Armadale: Πάθη, ίντριγκες και αποκαθήλωση της ηθικής κοινωνίας στο Σύγχρονο Θέατρο

Σε μια εποχή που η ηθική αποτελούσε λάβαρο, ακόμη κι αν ίσχυε μόνο φαινομενικά, ο Γουίλκι Κόλινς έγραψε ένα επικών διαστάσεων μυθιστόρημα μυστηρίου υπό τον τίτλο "Armadale" στο οποίο αποδομεί, στηλιτεύει και ξεγυμνώνει κάθε στοιχείο ηθικολογίας σε μια κοινωνία που ξεχνά το είναι και μένει στο φαίνεσθαι.
Βρισκόμαστε στην βικτωριανή εποχή, φυσικά στην Αγγλία, όπου μια διαθήκη υπό μορφήν γράμματος φτάνει στα χέρια του γιου του αποστολέα 19 χρόνια μετά το θάνατό του. Όσα συνέβησαν τότε (21 χρόνια πριν) και οι άνθρωποι που εμπλέκονται είναι ο λόγος που συντάχθηκε το γράμμα. Το μόνο που ζητά, μετά από την εξιστόρηση των γεγονότων που αιτιολογούν το αίτημά του, είναι να μην συναντηθεί ποτέ ο γιος του με τον συνονόματό του(Λάζαρος Βαρτάνης)...
Ο γιος (Κωνσταντίνος Ασπιώτης) δεν θα καταφέρει να το αποφύγει, αλλά αυτή η τυχαία συνάντηση είναι μόνο η αρχή μιας αλληλουχίας γεγονότων που θα ξετυλίξει το κουβάρι ή θα περιπλέξει ακόμη περισσότερο τα πράγματα.
Μια γυναίκα, η Λύντια Γκουίλτ(Μαρία Κίτσου), εμφανίζεται και γίνεται το μοιραίο πρόσωπο, η γυναίκα που θα είναι ικανή για το μεγαλύτερο κακό, τις πιο απροσδόκητες και μοχθηρές δολοπλοκίες μέχρι τα μεγαλύτερα πάθη και την πιο βαθιά αγάπη που θα επηρεάσει με την παρουσία και τις ενέργειές της τις ζωές όλων.
Οι άνθρωποι μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως πιόνια ή όπλα της, να γίνουν αναλώσιμα υλικά για τον σκοπό της, έμπνευση για αλλαγή, αφορμή για συνειδητοποίηση ή ίσως η τιμωρία της;
Πρόκειται για μια εξαιρετική δουλειά που ανεβαίνει για 6 ακόμη παραστάσεις, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 8μμ, στο Σύγχρονο Θέατρο (Ευμολπιδών 45, Γκάζι).
Η διασκευή αυτού του πραγματικά ογκώδους βιβλίου έγινε από την Μαρία Κίτσου και τον Κωνσταντίνο Ασπιώτη με τη βοήθεια και του Λάζαρου Βαρτάνη, ενώ την σκηνοθεσία υπογράφει ο Κωνσταντίνος Ασπιώτης.

Οι ηθοποιοί και οι ερμηνείες τους είναι καταπληκτικές, σε συνεπαίρνει η ιστορία, αλλά και το ταλέντο των συντελεστών που καταφέρνουν να "χτίσουν" τους ρόλους τους με τέτοιον τρόπο που η πραγματική εικόνα τους στο παρόν εξαφανίζεται και γίνονται ο ρόλος. Είτε πρόκειται για αυτόν ενός ηλικιωμένου -για τα δεδομένα της εποχής- άνδρα που ερωτεύεται χωρίς ανταπόκριση μια κατά πολύ νεότερή του, ο οποίος στην πραγματικότητα είναι ένας νέος άνδρας (Φάνης Παυλόπουλος), είτε για μια ηλικιωμένη και δόλια κυρία, ενώ η πραγματική εικόνα είναι μιας πανέμορφης κοπέλας (Σύνθια Μπατσή). Δεν υπάρχουν τρικ και ειδικά εφέ, υπάρχουν τα υπέροχα κοστούμια εποχής που μας μεταφέρουν στον 19ο αιώνα, αλλά η υποκριτική τους ικανότητα, το ταλέντο, οι κατάλληλες σκηνοθετικές οδηγίες και η ομαδική δουλειά είναι τα στοιχεία που φέρνουν το επιθυμητό αποτέλεσμα.
Είναι μια πολύωρη παράσταση, που δεν σε κουράζει, δεν καταλαβαίνεις τον χρόνο που κυλά και αξίζει κάθε λεπτό που την απολαμβάνεις.
Ο Χάρης Αττώνης στους τρεις βασικούς του ρόλους στην παράσταση -πατήρ Ντέσιμους Μπροκ, δικηγόρος Αύγουστος Πέντζιφτ και γιατρός Ντάνγουορντ- κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα, δίνει πνοή, συναίσθημα και βάθος στους χαρακτήρες του καταφέρνοντας, όσο διαφορετικοί είναι μεταξύ τους, να φαίνεται κι ο ίδιος σαν να είναι τρία διαφορετικά πρόσωπα επί σκηνής. Δεν γνωρίζω κατά πόσον έτυχε, αλλά αυτοί οι τρεις χαρακτήρες περνώντας από τον έναν στον επόμενο, έχουν μια κλιμάκωση μέσα στην παράσταση, η οποία γίνεται υπογείως αισθητή, δημιουργώντας ένα πλαίσιο ωρίμανσης.
Η Ζωή Καραβασίλη καταφέρνει από μητέρα να γίνεται κόρη -η δεσποινίς Μίλροι- στη διάρκεια της παράστασης με μια αποφασιστικότητα και σαρωτική δύναμη στην αρχή και αθωότητα, αφέλεια, κυκλοθυμία της ηλικίας, αλλά και πείσμα στη συνέχεια. Και βλέποντάς τη, νιώθεις βεβαιότητα και για τα δύο.
Η Μαρία Κίτσου είναι ο ορισμός της μοιραίας γυναίκας. Πέρα από την φωνή της που στην αρχή παίζει καταλυτικό ρόλο, καθώς μέχρι να κάνει κανονικά την εμφάνισή της στη σκηνή όλο το μυστήριο κρύβεται εκεί, από τις συναισθηματικές της διακυμάνσεις, τα βήματα που οδηγούν τον θεατή προς μία κατεύθυνση κάνοντας μια διαδρομή στα πιο σκοτεινά και μύχια σημεία της ανθρώπινης ψυχής, μέχρι την κορύφωση, είναι υποδειγματική καταφέρνοντας να μισείς και να συμπονάς ταυτόχρονα την ηρωίδα της.
Ο Λάζαρος Βαρτάνης είναι ο αισιόδοξος, ανέμελος, ενθουσιώδης, καλοπροαίρετος, ονειροπόλος και αυθόρμητος Άλαν Αρμαντέιλ που μέχρι τέλους, αυτά τα στοιχεία τον κάνουν να ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους ήρωες, σαν εξαρχής να θέλει να σου κλείσει το μάτι.
Ο Κωνσταντίνος Ασπιώτης είναι ο άλλος Άλαν Αρμαντέιλ, μόνο που παρουσιάζεται με ψευδώνυμο: Οζίας Μιντγουίντερ. Από την πρώτη έως την τελευταία στιγμή είναι ένα τραγικό πρόσωπο, έτοιμος να αυτοτιμωρηθεί για κάτι για το οποίο δεν φέρει ευθύνη, να θυσιαστεί για αυτούς που αγαπά, γι' αυτό που πιστεύει, να προστατεύσει όποιον πρέπει και όπως μπορεί, να διαφυλάξει τη δικαιοσύνη και όσο καλό υπάρχει γύρω του και μέσα του.

Ο Φάνης Παυλόπουλος εκτός από ταγματάρχης Μιλρόι, προστατευτικός και οριοθετημένος πατέρας, είναι και ο κύριος Μπάσγουντ, ένας μεγάλος σε ηλικία άνδρας που ερωτεύεται τη μοιραία γυναίκα σε σημείο απόλυτης παράδοσης, τυφλής υπακοής και ολοκληρωτικής καταστροφής, χωρίς μετάνοια ή μεταμέλεια.
Η Σύνθια Μπατσή είναι εκπληκτική ως κυρία Όλντερσο που μέσα στην παρακμή της συνεχίζει να χρησιμοποιεί τους άλλους από θέση ισχύος. Δίνει, μέσα από τη φωνή, το περπάτημα μέχρι τις εκφράσεις, μια ολοκληρωμένη εικόνα αυτής της γυναίκας που υποστηρίζεται από τα δικά της και μόνο μέσα.
Η Ελένη Κάκκαλου είναι άψογη ως άρρωστη, γεμάτη απωθημένα και ανασφάλειες γυναίκα που δεν μπορεί να δώσει -ή δεν έχει πια- ίχνος τρυφερότητας.
Τέλος, ο Μάριος Μακρόπουλος ισορροπεί μεταξύ του άσωτου, μπλεγμένου με τον υπόκοσμο γιου Μπάσγουντ και της στιγμιαίας έκλαμψης να συμπεριφερθεί ως καλός γιος.
Το "Armadale" είναι μια πολύ καλοδουλεμένη και προσεγμένη μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια παράσταση. Οι ηθοποιοί είναι εναρμονισμένοι υποδειγματικά, κάτι που είναι εύκολα αντιληπτό και έχει ουσιαστική σημασία για το τελικό αποτέλεσμα.
Αξίζει πραγματικά να τη δείτε.


"Armadale", του Wilkie Collins
Σύγχρονο Θέατρο
Ευμολπιδών 45, Γκάζι (δίπλα στο μετρό Κεραμεικού) 
Τηλ.: 2103464380

Συντελεστές:Μετάφραση: Σάντυ Παπαϊωάννου
Διασκευή: Μαρία Κίτσου – Κωνσταντίνος Ασπιώτης
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Ασπιώτης
Μουσική: Δημήτρης Καμαρωτός
Σκηνικά: Ηλένια Δουλαδίρη
Κοστούμια: Ηλένια Δουλαδίρη – Παναγιώτης Λαμπριανίδης
Φωτισμοί – Φωτογραφίες: Τάκης Λυκοτραφίτης
Βοηθός σκηνοθέτης: Μαρία Κίτσου
Βοηθοί σκηνοθέτη: Ελένη Κάκκαλου – Αγνή Χιώτη
Κατασκευή κοστουμιών: Δάφνη Τσακότα

Παίζουν:
Κωνσταντίνος Ασπιώτης, Χάρης Αττώνης, Λάζαρος Βαρτάνης, Ελένη Κάκκαλου, Ζωή Καραβασίλη, Μαρία Κίτσου, Μάριος Μακρόπουλος, Σύνθια Μπατσή, Φάνης Παυλόπουλος.


Ημέρες και ώρες παραστάσεων: 
Δευτέρα και Τρίτη στις 8μμ.
Μέχρι 8/4

Τιμές εισιτηρίων: 15 ευρώ γενική είσοδος
10 ευρώ μειωμένο (ανέργων, φοιτητικό, νεανικό έως 18 και συνταξιούχων άνω των 65)

Διάρκεια παράστασης: 210’ με δύο διαλείμματα 

Θέλει τόλμη να ρωτάς "Να 'ρθω μαζί σου;"

Ιούνιος, στην ταράτσα μιας επταώροφης πολυκατοικίας στο Κολωνάκι με θέα τον Λυκαβηττό, ένα ζευγάρι τριαντάρηδων περιμένει ένα άλλο ζευγάρι -με κάποια αγωνία κι ίσως, όχι με ιδιαίτερη χαρά. Η σχέση τους μετρά πια 8 χρόνια, πρωτογνωρίστηκαν στη Νέα Υόρκη, σ' ένα πάρτι που δεν κύλησε ακριβώς όπως το είχαν φανταστεί. Αλλά, όχι-όχι, γνωρίζονταν από πολύ παλιότερα, από το νηπιαγωγείο, αλλά είχαν χαθεί μες στα χρόνια. Όταν επέστρεψαν στην Ελλάδα έμειναν μαζί, όχι ως κοινή απόφαση ή επιλογή, αλλά σαν κάτι που κανείς δεν θέλησε να συζητήσει περαιτέρω. Είναι νέοι, ωραίοι, πλούσιοι, πηγαίνουν σε σύμβουλο γάμου αν και δεν έχουν παντρευτεί και... δεν κάνουν σεξ. Εκείνη -η Βερίνα- θέλει, εκείνος πάλι -ο Γιώργος- όχι. Βαριέται κι έχει άγχος με την εταιρεία του πατέρα του, οπότε...
Η ιδέα ήταν δική της: ανταλλαγή ζευγαριών. Σε ένα αξιοσέβαστο site, με την εχεμύθεια και ανωνυμία που χρειάζεται, βρήκαν το ζευγάρι με το οποίο θα πραγματοποιούσαν την τολμηρή τους απόφαση.

Το έτερο ζευγάρι είναι κάπως διαφορετικό. Εκείνη μόλις 20 ετών, σπουδάζει υποκριτική και παράλληλα παίζει σε καθημερινή σειρά του Mega, το "Μοιραίο Δίλημμα". Εκείνος τραγουδιστής "λαϊκός", παιδί του λαού γαρ, γύρω στα 30, με σουξέ προ 3 ετών, αλλά ένεκα που τον χτύπησε η κρίση... Τραγουδά στο "Καραμέλα", οι κατακτήσεις του πολλές, αλλά ο μόνιμος δεσμός του η Αλίνα. Γνωρίστηκαν μέσω Facebook, ήταν άλλωστε και γείτονες στον Αγ. Αρτέμιο κι εκείνος φανατικός θαυμαστής της σειράς που πρωταγωνιστεί η Αλίνα. Ο Θεμιστοκλής, λοιπόν, πρότεινε την ανταλλαγή κι εκείνη αφού τον αγαπά δέχτηκε.
Έτσι, βρέθηκαν αυτοί οι τέσσερις διαφορετικοί άνθρωποι σ' εκείνη την ταράτσα. Η αρχική αμηχανία δεν χάνεται εύκολα, μάλλον δεν εξαφανίζεται ποτέ, αλλά είναι τα γεγονότα που τους παρασύρουν στη βραδιά΄κι η αμηχανία γίνεται ήσσονος σημασίας.
Η Αθήνα καίγεται, μια ταραχή που σαν κύμα σαρώνει τα πάντα, η κατάσταση ξεφεύγει απ' τον έλεγχο κι η ώρα περνά. Άραγε, η πόλη θα έχει επιβιώσει ως το ξημέρωμα; Οι άνθρωποι θα είναι ίδιοι;
Μέσα στην γενική αναστάτωση, έρχεται η στιγμή να βρουν ο καθένας ξεχωριστά τί είναι αυτό που θέλει και ποιον θέλει. Κάποια αναζητά έναν σωτήρα για να του αφιερωθεί, να τον αγαπήσει, να τον ερωτευτεί ή να νομίζει πως τον έχει ερωτευτεί, να μην νιώθει μόνη και να κάνουν σεξ, πολύ σεξ. Κάποια αναζητά εκείνον που μπορεί να την αγαπήσει πραγματικά, όχι σαν αντικείμενο, αλλά σαν έναν άνθρωπο που εκτιμά και για τον οποίο νοιάζεται, που θα την πάρει μαζί του και θα αρκεί ο ένας στον άλλον. Κάποιος αναζητά κι ο ίδιος τί θέλει. Δεν μπορεί να πάρει μια απόφαση, δεν αντέχει την ευθύνη της, προτιμά να την αναλάβει κάποιος άλλος κι αυτός απλώς ν' ακολουθήσει. Μπροστά στην ερώτηση "να' ρθω μαζί σου;" δεν απαντά. Θέλει  κι εκείνος, όμως, κάποιον ν' αγαπήσει και να τον αγαπήσει χωρίς πλαίσια και κανόνες.
Κάποιος άλλος θέλει να συνεχίσει την έως τώρα πορεία του, χωρίς πολλές αλλαγές. Δεν μπορεί να δεσμευτεί, φοβάται πως ο ίδιος δεν αρκεί σε κάποιον άλλο ή δεν έχει τη δυνατότητα να νιώσει κάτι πραγματικό, βαθύ κι ουσιαστικό. Έχει μια ασπίδα προστασίας, την επιφανειακή του στάση.
Μέχρι το πρωί θα έχουν παραδεχτεί τις αλήθειες τους και θα έχει βρει ο καθένας ό,τι πιο κοντινό σ' αυτό που θέλει. Η συνέχεια είναι δική τους υπόθεση.

Μια πολύ ωραία και φρέσκια παράσταση το "Να 'ρθω μαζί σου;" ανεβαίνει κάθε Σάββατο και Κυριακή στην Κεντρική σκηνή του "104" (Ευμολπιδών 41, Γκάζι). Συγγραφέας του έργου είναι η νεότατη και ταλαντούχα Αλεξάνδρα Κ* και σκηνοθέτης ο πολυτάλαντος ηθοποιός Κωνσταντίνος Ασπιώτης.
Με μία νύξη στην οικονομική κρίση, αλλά κατ' ουσίαν με την κρίση των ανθρώπινων σχέσεων και του ίδιου μας του εαυτού, έχουν δημιουργήσει μία παράσταση με χαρακτήρες που θα σας θυμίσουν πολλούς ανθρώπους γύρω μας, γνωστούς τύπους, πολλές σκέψεις που κάνουμε, γεγονότα κάπως τραβηγμένα, αλλά όχι κι εντελώς εξωπραγματικά, σκληρές αλήθειες προβαλλόμενες με έναν πολύ έξυπνο και χιουμοριστικό τρόπο. Πράγματα που δεν λέγονται με τρόπο που να επιβάλλουν το γέλιο, αλλά που μέσα από την αλήθεια και την ουσία τους, δεν μπορείς παρά να γελάσεις.
Πρόκειται για τέσσερις άξιους ηθοποιούς, νέους και πολύ ταλαντούχους, οι οποίοι γνωρίζονται πολλά χρόνια κι είναι φίλοι, κάτι που στη συγκεκριμένη παράσταση είναι βοηθητικός παράγοντας, διότι βρίσκονται και οι τέσσερις διαρκώς πάνω στη σκηνή. Υπάρχουν, μάλιστα, κομμάτια αυτοσχεδιασμού στην παράσταση, επομένως χρειάζεται ένας κοινός κώδικας επικοινωνίας και τέλος, φιλιούνται πολύ, πολύ, αλλά πάρα πολύ κι υπάρχει και μία σκηνή κατά την οποία οι κυρίες του έργου μένουν με τα εσώρουχα, που είναι λογικό να αισθάνεσαι εκτεθειμένος. Η σχέση, ωστόσο,  που υπάρχει και η δουλειά που έχουν κάνει κατά την περίοδο των προβών μεταξύ τους δημιουργεί -τουλάχιστον αυτό εξέλαβα εγώ- την ασφάλεια για να μπορούν να λειτουργούν τόσο αβίαστα, φυσικά και συνεκτικά πάνω στη σκηνή.
Μια παράσταση που θίγει το φόβο: για την αλλαγή, την αλήθεια, την αγάπη, τη μοναξιά, τον αποχωρισμό, την αποτυχία, το καινούργιο, την επαφή, το δέσιμο, την ουσία, την ενηλικίωση, το τέλος. Επιφάνεια. Όλα είναι και μένουν στην επιφάνεια, ό,τι υπάρχει στο βάθος είναι σαν να μην υπάρχει, μόνο που μια μέρα, όπως και στην Αθήνα του έργου, αυτό που σιγοβράζει θα εκραγεί, θα πλημμυρίσει τα πάντα και θα βγει στην επιφάνεια.
Σας την προτείνω με χαρά! Πέρασα ένα πολύ όμορφο Κυριακάτικο βράδυ, βλέποντας μια φρέσκια ματιά πάνω σε ένα αιώνιο πρόβλημα, της σχέσης με τον εαυτό μας, με τους άλλους, με την κοινωνία και τα στερεότυπα, με πολύ έξυπνο χιούμορ, ταλέντο και τρυφερότητα.
Εντάξει, είπαμε, πολύ φιλί, αλλά κι αυτό γινόταν με έναν εξίσου χιουμοριστικό τρόπο.
Κι επειδή τον τελευταίο καιρό το είχα ρίξει στα πιο "βαριά" και δραματικά θεατρικά θεάματα, έχω να σας πω ότι την συγκεκριμένη παράσταση την είχα ανάγκη, διότι ήταν στις απαραίτητες δόσεις και ισορροπούσε άψογα μεταξύ του μπουλβάρ και του κοινωνικού σχολίου που ήθελε να κάνει.
Το κείμενο, η σκηνοθεσία, οι ερμηνείες των τεσσάρων ηθοποιών συνέθεσαν ένα άρτιο και πολύ όμορφο αποτέλεσμα.
Σας προτρέπω να την δείτε.

"Να 'ρθω μαζί σου;"
"104", Ευμολπιδών 41, Γκάζι (Μετρό Κεραμεικός)
Τηλ. 210 3455020
Γενική είσοδος: 12 ευρώ – μειωμένο 10 ευρώ
Διάρκεια παράστασης: 80′ χωρίς διάλειμμα
Κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 9.15 μ.μ

Συντελεστές:
Κείμενο: Αλεξάνδρα Κ*
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Ασπιώτης
Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης
Σκηνογραφία – ενδυματολογία: Ηλένια Δουλαδίρη
Φωτισμοί: Γιώργος Σπηλιόπουλος
Βοηθοί σκηνοθέτη: Λάζαρος Βαρτάνης, Ελένη Κάκκαλου
Δραματολόγος: Αναστασία Διαμαντοπούλου
Φωτογραφίες: Μαρίλη Ζάρκου
Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί: Λάζαρος Βαρτάνης, Κωνσταντίνος Καϊκής, Ζωή Καραβασίλη, Σύνθια Μπατσή
Στο ραδιόφωνο: «Cafe Society» (Κωνσταντίνος Τζούμας, Μουσική επιμέλεια: Kafka)