγουν όλοι, κάθεται σε μια άδεια καρέκλα στη γωνία χαμένη στις αγκαλιές των ανθρώπων, μετά πηγαίνει λίγο πιο μπροστά σηκώνει μια κοπέλα απ' την καρέκλα, κάθεται και την παίρνει αγκαλιά για να βγάλουν φωτογραφία με τους υπόλοιπους μέσα στο πλάνο. Στο τέλος ρωτάει αν μπορεί να τις χρησιμοποιήσει, για το facebook ας πούμε. Μα είναι δυνατόν να σου πούμε όχι; Μόνο μια είναι η απάντηση: ναι.
Την παρατηρούσα με δέος. Με εντυπωσίασε. Ήταν πολύ όμορφη. Την περίμενα πιο ψηλή και πιο απόμακρη. Δεν ήταν. Φόραγε μια μπορντό μπλούζα, ένα μαύρο φαρδύ παντελόνι, μαύρα αθλητικά παπούτσια και στο λαιμό της τυλιγμένο ένα ασπρόμαυρο μαντήλι. Χαμογελαστή, πρόθυμη να μιλήσει, να βγάλει φωτογραφίες, να υπογράψει αυτόγραφα με το όνομα, χωρίς το επίθετο. Μα η Χαρούλα, η Χάρις, είναι μία και δεν χρειάζεται το Αλεξίου ως προσδιορισμό.
Μόνο μην τη φιλήσεις. Αρνείται σχεδόν πανικόβλητη και η γλυκιά κυρία Όλγα Παυλάτου της EMI σπεύδει να εξηγήσει, ή να δικαιολογήσει, πως "είμαστε όλοι λίγο περίεργα, μην κολλήσουμε κι άλλους". Λογικό, κυκλοφορεί και μια γρίπη των χοίρων, αλλά και πάλι δεν θες να σε φιλάει ο κάθε άγνωστος. Εμείς το βλέπουμε αλλιώς, γιατί για μας είναι ο δικός μας άνθρωπος. Μ' εκείνη μεγαλώσαμε. Λίγο είναι;
Ανυπομονεί να τη ρωτήσουμε, θέλει να ακούσει και να απαντήσει σε όσο το δυνατόν περισσότερες ερωτήσεις. Ζητά τα τέσσερα τελευταία λεπτά της εκπομπής να μην ακουστεί τραγούδι, αλλά δικές μας ερωτήσεις, το θεωρεί καλύτερο και πιο χρήσιμο. Και το κάνει.
Είναι ειλικρινής κι αληθινή. Θέλει να μην ξεφεύγει, να απαντάει στις ερωτήσεις μας. Λέει πως όταν είσαι καταξιωμένος το έργο σου βρίσκει μεγαλύτερη δεκτικότητα στις καινοτομίες, γι' αυτό και πρέπει όλοι να στηρίζουμε τους νέους καλλιτέχνες, γιατί δεν έχουν αυτό το προνόμιο. Αυτός ο δίσκος θα ήταν ίδιος ακόμη κι αν δεν συμμετείχε σε ομάδα αυτογνωσίας. Το μετανιώνει. Θέλει να λέει πάντα την αλήθεια. Θέλει να πιστεύει πως θα ήταν ίδιος. Έχει ζητήσει πολύ καιρό τη βοήθεια, δεν είναι κάτι τελευταίο. Είναι υπέρ της ψυχοθεραπείας. Έχει παίξει ρόλο στο να αποδέχεται τον εαυτό της. Στην Ελλάδα είναι λίγο ταμπού η ψυχανάλυση, πρέπει να είσαι ψυχοπαθής για να ζητήσεις βοήθεια. Αυτό δεν είναι αλήθεια. Το προτείνει. Μόνο καλό μπορεί να μας κάνει να μιλάμε για τον εαυτό μας και να ζητάμε βοήθεια.

Μέσα από αυτή τη δουλειά, απ' τη μουσική, μπορεί να κάνει ταξίδια, να φεύγει από τον εαυτό της. Πράγματα που άλλοι άνθρωποι πρέπει να κάνουν χρήση ναρκωτικών για να τα καταφέρουν.
Έχει εύκολο το δάκρυ. Κλαίει στις συναυλίες, είναι το καλύτερο κοινό, είναι προσηλωμένη σ' αυτό που βλέπει και ακούει.
Ο έρωτας δεν αφήνει ούτε άσπρο ούτε μαύρο χρώμα. Αφήνει κόκκινο.
Όταν δεν κοιτάμε κατάματα το θέμα που μας απασχολεί, αυτό προσπαθούμε να κάνουμε: να ξεχνάμε. Ποτέ όμως δεν προσπερνάμε. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο.
Το τραγούδι με το οποίο ταυτίστηκε από το δίσκο και δεν ήταν δική της δημιουργία ήταν το Ραντεβού του Μιχάλη Τούμπουρου.
Αναφέρεται στις δυσκολίες που περνά η ελληνική δισκογραφία, ο χρυσός δίσκος αντιστοιχεί πια σε μόλις 6.000 και ο πλατινένιος 12.000 πωλήσεις. Δεν μπορεί να διανοηθεί πως θα κλείσουν τα δισκάδικα της πόλης της, δεν γίνεται. Θα υπερασπιστεί αυτή τη δουλειά πηγαίνοντας ακόμη και στο Metropolis να υπογράψει τον δίσκο της, την Τρίτη 1/12 στις 8:30μ.μ. στην οδό Πανεπιστημίου. Η συνεργασία με το γιο της, Μάνο Θεοφίλου, δεν κάνει τον δίσκο πιο προσωπικό, ούτε την επιδίωξαν. Απλώς, η δική του νεανική ματιά -ως παραγωγός- ταίριαζε σ’ αυτή τη δουλειά. Η σκέψη για την ενορχήστρωση του Κρυμμένου Μυστικού από τους Onirama ήταν ιδέα του γιου της, εκείνη δεν πίστευε ότι μπορούν, ότι είχαν να δώσουν κάτι επιπλέον στο τραγούδι. Κι όμως, είχαν. Το Μεγάλωσα είναι μια εξομολόγηση ότι κι εκείνη αφέθηκε στην εποχή, στον καναπέ, ότι δεν βγαίνει στους δρόμους, αλλά, χωρίς να δικαιολογείται, λέει πως χαίρεται όταν οι πορείες έχουν αποτέλεσμα. Μιλάει για την έντεχνη σκηνή. Είναι περήφανη που ανήκει σ’ αυτή. Είναι λαϊκή τραγουδίστρια, αλλά η λαϊκή μουσική έχει μπερδευτεί, έχει γίνει λίγο απ’ όλα. Αυτό δεν σημαίνει πως ο ακροατής που ακούει έντεχνο είναι καλύτερος απ’ αυτόν που ακούει Μαζωνάκη. Μπορεί να ακούς Αλεξίου, Γαλάνη, Πρωτοψάλτη και να σ’ αρέσει ο Μαζωνάκης, πρέπει να τα ακούς όλα. Άλλωστε, απ’ ό, τι έχει μάθει είναι μια χαρά παιδί. Και γελάμε, λόγω της απουσίας συμπλεγμάτων και το αναπάντεχο σχόλιο.

Κλείνει με μια συγκινητική στιγμή, για τον άνθρωπό της, έναν άνθρωπο με μπέσα. Θέλει να αναφερθεί σε κάποιον που δεν υπάρχει πια, αλλά η ερώτηση διευκρινίζει, για κάποιον που ξέρει και τη διαθέτει ακόμη. Κι έτσι δεν απαντά. Όλοι όμως, συνωμοτικά κοιταχτήκαμε και είπαμε με τα μάτια αυτό που σκεφτήκαμε. Μάνος Λοΐζος.
Η κυρία Χάρις Αλεξίου, σήμερα έγινε η Χαρούλα μας και μας χάρισε ένα υπέροχο απόγευμα γεμάτο μελωδίες, αλήθειες, ζεστασιά, χαμόγελα και αγάπη.
Χαρούλα, η αγάπη μας θα σε βρει όπου και να 'σαι! Να το θυμάσαι. Και να το ξέρεις.

Την Δευτέρα 23 Νοεμβρίου 2009, 6-8 το απόγευμα, η Χάρις Αλεξίου παραχώρησε συνέντευξη στον Μελωδία 99,2 (Μαργαρίτα Μυτιληναίου) και το Δεύτερο Πρόγραμμα 103.7(Οδυσσέας Ιωάννου) στο ραδιοτηλεοπτικό στούντιο του Πάντειου Πανεπιστημίου στην Πλάκα (οδός Χιλλ 3-5), με τη συμμετοχή των τελειόφοιτων του τμήματος Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού.

«Η αγάπη θα σε βρει όπου και να ‘σαι» Χάρις Αλεξίου, Εστία.

Ένα άκρως ταιριαστό...αταίριαστο ζευγάρι!

Μπαίνοντας στην αίθουσα του θεάτρου Αθηνά περιμένεις να δεις στη σκηνή δύο γυναίκες που αγαπούν και εκτιμούν σχεδόν όλοι, χωρίς να έχουν προκαλέσει ποτέ. Δυο ηθοποιούς που η γοητεία που ασκούν, είτε από το γυαλί της τηλεόρασης είτε από τη σκηνή του θεάτρου, είναι καθηλωτική. Αυτό τελικά είναι ταλέντο. Η Καίτη Κωνσταντίνου και η Υρώ Μανέ είναι αδιαμφισβήτητα δύο καλλιτέχνιδες που το ταλέντο τούς δόθηκε απλόχερα.
Πρωταγωνιστούν στην κωμωδία "Το αταίριαστο ζευγάρι" του Νιλ Σάϊμον, μαζί με τη Σάρα Γανωτή, την Γαλήνη Τσεβά, την Πένυ Σταθάκη, την Κατερίνα Νικολοπούλου, τον Γιώργο Κορμανό και τον Λευτέρη Λαμπράκη.
Μια παράσταση που δεν πρέπει να χάσει κανείς. Δεν είναι "γυναικεία" ή "αντρική", είναι για τον άνθρωπο, τις ανάγκες, τις επιθυμίες, τις αδυναμίες, τα λάθη, τις αποφάσεις, τη συνειδητοποίηση, την αγάπη, τη μοναξιά, τις σχέσεις, κυρίως τη φιλία, τον έρωτα και τη ζωή μετά από αυτόν. Με έναν κωμικό, αλλά κάποιες στιγμές και συγκινητικό, τρόπο συγκεντρώνει όλους τους τύπους ανθρώπων και καταλήγει σε μια μεγάλη αλήθεια. Οι άνθρωποι που αγαπάμε και μας στηρίζουν μπορεί να είναι πολύ διαφορετικοί από εμάς, μπορεί όσο τους αγαπάμε άλλο τόσο να μας εκνευρίζουν, αλλά ό, τι κι αν γίνει θα είναι πάντα εκεί για μας, να μας φέρνουν αντιμέτωπους με την αλήθεια που αρνούμαστε να δούμε.
Το σκηνικό είναι ιδιαίτερο, με γούστο και πολύ καλή αισθητική, με αληθινά αναμμένα κεριά που καίνε καθ' όλη τη διάρκεια του έργου και, πριν καν αρχίσει η παράσταση, σε προδιαθέτει πολύ θετικά.
Η Σάρα Γανωτή, ως αστυνομικός που δεν θέλει και πολύ για να τραβήξει όπλο όταν ακούει τα "μαργαριτάρια" που λένε οι φίλες της, είναι απολαυστική. Η Γαλήνη Τσεβά είναι η πιο..."ανάλαφρη" της παρέας, ερωτευμένη με έναν γυναικολόγο με τον οποίο κάνει διαρκώς σεξ. Η Πένυ Σταθάκη είναι η αφελής και αδαής της γυναικοπαρέας, πολύχρωμη και πληθωρική, με έναν σύζυγο μάλλον τσιγκούνη που τα συζυγικά του καθήκοντα δεν είναι προτεραιότητά του. Η Κατερίνα Νικολοπούλου έχει επιστρέψει στις παλιές φίλες μετά από 25 χρόνια στην Αμερική και δεν πολυκαταλαβαίνει όσα συμβαίνουν. Η Καίτη Κωνσταντίνου είναι η Αλέκα Πομόνη, διευθύντρια του μουσείου της Ακρόπολης, πρώην Ολυμπιονίκης, χωρισμένη εδώ και 2 χρόνια με τον Φίλιππο, ο οποίος της ζητά τηλεφωνικά διαρκώς δανεικά κι εκείνη του στέλνει επιταγές. Η Υρώ Μανέ είναι η Φλώρα Λαζάρου, μια γυναίκα με κρίσεις πανικού που την κάνουν να μην μπορεί να αναπνεύσει και να κινήσει τον αυχένα της, πρώην λογίστρια που τα τελευταία 19 χρόνια της ζωής της τα αφιέρωσε στον σύζυγό της Μάνο, ο οποίος είναι ένας κοντός που φοράει καουμπόικες μπότες με τακούνι, περουκίνι 2 νούμερα μεγαλύτερο απ' το κεφάλι του και δεν αντέχει την τρέλα της που ξεπερνά τον Μπιπ-μπιπ στο Κογιότ, στα δυο τους παιδιά, στην καθαριότητα του σπιτιού και στις προσφορές των καταστημάτων. Μετά από 19 χρόνια βρίσκεται μόνη, μακριά από το σπίτι, τα παιδιά και κυρίως την πολυθρόνα του μασάζ της και πρέπει να ξανασταθεί στα πόδια της και να βάλει τάξη στη ζωή της. Οι μόνοι που μπορούν να την βοηθήσουν είναι οι φίλοι και κυρίως η κολλητή της φίλη, η Αλέκα, που προθυμοποιείται να την φιλοξενήσει. Οι χαρακτήρες σε κάνουν να βρεις σημεία του εαυτού σου και να χαμογελάσεις πονηρά στην παρέα λέγοντας: κάτι μου θυμίζει αυτό. Είναι λίγο και ψυχανάλυση. Εξηγεί, βρίσκει τις αιτίες και τις δικαιολογίες για αυτές τις λεπτομέρειες του χαρακτήρα που όλοι ονομάζουμε απλά δικά μας χαρακτηριστικά, αδυναμίες ή ιδιοτροπίες. Τελικά, δεν είμαστε θύματα, επιλέγουμε και μας αρέσει, για δικούς μας λόγους, να είμαστε.
Οι επόμενοι δύο μήνες της συγκατοίκησης είναι αυτοί που θα κρίνουν τις σχέσεις, τις αντοχές, τους χαρακτήρες, τις αποφάσεις, την αγάπη και θα αναπροσδιορίσουν τα θέλω και τις ζωές των δύο γυναικών.
Οι Ισπανοί -που τελικά δεν είναι Ισπανοί- γείτονες θα τραβήξουν το ενδιαφέρον των κυριών και θα φλερτάρουν μαζί τους με ξεκαρδιστικό τρόπο και αποτέλεσμα. Ο Μανόλο και ο Χέσους φοβούνται την φίλη αστυνομικό και γοητεύονται από την Αλέκα και τη Φλώρα. Η "τριπλή βότκα" που βάζει η Αλέκα στον Μανόλο γίνεται ατάκα που φεύγοντας τη λες με την παρέα σου και γελάς, γιατί είναι σαν συνωμοτικό αστείο που το ξέρετε εσείς και οι ηθοποιοί. Η φράση που γίνεται αυτομάτως αγαπημένη είναι της Φλώρας: "Το πουλί μου κάηκε. Το πουλί σού λέει είναι 8:17 ψήθηκα, πρέπει να με βγάλεις και να με σερβίρεις..." Οι δύο κυρίες δέχονται το κοπλιμέντο: "Είστε μπολύ, μπολύ, γουστόζες". Στη συνέχεια ο Μανόλο-Γιώργος Κορμανός- μας ενημερώνει ότι όταν πίνει απλώνει χέρι σε στήθος, μπούτι, αρπάζει απ' το μαλλί, δίνει μια, κι άλλη μια και κάνει σκληρό έρωτα! Ο Χεσούς-Λευτέρης Λαμπράκης- πάλι δεν κάνει τέτοια.
Η Αλέκα δεν αντέχει άλλο τη Φλώρα και, πάνω στην ένταση, τη διώχνει απ' το σπίτι. Όταν φεύγει, η Αλέκα το μετανιώνει, δεν ήθελε να είναι τόσο σκληρή και δεν αντέχει τη μοναξιά γιατί:"...Κάνει τόση μοναξιά εκεί έξω. Οι φίλοι στις 12 φεύγουν, γυρίζουν στις δικές τους μοναξιές." Ο Φίλιππος τηλεφωνεί να της πει ότι της στέλνει μια επιταγή με όλο τα χρήματα που του είχε δανείσει και δεν θα την ξαναενοχλήσει, γιατί κέρδισε στο καζίνο και δεν χρειάζεται χρήματα. Συνειδητοποιεί πως αυτή η σχέση συναλλαγής ήταν για εκείνη κάτι, κάλυπτε το κενό της μοναξιάς με το να νιώθει ότι την χρειαζόταν.
Η Φλώρα γυρίζει για να την ευχαριστήσει για δύο πράγματα: που την φιλοξένησε και που την έδιωξε, γιατί έμαθε κάτι πολύ σημαντικό. Φεύγοντας, μαζί με το χαμόγελο που έχει μείνει και τον ενθουσιασμό γι' αυτό που είδες, το έχεις μάθει κι εσύ, ο θεατής.
Δεν πρέπει να χρειάζεσαι κάποιον, πρέπει απλώς να τον αγαπάς.















Απόδοση-Διασκευή: Αλέξανδρος Ρήγας, Δημήτρης Αποστόλου Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Ρήγας.
Θέατρο Αθηνά
Πατησίων και Δεριγνύ 10
Τηλ. 210-8237330

Όσα φέρνει η γρίπη, δεν τα παίρνει ο Έλληνας!

Η νέα γρίπη συνεχίζει να αποτελεί θέμα επικαιρότητας και θέμα που απασχολεί ολόκληρο τον κόσμο. Στην Ελλάδα είμαστε πολύ πιο επιφυλακτικοί στο θέμα του εμβολιασμού απ' ό,τι οι περισσότεροι πολίτες παγκοσμίως. Ίσως επειδή δεν έχουμε τόσο πολλά και ισχυρά κρούσματα πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει τόσο μεγάλος κίνδυνος όσο λέγεται, αλλά και μόνο οι συζητήσεις για τις παρενέργειες του εμβολίου αρκούν για να απορριφθεί και μόνο η σκέψη να το κάνουμε. Το 63% των πολιτών δήλωσε ότι δεν πρόκειται να κάνει το εμβόλιο, σύμφωνα με έρευνα της Public Issue για την Καθημερινή.
Υπολογίζεται από τους ειδικούς γιατρούς ότι μέχρι σήμερα έχει νοσήσει και εμφανίσει συμπτώματα της νέας γρίπης το 2-3% των κατοίκων της Ελλάδας. Με βάση διεθνή δεδομένα, πιθανολογείται ότι ένα 20% του πληθυσμού έχει νοσήσει χωρίς να εκδηλωθούν συμπτώματα.
Ο εμβολιασμός για το νοσοκομειακό προσωπικό θα ξεκινήσει την ερχόμενη Δευτέρα, στις 16 Νοεμβρίου, ενώ σήμερα ξεκίνησαν οι πιλοτικοί εμβολιασμοί σε νοσοκομεία. Οι ομάδες υψηλού κινδύνου θα εμβολιάζονται από τις 23 του μήνα, ενώ από 1η Δεκεμβρίου το σύνολο του -υγιούς- πληθυσμού. Μέχρι τις 16 Νοεμβρίου θα είναι διαθέσιμες 700.000 δόσεις, ενώ στις 7 Δεκέμβρη θα έχουν φτάσει τα 2,5 εκατομμύρια, σύμφωνα με δηλώσεις της υπουργού Υγείας. Οι εμβολιασμοί θα γίνονται κυρίως σε νοσοκομεία, ιατρικά κέντρα και ΙΚΑ και μόνο το ένα τρίτο θα γίνεται σε νομαρχίες-κάτι που αρχικά είχε ειπωθεί για το σύνολο των εμβολιασμών.
Στη συνάντηση του διατομεακού συντονιστικού οργάνου για το επιχειρησιακό σχέδιο για την νέα γρίπη, η υφυπουργός Υγείας κ. Φ. Γεννηματά κάλεσε τους γιατρούς και τους νοσηλευτές να εμβολιαστούν για να ξεπεράσουν οι πολίτες το φόβο για το εμβόλιο. Η κ. Ελένη Γιαμαρέλλου, καθηγήτρια και πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Πανδημίας, σε μια προσπάθεια να καθησυχάσει τον κόσμο, διαβεβαίωσε πως το εμβόλιο είναι ασφαλές. Άλλωστε, παρενέργειες έχει και το εμβόλιο της απλής γρίπης που κάθε χρόνο είναι καινούργιο, όπως είπε. Επίσης, ακόμη και όσοι έχουν προσβληθεί απ' τον ιό χωρίς να το γνωρίζουν δεν υπάρχει πρόβλημα στο να εμβολιαστούν.
Ο πρόεδρος του Κέντρου Ελέγχου Πρόληψης Νοσημάτων (ΚΕΕΛΠΝΟ) κ. Σαρόγλου, εξήγησε ότι ο εμβολιασμός γίνεται πρώτον, γιατί όσο περισσότερος κόσμος έχει αντισώματα και δεν μπορεί να μολυνθεί από τον ιό τόσο περιορίζεται η μετάδοση. Και δεύτερον, για να μην αρρωστήσουμε εμείς οι ίδιοι.
Τέλος, οι πολίτες μπορούν να ενημερώνονται για τα κέντρα εμβολιασμού της περιοχής τους από την τηλεφωνική γραμμή 1135 του ΚΕΕΛΠΝΟ, κατά την περίοδο των εμβολιασμών.




Πηγές πληροφόρησης:

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_100071_10/11/2009_336689
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_100025_10/11/2009_336652
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_100008_10/11/2009_336651
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4545282&ct=1
http://www.enet.gr/?i=news.el.ygeia&id=100334
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11424&subid=2&pubid=8112815

De javu:Ο Παπανδρέου Πρωθυπουργός!Ποια χρονιά έχουμε;!

Έρχονται στιγμές στη ζωή του ανθρώπου που συνειδητοποιεί ότι κάτι περίεργο συμβαίνει γύρω του κι είναι ο μόνος που το βρίσκει παράλογο. Τέτοια στιγμή ήταν η ώρα των αποτελεσμάτων χθες, βράδυ Κυριακής 4 Οκτώβρη 2009 που στην Ελλάδα είχαμε βουλευτικές εκλογές. Κι όμως. Δεν ήμουν η μόνη που βρήκε παράλογη την αύξηση των ποσοστών του ΛΑ.Ο.Σ., την μη είσοδο των Οικολόγων Πράσινων στη Βουλή και την εκλογική νίκη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Γύρω στις 12 το βράδυ μού τηλεφώνησε η μητέρα μου να με ρωτήσει αν έμαθα τα αποτελέσματα και μου ανακοίνωσε ότι βγήκε το ΠΑ.ΣΟ.Κ., οι Οικολόγοι Πράσινοι έμειναν απ' έξω και "παίζεται" ακόμη αν τρίτο κόμμα θα είναι το ΚΚΕ ή το ΛΑ.Ο.Σ. Εκεί ήταν που τα είδα όλα -συγνώμη για την αργκό, αλλά ήταν πολύ μεγάλο το σοκ- και όχι μόνο εγώ, αλλά και η παρέα στην οποία βρισκόμουν. Από τον Ιούνιο με τις Ευρωεκλογές οι συμπολίτες μας έχουν βαλθεί να κάνουν το νευρικό σύστημα πολλών από εμάς κλωστές και να γυρίσουν τη χώρα πολλές δεκαετίες πίσω. Ευτυχώς, τρίτο κόμμα βγήκε το ΚΚΕ και όχι το-πιο δεξιά δεν έχει- ΛΑ.Ο.Σ. Αν έβγαινε σκεφτείτε έπαρση και τί αναχρονιστικές γραφικότητες θα ζούσαμε!
Χτες ήταν από εκείνες τις σπάνιες φορές που ντράπηκα που ζω στην Ελλάδα. Ζούμε στην ωραιότερη χώρα του κόσμου με τους χειρότερους και πιο κομπλεξικούς πολίτες στο σύμπαν!Μπράβο μας!Η κακομοιριά, η μιζέρια και η κλάψα έκαναν και πάλι το θαύμα τους.
Αυτό που από πολύ νωρίς με είχε καταπλήξει ήταν η έρευνα της Κappa Research για το Star, Το Βήμα και το in.gr που έδειχνε ότι οι νέοι 18-24 ετών σε ποσοστό 36,2 ψήφισαν Ν.Δ. και -οϊμέ- το 4,3 ΛΑ.Ο.Σ. Κατά τα άλλα: ΠΑ.ΣΟ.Κ. 39,5, ΚΚΕ 7,6, ΣΥ.ΡΙΖ.Α. 5,0 και Οικολόγους Πράσινους 3,2.
Η ηλικιακή ομάδα 18-44 όμως ήταν αυτή που με εξέπληξε ακόμη περισσότερο, καθώς το ποσοστό της Ν.Δ. ήταν 31,8(δηλαδή μικρότερο κατά 4,4 μονάδες από τις ηλικίες 18-24) και του ΛΑ.Ο.Σ. 6,6(υψηλότερο κατά 2,3 μονάδες), ΠΑ.ΣΟ.Κ. 42,9, ΚΚΕ 7,5, ΣΥ.ΡΙΖ.Α. 4,7 και Οικολόγοι Πράσινοι 3,5. Αυτά είναι τα ποσοστά που έδωσαν οι νέοι άνθρωποι στα κόμματα και είναι κατανοητό ότι φυσικά και δεν θα ψήφιζαν ξανά Νέα Δημοκρατία -ε, και ο μαζοχισμός έχει όρια!- ψήφισαν το έτερο κόμμα που το ξέρουμε, το έχουμε νιώσει στο πετσί μας, αλλά έχουμε την ελπίδα ότι θα έχει αλλάξει συνήθειες και νοοτροπία για την επανασύνδεσή μας. Άλλωστε, η αλήθεια είναι ότι κανένα άλλο κόμμα δεν θα μπορούσε να πείσει τον Έλληνα πολίτη ότι έχει την ικανότητα και την ισχύ να κυβερνήσει. Αλλά και μια στροφή στην πραγματική και ουσιαστική ανανέωση θα ήταν αν μη τι άλλο εποικοδομητική, τουλάχιστον μια μεγαλύτερη υποστήριξη στα μικρότερα κόμματα, σε διαφορετικές ιδέες, εφόσον μιλάμε για νέους ανθρώπους, εθεωρείτο αναμενόμενη, αλλά απεδείχθη λάθος εντύπωση. Δεν θα πίστευα ποτέ ότι άνθρωποι συνομίληκοι και -όχι πολύ- μεγαλύτεροι από μένα θα έδιναν τις ψήφους τους σε τόσο μεγάλα ποσοστά σε κόμματα συντηρητικών έως ακραίων αντιλήψεων.
Η Ελλάδα αποφάσισε να επενδύσει στα φοβικά της σύνδρομα αντί να τα ξεπεράσει και να δει πως οι άνθρωποι εξελίσσονται και βελτιώνονται όταν πάψουν να σκέφτονται είτε σαν τον εκλεκτό λαό του Θεού είτε σαν τον κατατρεγμένο, φτωχό, αδύναμο και αδικημένο λαό που όλοι είναι εναντίον του και όλοι είναι εχθροί. Ας καταλάβουμε επιτέλους ότι είμαστε πολίτες του κόσμου, ισότιμοι, ισάξιοι και ίσοι με όλους τους άλλους ανθρώπους, όπως κι εκείνοι σε σχέση μ' εμάς. Δεν είμαστε ανώτεροι από κανέναν και είναι αναγκαίο να συνειδητοποιήσουμε ότι κανείς δεν είναι ανώτερος από εμάς, δεν μας απειλεί και δεν θέλει να μας ισοπεδώσει. Η μοναδικότητα και η διαφορετικότητα είναι στοιχεία κάθε χώρας και κάθε λαού, ο πολιτισμός διαφέρει λόγω γεωγραφίας, συγκυριών και νοοτροπιών και είναι απόλυτα υγιές να συμβαίνει και να το προασπίζουν. Δεν σημαίνει ωστόσο ότι η διαφορετικότητα ακυρώνει την ανθρώπινη υπόστασή μας.Ας το καταλάβουμε μπας και βγάλουμε αυτή την κακομοιριά και τη μιζέρια που κουβαλάμε ως λαός και ανοίξουμε τα -κατά τα άλλα πολύ όμορφα και εκφραστικά- μάτια μας να δούμε τον κόσμο χωρίς παραμορφωτικούς και σκονισμένους φακούς.
Ήρθε ο Γιώργος Παπανδρέου, μετά τον παππού και τον πατέρα του, να κυβερνήσει το ακυβέρνητο πλοίο Ελλάδα, όχι γιατί ο Καραμανλής δεν προσπάθησε να το κάνει, αλλά γιατί πρέπει να έχει γνώση ο καπετάνιος, να έχει λίγη φιλοτιμία για δουλειά το πλήρωμα και κυρίως να θέλει το καράβι, γιατί άμα δεν θέλει...Χαιρέτα μου τον πλάτανο και πες του πως θ' αργήσω!Πόσες φορές είπε ο Παπανδρέου-νέος πρωθυπουργός εκείνο το "θα σηκώσουμε τα μανίκια" και το ακόμη καλύτερο -που μου θύμισε το σουξέ της Έλλης Κοκκίνου- "πάμε μαζί, ελάτε να προχωρήσουμε";!Που να πάμε Γιώργο παιδί μου;Πες μου προορισμό να δω αν μ' αρέσει, τί καιρό θα κάνει για να πάρω τα απαραίτητα, για πόσο καιρό, μόνοι ή με παρέα και μετά να αποφασίσω αν θα πάμε μαζί ή μόνος σου-που και μαζί και μόνος , Γιώργο μου, ίδιος είναι ο πόνος και δεν το λέω εγώ, ο Στράτος Διονυσίου προ ετών το έχει πει. Δεν ήξερε ο αείμνηστος θες να μου πεις;!
Ο Κώστας Καραμανλής θα ρέψει, αφού δεν βγήκε θα σταματήσει να τρώει ή ακόμη χειρότερα, θα πνίξει τον πόνο του στα κοψίδια και το playstation και θα γίνει ο "Κώστας και τα 150 κιλά που τον συνοδεύουν Καραμανλής". Ας σκεφτούμε όμως το πλήγμα στο γόητρο του ανθρώπου Κώστα. Μέχρι χθες έλεγε στην Αλίκη και τον Αλέκο ο μπαμπάς σας είναι πρωθυπουργός, τώρα που παραιτήθηκε και από αρχηγός της Ν.Δ. τί θα λέει;Ο μπαμπάς σας ήταν πρωθυπουργός, ήταν πρόεδρος του κόμματος και πιο παλιά ήταν δικηγόρος;Τόσα τέως πώς να τα αντέξει ο χριστιανός; Εμ, μου ήθελες επικεφαλής των Αχιλλέα Καραμανλή, το είπε ο κ. Κακαουνάκης "αυτό δεν είναι ψηφοδέλτιο, ιατρικό ανακοινωθέν είναι" και η απόφανση των γιατρών η εξής:Η επέμβαση πέτυχε, ο ασθενής απεβίωσε. Τα συλλυπητήριά μας. Να ζήσουμε, να ξεχάσουμε!
Θέλω να μείνω λίγο στον Παπανδρέου, ο οποίος έχει καταφέρει να είναι εξαιρετικά συμπαθής σαν άνθρωπος, άλλα δεν έχει κερδίσει την εκτίμηση ως πολιτικός. Είναι ο άνθρωπος που αν τον είχες θείο θα ήταν ο αγαπημένος σου, αν ήταν πατέρας σου δεν θα σου χάλαγε χατίρι, αν ήταν πατέρας φίλης-φίλου σου θα τον συμπαθούσες φοβερά, αλλά αν έπρεπε να του δανείσεις το αυτοκίνητό σου δεν θα το έκανες ποτέ. Όχι γιατί δεν τον θεωρείς φερέγγυο, αλλά δεν ξέρεις αν θα στο φέρει άθικτο ή αν ο ίδιος θα επιστρέψει σώος και αβλαβής. Εκπέμπει μια καλοσύνη, μια γλυκύτητα, αλλά βγάζει και μια αφέλεια, μια αφηρημάδα που όσο να πεις δεν σε κάνει να πιστεύεις ότι αν τον αφήσεις μια μέρα στο ταμείο του μαγαζιού σου θα μπορέσει να ολοκληρώσει έστω και μια συναλλαγή. Ο Ανδρέας Παπανδρέου έπειθε τόσο ως πολιτικός που επισκίαζε τη γνώμη που είχαν οι πολίτες για εκείνον ως άνθρωπο, έμοιαζε τόσο αδιάφορη μπροστά στην ηγετική του φυσιογνωμία. Αυτό δεν κληροδότησε στο γιο του. Ο Γιώργος είναι τόσο μετριοπαθής, δεν εγείρει συζητήσεις και πάθη, που υπερισχύει η μετριοπάθεια του χαρακτήρα του έναντι της πολιτικής του ικανότητας -αν και εφόσον υπάρχει. Αν αναλογιστούμε και τον παράγοντα Μαργαρίτα, τη γυναίκα που τη βλέπεις και σκιάζεσαι, καταλαβαίνεις ότι αν μεγαλώνεις με δύο τόσο ισχυρές και ισοπεδωτικές προσωπικότητες τον ευνουχισμό δεν τον γλιτώνεις. Είναι συμπαθής στα όρια της ανίας και το τελευταίο πράγμα που χρειαζόμστε είναι έναν ανιαρό πρωθυπουργό ή που να σε κάνει να πιστεύεις ότι κι ο ίδιος βαριέται.Ο Γιώργος μάλλον...δεν είναι πονηρός κι αυτά που λέει εκείνος τα τρώει, εσύ τί θα τρως δεν ξέρω!
Θα περιμένουμε και θα δούμε...ή θα περιμένουμε για να τα πιούμε να ξεχάσουμε!

Σε έξι μέρες ξημερώνει Κυριακή...εκλογών!

Δεν μπορώ άλλο πια. Δεν μπορώ! Ένα μήνα τώρα βλέπουμε στα δελτία ειδήσεων και στις έκτακτες πολιτικές εκπομπές τον Κ. Καραμανλή, τον Γ. Παπανδρέου, όλους τους υποψήφιους βουλευτές των δύο μεγάλων κομμάτων, αλλά και όλων των κομμάτων γενικότερα, να μας αναλύουν τί ΔΕΝ έκαναν οι πολιτικοί τους αντίπαλοι, να εκτοξεύουν κατηγορίες και να προσπαθούν να πείσουν τον ελληνικό λαό ότι είναι οι καταλληλότεροι να κυβερνήσουν τον τόπο. Τί λες τώρα;! Αλήθεια; Κι όταν κυβερνούσατε, γιατί δεν δείξατε την καταλληλότητά σας; Είκοσι χρόνια το ΠΑΣΟΚ και πεντέμισι η Ν.Δ. δεν είναι αρκετά, δηλαδή πόσο χρόνο χρειάζεστε, μια αιωνιότητα και μια μέρα; Για να μην υποψιαστώ -και τρομάξω- ότι κι αυτό λίγο θα τους φανεί...

Θεωρείται δεδομένο ότι λόγο επαγγέλματος οφείλω να παρακολουθήσω τα debates για να είμαι ενήμερη και να έχω άποψη πάνω στο θέμα. Και πολύ καλά κάνει και θεωρείται και δεν θα διαφωνήσω καθόλου. Ωστόσο, η αλήθεια είναι ότι δεν άντεξα να παρακολουθήσω ούτε το debate της περασμένης Δευτέρας με τους έξι πολιτικούς αρχηγούς, ούτε της Τρίτης με Καραμανλή -Παπανδρέου. Το ομολογώ, αλλά δεν ντρέπομαι. Ξεκίνησα για να δω τί θα ειπωθεί και νά 'σου... η καρδιά στο λαιμό της Παπαρήγα -που να τονίσουμε, όμως, ότι ήταν κόκκινη, στο χρώμα του κόμματος. Αυτό δεν ήταν στιλιστική δήλωση ή έστω παρέμβαση, αυτό ήταν χτύπημα της μοίρας! Πόσα ν' αντέξει ο Έλληνας τηλεθεατής παύλα πολίτης;

Και βλέπω ένα νέο πρόσωπο, ολόφρεσκο (δεν εννοώ ηλικιακά, μην παρεξηγηθώ, μυωπία έχω, όχι στραβισμό) και όχι γνώριμο, τον αρχηγό των Οικολόγων Πράσινων Ν. Χρυσόγελο, κάτι που ήταν όσο να πεις αισιόδοξο. Πάνω που είπα, επιτέλους, ένας άνθρωπος που ξεφεύγει από τις συνηθισμένες θέσεις, που όλο τα ίδια και τα ίδια λένε, από τις λεκτικές επιθέσεις στους αντιπάλους, από το "άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε" και το "μα δεν μ' αφήνετε να ολοκληρώσω, αλλιώς θα σας απαντούσα" κι έχει ένα πρόγραμμα το οποίο όντως είναι καινούργιο με άλλου είδους προσέγγιση και προοπτική και κυρίως, χωρίς πολιτικές φανφάρες και δήθεν πολιτικοποιήσεις, μου βγάζει το μπουκαλάκι με το μαύρο νερό του Ασωπού! Και τα πήγαινε τόσο καλά, μέχρι που έκανε το μέγα σφάλμα του λαϊκισμού. Γιατί, κύριε Χρυσόγελέ μου, γιατί;
Θα αναφερθώ κι αυτή τη φορά στον ΣΥΡΙΖΑ. Η πρωτοτυπία ήταν η παρουσία του Αλέξη. Ποιου Αλέξη;! Του Τσίπρα (αν αναφερόμουν στον Γεωργούλη, θα ήταν ποτέ δυνατόν να μην το παρακολουθήσω;όχι βέβαια, αλλά ας επανέλθω γιατί δεν θέλω πολύ να ξεφύγω όταν πρόκειται για ΤΟΝ Αλέξη), του προέδρου του ΣΥνασπισμού ΡΙΖοσπαστικής Αριστεράς και όχι του Συνασπισμού σκέτο. Αυτή τη φορά ο Αλέκος Αλαβάνος άφησε τα ηνία στο sex-symbol (ο Θεός να τον κάνει) της πολιτικής. Αν εξαιρέσουμε την άνεση και την ψυχραιμία του σε κάτι που συμμετείχε πρώτη φορά, εντόπισα κάποια στοιχεία που ούτως ή άλλως είχε και δεν μου άρεσαν. Το μπλαζέ ύφος τύπου "Ελάτε τώρα, σε μένα μιλάτε τί ερωτήσεις είναι αυτές, ας είμαστε λίγο σοβαροί, χάρη σας κάνω που πολιτεύομαι" ευτυχώς δεν ήταν στη συνηθισμένη του έξαρση, αυτή η άρθρωση λες κι έχουμε βάλει το βίντεο σε αργή κίνηση, όμως, ήταν και πάλι αισθητή, όπως και το λεξιλόγιο που παραμένει ψυχρό πολιτικό με μια υποψία ότι θέλει να είναι στο πνεύμα της εποχής, αλλά και μόνο το πουκάμισο χωρίς γραβάτα ανταποκρίνεται στο σκοπό αυτό. Μην είμαι άδικη, ήταν καλός, τουλάχιστον αξιοπρεπής και αποτέλεσε έκπληξη αν αναλογιστούμε ότι, στις Ευρωεκλογές, ο Αλαβάνος -κατά μια έννοια- τον υποβάθμισε συμμετέχοντας ο ίδιος στο debate. Σαν να υπονοούσε ότι ο Τσίπρας είναι η βιτρίνα, το περιτύλιγμα του κόμματος, ενώ η ουσία, το περιεχόμενο παραμένει το ίδιο και είναι ο παλιός γνώριμος Συνασπισμός. Ο Τσίπρας, όμως, έκανε πράξη αυτό που έλεγε τον Ιούνιο. Φάνηκε σαν να πήρε πιο σοβαρά το ρόλο του και να δούλεψε για να αποδείξει τις ικανότητές του. Είναι ελπιδοφόρο να βλέπεις ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν και οι άνθρωποι να βελτιωθούν στο χώρο της πολιτικής που μοιάζει λες και έχει ξεχάσει μέχρι κι ο Θεός ότι υπάρχει κάτι τέτοιο.Τελικά δεν είναι ο χρόνος που δεν περνά, είναι οι άνθρωποι που δεν θέλουν ν' αλλάξουν.
Δεν θα μιλήσω για Καρατζαφέρη με την περίφημη "ποσόστωση", τα νεύρα μου μετά απ' όλα αυτά δεν είναι σε κατάσταση να αναλύσουμε τα αμέτρητα προβλήματα του εν λόγω κυρίου. Ούτε για Καραμανλή και Παπανδρέου, τί να πεις;Όταν μάθανε στο Γιώργο τη φράση "θα σηκώσουμε τα μανίκια" τον εντυπωσίασε τόσο που την επαναλάμβανε συνεχώς σαν να ήταν ανώνυμος αλκοολικός στη συνάντηση Α.Α.: Είμαι ο Γιώργος και είμαι καλά. Προσπαθούσε για κάποιον ανεξήγητο λόγο να το πιστέψει -κι αυτό είναι που με ανησυχεί.
Ο Καραμανλής... άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς, οπότε δεν θα 'θελα στην κατάσταση που βρίσκεται να φανώ σκληρή και να πω ακόμη μια φορά πόσο εκτός πραγματικότητας βρίσκεται.
Η Αλέκα Παπαρήγα προσπάθησε να προβάλλει την -καλά κρυμμένη- γοητεία της για να συγκεντρώσει την προσοχή και να μας πει έμμεσα ότι..."ακόμη δεν έχετε δει τίποτε, σας επιφυλάσσει πολλές εκπλήξεις ακόμη το ΚΚΕ". Από εκεί που δεν το περιμένεις θα σου' ρθει, φαντάσου ότι ήθελε να μας πει.
Μετά από αυτά, αποφάσισα να σταματήσω να αυτοτιμωρούμαι, να κόψω όσο ακόμη είναι νωρίς το μαζοχισμό και να κλείσω την τηλεόραση. Τελικά, ο κόσμος χωρίς δελτία ειδήσεων και πολιτικές εκπομπές δεν ξέρω αν είναι πιο όμορφος, αλλά σίγουρα είναι πιο ήσυχος και λιγότερο σουρεαλιστικός!
Άντε, να είμαστε καλά, να πάμε να ψηφίσουμε και να τα λέμε -να τα κλαίμε;... θα δείξει!

Ένας μήνας και... δυο μέρες μόνο.

Ναι, ναι, ναι. Στις 4 Οκτώβρη θα τρέξουμε -τώρα το λέμε, δεν το δένουμε και κόμπο- πάλι στις κάλπες για να ψηφίσουμε(μάλλον να καταψηφίσουμε) ποιος θέλουμε να κυβερνήσει την πολύπαθη και λίγο σαδομαζοχιστική Ελλάδα μας. Τώρα, όσον αφορά το για πόσο θα κυβερνήσει δεν μπορώ να το πω με βεβαιότητα, καθώς τα τελευταία χρόνια η εκλογική διαδικασία είναι ό, τι και το depon για τον πονοκέφαλο. Μια εύκολη και θεωρητικά ακίνδυνη λύση. Κανένας δεν αντιλαμβάνεται ότι υπάρχει λόγος που το Σύνταγμα ορίζει την τετραετία ως χρόνο διακυβέρνησης και μετά το πέρας της προσφεύγουμε στις κάλπες; Έχουμε παρερμηνεύσει την έννοια της Δημοκρατίας, υπάρχουν νόμοι και ο μόνος λόγος να καταφεύγουμε σε τέτοιες λύσεις είναι ως προτροπή και απαίτηση του λαού. Αντιθέτως, στην κυβέρνηση Καραμανλή είναι ένα παιχνιδάκι με την αντιπολίτευση του τύπου:θες να πάμε σε εκλογές; πάμε!Μόνο που εγώ θα ξαναβγώ κυβέρνηση κι εσύ θα παραμείνεις στην αντιπολίτευση, γιατί δεν υπάρχουν άλλες επιλογές για τους ψηφοφόρους.
Μέσα σε διάστημα τριών ετών ψηφίσαμε για νομάρχες και δημάρχους, για κυβέρνηση, για ευρωπαϊκή εκπροσώπηση και ετοιμαζόμαστε ξανά για βουλευτικές σε ένα μήνα και δύο μέρες! Εάν δεν μπει η χώρα μας ή έστω η κυβέρνηση Καραμανλή στο βιβλίο Γκίνες, θα το πάρω προσωπικά, για να μη σας πω ότι ο πρωθυπουργός θα γίνει χορτοφάγος (vegetarian θα το πω, γιατί είστε και γλωσσομαθείς) και πείτε μου πώς θα παίρνει αυτές τις αποφάσεις που παίρνει, πώς θα σκέφτεται αυτούς τους -σχεδόν αριστοφανικής σύλληψης- ανασχηματισμούς και πώς θα είναι έτσι ζωηρός και γεμάτος ενέργεια, αν πέσει το επίπεδο σιδήρου στον οργανισμό του.
Θέλω πάνω απ' όλα να είμαστε ανθρωπιστές. Σκεφτείτε ότι πριν δέκα μέρες ήταν στο αρχηγείο της πυροσβεστικής να παρακολουθεί το συντονισμό των επιχειρήσεων για την κατάσβεση των πυρκαγιών που έκαναν χιλιάδες στρέμματα δάσους και περιουσίες στάχτες. Και θυμηθείτε ότι είχε ζήσει το ίδιο πριν δύο χρόνια, στις φωτιές που κατέστρεψαν τη μισή Πελοπόννησο. Αυτό και μόνο το γεγονός, οι μνήμες που του ξύπνησαν, δεν του έχουν αφήσει ψυχικά τραύματα νομίζετε; Δεν τον εξουθένωσαν ψυχολογικά; Βεβαίως! Ας το δούμε λογικά, έχει κλονιστεί η αυτοπεποίθησή του και ψάχνει έναν τρόπο να πιαστεί από κάπου, από εμάς εν προκειμένω, και να νιώσει ότι πιστεύουμε ακόμη στις δυνατότητες και ικανότητές του.
Το θέμα είναι:Πιστεύουμε; Ή μάλλον, έχει και τις έχει αποδείξει; Αυτή τη φορά η ψήφος μας θα πάει εκεί που πρέπει ή εκεί που συνήθισε να πηγαίνει; Σε ένα μήνα και κάτι θα ξέρουμε...Θα πούμε περισσότερα τότε.
Λίγο πριν γιορτάσουμε το εθνικό και επετειακό ΌΧΙ, σε ποιους θα πούμε ναι και σε ποιους όχι;
Ο Λουκιανός Κηλαηδόνης έγραψε κι ερμήνευσε έναν από τους ωραιότερους κανόνες για τα ναι και τα όχι.Οι συγκεκριμένοι στίχοι του τραγουδιού "Ο ύμνος των μαύρων σκυλιών" ταιριάζουν απόλυτα στην περίπτωσή μας:
"Στους απέξω λέμε ναι,
στους εντάξει λέμε ναι...
Στους δικούς μας λέμε ναι,
και στους ξύπνιους λέμε ναι
Στους μουσάτους λέμε ναι,
στους φευγάτους λέμε ναι...

Όχι στους τεχνοκράτες,
όχι στους λογικούς...
Όχι λέμε στους βλάκες,
όχι γ... τους άσχετους
Όχι λέμε στους βλάκες,
όχι στους χαζούς..."