"Ελλάς Μονάχου", μια γλυκόπικρη ωδή στο να τολμάς να φεύγεις

Οι σκηνοθέτες και καλλιτεχνικοί διευθυντές της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου, Ανέστης Αζάς και Πρόδρομος Τσινικόρης, παρουσιάζουν στην Πειραιώς 260 (Χώρος Ε), στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, μέχρι και απόψε, Πέμπτη 12 Ιουλίου, το "Ελλάς Μονάχου", μια παράσταση που εμπίπτει στο θέατρο ντοκιμαντέρ, με θέμα τη μετανάστευση των νέων ανθρώπων από την Ελλάδα στο Μόναχο της Γερμανίας.

Η πρεμιέρα έγινε στο Μόναχο στα μέσα Μαρτίου και έχει ήδη παρουσιαστεί συνολικά έντεκα φορές εκεί, αλλά την Τρίτη 10 Ιουλίου έκανε την επίσημη πρεμιέρα της επί ελληνικού εδάφους.
Πρόκειται για μια γλυκόπικρη παράσταση, αυτή τη γεύση αφήνει, μαζί με πολλές-πολλές σκέψεις και προβληματισμούς, ειδικά για όλους-ες εμάς που ανήκουμε στη γενιά που μεγάλωσε στην εποχή της ελληνικής "ευμάρειας", αλλά πριν καν μπει στην ενήλικη ζωή, η περίφημη οικονομική κρίση έκανε με πάταγο την εμφάνισή της.

Επί σκηνής, βρίσκεται ο ένας εκ των δύο σκηνοθετών, ο Πρόδρομος Τσινικόρης, που -όπως λέει και ο ίδιος ξεκινώντας- έχει μεταναστευτικό παρελθόν, γι' αυτό και βρίσκεται εκεί, μαζί με τους τρεις Έλληνες μετανάστες, την Κατερίνα, τον Άγγελο και τον Βαλάντη, που μιλούν για τις δικές τους μεταναστευτικές εμπειρίες, διαφορετικές μεν, αλλά με αρκετές δυσκολίες και μια κοινή άποψη, ότι δεν μετάνιωσαν που έφυγαν και δεν θέλουν να επιστρέψουν στην Ελλάδα. Τουλάχιστον, όπως συνεχίζει να είναι η εργασιακή και οικονομική κατάσταση εδώ.

Ενδιάμεσα, ακούγονται και άλλοι μετανάστες, ακόμη και παλαιότερων γενεών, όπως η μητέρα του Πρόδρομου, αλλά και ο κύριος Λαυρέντης που, μετά τη συνταξιοδότησή του, επιστρέφει στην Ελλάδα και είπε δύο από τα πιο συγκινητικά και δυνατά πράγματα που ακούστηκαν.

Το πρώτο ήταν ότι δεν ήταν ευτυχισμένοι εκεί, γιατί δεν ρίζωσαν ποτέ στον καινούργιο τόπο, ήταν πάντα σαν σε μια νοητή αίθουσα αναμονής για να επιστρέψουν στην Ελλάδα και συμβούλεψε τους νεότερους, να μην κάνουν το ίδιο λάθος. Να φτιάχνουν ρίζες, να ζουν τη ζωή τους εκεί που συμβαίνει, τη στιγμή που συμβαίνει.  Και το δεύτερο, ότι ευτυχία δεν είναι να έχεις χρήματα, αλλά να έχεις χρόνο.

Αυτός ο άνθρωπος που αισθάνεται ότι δεν έχει ρίζες στη Γερμανία, επιστρέφοντας για να μείνει στην Ελλάδα, αποφάσισε να φυτέψει μερικές δεκάδες ελιές, αλλά όχι για να τις αξιοποιήσει με κάποιο τρόπο άμεσα. Όσο ψυχαναλυτικό ή ρομαντικό κι αν ακούγεται, είναι σαν να αποφάσισε ότι θέλει να "ριζώσει" εδώ πια...

Ο πατέρας της Κατερίνας -μέσω ηχητικού μηνύματος- τής υπενθυμίζει ότι, ό,τι και να συμβεί, μπορεί πάντα να γυρίσει πίσω χωρίς δεύτερη σκέψη (αχ, αθάνατη ελληνική οικογένεια που δεν έχεις μόνο παθογένειες, αλλά και μια δύναμη, μια θαλπωρή που ησυχάζει την ψυχή τις πιο κρίσιμες στιγμές).

Και οι τρεις πρωταγωνιστές που αντιμετώπισαν τις δυσκολίες της ελληνικής κρίσης και του πόσο δύσκολο είναι τελικά να προσπαθείς να υπάρξεις, να ζήσεις σε μια χώρα που όλα είναι υπό κατάρρευση, πήραν τη μεγάλη απόφαση να μεταναστεύσουν και κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν, επίσης, πολύ μεγάλες δυσκολίες, αλλά τελικά, τα κατάφεραν και είναι καλά. Έχουν κι άλλα βήματα προς την επίτευξη των στόχων τους, αλλά είναι καλά, γιατί ξέρουν ότι ακόμη και με τις δυσκολίες που υπάρχουν στην Γερμανία, μπορούν να νιώθουν πιο ήρεμοι, να κοιμούνται πιο ήσυχοι.

Με μια θαυμαστή ισορροπία και προσέγγιση, οι δύο σκηνοθέτες έχουν καταφέρει να μην είναι τόσο βαρύ, τόσο φορτισμένο συναισθηματικά το κλίμα καθ' όλη τη διάρκεια της παράστασης, αλλά να υπάρχουν πολλές στιγμές πιο ανάλαφρες, με γέλιο απαραίτητο και βαθιές ανάσες.

Κλείνει με έναν πραγματικά απρόσμενο (με την πολύ καλή έννοια, της απαραίτητης ανάλαφρης ανάσας, όπως ανέφερα προηγουμένως) τρόπο, αλλά αυτό που επίσης, με συγκίνησε ήταν όταν -πριν το τέλος- ο Πρόδρομος μίλησε κι εκείνος ως μετανάστης -βέβαια, εν προκειμένω, εξ αντιστροφής, καθώς γεννήθηκε στη Γερμανία, αλλά σπούδασε, ζει και εργάζεται στην Ελλάδα. Είπε, λοιπόν, ότι δεν μπορεί να πει ότι είναι ευτυχισμένος, αλλά ευτυχία δεν είναι το πού είσαι, η ευτυχία είναι εκεί όπου είναι οι άνθρωποι που αγαπάς. Κι έχει ένα οχυρό που δεν θα πέσει έτσι εύκολα -προσωπικά, συμφωνώ απολύτως επ' αυτού.

Μπορεί να φύγαμε με υγρά μάτια, αλλά και με χαμόγελο, μπορεί να υπήρξε ένα σφίξιμο στην καρδιά και στο στομάχι, καθώς επίσης να μας δημιούργησε αρκετούς προβληματισμούς, αλλά είναι μία πολύ δυνατή, καλοφτιαγμένη (αλλά καθόλου στυλιζαρισμένη) σε όλα τα συστατικά της και πραγματικά, καταπληκτική παράσταση.

Αν είστε τυχεροί και έχετε προμηθευτεί τα εισιτήριά σας, θα την απολαύσετε. Αν είστε πολύ-πολύ τυχεροί και βρείτε τελευταία στιγμή εισιτήρια (αν υπάρχουν), επίσης. Για τους υπόλοιπους, ας ευχηθούμε να μην τελειώσει στο Φεστιβάλ η πορεία της παράστασης στην Ελλάδα.

Τελευταία παράσταση: Πέμπτη 12 Ιουλίου 2018, στις 9μμ, στον χώρο Ε της Πειραιώς 260.

Κείμενο - Σκηνοθεσία: Ανέστης Αζάς, Πρόδρομος Τσινικόρης
Δραματουργία: Christine Milz
Σκηνικά - Κοστούμια: Ελένη Στρούλια
Μουσική: Πάνος Μανουηλίδης
Συμμετέχουν: Πρόδρομος Τσινικόρης και Έλληνες πολίτες του Μονάχου: Άγγελος Γεωργιάδης, Βαλάντης Μπεΐνογλου, Κατερίνα Σόφτση.
Παραγωγή της Münchner Kammerspiele σε συμπαραγωγή με το Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου.

Bob Festival: Η ισχύς και το ταλέντο των AbOvo και 4Frontal εν τη ενώσει...

Το Bob Theatre Festival έχει ξεκινήσει από τη Δευτέρα 9/5 και μέχρι την Κυριακή 15/5, το πιο ζωηρό, χαρούμενο και λαμπρό φεστιβάλ θεάτρου θα ομορφαίνει τα απογεύματα και τα βράδια μας. Παράλληλα, καθημερινά οι Culturίστριες στο Radio Reboot (www.radioreboot.gr), 4-5μμ, παρουσιάζουν την "Ώρα του Bob" με συνεντεύξεις των συντελεστών από τις παραστάσεις της κάθε ημέρας.
Πέρα από τις συνεντεύξεις και τις εκπομπές, όμως, υπάρχει κάτι πολύ σημαντικότερο και ουσιαστικότερο. 
Είναι η ατμόσφαιρα του Bob, που διακρίνεται από γιορτινή διάθεση, ζεστασιά, χαρά και ενθουσιασμό, είναι οι τόσο ωραίες παραστάσεις που συμμετέχουν κι έχουν επιλεγεί με προσοχή από τα παιδιά και τέλος, είναι οι άνθρωποι που κάνουν όλα τα παραπάνω. Αν μια χρονιά γίνεις «κοινωνός» όλης αυτής της ομορφιάς και της χαράς, δεν γίνεται να μείνεις μακριά, θα το περιμένεις σταθερά και με ανυπομονησία κάθε Μάιο.

Μέσα σ' αυτά, θυμήθηκα πώς γνωριστήκαμε με τους ανθρώπους που απόψε απολαύσαμε με τρομερό ενθουσιασμό και θαυμασμό γι’ αυτό που έκαναν επί σκηνής στο «Είσαι ένα κτήνος, Βίσκοβιτς», τους AbOvo και τους 4Frontal. Πρόκειται για μία από τις ωραιότερες και απολαυστικότερες παραστάσεις που έχω δει (κι ευτυχώς, έχω δει αρκετές και πάρα πολύ καλές).

Ας ξεκινήσουμε την αναδρομή λοιπόν...

Τον Οκτώβριο του 2012, ο αγαπητός συμπαραγωγός (τότε, επί εποχής Παντείου) Μανώλης μού στέλνει ένα email στο οποίο, αφού μου εξηγεί ότι υπάρχει μια παράσταση με την οποία έχουν κατενθουσιαστεί όσοι φίλοι-γνωστοί του την έχουν δει και ότι η ομάδα που την ανεβάζει είναι εξαιρετική, έχει προσθέσει το link από την σελίδα της παράστασης σε περίπτωση που θα μας ενδιέφερε για την εκπομπή.

Το επόμενο βήμα, αμέσως μόλις συμφωνούμε με το ραδιοφωνικό μου ταίρι, είναι να τηλεφωνήσω στο θέατρο και να ζητήσω στοιχεία επικοινωνίας με την ομάδα. Μου δίνουν το τηλέφωνο του σκηνοθέτη, ο οποίος απαντά βροντερά, γρήγορα και ανυποψίαστα. Του εξηγώ τί θέλουμε, για πότε και μου λέει με ενθουσιασμό και χαρά ότι θα μιλήσει πρώτα με την ομάδα και μετά θα μου πει ποιοι θα έρθουν, γιατί είναι πολλοί. Τελικά, ήρθε εκείνος, η Αμαλία Νίνου και ο Χάρης Κρεμμύδας. Άμα τη εμφανίσει, μας κέρδισε με το πόσο θετικός και ανοιχτός άνθρωπος είναι. Περάσαμε πάρα πολύ ωραία σ’ εκείνη την εκπομπή μαζί τους.

Ο σκηνοθέτης ήταν ο Θανάσης Ζερίτης, η ομάδα η 4Frontal και η παράσταση το «Σσς... κάποιος έρχεται».

Επί εποχής Reboot, έναν χρόνο και κάτι μετά, δηλαδή το 2014, έρχεται ο Σταύρος Γιαννουλάδης και ο Αποστόλης Κουτσιανικούλης με αφορμή τρεις παραστάσεις, τον «Μουνή», την «Αύξηση» και τον «Faust». Τον Μάιο εκείνης της χρονιάς, στο πλαίσιο του Bob, μας επισκέπτεται ο Πάνος Τοψίδης σε μια απολαυστική 15λεπτη συνέντευξη για τη συμμετοχή της παράστασης «Η αύξηση» στο φεστιβάλ. Πέρυσι, ανεβάζουν το «Όλα τα μανιτάρια τρώγονται (αν και ορισμένα μόνο μια φορά)» και μας επισκέπτονται η Αριστέα Σταφυλαράκη με τον Σταύρο. Φέτος, με την «Οικογένεια Μπες-Βγες» η Αμαλία και η Αριστέα επέστρεψαν στα γνώριμα, ενώ το ραδιοφωνικό μας "βάπτισμα" παίρνουν η Ελένη Κουτσιούμπα και η Ευαγγελία Καρακατσάνη.

Με τους AbOvo τα πράγματα ξεκίνησαν περίπου την ίδια εποχή, λίγους μήνες αργότερα. Είναι τέλος Μαρτίου του 2013 και με αφορμή το «Έγκλημα στη γκαλερί» της ομάδας, αλλά και μια παράσταση στο πλαίσιο σεμιναρίων που κάνει εκείνος, ο Γιάννης Σαρακατσάνης έρχεται για πρώτη -αλλά, φυσικά, όχι τελευταία- φορά στην εκπομπή. 

Γενικά, εκείνη την ραδιοφωνική χρονιά γνωρίσαμε πολλούς ανθρώπους που εκτιμήσαμε, θαυμάσαμε, αγαπήσαμε και συνεχίζουμε ακόμη.

Την επόμενη χρονιά, πάλι Μάρτιο, έχουμε μετακομίσει ραδιοφωνικά και ο Γιάννης ξανάρχεται στην εκπομπή για τα «I will survive», «H μαφία δεν κοιμάται ποτέ» και «Πινόκιο», την ημέρα που ξεκινούν οι συζητήσεις για το Bob 2014 στο Bios. Έτσι, πάνω στη συζήτηση "πέφτει" η ιδέα να κάνουμε κάτι με την εκπομπή και τον σταθμό (και πράγματι, γίνεται). 

Μια εβδομάδα αργότερα, ο Φάνης Παυλόπουλος έρχεται -μαζί με τον Χάρη Αττώνη και τον Κωνσταντίνο Ασπιώτη- με αφορμή το «Armadale», εκτός ομάδας. Τον Ιούνιο, η Βάσω Καβαλιεράτου έρχεται με αφορμή την «Ηλέκτρα». Τον Ιανουάριο του 2015, έχουμε μετακομίσει ως σταθμός και στην τρίτη εκπομπή έρχεται ο Γιώργος Αγγελόπουλος με την παράσταση «Ο Κανίβαλος. Η ανείπωτη ιστορία ενός οικονομικού δολοφόνου». Τον Νοέμβριο του 2015 -μια εβδομάδα μετά τα κορίτσια της 4Frontal- έρχεται και πάλι ο Γιάννης για το «Δάνειο». 

Όλες οι παραπάνω παραστάσεις είναι εκτός ομάδας, μέχρι τον Δεκέμβριο, όπου η Βάσω, η Σωσώ Χατζημανώλη και η Αλεξάνδρα Ούστα έρχονται να μας μιλήσουν για «Το τελευταίο πανέρι».

Μέσα σ’ αυτά τα -σχεδόν 4- χρόνια έχουμε όλοι αλλάξει, βελτιωθεί και εξελιχθεί πολύ τολμώ να πω, αλλά συνεχίζουμε να συναντιόμαστε πάντα με ουσιαστικό σεβασμό και στήριξη και, από πλευράς μας, ειλικρινή θαυμασμό και εκτίμηση για τα υπέροχα πράγματα που κάνουν.

Προφανώς, υπάρχουν οι άνθρωποι-αδυναμίες, ασχέτως χρόνου γνωριμίας, αλλά ο θαυμασμός και η συγκίνηση για το ταλέντο, την εργατικότητα και την επιμονή να κάνουν αυτό που αγαπούν αφορά και τις δύο ομάδες εν συνόλω.

Με την αποψινή παράσταση -μια ευτυχής συγκυρία και συνεργασία των δύο ομάδων- απέδειξαν ακόμη μια φορά πως ελπίδα για ωραία πράγματα, για χαμόγελα, γέλια, σκέψεις, συναισθήματα, δημιουργία, ουσία, υπάρχει. Ευτυχώς, υπάρχει! Και μακάρι να μακροημερεύσουν οι ομάδες, οι συνεργασίες, το Bob, χωρίς εμπόδια (αποδεικνύουν, ούτως ή άλλως, εμπράκτως τόσα χρόνια πόσο αγαπούν αυτό που κάνουν και γίνονται χίλια κομμάτια για να συνεχίσουν να το κάνουν)  και να "γεννούν" τόσο ωραία πράγματα (με την ετυμολογική σημασία του "ωραίου": ο σωστός συνδυασμός, την κατάλληλη στιγμή, με τον σωστό τρόπο). Και όπως είπαμε και στον Γιάννη: Είχαμε ανάγκη να γελάσουμε τόσο, αλλά ποιοτικά, όχι χαζοχαρούμενα. Με κάτι που είχε ωραία προσέγγιση, ωραίες ιδέες, πολλή δουλειά και αμέτρητο ταλέντο.

Την Πέμπτη 12/5, η παράσταση "Είσαι ένα κτήνος, Βίσκοβιτς" επιστρέφει στο Bob και στο Bios, μην το χάσετε, ειλικρινά!

ΥΓ. Με το χέρι στην καρδιά, δεν είναι υποκειμενικά υπέροχη η παράσταση, αλλά απολύτως αντικειμενικά -μόνο η συγκίνηση γι' αυτό είναι υποκειμενική, επειδή είναι από τους γλυκύτερους, πιο ταλαντούχους, εργατικούς, σεμνούς, ασυμπλεγματικούς και άξιους ανθρώπους που έχω γνωρίσει (και αξιαγάπητοι!).

Ξημερώματα στον Πειραιά...

Μεσάνυχτα Μ. Πέμπτης προς ξημερώματα Μ. Παρασκευής όσοι είχαμε την τύχη να βρεθούμε στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά/Municipal Theatre of Piraeus, ζήσαμε κάτι πραγματικά εκπληκτικό στην INSOMNIA GRECA: The Christus Mortuus Insomnia - Η Αγρυπνία του Πάθους.
Ο Κωνσταντίνος Ντέλλας και οι συνεργάτες του από την ομάδα "Bouλouki Project", κλείνοντας τον κύκλο των τριών μεταμεσονύχτιων performances που ξεκίνησαν παραμονή Χριστουγέννων, δημιούργησαν μια εμπνευσμένη και συγκινητική αλληλουχία δρώμενων στους χώρους του θεάτρου, με πάρα πολλούς και πάρα πολύ καλούς ηθοποιούς και performers. Μας δόθηκαν οι χάρτες του χώρου με το τί θα βλέπαμε σε καθέναν ξεχωριστά και ήταν στη διακριτική μας ευχέρεια από ποιο θα ξεκινήσουμε.
Το "ΑΩ" ήταν η αρχή για εμάς και μια πολύ δυνατή εικόνα. Ο προβολέας να δείχνει ένα νεογέννητο που το πλένουν και πίσω από το πανί, μια γυναίκα πλένει με σεβασμό και φροντίδα το σώμα ένος νέου άνδρα που είναι νεκρός...
"Οι κήποι του Αδώνιδος" ήταν η επόμενη στάση, ένας χώρος γεμάτος με πολύχρωμες κορδέλες να κρέμονται από το ταβάνι. Μια νεαρή γυναίκα στεκόταν πάνω από μια κούκλα, δηλαδή τον νεκρό, και έλεγε ένα μοιρολόι -από τις πιο δυνατές και συγκινητικές στιγμές της βραδιάς. Στη συνέχεια, ηθοποιοί, φορώντας μαύρες κορδέλες από γάζα στα μάτια απήγγειλαν κομμάτια από κείμενα με θέμα τον θάνατο και το πένθος. Μόνο που λόγω της εγγύτητας μεταξύ θεατή και ηθοποιού, μου δημιουργήθηκε ένα αίσθημα αμηχανίας.
Στη συνέχεια, μπήκαμε στο φουαγιέ όπου η Δέσποινα Σαραφείδου ετοίμαζε τον χώρο γι' αυτό που θα συνέβαινε στις 3:30πμ. Στην αρχή, είδαμε μια γυναίκα να τακτοποιεί έναν αναστατωμένο χώρο, οπότε προχωρήσαμε.
Στην κεντρική σκηνή, προβαλλόταν μια τρικυμιώδης θάλασσα και μπροστά στεκόταν ένας αστόλιστος επιτάφιος. Επρόκειτο για "Το κενοτάφιο ή ενός λεπτού σιγή", όπου Πάνος Καμμένος μάς διάβαζε για δημοκρατία, δικαιοσύνη, για την πόλη και τους κανόνες της που δεν μας κάνουν πάντα ευτυχισμένους.
Εκεί ήταν που συναντήσαμε και την κινούμενη performance "Κι ας πεθάνω... Οι τρεις αδελφές στη Μόσχα ή Πώς επιλέγω πατρίδα".
Στις σκάλες συναντήσαμε την Ανδρονίκη Μαραθάκη, η οποία, ξεκινώντας από το υπόγειο και μέχρι τον θόλο, ανέβαινε την "Οδό του μαρτυρίου". Αυτό που έκανε επί τρεις ώρες, η συγκέντρωση που είχε και το πόσο καταπονήθηκε το σώμα της γι' αυτό, ήταν κάτι που δεν χωρά σε λέξεις.
Εδώ, θα ήθελα να σχολιάσω πόσο απαράδεκτη ήταν η συμπεριφορά των υπευθύνων του θεάτρου που απείλησαν να διακόψουν την εν λόγω performance, επειδή έπεσε αλάτι από τα σακουλάκια που είχε δεμένα πάνω της η κοπέλα,επειδή υπήρχε "κίνδυνος να χαλάσουν τα μάρμαρα". Πρώτον, ξέρεις εκ των προτέρων τί θα γίνει στον χώρο σου, οπότε προνοείς. Δεύτερον, δεν νοείται να διαχειρίζεσαι έναν τέτοιο χώρο, αλλά να μην κατανοείς και να μην σέβεσαι πόσο δύσκολο είναι αυτό που κάνει η καλλιτέχνις και πόσο χρόνο χρειάστηκε για να συγκεντρωθεί σ' αυτό. Ελπίζω να ήταν μεμονωμένο ατυχές περιστατικό από πλευράς του θεάτρου, γιατί είναι λυπηρό.
Στη συνέχεια, ανεβήκαμε στο "Νυχτέρι", όπου υπήρχαν λουλούδια επιταφίου και ένα βίντεο που έδειχνε το παραδοσιακό στόλισμα ενός επιταφίου. Συνεχίσαμε στο Υπερώο, όπου οι φωτογραφίες του Φώτη Πλέγα με θέμα τον αυτοτραυματισμό, την αυτοτιμωρία, ως δείγμα θρησκευτικής πίστης μάς ήταν απολύτως μη κατανοητό ως πρακτική.
Λίγο πιο πάνω, στο πλαίσιο της ίδιας performance υπό τον τίτλο "Η θλίψη της αυτοθυσίας και η αυτοθυσία της θλίψης", ακούγονταν οι φωνές των τριών καλλιτεχνών να άδουν έναν ύμνο σε ελληνικά, αραβικά και αγγλικά (ο Χάρης -μας- Αττώνης, στα αγγλικά). Ήταν τόσο μυστηριακό, καθηλωτικό και συγκινητικό που μείναμε περισσότερο από μισή ώρα να ακούμε τους ύμνους να επαναλαμβάνονται.
Κατεβαίνοντας, βρεθήκαμε στην μεγάλη αίθουσα που ήταν γεμάτη με μαύρες σακούλες νεκροτομείου στο πάτωμα και από μέσα ακούγονταν φωνές γυναικών, ανδρών και κλάματα μωρού. Στην αρχή, το πρώτο συναίσθημα ήταν ανατριχίλα και λίγο φόβος.
Όταν, όμως, διαβάσαμε τα στοιχεία για τους νεκρούς της 11ης Ιανουαρίου διαχρονικά, από το 1944 στον Πειραιά μέχρι και το 2016, αλλά και πώς τα συμμαχικά αεροπλάνα βομβάρδισαν τον Πειραιά, κάτι που οι κάτοικοι της πόλης δεν περίμεναν και δεν πίστεψαν ότι μπορεί να συμβεί, οδηγώντας τους στον θάνατο, περνώντας ανάμεσα στις μαύρες σακούλες κι ακούγοντας τις φωνές που ζητούν βοήθεια, δεν υπήρχε πια φόβος. Αλλά, βαθιά λύπη, γιατί τώρα ήξερα τί είχε συμβεί και όμως, ούτε εγώ, ούτε κανείς μας μπορούσε να κάνει κάτι.
Κι αυτό είναι το χειρότερο, να σκέφτεσαι πως μια μέρα που ξεκίνησε σαν οποιαδήποτε άλλη, για εκείνους τους ανθρώπους έγινε εφιάλτης και κανείς δεν μπόρεσε να τους σώσει, κανείς δεν μπόρεσε να τους βοηθήσει να μην φοβούνται τόσο.
Κι έτσι, με αυτή την αναστάτωση βρεθήκαμε στην "Κοινή Τράπεζα". Ο χώρος είχε πια τακτοποιηθεί κι ένα τραπέζι, μάλλον πένθους, ετοιμαζόταν. Η ανησυχία της γυναίκας να είναι όλα όπως πρέπει, να κοιτάζει με αγωνία από το παράθυρο περιμένωντας κάποιον (που μπορεί και να μην έρθει), να μαζεύει το κουτί με τις παλιές φωτογραφίες και να προσφέρει το κέρασμα με τρεμάμενα χέρια... Κοιτούσαμε σιωπηλοί -σχεδόν σαν να ντρεπόμαστε που είμαστε παρατηρητές σε κάτι προσωπικό- ένα γεύμα να ετοιμάζεται και τα πρόσωπά μας είχαν μια θλίψη. Ίσως, να ήταν απλώς η ανθρώπινη αντίδραση του συμπάσχω ή κάτι βαθύτερο, οι δικές μας μνήμες απώλειας.
Ήταν από τα ωραιότερα πράγματα που έχω δει στο θέατρο. Αξίζουν θερμότατα συγχαρητήρια σε όλους, για την έρευνα, την έμπνευση, τη σύνθεση και την τελική παρουσίαση.
Ήταν μια σπουδαία βραδιά και η λέξη συγκίνηση την περιγράφει απόλυτα.
Καλή Ανάσταση!

Ο Δον Κιχώτης συναντά τον Τσε Γκεβάρα...

Η φόρτιση, η απογοήτευση, ο σκεπτικισμός που υπάρχει τον τελευταίο καιρό και οι στιγμές που η αισιοδοξία δεν επαρκεί για να εξισορροπήσει την βαριά ατμόσφαιρα κάνουν κείμενα αιώνων να μοιάζουν σαν να γράφτηκαν χθες, σήμερα, τώρα και να γεννούν ολοκαίνουργια. Κι είναι λυπηρό να συνειδητοποιείς πως σε κάθε εποχή οι άνθρωποι ζητούν επίμονα, παθιασμένα, ακόμη κι απελπισμένα, τα ίδια πράγματα. Κι είναι ακόμη πιο λυπηρό να συνειδητοποιείς πως ποτέ δεν κερδίζουν ολοκληρωτικά, ακόμη κι όταν νικούν έχουν χάσει κάτι σημαντικό, ακόμη κι όταν νικούν, η Ιστορία θα θέσει εκ νέου το κεκτημένο ως διακύβευμα. Αυτές ήταν οι σκέψεις που γεννήθηκαν παρακολουθώντας την παράσταση Ο Δον Κιχώτης των Φαναριών: Μεταμορφώσεις του περιπλανώμενου από τον Θερβάντες στον Γκεβάρα, σε κείμενα και σκηνοθεσία του Γιάγκου Ανδρέαδη.

Ο Σάντσο μέσα στην αθωότητα και την αφέλειά του κάνει το σφάλμα να ζητά δικαιοσύνη και προάσπιση των φτωχών κι αδύναμων, μα κανείς δυνατός δεν θα του επιτρέψει να το πραγματοποιήσει. Ο Δον Κιχώτης μαθαίνει, έστω κι αργά, πως όσα ονειρευόταν δεν ανήκαν παρά στη σφαίρα της φαντασίας, μα πώς να αντέξεις να είσαι μέρος ενός κόσμου ξένου; Ο Τσε παλεύει ελπίζοντας, ή μάλλον πιστεύοντας ακράδαντα, πως ο κόσμος θ' αλλάξει κι από μια χούφτα ανθρώπους, για να μάθει με τον σκληρότερο τρόπο πως ακόμη κι οι δίκαιες νίκες τιμωρούνται, καταδικάζονται να λερωθούν από την ανάγκη επιβολής εξουσίας των άλλων, από την παράνοια της απολυταρχίας, από το αίμα των πολεμιστών της...
Γιατί πώς ν' αλλάξεις τον τρόπο που γυρίζει η Γη, όταν το μόνο που σου επιτρέπουν να κινήσεις -κι αυτό με φειδώ- είναι τα πτερύγια ενός ανεμόμυλου;
Αξίζει να τη δείτε.
Απόψε είναι η τελευταία πράσταση στο Τριανόν (Κοδριγκτώνος 21 και Πατησίων 101).

 Κείμενο – σκηνοθεσία: Γιάγκος Ανδρεάδης
Διδασκαλία Φλαμένκο, χορογραφία: Νατάσα Ντέκα
Κιθάρα, μουσική επιμέλεια: Σπύρος Καρβέλας
Βοηθός σκηνοθέτη: Κώστας Μητράκας
Φωτογραφίες: Αντρέας Σιμόπουλος
Παίζουν: Ευτυχία Βαϊμάκη, Μίμης Καπέρδος, Τζωρτζίνα Κώνστα, Αργυρώ Λογαρά, Εβίτα Λύκου, Κώστας Μητράκας, Διονύσης Χριστόπουλος

Στο κινηματοθέατρο ΤΡΙΑΝΟΝ, Κοδριγκτώνος 21 Πατησίων 101 – πλησίον ΗΣΑΠ «Βικτώρια»
Είσοδος: 7 ευρώ
τηλ επικοινωνίας: 2108215469

Ένα αφιέρωμα στις γυναίκες της τέχνης που δίνουν ρυθμό και έμπνευση

Τη Δευτέρα 9/3, η εκπομπή Culturίστριες ήταν αφιερωμένη στις γυναίκες. Την πρώτη ώρα φιλοξενήσαμε δύο υπέροχες γυναίκες και καλλιτέχνιδες, την Γιούλα Μπούνταλη που υπογράφει τα κείμενα και τη σκηνοθεσία, και την Ευγενία Δελιαλή, που αυτή τη φορά είχε τον ρόλο της βοηθού σκηνοθέτη στην παράσταση "Χορός Ξανά" που ανεβαίνει κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο Bios.

Μας μίλησαν για την αγάπη τους για το χορό, τη γνωριμία με τις έξι πρώην χορεύτριες που συμμετέχουν στην παράσταση, τα όρια που επί της ουσίας δεν υπάρχουν στη σχέση τους με την τέχνη, αλλά και τις γυναίκες που αποτέλεσαν πρότυπα για εκείνες.
Τη δεύτερη ώρα, μιλήσαμε για γυναίκες που άφησαν το σημάδι τους στην καλλιτεχνική ιστορία διεθνώς με την αντισυμβατική ζωή και στάση τους, με το ταλέντο, την επιμονή και το θάρρος των επιλογών, αλλά και την ανάληψη της ευθύνης των λαθών τους: Σοφία Βέμπο, Άλκη Ζέη, Ingrid Bergman και Billie Holiday.

Μπορείτε να απολαύστε το αφιέρωμά μας στις γυναίκες εδώ.

https://www.mixcloud.com/Culturistries/%CE%B7-%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%B1-%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%B5%CF%85%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%CE%B4%CE%B5%CE%BB%CE%B9%CE%B1%CE%BB%CE%AE-%CF%83%CF%84%CE%B9%CF%82-cultur%CE%AF%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%B5%CF%82-9-3-2015/

Οι θεατρικές ομάδες «Οικείο Θέατρο» και «4Frontal» έρχονται στις Culturίστριες την Παρασκευή 14/2 στις 4μμ

Δύο θεατρικές ομάδες, ίο«Οικε Θέατρο» και «4Frontal», έρχονται να μας μιλήσουν για τις παραστάσεις τους «Κόκκινο Φωτεινό» , «Ο Μουνής» και «Φάουστ».

 Την πρώτη ώρα της εκπομπής θα φιλοξενήσουμε τους Μίλτο Δημουλή και Βασίλη Μπατσακούτσα  από την ομάδα «Οικείο Θέατρο» που θα μας μιλήσουν για τη δύναμη και τη διαχρονικότητα των κειμένων του Μπρεχτ με άξονα την παράσταση «Κόκκινο Φωτεινό». Η παράσταση δεν έχει συγκεκριμένη θεατρική στέγη, καθώς η φιλοσοφία του «Οικείου Θεάτρου» είναι να παίζουν όπου υπάρχουν άνθρωποι, είτε πρόκειται για το σαλόνι ενός σπιτιού, είτε για επαγγελματικό χώρο, είτε για σκηνή θεάτρου. Συμμετέχουν, επίσης, στο 1^ο Φεστιβάλ Εταιρικών Θιάσων (από 21/2 μέχρι 2/3). 

Τη δεύτερη ώρα, αλλάζουμε κλίμα και υποδεχόμαστε τους Σταύρο Γιαννουλάδη και Αποστόλη Κουτσιανικούλη από την ομάδα «4Frontal» που ανεβάζει δύο παραστάσεις αυτή την περίοδο, την παράσταση «Ο Μουνής» και τον «Φάουστ», σε ελεύθερη διασκευή για εφήβους. Αμφότερα παρουσιάζονται στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Το διήγημα της Λένας Κιτσοπούλου «Ο Μουνής» που πραγματεύεται τα όσα –βίαια και μη- συμβαίνουν πίσω από τις κλειστές πόρτες των σπιτιών σε ένα χωριό της ελληνικής υπαίθρου τη δεκαετία του ’80, γίνεται παράσταση και θίγει την ανάγκη των ανθρώπων να διατηρήσουν την «ετικέτα» που τους έχει δοθεί, όποια κι αν είναι αυτή. 

Ο «Φάουστ» του Γκαίτε, προσεγγίστηκε μ’ έναν διαφορετικό, πιο ελεύθερο και με παιδαγωγικό άξονα, τρόπο από την σκηνοθέτιδα Τζωρτζίνα Κακουδάκη, προσπαθώντας να απαντήσουν στο ερώτημα: τι θέλω να είμαι μέσα στον κόσμο που ζω; 

Οι απαντήσεις την Παρασκευή 14/2 στις 4μμ.

Συντονιστείτε στο www.radioreboot.gr

Στα μικρόφωνα η Παναγιώτα Κοντοδήμα.και η Κλεοπάτρα Γκατζάνη.

Δύο ώρες με την "Περσινή αρραβωνιαστικιά" στις Culturίστριες την Παρασκευή 31/1

Αυτή την Παρασκευή 31 Ιανουαρίου 2014, τρεις από τους συντελεστές της παράστασης "Περσινή αρραβωνιαστικιά" -το βιβλίο της Ζυράννας Ζατέλη που μεταφέρεται για πρώτη φορά στη θεατρική σκηνή(στο Θέατρο του Νέου Κόσμου)- έρχονται στο Radio Reboot (www.radioreboot.gr) και στην εκπομπή Culturίστριες να μας μιλήσουν γι' αυτό το εγχείρημα. Ο ένας από τους δύο σκηνοθέτες. Δημήτρης Αγαρτζίδης και οι δυο εκ των τριών πρωταγωνιστριών, Ξένια Θεμελή και Τατιάνα Άννα Πίττα, θα μας μιλήσουν για το ιδιαίτερο και γοητευτικό στοιχείο του βιβλίου που τους έκανε να θέλουν τόσο επίμονα να το κάνουν παράσταση, αλλά και για την οπτική και τα αισθήματά τους σ' αυτή τη δουλειά. Ο καθένας από τον δικό του ρόλο.
Επίσης, από τις 21 Φεβρουαρίου μέχρι 2 Μαρτίου θα διεξάχθεί φέτος για πρώτη φορά το Φεστιβάλ Εταιρικών Θιάσων στο οποίο θα λάβει μέρος και η ομάδα "Elephas tiliensis" με την παράσταση "Περσινή αρραβωνιαστικιά". 
Για όλα αυτά και ακόμη περισσότερα θα συζητήσουμε την Παρασκευή 31/1 στις 4μμ!

Σας περιμένουμε!

Συντονιστείτε στο www.radioreboot.gr

Ο Στέλιος Μάινας σε μια συζήτηση με αφορμή την παράσταση «Τίρζα» που κατέληξε σε μια προβληματική για τις δυτικές κοινωνίες

Την Παρασκευή 24 Ιανουαρίου 2014, ο Στέλιος Μάινας βρέθηκε, για μία ώρα, στην εκπομπή "Culturίστριες" και το Radio Reboot (www.radioreboot.gr) για να μας μιλήσει για την παράσταση "Τίρζα" , στην οποία πρωταγωνιστεί, σε σκηνοθεσία Κώστα Φιλίππογλου και ανεβαίνει στο θέατρο Ιλίσια.

Πώς ο σύγχρονος άνθρωπος αντεπεξέρχεται στα μέτωπα που ανοίγονται -κι ίσως ο ίδιος ανοίγει-, για το "τέρας" που όλοι κρύβουμε μέσα μας και περιμένει τις κατάλληλες συνθήκες για να εμφανιστεί, για την σχέση διεκδίκησης μεταξύ πατέρα και κόρης, τον φόβο της αλλαγής και της εξέλιξης των γενεών και τα ερωτήματα που γεννώνται, αλλά μένουν αναπάντητα.

Τέλος, γιατί ο σύγχρονος άνθρωπος, που μοιάζει ανεξάρτητος κι αυτάρκης, μένει σε μια νοσηρή κι εξευτελιστική σχέση; Ίσως, γιατί τελικά δεν είναι ούτε αρκετά ανεξάρτητος, ούτε αυτάρκης...

Επίσης, αναφέρθηκε στην παράσταση "Πόλη" της Λούλας Αναγνωστάκη που σκηνοθετεί αυτή την περίοδο και θα ανέβει στο θέατρο "Επί Κολωνώ" από 10 Φεβρουαρίου.

Όσοι δεν καταφέρατε να ακούσετε ζωντανά, μπορείτε στο mixcloud της εκπομπής

Γαμ. μπορεί να μην σημαίνει τίποτα, ίσως, όμως, να σημαίνει πολλά...

Η πρώτη παράσταση κάθε φθινοπώρου σηματοδοτεί την έναρξη της καινούργιας σεζόν, της χρονιάς που κάποτε ήταν σχολική και στην ενήλικη ζωή -ως επαγγελματική πια- διατηρεί τα όριά της. Ξεκινά κάθε Σεπτέμβρη και τελειώνει τον Ιούνιο, δύο ολόκληροι μήνες σαν να παρεμβάλλονται στη χρονιά, σαν να μην της ανήκουν.
Και το φθινόπωρο φτάνει φέρνοντας μαζί πολύ όμορφα πράγματα, μάλλον για να εξευμενίσει τα πνεύματα. Κι εκεί που πας να αναφωνήσεις "πάλι φθινοπώριασε γαμ..." σταματά και βάζει μια μεγαλοπρεπή, ψύχραιμη και καθαρή τελεία.
Περιμένοντας στο φουαγιέ βλέπω ανθρώπους διαφόρων ηλικιών, καταβολών, αισθητικής και ενδυματολογικών επιλογών να περιμένουν τη στιγμή που θα μπούμε στη μεγάλη αίθουσα για να ξεκινήσει η παράσταση. Ο σκηνοθέτης σαν να έχει βγει από παραμύθι κινείται στο χώρο με μια εμφανή, αλλά μετρημένη και χαριτωμένη νευρικότητα.
Η συγγραφέας μοιάζει πιο χαλαρή και σίγουρη, το βιβλίο κυκλοφόρησε, έλαβε πλήθος θετικών σχολίων και διακρίσεις και ήταν εκεί να δει τις χάρτινες λέξεις της να παίρνουν ζωή στη σκηνή.
Οι ηθοποιοί έρχονταν, έφευγαν, άλλοι πιο χαλαροί, άλλοι με μια ανυπομονησία.
Κι η ώρα φτάνει. Καθόμαστε στις θέσεις μας, οι οποίες δεν έφταναν, μιας και ο κόσμος αποφάσισε να στηρίξει ενθουσιωδώς το "Γαμ." -κάνοντας πολύ καλά!
Οι δέκα ηθοποιοί παίρνουν θέση ανάμεσά μας και σε μια λιτή, αλλά ευρηματική σκηνοθεσία οι ιστορίες ξετυλίγονται, παρουσιάζονται, απογυμνώνονται και σ' αγγίζουν.
Αναγνωρίζεις μέσα σε καθεμία από αυτές τις δώδεκα ιστορίες κάτι δικό σου ή κάτι γνώριμο, μια σκέψη, ένα στερεότυπο, ένα συναίσθημα, μια ανάγκη, έναν άνθρωπο, μια σχέση, μια εποχή. Ακόμη και σε κάποιες σουρεαλιστικές ιστορίες, γιατί φυσικά υπάρχουν κι αυτές, υπάρχει κάτι που σε αγγίζει, σε συγκινεί, σε ξαφνιάζει, σε κάνει να απορείς ή σε κάνει να γελάς αβίαστα.
Δεν ξέρω αν αυτό ήταν ο σκοπός της Κατερίνας Έσσλιν που έχει γράψει το "Γαμ." ή του Δημήτρη Μπογδάνου που σκηνοθέτησε την παράσταση, αλλά το κοινό χαρακτηριστικό κάθε ιστορίας, όπως τις εξέλαβα εγώ τουλάχιστον, ήταν η μοναξιά σε κάθε μορφή και με κάθε έννοια.
Ο φόβος της μοναξιάς ή η ανάγκη γι' αυτή, οι άνθρωποι που ακόμη κι αν είναι μαζί στη ζωή επί της ουσίας πορεύονται μόνοι, εκείνοι που βρίσκουν το άλλο τους μισό κι αποχωρίζονται πανηγυρικά τη μοναξιά λίγο πριν πάψουν να ελπίζουν οριστικά. Αλλά κι εκείνοι που ξαφνικά βρίσκονται μόνοι, χάνοντας έναν αγαπημένο άνθρωπο που ισοδυναμεί με ολόκληρο τον κόσμο τους και δεν μπορούν πια να στηριχθούν ούτε στους άλλους ούτε στον ίδιο τους τον εαυτό. Κι άλλοι που αρνούνται να αποδεχτούν μια απώλεια, τόσο που θα προτιμούσαν να είναι μόνοι παρά να αντέξουν τον αποχωρισμό.

Μα στο τέλος, η ανάγκη για το μαζί επικρατεί, παρά τις αντιξοότητες, παρά την προφανή απόκλιση και το φαινομενικά αταίριαστο, οι άνθρωποι βρίσκουν τον τρόπο να συνυπάρξουν, να συμπορευτούν, να δημιουργήσουν τη δική τους ευτυχία -όσοι αντέχουν, βέβαια.
Εσείς δεν το έχετε κάνει ποτέ;

Δέκα εξαιρετικοί νέοι ηθοποιοί που λειτουργούν με θαυμαστή αρμονία, καθώς βρίσκονται διαρκώς στη σκηνή, ή έστω στο χώρο που έχει χαρακτηριστεί ως σκηνή, καθώς ηθοποιοί και θεατές βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο, "ζωντανεύουν" τις ιστορίες, μας κάνουν να γελάμε, μοιράζονται και δημιουργούν συναισθήματα και κόσμους, μας κάνουν συμμέτοχους κι όχι απλούς παρατηρητές και όλα αυτά με μια ποπ αισθητική και μια γλυκόπικρη, αλλά ανάλαφρη και δροσερή ατμόσφαιρα.
Το μόνο αρνητικό, αν θα έπρεπε να βρούμε ένα, είναι η ακουστική του χώρου που δυστυχώς δεν είναι όσο καλή θα μπορούσε, με αποτέλεσμα οι θεατές της μίας πλευράς να δυσκολεύονται να ακούσουν τί λέει ο ηθοποιός που βρίσκεται στην άλλη, ειδικά όταν ακούγεται και η -πολύ σωστά επιλεγμένη- μουσική.

Μέχρι τις 16 Οκτωβρίου 2013, κάθε Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Σάββατο και Κυριακή το "Γαμ." ανεβαίνει στο Θέατρο Θησείον (Τουρναβίτου 7, Ψυρρή).
Αν κρίνουμε από την παράσταση αυτή, το φθινόπωρο θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον.

Συντελεστές:
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Μπογδάνος
Σκηνογραφική-Ενδυματολογική επιμέλεια: Μαρίζα Παγκάκη
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαρία Δημητρίου

Παίζουν:
Χάρης Αττώνης, Ναταλία Καλημερατζή, Αγγελική Μαχαίρα, Ιωάννα Μπακαλάκου, Ιωάννα Νασιοπούλου, Νικολίτσα Ντρίτζη, Φάνης Παυλόπουλος, Γιώργος Στάμος, Υβόννη Τζάθα, Στέλιος Ψαρουδάκης

Θησείον, ένα θέατρο για τις τέχνες
Τουρναβίτου 7, Ψυρρή, Αθήνα, 210-3255444 , http://www.theseum.gr/
Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη στις 21:00
Σάββατο στις 19:00
Κυριακή στις 21:30

Διάρκεια: 85'
Εισιτήρια: 12 ευρώ

Παίζοντας μια παρτίδα τάβλι σε μια αθηναϊκή αυλή του '70...

Εδώ και τρία χρόνια κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού μια μικρή αυλή κάπου στου Ψυρρή φιλοξενεί κάθε βράδυ μια παρτίδα τάβλι μεταξύ του Κόλλια και του Φώντα. Για την ακρίβεια, ξεκινά ως μια παρτίδα τάβλι και συνεχίζεται ως ένα σχέδιο για να πειστεί ο Κόλλιας να συμμετάσχει στην μεγάλη δουλειά που ετοιμάζει ο κουνιάδος του, ο Φώντας.
Το σημείο διένεξης των δύο ανδρών κατά κύριο λόγο είναι η εμπλοκή της συζύγου του ενός και αδερφής του άλλου στο κόλπο. Ο Κόλλιας ζηλεύει, δεν θα επιτρέψει η Καλλιόπη του να πάει ως παραδουλεύτρα στο σπίτι του πλούσιου, πλην όμως τυφλού, που είναι ερωτευμένος με τη γυναίκα του για να πάρουν τα χρήματα που απαιτούνται για το κόλπο. Από την άλλη, ο Φώντας έχει ήδη συνεννοηθεί με την αδερφή του και προχωρά κανονικά το σχέδιό του. Μέχρι να δούμε αν τελικά θα πεισθεί ή όχι ο Κόλλιας, αλλά και ποιο είναι αυτό το περίφημο σχέδιο, θα παρακολουθήσουμε όλες τις διακυμάνσεις των σχέσεων αυτών των δύο ανθρώπων, μεταξύ τους, με την Καλλιόπη, με τη γειτονιά, με τον κόσμο έξω απ΄την αυλή τους, αλλά και με τον ίδιο τους τον εαυτό.
Ο Κόλλιας θεωρείται ήρωας, βοήθησε κατά την περίοδο της Κατοχής να σωθούν πολλοί Έλληνες από τους Γερμανούς. Γι' αυτό ετοιμάζεται να εκδώσει και βιβλίο με τις εμπειρίες του, μόνο που δεν έχει χρήματα για να το κάνει.
Βέβαια, ακόμη το γράφει με την κυρία Αφροδίτη, εδώ και πολύ καιρό κι ενώ ξημεροβραδιάζεται εκεί και γυρίζει χαράματα, ακόμη να τελειώσει... Κάτι που δεν θα μπορούσε να αφήσει ασχολίαστο ο Φώντας.
Από την άλλη, ο "πολυμήχανος" κουνιάδος είναι αποτυχημένος. Καμία από τις δουλειές που είχε σκεφτεί μέχρι σήμερα δεν είχε πετύχει κι όλο βρίσκει πως κάτι φταίει γι' αυτό, αλλά ποτέ οι ιδέες του. Κι ίσως τελικά να μην είναι η μεγαλομανία και η κουτοπονηριά τα μόνα του προβλήματα.
Οι δύο πρωταγωνιστές, ο Κώστας Κάππας που υποδύεται τον Κόλλια και ο Σωκράτης Πατσίκας που υποδύεται τον Φώντα είναι υπέροχοι. Σε μια παράσταση τόσο δυνατή, έντονη, που τα συναισθήματα εναλλάσσονται με έναν αριστοτεχνικό τρόπο χάρη στη γραφή του Δημήτρη Κεχαΐδη, οι δυο τους κάνουν κάτι μαγικό. Η εκφραστικότητα και το ταλέντο αμφότερων παρουσιάζονται σε όλο τους το μεγαλείο. Το να καταφέρνεις δίχως να λες κουβέντα να παίζεις, να εκφράζεις τα πάντα με το πρόσωπο και το σώμα είναι ένα αδιαμβισφήτητο χάρισμα.
Πόσω μάλλον όταν καταφέρνεις στην καρδιά της Αθήνας του 2013 να μεταφερθείς σε μια αυλή του '70 με δύο αναγνωρίσιμους τύπους Έλληνα που δυστυχώς δεν έχουν απολέσει μέσα στο πέρασμα των δεκαετιών τα χαρακτηριστικά τους κι εξακολουθούν να μας θυμίζουν τον μέσο Έλληνα.
Μέχρι σήμερα, 30/6, θα παίζεται στην Αθήνα, ενώ απότ ις 3 Ιουλίου ξεκινά η περιοδεία σε όλη την Ελλάδα.
Είναι μια παράσταση που πρέπει να δείτε και να απολαύσετε τις εξαιρετικές ερμηνείες των Κώστα Κάππα και Σωκράτη Πατσίκα.

"Το τάβλι" του Δημήτρη Κεχαϊδη
Αυλή στου Ψυρρή, Αριστοφάνους 34Β και Σαρρή

Τιμές εισιτηρίων 12 ευρώ το κανονικό, 10 ευρώ φοιτητών και ανέργων.
Ώρα έναρξης 21.15

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Κείμενο Δημήτρη Κεχαίδη
Σκηνοθεσία Κωνσταντίνος Κάππας
Σκηνικά - Κοστούμια Πηνελόπη Μπάμπου
Φωτισμοί Γιώργος Ανεστόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτης Μιχάλης Σαράντης
Φωτογραφίες Γιάννης Μαργετουσάκης
Οργάνωση Παραγωγής Γεωργία Παναγιωτοπούλου
Εκτέλεση Παραγωγής Έλενα Σιώκου
Υπεύθυνη περιοδείας Αργυρώ Μουστάκα Βρεττού
Παραγωγή Κωνσταντίνος Κάππας
Πληροφορίες κρατήσεων:
210 89 38 111
www.tickethour.com, και στο 697 32 28 660

Περισσότερες πληροφορίες:
https://www.facebook.com/TheatrikiParastaseToTabli2013

Μα "φυσικά και ονειρεύομαι"... μέχρι τις 30 Μαΐου!

Από την περασμένη εβδομάδα και μέχρι την Πέμπτη 30 Μαΐου στο Γκαράζ του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης λαμβάνει χώρα κάτι πολύ ενδιαφέρον.
Η Πέμυ Ζούνη και η Φρόσω Κορρού έχουν επιμεληθεί το αποτέλεσμα της παράστασης "Φυσικά και ονειρεύομαι" που βασίζεται σε ποιήματα της Κικής Δημουλά. Δεν ξέρω πόσοι από εσάς είστε λάτρεις της ποίησής της, ωστόσο το αποτέλεσμα είναι πολύ καλό.
Επτά νέοι ηθοποιοί, για την ακρίβεια έξι κυρίες και ένας κύριος, παρουσιάζουν το αποτέλεσμα των τρίμηνων σεμιναρίων πάνω στην ποίηση της Κ. Δημουλά. Η κίνηση τους είναι εξαιρετική, η συμβολή της Φρόσως Κορρού σ' αυτό είναι προφανής. Η παράσταση ξεκινά και κλείνει σαν κύκλος, με τον ίδιο τρόπο, αφήνοντας την αίσθηση πως άνοιξε για να πει μια -ποιητική- ιστορία και ξανακλείνει γυρίζοντας στον μαγικό κόσμο της.
Πολλά ενδιαφέροντα σημεία, πολλές ωραίες ερμηνείες, ενδιαφέρουσες επιλογές ποιημάτων και ευφάνταστες οπτικοποιήσεις αυτών. Ίσως μία-δύο να ήταν αναμενόμενες, αλλά ως σύνολο δικαιώνει τους συντελεστές της. Ο κύριος της παρέας, Δημήτρης Αθανασίου, δεν είναι απλώς ο μοναδικός άνδρας, αλλά και πάρα πολύ αξιόλογος ηθοποιός.
Η (από άλλη εποχή βγαλμένη) Τζωρτζίνα Κώνστα -πέρα από το ότι είναι καλλονή- γεμίζει την ατμόσφαιρα γοητεία, αισθαντικότητα, εκφραστικότητα και με την μουσική επιμέλεια, η οποία είναι ονειρεμένη και ατμοσφαιρική, δημιουργούν έναν υπέροχο συνδυασμό. Λες κι η μουσική παίζει αποκλειστικά για εκείνη. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, μπορεί να συμβαίνει κι αυτό...
Τα κομμάτια που μπαίνουν ενδιάμεσα στις σκηνές διακρίνονται από ευρηματικότητα και ακόμη κι εκεί ο συντονισμός των ηθοποιών είναι παραδειγματικός. Πρόκειται για μία δουλειά πρωτότυπη, ιδιαίτερη και φρέσκια μέσα από ένα ποιητικό έργο που έχει τη δική του σφραγίδα.
Όσο για τον χώρο του Γκαράζ, η αλήθεια είναι πως δεν περίμενα ότι θα μπορούσε να γίνει κάτι τόσο όμορφο κι ενδιαφέρον σ' έναν τέτοιο χώρο. Να, λοιπόν, που μπορεί!

Προλαβαίνετε, βιαστείτε! Μέχρι την Πέμπτη 30 Μαΐου θα ονειρευόμαστε παρέα με τους ηθοποιούς, την ποίηση και τη μουσική.

"Φυσικά και ονειρεύομαι",
Γκαράζ, Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης (Πειραιώς 206, Ταύρος)

Ώρα: 21.00
Εισιτήρια: €10 ενιαίο
Εισιτήρια προπωλούνται στα ταμεία του Ιδρύματος (Πειραιώς 206, Ταύρος) Δευ-Παρ 11:00 - 14:00 και τα απογεύματα μία ώρα πριν την παράσταση/προβολή.
Εισιτήρια προπωλούνται και στα καταστήματα Public: Σύνταγμα, Πειραιά, Γλυφάδας, Αγ. Δημητρίου Metro Mall, Athens Mall Μαρούσι
Συντελεστές: Σκηνοθεσία – σκηνογραφία – επιμέλεια μουσικής – ερμηνεία:

Δημήτρης Αθανασίου / Μαρία Καμένου / Έφη Καπάνταη / Τζωρτζίνα Κώνστα / Πέλλα Μακροδημήτρη / Μάρα Μοτάκη / Ρένα Τσουρή
Σκηνοθετική επιμέλεια – Κίνηση: Πέμη Ζούνη / Φρόσω Κορρού

Γίνονται ωραία πράγματα ακόμη: Γαμ.

Καλό μήνα σε όλους και καλή Ανάσταση!

Τον καινούργιο μήνα έχουμε πολύ ωραία πράγματα. Ένα εξ αυτών η παράσταση Γαμ. που ανεβαίνει στα πλαίσια του Bob Theatre Festival στο Bios (Πειραιώς 84, Γκάζι).
Το βιβλίο της Κατερίνας Έσσλιν γίνεται παράσταση σε σκηνοθεσί Δημήτρη Μπογδάνου με 13 ηθοποιούς, ένας από τους οποίους είναι και ο πιο αγαπημένος. Ο Χάρης Αττώνης ετοιμάζεται να μας ξαναεντυπωσιάσει!
Θα είναι σίγουρα μια πολύ ενδιαφέρουσα δουλειά.
Πέμπτη 16 Μαΐου στις 9μμ και Σάββατο 18 Μαΐου στις 7μμ.
Είσοδος: 9 ευρώ.
Να είστε εκεί!

Για περισσότερες λεπτομέρειες:
https://www.facebook.com/events/457653750982868/

Σουέλ: Ένα βουβό κύμα μιας αιώνιας αγάπης, γιατί "σ' αγαπώ" σημαίνει σε υπολογίζω...

Μια γυναίκα λίγο πριν τα εξήντα, κομμώτρια στην Ελευσίνα, αριστερή, γεμάτη ταμπεραμέντο και έναν μεγάλο έρωτα εδώ και σχεδόν σαράντα χρόνια με τον καπετάνιο Μήτσο Αυγουστή. Μια γυναίκα που έφτιαξε μια ζωή στα διαλείμματα της οποίας εμφανιζόταν ο Μήτσος, ή μάλλον, μια ζωή με άξονα εκείνον.
Γνωρίστηκαν κάπως παράδοξα, αλλά τα γαλάζια μάτια του την μάγεψαν κι από εκείνη τη στιγμή, έγινε το κέντρο του κόσμου της. Α, ξέχασα να σας πω το όνομά της. Λίτσα Τσίχλη. Στρουμπουλή, χαριτωμένη, φύσει σέξι, με "έμφυτη αταλαντοσύνη στο γούστο και έμφυτο ταλέντο στη χαρά" όπως λέει κι η ίδια. Αφοπλιστικά ειλικρινής στο λόγο της και ποιητική στο συναίσθημα. Άκουγε ΕΡΑ στο ραδιόφωνο και Μητσιά, Αλεξίου, Μητροπάνο, αλλά και Μπετόβεν που όταν έμαθε πως ήταν κωφός ενθουσιάστηκε και πήγε και αγόρασε έναν δίσκο με συνθέσεις του που έπαιζε ακατάπαυστα στο πικ-απ.
Το σαλόνι του σπιτιού της στην Ελευσίνα είναι ο τόπος του δράματος. Μην αναρωτιέστε ποιο είναι το δράμα. Ο καπετάνιος της την χώρισε δεκαετίες πριν με αφορμή μια μίνι φούστα. Λίγο μετά ξαναγύρισε κοντά της, μόνο που πια ήταν παντρεμένος και πατέρας. Όσο ζούσε στη σκιά της επίσημης οικογένειάς του, είχε ευκαιρίες να φτιάξει κι εκείνη τη δική της, μα κάθε φορά που εκείνος την παρότρυνε να το κάνει και να μην τον περιμένει άλλο, ένας ερωτικός μαραθώνιος αναιρούσε όσα είχε πει.

Κι έτσι η Λίτσα έμενε ερωτευμένη και πιστή να περιμένει τον καπετάνιο της. Του έστελνε γράμματα, της απαντούσε, της έστελνε φωτογραφίες, του έστελνε κι εκείνη κι όταν γύριζε από το ταξίδι περνούσαν λίγες μέρες μαζί μέχρι να επιστρέψει στην οικογένειά του. Η σχέση τους ήταν δομημένη γύρω από ένα άσβεστο πάθος με πολλά στοιχεία συζύγων. Τον φρόντιζε, του μαγείρευε, έκανε δουλειές κι εκείνος διάβαζε εφημερίδα και την κοιτούσε. Τον έκανε να γελάει, κάθε φορά που ήταν σκυθρωπός έκανε τον γελωτοποιό γελοιοποιώντας τον εαυτό της.  Κάθε φορά που της ζητούσε να κάνει κάτι για να γελάσει, εκείνη το έκανε. Είχε αναλάβει να είναι η χαρά της ζωής του, ακόμη κι αν δεν είχε καμία διάθεση. Αλλά τον αγαπούσε, αυτό είχε σημασία.
Τα τελευταία χρόνια δεν είχε σημεία ζωής από τον καπετάν-Αυγουστή, απογοητεύτηκε, πίστεψε πως είτε η θάλασσα, που τόσο αγαπούσε, τον κράτησε κοντά της σε αμέτρητα ταξίδια ή αποφάσισε να αφοσιωθεί στην οικογένειά του, για την οποία δεν μιλούσε ποτέ όταν ήταν μαζί.
Μια μέρα χτυπά την πόρτα της ο γιος του και τότε η Λίτσα αρχίζει να εξιστορεί έναν μεγάλο έρωτα, μια βαθιά κι ανιδιοτελή αγάπη, με απόλυτη ειλικρίνεια, χωρίς να εξωραΐζει τα γεγονότα, να αγιοποιεί τα πρόσωπα, αλλά ούτε και να τα δαιμονοποιεί. Είναι όλοι άνθρωποι, με πάθη, με τρωτά σημεία, με ελαττώματα, με λάθος αποφάσεις κι επιλογές και με την ευθύνη των συνεπειών τους. Για την Λίτσα πρέπει ν' αγαπάς έναν άνθρωπο ξέροντας την αλήθεια γι' αυτόν, ποιος είναι πραγματικά. Για να τον αγαπάς ολόκληρο.
Ο γιος θα παραμείνει βουβό πρόσωπο όσο θα την παρακολουθεί να ξετυλίγει το νήμα μιας σχέσης που ένωσε τόσες ζωές χωρίς να το ξέρουν, θα ακούει τη Λίτσα να διηγείται με πάσα λεπτομέρεια κομμάτια από τη ζωή με τον πατέρα του, ακόμη και τα πιο προσωπικά. Αλλά και τη δική της ζωή όσο εκείνος ταξίδευε.
Ένα σπίτι εκκωφαντικά σιωπηλό που τον περίμενε κι εκείνη μίλαγε μόνη της, τραγουδούσε, είχε τη γάτα της και κάποτε άρχισε να ασχολείται με τα φυτά, να έχει κάτι να φροντίζει, κάποιον να φροντίζει. Να έχει μια παρέα. Τα μεσημέρια έβαζε πάντα δύο ποτήρια κρασί, το ένα για εκείνον. Δεν επέτρεψε ποτέ στον εαυτό της να της λείψει, ζούσε σαν να ήταν μαζί, σαν να ήταν πάντα εκεί. Χωρίς, όμως, κανείς να ξέρει την ύπαρξή του.
Ονειρευόταν μια ζωή με παιδιά, με φωνές, με έρωτα, με αγάπη, μια κοινή ζωή με τον Μήτσο του οποίου λάτρευε το μπράτσο και το λάτρευε ακόμη κι όταν άρχισε να βγάζει άσπρες τρίχες, γιατί ήταν το μπράτσο του, το ίδιο που την αγκάλιαζε.

Μια δεκαετία έχει να μάθει για εκείνον, "Σουέλ" κι ο τίτλος της παράστασης, το βουβό κύμα του ωκεανού στη ναυτική γλώσσα. Η Ελένη Καστάνη υπέροχη, ζεστή, γλαφυρή, να ξεχειλίζει συναίσθημα και εικόνες. Πότε με τη ζωντάνια της σε κάνει να χαμογελάς και να παίρνεις βαθιές ανάσες κι άλλοτε με την εξιστόρηση δημιουργεί εικόνες που γεμίζουν τη σκηνή με πρόσωπα που στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν εκεί και η αλήθεια της ηρωίδας της είναι τόσο αφοπλιστική και λυρική που δεν μπορεί παρά να σε συγκινήσει.
Μια φράση που κρύβει μέσα της το μεγαλείο, το βάθος και την αλήθεια της αγάπης είναι δια στόματος Λίτσας Τσίχλη: "Σ' αγαπώ σημαίνει σε υπολογίζω. Θα 'μαι καλά, έρθεις-δεν έρθεις. Να 'σαι καλά, γυρίσεις-δεν γυρίσεις."

Μέχρι τέλος Μαρτίου η παράσταση "Σουέλ" βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο της Ιωάννας Καρυστιάνη και σε σκηνοθεσία Χρήστου Παληγιαννόπουλου θα παίζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν στην οδό Φρυνίχου 7, στην Πλάκα. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο η Ελένη Καστάνη σε μια ερμηνεία που θα κουβαλά σαν παράσημο για χρόνια.

"Σουέλ", δραματοποιημένο μυθιστόρημα της Ιωάννας Καρυστιάνη

Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν, Φρυνίχου 14, Πλάκα
Τηλ.: 2103222464
Συντελεστές:
Σκηνοθεσία: Χρήστος Παληγιαννόπουλος
Ερμηνεύει: Ελένη Καστάνη. Συμμετέχει: Ηλίας Αδάμ
Σκηνικά-κοστούμια: Κωνσταντίνος Ζαμάνης
Μουσική: Ευανθία Ρεμπούτσικα
Παραστάσεις: Δευτέρα & Τρίτη 9.15 μ.μ.
Εισιτήρια: € 15, 10.
Διάρκεια: 70'

Historia de un amor ή Τα μυρμήγκια: Μια διαφορετική ιστορία αγάπης, ανάγκης κάι παράδοσης...

Αν η αγάπη και ο έρωτας βασίζονται στην παραδοξότητα, τότε μια ιστορία αγάπης δεν μπορεί παρά να έχει ως κύριο στοιχείο το παράδοξο.
Μια γυναίκα φτάνει σ' ένα αρχοντικό στην εξοχή. Εκεί την περιμένει ένας άντρας γεμάτος προσμονή, αλλά και συστολή. Έχουν δώσει ραντεβού. Από το στερεοφωνικό ακούγεται το τραγούδι τους: Historia de un amor.
Πού είναι το παράδοξο θα μου πείτε. Αν, όμως, σας πω ότι η γυναίκα είναι μία πόρνη πολυτελείας με ειδίκευση στα σαδομαζοχιστικά παιχνίδια και ο άνδρας ο πελάτης, ίσως γίνει πιο ξεκάθαρο. Ίσως πάλι και όχι.
Όλα ξεκινούν με την πληρωμένη οικειότητα, με την απαίτηση να αλληλοαποκαλούνται "αγάπη μου". Εκείνη θα δεθεί με χειροπέδες στο μεταλλικό κεφαλάρι ενός τεράστιου κρεβατιού όπως της ζήτησε, εκείνος θα θελήσει να την αλείψει με μέλι, αυστηρώς σφραγισμένο και μόλις αγορασμένο από το σούπερ μάρκετ κατά τις απαιτήσεις της και μετά...δεν ξέρει τί θέλει να κάνει μετά. Ξέρει μόνο πως θέλει να μπει στη θέση της, να νιώσει όπως αυτή κι έτσι για να το καταφέρει θα δεθεί μόνο για ένα λεπτό με τις χειροπέδες στο απέναντι κεφαλάρι.
Όλο αυτό θα μπορούσε να μοιάζει με ερωτικό παιχνίδι ενηλίκων, ένα παιχνίδι ρόλων. Και ποιος ξέρεις, μπορεί και να 'ναι. Μπορεί και όχι.

Οι χειροπέδες θα κλείσουν και θα βρεθούν παγιδευμένοι σ' ένα τεράστιο μεταλλικό κρεβάτι χωρίς να μπορούν να αγγιχτούν. Ο χρόνος κυλά αντίστροφα και περιμένουν τη σωτηρία.
Θα ξεκινήσει η αναδρομή στην πορεία μιας σχέσης που θα μπορούσε να ήταν αγάπη, αν ήταν αμοιβαία, αλλά και αληθινή. Αγάπη σημαίνει να πεθαίνεις μαζί με τον άλλο. Κυριολεκτικά ή μεταφορικά;
Τότε θα μπουν στη μέση τα μυρμήγκια, που έχουν την ικανότητα να σε αφανίζουν, αρκεί μόνο να σε σκεπάσουν. Τα μυρμήγκια θα γίνουν το νήμα που ξετυλίγει την ιστορία, προσθέτοντας κι άλλες αφηγήσεις, νέα στοιχεία στην ήδη υπάρχουσα πλαστή(;) ιστορία και θα κινήσει αισθήματα, φόβους κι ανησυχίες στους ήρωές μας.
Όταν όλα όσα γνωρίζουμε μέχρι τότε ανατραπούν το μόνο που θα έχει μείνει είναι η ανάγκη των ανθρώπων να αγγίξουν ο ένας τον άλλο, σε ψυχή και σώμα. Η ανάγκη να αγαπήσουν, να εμπιστευθούν ο ένας τον άλλο, να πιστέψουν μια ιστορία, να δημιουργήσουν τη δική τους ιστορία αγάπης. Γιατί αγάπη είναι να πεθαίνεις μαζί με τον άλλο...
Η παράσταση "Historia de un amor ή Τα μυρμήγκια" του Θανάση Τριαρίδη σε σκηνοθεσία Πέμυς Ζούνη και Κώστα Φιλίππογλου είναι πολύ ξεχωριστή από άποψη ατμόσφαιρας και συνθηκών. Η ιστορία θέλει επί μιάμιση ώρα τους δύο πρωταγωνιστές δεμένους στα κάγκελα του κρεβατιού, αυτό θα μπορούσε να είναι περιοριστικό, εν προκειμένω, ωστόσο, κάτι τέτοιο δεν ισχύει.
Ο Κώστας Φιλίππογλου έχει δώσει ηχηρά σκηνοθετικά δείγματα καινοτόμα για τα ελληνικά δεδομένα, αν και επέστρεψε στην Ελλάδα σχετικά πρόσφατα. Η κοινή σκηνοθετική οδός που ακολούθησαν μαζί με την Π. Ζούνη, ώστε να υπάρχει μια ισορροπία στις οπτικές τους, είναι διαφορετική από τις μέχρι τώρα παραστάσεις του, αλλά εξίσου δυνατή.

Οι ερμηνείες τους γεμάτες συναίσθημα, εσωτερική ένταση που καταφέρνει να φτάσει στο κοινό και το εύρημα να αλλάζει το πού είναι δεμένοι άκρως ενδιαφέρον. Η στιγμή της ανατροπής γίνεται με τέτοια φυσικότητα που σαστίζεις, επιτυγχάνοντας το απαραίτητο ξάφνιασμα των θεατών.
Το κείμενο του Θανάση Τριαρίδη είναι προκλητικό, τολμηρό, δημιουργεί μια νοσηρή ατμόσφαιρα, κάπως κλειστοφοβική και οι δύο πρωταγωνιστές καταφέρνουν να φέρουν εις πέρας με μεγάλη επιτυχία την αποτύπωση και μετουσίωση αυτού.
Πέμυ Ζούνη και Κώστας Φιλίππογλου, εξαιρετικοί επί σκηνής και η επικοινωνία που έχουν μεταξύ τους συμβάλλει στο αποτέλεσμα.
Μια διαφορετική παράσταση για την αγάπη, τον φόβο, την σκοτεινή και ακραία πλευρά των ανθρώπων και τον πόνο μέχρι τη λύτρωση.

"Historia de un amor ή Τα μυρμήγκια" του Θανάση Τριαρίδη
Θέατρο Olvio (Ιερά Οδός 67 και Φαλαισίας 7, Γκάζι)
Τηλ.: 2103414118

Κάθε Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο στις 21:00μμ και κάθε Κυριακή στις 18:30μμ.
Διάρκεια: 90'

Εισιτήρια: €Κανονικό: 15 €
Μειωμένο-Σύλλογοι: €12 €
Φοιτητικό, Κάτοχοι κάρτας ΟΑΕΔ: 10 €
Για ΑΜΕΑ και σπουδαστές σχολών θεάτρου: 7 €

Συντελεστές:
Συγγραφέας: Θανάσης Τριαρίδης
Σκηνοθεσία: Πέμυ Ζούνη, Κώστας Φιλίππογλου
Σκηνικά: Μανώλης Παντελιδάκης
Κοστούμια: Μανώλης Γαλετάκης
Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Μουσική: Θοδωρής Οικονόμου
Φωτογραφίες: George Alexandrakis
Art Work: Amarildo Topalis
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαρία Καμένου
Παίζουν: Πέμυ Ζούνη, Κώστας Φιλίππογλου

Θέλει τόλμη να ρωτάς "Να 'ρθω μαζί σου;"

Ιούνιος, στην ταράτσα μιας επταώροφης πολυκατοικίας στο Κολωνάκι με θέα τον Λυκαβηττό, ένα ζευγάρι τριαντάρηδων περιμένει ένα άλλο ζευγάρι -με κάποια αγωνία κι ίσως, όχι με ιδιαίτερη χαρά. Η σχέση τους μετρά πια 8 χρόνια, πρωτογνωρίστηκαν στη Νέα Υόρκη, σ' ένα πάρτι που δεν κύλησε ακριβώς όπως το είχαν φανταστεί. Αλλά, όχι-όχι, γνωρίζονταν από πολύ παλιότερα, από το νηπιαγωγείο, αλλά είχαν χαθεί μες στα χρόνια. Όταν επέστρεψαν στην Ελλάδα έμειναν μαζί, όχι ως κοινή απόφαση ή επιλογή, αλλά σαν κάτι που κανείς δεν θέλησε να συζητήσει περαιτέρω. Είναι νέοι, ωραίοι, πλούσιοι, πηγαίνουν σε σύμβουλο γάμου αν και δεν έχουν παντρευτεί και... δεν κάνουν σεξ. Εκείνη -η Βερίνα- θέλει, εκείνος πάλι -ο Γιώργος- όχι. Βαριέται κι έχει άγχος με την εταιρεία του πατέρα του, οπότε...
Η ιδέα ήταν δική της: ανταλλαγή ζευγαριών. Σε ένα αξιοσέβαστο site, με την εχεμύθεια και ανωνυμία που χρειάζεται, βρήκαν το ζευγάρι με το οποίο θα πραγματοποιούσαν την τολμηρή τους απόφαση.

Το έτερο ζευγάρι είναι κάπως διαφορετικό. Εκείνη μόλις 20 ετών, σπουδάζει υποκριτική και παράλληλα παίζει σε καθημερινή σειρά του Mega, το "Μοιραίο Δίλημμα". Εκείνος τραγουδιστής "λαϊκός", παιδί του λαού γαρ, γύρω στα 30, με σουξέ προ 3 ετών, αλλά ένεκα που τον χτύπησε η κρίση... Τραγουδά στο "Καραμέλα", οι κατακτήσεις του πολλές, αλλά ο μόνιμος δεσμός του η Αλίνα. Γνωρίστηκαν μέσω Facebook, ήταν άλλωστε και γείτονες στον Αγ. Αρτέμιο κι εκείνος φανατικός θαυμαστής της σειράς που πρωταγωνιστεί η Αλίνα. Ο Θεμιστοκλής, λοιπόν, πρότεινε την ανταλλαγή κι εκείνη αφού τον αγαπά δέχτηκε.
Έτσι, βρέθηκαν αυτοί οι τέσσερις διαφορετικοί άνθρωποι σ' εκείνη την ταράτσα. Η αρχική αμηχανία δεν χάνεται εύκολα, μάλλον δεν εξαφανίζεται ποτέ, αλλά είναι τα γεγονότα που τους παρασύρουν στη βραδιά΄κι η αμηχανία γίνεται ήσσονος σημασίας.
Η Αθήνα καίγεται, μια ταραχή που σαν κύμα σαρώνει τα πάντα, η κατάσταση ξεφεύγει απ' τον έλεγχο κι η ώρα περνά. Άραγε, η πόλη θα έχει επιβιώσει ως το ξημέρωμα; Οι άνθρωποι θα είναι ίδιοι;
Μέσα στην γενική αναστάτωση, έρχεται η στιγμή να βρουν ο καθένας ξεχωριστά τί είναι αυτό που θέλει και ποιον θέλει. Κάποια αναζητά έναν σωτήρα για να του αφιερωθεί, να τον αγαπήσει, να τον ερωτευτεί ή να νομίζει πως τον έχει ερωτευτεί, να μην νιώθει μόνη και να κάνουν σεξ, πολύ σεξ. Κάποια αναζητά εκείνον που μπορεί να την αγαπήσει πραγματικά, όχι σαν αντικείμενο, αλλά σαν έναν άνθρωπο που εκτιμά και για τον οποίο νοιάζεται, που θα την πάρει μαζί του και θα αρκεί ο ένας στον άλλον. Κάποιος αναζητά κι ο ίδιος τί θέλει. Δεν μπορεί να πάρει μια απόφαση, δεν αντέχει την ευθύνη της, προτιμά να την αναλάβει κάποιος άλλος κι αυτός απλώς ν' ακολουθήσει. Μπροστά στην ερώτηση "να' ρθω μαζί σου;" δεν απαντά. Θέλει  κι εκείνος, όμως, κάποιον ν' αγαπήσει και να τον αγαπήσει χωρίς πλαίσια και κανόνες.
Κάποιος άλλος θέλει να συνεχίσει την έως τώρα πορεία του, χωρίς πολλές αλλαγές. Δεν μπορεί να δεσμευτεί, φοβάται πως ο ίδιος δεν αρκεί σε κάποιον άλλο ή δεν έχει τη δυνατότητα να νιώσει κάτι πραγματικό, βαθύ κι ουσιαστικό. Έχει μια ασπίδα προστασίας, την επιφανειακή του στάση.
Μέχρι το πρωί θα έχουν παραδεχτεί τις αλήθειες τους και θα έχει βρει ο καθένας ό,τι πιο κοντινό σ' αυτό που θέλει. Η συνέχεια είναι δική τους υπόθεση.

Μια πολύ ωραία και φρέσκια παράσταση το "Να 'ρθω μαζί σου;" ανεβαίνει κάθε Σάββατο και Κυριακή στην Κεντρική σκηνή του "104" (Ευμολπιδών 41, Γκάζι). Συγγραφέας του έργου είναι η νεότατη και ταλαντούχα Αλεξάνδρα Κ* και σκηνοθέτης ο πολυτάλαντος ηθοποιός Κωνσταντίνος Ασπιώτης.
Με μία νύξη στην οικονομική κρίση, αλλά κατ' ουσίαν με την κρίση των ανθρώπινων σχέσεων και του ίδιου μας του εαυτού, έχουν δημιουργήσει μία παράσταση με χαρακτήρες που θα σας θυμίσουν πολλούς ανθρώπους γύρω μας, γνωστούς τύπους, πολλές σκέψεις που κάνουμε, γεγονότα κάπως τραβηγμένα, αλλά όχι κι εντελώς εξωπραγματικά, σκληρές αλήθειες προβαλλόμενες με έναν πολύ έξυπνο και χιουμοριστικό τρόπο. Πράγματα που δεν λέγονται με τρόπο που να επιβάλλουν το γέλιο, αλλά που μέσα από την αλήθεια και την ουσία τους, δεν μπορείς παρά να γελάσεις.
Πρόκειται για τέσσερις άξιους ηθοποιούς, νέους και πολύ ταλαντούχους, οι οποίοι γνωρίζονται πολλά χρόνια κι είναι φίλοι, κάτι που στη συγκεκριμένη παράσταση είναι βοηθητικός παράγοντας, διότι βρίσκονται και οι τέσσερις διαρκώς πάνω στη σκηνή. Υπάρχουν, μάλιστα, κομμάτια αυτοσχεδιασμού στην παράσταση, επομένως χρειάζεται ένας κοινός κώδικας επικοινωνίας και τέλος, φιλιούνται πολύ, πολύ, αλλά πάρα πολύ κι υπάρχει και μία σκηνή κατά την οποία οι κυρίες του έργου μένουν με τα εσώρουχα, που είναι λογικό να αισθάνεσαι εκτεθειμένος. Η σχέση, ωστόσο,  που υπάρχει και η δουλειά που έχουν κάνει κατά την περίοδο των προβών μεταξύ τους δημιουργεί -τουλάχιστον αυτό εξέλαβα εγώ- την ασφάλεια για να μπορούν να λειτουργούν τόσο αβίαστα, φυσικά και συνεκτικά πάνω στη σκηνή.
Μια παράσταση που θίγει το φόβο: για την αλλαγή, την αλήθεια, την αγάπη, τη μοναξιά, τον αποχωρισμό, την αποτυχία, το καινούργιο, την επαφή, το δέσιμο, την ουσία, την ενηλικίωση, το τέλος. Επιφάνεια. Όλα είναι και μένουν στην επιφάνεια, ό,τι υπάρχει στο βάθος είναι σαν να μην υπάρχει, μόνο που μια μέρα, όπως και στην Αθήνα του έργου, αυτό που σιγοβράζει θα εκραγεί, θα πλημμυρίσει τα πάντα και θα βγει στην επιφάνεια.
Σας την προτείνω με χαρά! Πέρασα ένα πολύ όμορφο Κυριακάτικο βράδυ, βλέποντας μια φρέσκια ματιά πάνω σε ένα αιώνιο πρόβλημα, της σχέσης με τον εαυτό μας, με τους άλλους, με την κοινωνία και τα στερεότυπα, με πολύ έξυπνο χιούμορ, ταλέντο και τρυφερότητα.
Εντάξει, είπαμε, πολύ φιλί, αλλά κι αυτό γινόταν με έναν εξίσου χιουμοριστικό τρόπο.
Κι επειδή τον τελευταίο καιρό το είχα ρίξει στα πιο "βαριά" και δραματικά θεατρικά θεάματα, έχω να σας πω ότι την συγκεκριμένη παράσταση την είχα ανάγκη, διότι ήταν στις απαραίτητες δόσεις και ισορροπούσε άψογα μεταξύ του μπουλβάρ και του κοινωνικού σχολίου που ήθελε να κάνει.
Το κείμενο, η σκηνοθεσία, οι ερμηνείες των τεσσάρων ηθοποιών συνέθεσαν ένα άρτιο και πολύ όμορφο αποτέλεσμα.
Σας προτρέπω να την δείτε.

"Να 'ρθω μαζί σου;"
"104", Ευμολπιδών 41, Γκάζι (Μετρό Κεραμεικός)
Τηλ. 210 3455020
Γενική είσοδος: 12 ευρώ – μειωμένο 10 ευρώ
Διάρκεια παράστασης: 80′ χωρίς διάλειμμα
Κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 9.15 μ.μ

Συντελεστές:
Κείμενο: Αλεξάνδρα Κ*
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Ασπιώτης
Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης
Σκηνογραφία – ενδυματολογία: Ηλένια Δουλαδίρη
Φωτισμοί: Γιώργος Σπηλιόπουλος
Βοηθοί σκηνοθέτη: Λάζαρος Βαρτάνης, Ελένη Κάκκαλου
Δραματολόγος: Αναστασία Διαμαντοπούλου
Φωτογραφίες: Μαρίλη Ζάρκου
Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί: Λάζαρος Βαρτάνης, Κωνσταντίνος Καϊκής, Ζωή Καραβασίλη, Σύνθια Μπατσή
Στο ραδιόφωνο: «Cafe Society» (Κωνσταντίνος Τζούμας, Μουσική επιμέλεια: Kafka)

Μήπως τελικά έχουμε βάλει εδώ και καιρό τις πλάτες μας μέσα στα σκουπίδια;

Μήπως τελικά είμαστε μέσα στα σκουπίδια κι αρνούμαστε να το καταλάβουμε; Μήπως αποδεχτήκαμε να βουλιάζουμε στη δυσωδία και την έχουμε συνηθίσει τόσο που ό,τι και να μας πετάξουν το βλέπουμε δώρο;
Μήπως το "μαζί" δεν είναι αληθινό; Όταν μιλάμε με τους άλλους, επικοινωνούμε πραγματικά ή απλώς σπαταλάμε χρόνο, πολύτιμο χρόνο ζωής αδειάζοντας κάρτες κινητών και γεμίζοντας λογαριασμούς εταιριών τηλεπικοινωνίας;
Πόσες φορές περιμένοντας σε μια δημόσια υπηρεσία νιώσατε ότι όλοι ξαφνικά γίνονται επικριτές των πάντων, σαν να υπάρχει μέσα σε όλους μας μια κασέτα που επαναλαμβάνει όσα μεταδίδει η τηλεόραση στα δελτία ειδήσεων, σαν να γεννηθήκαμε για να μην φταίμε σε τίποτα, αθώοι όπως ήρθαμε στον κόσμο, μέχρι να θελήσουν να μας πάρουν τη σειρά; Τότε, αλλάζουν τα πράγματα! Τότε, δεν είμαστε στην ίδια μεριά των "θυμάτων" όλοι. Τότε αλλάζουμε στρατόπεδο, γινόμαστε εχθροί!
Πόσα ψέματα μπορούμε να καταπιούμε αμάσητα, αρκεί να χαϊδεύουν τον εγωισμό μας, να μας γλυκάνουν το χάπι, πριν μας αδειάσουν στον σκουπιδοτενεκέ; Πόσα "πρέπει" θέτουμε στον εαυτό μας με βάση ένα σωρό πράγματα που, ενώ είναι ανούσια, καταδυναστεύουν τη ζωή μας; Έχετε προγραμματίσει πότε μπορείτε να ερωτευτείτε; Πότε ακριβώς μπορείτε, διαφορετικά απλώς δεν γίνεται λόγω του προγράμματος που έχετε κάνει για τη χρονιά λαμβάνοντας υπόψη όλες τις παραμέτρους;
Έχετε νιώσει πως το γεγονός πως έχετε ακόμη να φάτε ένα κομμάτι ψωμί και το μάθει ο Τόμσεν μπορεί να σημαίνει ότι προδίδετε τη χώρα σας; Έχετε αισθανθεί ένοχοι που δεν έχετε βγει ακόμη στην επαιτεία; Επιτρέψατε να σας φοβίσουν, λίγο-λίγο, μέρα με τη μέρα, ή ακόμη και επιθετικά μέσω του κατάφωρου φασισμού;
Είπατε ποτέ ότι φταίνε για όλα τα δεινά της χώρας οι ξένοι; Ότι είναι λιγότερο άνθρωποι από εσάς; Ακούσατε κάποιον να το λέει και δεν φέρατε αντίρρηση;
Μήπως η κρίση μας αδρανοποίησε, μας έκανε να μπούμε στον αυτόματο πιλότο, αποδεχόμενοι τιμωρίες που δεν μας αξίζουν;
Για όλα αυτά μιλά η παράσταση "Πλάτες μέσα στα σκουπίδια" του Κίμωνα Ρηγόπουλου. Ένα έργο πολύ δυνατό, που ισορροπεί αριστοτεχνικά μεταξύ της σκληρής αλήθειας και του χιούμορ. Ξεδιπλώνει την πραγματικότητά μας με όλα της τα τρωτά σημεία, με όλα της τα λάθη, τα παραστρατήματα και τις πλάνες και στον αντίποδα γλυκαίνει με την αισιοδοξία ότι υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που βλέπουν καθαρά, ότι υπάρχει ακόμη αγάπη, φλόγα και έχουμε τη δύναμη να ανατρέψουμε τα λάθη, γιατί "δεν μας πρέπει η σκυλίσια ζωή", αξίζουμε μια καλύτερη...
Κι είναι εκείνη η μαγική στιγμή με τον κ. Μωρόγιαννη στη σκηνή να απαντά στην υπάλληλο ασφαλιστικής εταιρείας που τηλεφώνησε για να του πουλήσει ένα πακέτο ασφάλειας ζωής, μετά από ώρα, αφού της λέει πως δεν έχει χρήματα, και τον ρωτά γιατί δεν της το είπε νωρίτερα, "γιατί μου ζήτησες πέντε λεπτά από τη ζωή μου κι εγώ ήμουν έτοιμος να σου δώσω πέντε χρόνια". Το κενό, το συναισθηματικό κενό των ανθρώπων δεν καλύπτεται έτσι απλά. Ο άνθρωπος πάντα θα διψά για επικοινωνία, για επικοινωνία ψυχής, καρδιάς, μυαλού, γιατί πάντα θα αποζητά την αλήθεια στα ψέματα των λέξεων. Γιατί πάντα θα θέλει λίγο χώρο στη ζωή των άλλων, μια γωνιά στο μυαλό και την καρδιά των άλλων. Κι η μοναξιά πολλές φορές δεν κρύβεται στο πλήθος, μα είναι πιο εύκολο να κάνεις πως δεν την βλέπεις, τους διευκολύνει όλους.
Το κείμενο και η σκηνοθεσία του Κίμωνα Ρηγόπουλου είναι τόσο εύστοχα, γεμάτα δύναμη, συναίσθημα, αλήθειες κι όχι εύκολες κι επιδερμικές συγκινήσεις, λαϊκισμό ή επιφανειακά αστειάκια. Είναι ένα έργο με ποιότητα, ουσία, βάθος κι αλήθεια, χωρίς φόβο, επιτήδευση και υποκρισία. Με εξαιρετική υποκριτική, ωστόσο, από τους ηθοποιούς που είναι ένας κι ένας.
Ένας πολύ μικρός χώρος καταφέρνει να γεμίζει από τις ερμηνείες των συντελεστών που ξέρουν πολύ καλά τί κάνουν και είναι φανερό πόσο έχουν αγαπήσει αυτή τη δουλειά, χωρίς άλλες πλάτες από πίσω, παρά μόνο τις δικές τους, το ταλέντο και την πίστη στο έργο που ανεβάζουν.
Ευτυχώς, αυτός ο χειμώνας, πέρα από τις γνωστές και καθιερωμένες παραστάσεις-κράχτες, έχει μια πλειάδα εξαιρετικών παραστάσεων από ανθρώπους με πολύ ταλέντο και απεριόριστη αγάπη για το θέατρο. Καλλιτέχνες που αποφάσισαν ν' ανεβάσουν έργα που ήθελαν και στα οποία πιστεύουν με όλη τους την καρδιά, έχοντας συνειδητοποιήσει ότι μπορεί και να μην βγάλουν κέρδος, αλλά θέλουν να το τολμήσουν. Και πραγματικά, αξίζουν την προσπάθεια, τον κόπο, την επιμονή.
Είναι μεγάλη ευκαιρία και τύχη να πάμε να παρακολουθήσουμε αυτές τις παραστάσεις. Κατ' εμέ, είναι μέσα στις καλύτερες φετινές παραγωγές και πιστέψτε με, φέτος είδα πολλές και κυρίως πάρα πολύ καλές. Εύχομαι να δω ακόμη περισσότερες και τόσο καλές όσο η συγκεκριμένη.

"Πλάτες μέσα στα σκουπίδια" (25 στιγμιότυπα καθημερινής ζωής με φόντο την κρίση)
Παίζουν: Έλενα Αρβανίτη, Βασίλης Βλάχος, Χρήστος Ευθυμίου, Γιώργος Μωρόγιαννης, Τζένη Σκαρλάτου.

Κείμενο- Σκηνοθεσία: Κίμων Ρηγόπουλος

Αλεξάνδρεια- πολυχώρος τέχνης
Σπάρτης 14, πλατεία Αμερικής
Τηλ: 210 86 73 655

Πέμπτη: 19.30, Παρ-Σάβ. 21.15, Κυριακή: 18.30
Τιμές εισιτηρίων: 15ευρώ ενιαίο,10 ευρώ μειωμένο (Πέμπτη)

Δύο ζωές...χαρτοπόλεμος στη σκηνή του "Ιλίσια"

Όταν δύο κόσμοι -φαινομενικά- εξολοκλήρου διαφορετικοί συναντηθούν, τί μπορεί να συμβεί; Πότε οι κοινωνικές διακρίσεις μπορούν να εξαφανιστούν; Μπορούν πράγματι, ή μήπως κάποιος πρέπει να εξουσιάσει τον άλλον; Κι αν ο ένας αποφασίσει να παραδοθεί, κερδίζει ή χάνει; Όταν η μοναξιά είναι κομμάτι της ζωής σου, πιάνεσαι απ' όποιον βρεθεί κοντά σου για να τη νικήσεις; Ή, απ' όποιον σου προσφέρει μία πραγματική διέξοδο;
Μπορεί ένα έργο της Χιλής του '70 να αφορά την Ελλάδα του σήμερα; Μπορεί μια αστή να ζήσει στο ίδιο σπίτι με έναν περιθωριακό τύπο που μεγάλωσε στους δρόμους; Μπορούν, άραγε, οι κόσμοι τους να σταματήσουν να συγκρούονται;
Όλες αυτές οι υποθέσεις δεν είναι παρά όλα όσα διαδραματίζονται επί σκηνής στο θέατρο Ιλίσια κάθε Δευτέρα και Τρίτη στην παράσταση "Χάρτινα λουλούδια" του Έγκον Γουλφ, σε σκηνοθεσία του εξαιρετικού Κώστα Φιλίππογλου.
Τα λόγια για τον συγκεκριμένο σκηνοθέτη, τον οποίο "γνώρισα" εντελώς τυχαία στην περσινή παράσταση "Ορέστης-Ηλέκτρα: 0-1" που σκηνοθέτησε, είναι περιττά. Πέρα από μία τρομερή γλυκύτητα που έχει ως φυσιογνωμία και την ηρεμία που μεταδίδει στον χώρο, είναι ένας εφευρετικός, ταλαντούχος, σεμνός και καινοτόμος καλλιτέχνης. Μένω λίγο παραπάνω σ' εκείνον, γιατί με κέρδισε και δηλώνω θαυμάστρια της δουλειάς του, αλλά και γιατί σ' αυτή την παράσταση κάνει κάτι πραγματικά διαφορετικό με μία πρωτότυπη και μη συμβατική προσέγγιση. Το περίφημο "σωματικό" θέατρο.
Ο Άρης Σερβετάλης είναι ο Μπαρακούντα ή αλλιώς, Μπέτο. Μεγαλωμένος στους δρόμους, ζώντας στο πάρκο, έχοντας χάσει την τρυφερότητά του, γιατί ποτέ δεν την ένιωσε από κάποιον, μπαίνει στη ζωή της Εύας, την οποία υποδύεται η Κατερίνα Λέχου.
Μία αστή που ζει μόνη σ' ένα σπίτι το οποίο έχει γεμίσει με λίγα απαραίτητα έπιπλα κι όχι με πράγματα που να το κάνουν να μοιάζει φιλόξενο. Ένα μεσημέρι ο Μπέτο θα μπει στη ζωή της και στο σπίτι της έχοντας προθυμοποιηθεί να την βοηθήσει να μεταφέρει τα ψώνια της. Εκεί θα της πει ότι τον κυνηγούν, καθώς κέρδισε χρήματα στον τζόγο κι οι άνθρωποι από τους οποίους τα κέρδισε τον παρακολουθούν κι βρίσκονται έξω από το σπίτι.
Η Εύα δείχνει ότι αρχίζει να φοβάται, του επιτρέπει, ωστόσο, να μείνει στο σπίτι κλειδώνοντάς τον μέσα για να νιώθει ασφαλής η ίδια. Όταν επιστρέφει θα τον βρει εκεί, θα της έχει φτιάξει χάρτινα λουλούδια και θα ξεκινήσει μεταξύ τους ένας ακήρυχτος πόλεμος. Μία μάχη για την επικράτηση του ενός έναντι του άλλου, για την εξουσία που θ' ασκεί ο ένας πάνω στον άλλο.
Δύο μοναχικοί άνθρωποι, μια γυναίκα που κρατά ακόμη τα ρούχα του άνδρα της που έχει φύγει εδώ και καιρό και δεν επιτρέπει στη φίλη της ν' ανέβει στο διαμέρισμα προβάλλοντας διάφορες δικαιολογίες. Ένας άντρας που κατευθύνεται από το ένστικτο της επιβίωσης, εκείνο που σε προτρέπει να εξοντώσεις πριν προλάβουν να σ' εξοντώσουν. Μπαίνει, λοιπόν, με την συγκατάθεση της Εύας, στη ζωή της, στο σπίτι της και τα αποδομεί όλα. Ακόμη και την ίδια ως άνθρωπο, ως προσωπικότητα.
Η σχέση τους είναι σαν να προσπαθεί να ισορροπήσει σε μια ζυγαριά που πότε γέρνει προς τη μία πλευρά και πότε προς την άλλη. Είναι φορές που η Εύα μοιάζει να φοβάται τις απρόβλεπτες αντιδράσεις και τη συμπεριφορά του Μπαρακούντα, αλλά τρέμει περισσότερο στη σκέψη πως θα φύγει, πως θα μείνει ξανά μόνη. Θέλει να πιαστεί συναισθηματικά από εκείνον, είναι έτοιμη να του παραδοθεί, αλλά εκείνος δεν το εκμεταλλεύεται. Δεν είναι, άλλωστε, το ερωτικό στοιχείο αυτό που επιδιώκει ο "εισβολέας".
Η ταξική και κοινωνική διαφορά είναι ανύπαρκτη στα λόγια της Εύας, η πραγματικότητα, όμως, είναι πολύ διαφορετική. Ο Μπαρακούντα φροντίζει να της το υπενθυμίζει, να το τονίζει, αλλά κυρίως, να την προκαλεί, να την κάνει να νιώθει ένοχη γι' αυτό. Την τιμωρεί.
Καθένας από τους δύο είναι ελεύθερος να φύγει, αλλά δεν το κάνουν. Σαν να αναζητούν τη λύτρωση, ακόμη και μέσα από τον όλεθρο. Κλεισμένοι σε τέσσερις τοίχους, καταστρέφοντας ό,τι υπάρχει εντός τους.

Όταν εκείνη δεν θα έχει άλλες αντιστάσεις, όταν παραδοθεί και αφεθεί στη βούληση του Μπέτο, θα τον ακολουθήσει, αλλά προς ποια κατεύθυνση...;
Οι απαιτήσεις της παράστασης είναι τεράστιες, η αυτοσυγκέντρωση που χρειάζεται και από τους δύο, η προσοχή στη λεπτομέρεια, ο απόλυτος συγχρονισμός των κινήσεών τους, η μη λεκτική επικοινωνία που πρέπει να έχουν αναπτύξει, κάνει τη συγκεκριμένη δουλειά να ξεχωρίζει.
Ο Άρης Σερβετάλης για ακόμη μία φορά αποδεικνύει πόσο ταλαντούχος, χαρισματικός ηθοποιός είναι και πόσο εύκολα μπορεί να κάνει το σώμα του ένα καταλυτικό παράγοντα στην επιτυχία του αποτελέσματος. Το σώμα του δείχνει τί νιώθει, τί σκέφτεται -σίγουρα δεν είναι σύνηθες φαινόμενο, ειδικά για τα ελληνικά δεδομένα.
Η Κατερίνα Λέχου με την ιδιαίτερη φωνή και τον καθαρό της λόγο περνάει τα συναισθήματα στον ήχο. Η ομορφιά της είναι αυταπόδεικτη, μα η υποκριτική της δεινότητα καταφέρνει να ξεπερνά την εικόνα, ώστε σε πείθει πως πρόκειται για μια μοναχική και μόνη γυναίκα, αφημένη στο παρελθόν. Αν και έρχεται, για πρώτη φορά, σε επαφή με το σωματικό θέατρο, τα καταφέρνει πολύ καλά. Έχουν εναρμονιστεί στη σκηνή με τον Άρη Σερβετάλη και καταφέρνουν να δημιουργούν δυνατές εικόνες και ατμόσφαιρα που ακροβατεί στο φαντασιακό και το πραγματικό, αλλά κι ανάμεσα στην ένταση και την αμηχανία των ηρώων τους, όπως αριστοτεχνικά παρουσιάζονται οι εσωτερικές συγκρούσεις αυτών.
Μία παράσταση που καταφέρνει να σου αφήσει φεύγοντας σκέψεις, εικόνες και να δημιουργήσει θέματα συζήτησης γύρω από αυτήν.

"Χάρτινα Λουλούδια" του Έγκον Γουλφ
Θέατρο Ιλίσια
Παπαδιαμαντοπούλου 4, Ιλίσια

Τηλ.: 2107210045
Παραστάσεις: Δευτέρα και Τρίτη 9.15 μ.μ.

Εισιτήρια: € 16, Φοιτητικό-ανέργων: € 12
Διάρκεια: 90'
Ηθοποιοί:
Κατερίνα Λέχου, Αρης Σερβετάλης

Συντελεστές:
Σκηνοθέτης: Κώστας Φιλίππογλου
Μετάφραση: Εύα Μπίθα
Σκηνικά- κοστούμια: Γιάννης Μετζικώφ
Φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα
Ειδικές κατασκευές: Γκάι Στεφάνου
Μουσική: Lost Bodies
Καλλιτεχνική συνεργασία: Φρόσω Κορρού