Και στη ζωή και στη σκηνή...Φουρκέτα!

Το θέατρο είναι μαγικό. Σου φτιάχνει κόσμους, σε βάζει σ' αυτούς, σε ταξιδεύει, σε κάνει να νιώθεις τόσο μέσα σ' αυτούς, αλλά και τόσο προστατευμένος από ό,τι θα μπορούσε να σε πληγώσει. Σου δίνει μαθήματα ζωής, σε συγκινεί και σε κάνει να γελάς, σε λυτρώνει. Αυτό ένιωσα το Σάββατο το βράδυ στην παράσταση "Φουρκέτα" της Ελένης Γκασούκα στο θέατρο Εμπορικόν.
Η Μαρία Καβογιάννη σε μια μοναδική ερμηνεία σ' ένα έργο που η συγγραφέας του αξίζει συγχαρητήρια, καθώς με έναν αριστοτεχνικό τρόπο περνά σε κλάσματα δευτερολέπτου από τη συγκίνηση στο γέλιο και το αντίστροφο. Η Αλίκη (Μαρία Καβογιάννη) είναι μια γυναίκα που εργάζεται ως λογίστρια, μητέρα ενός χρήστη ναρκωτικών, σύζυγος ενός δικηγόρου, κόρη ενός πρώην κομμουνιστή μέθυσου που έχει άνοια και τον φροντίζει, αδελφή μιας κομμουνίστριας δημοσιογράφου που γράφει στο Άστρα και Όραμα και το αντικείμενο του πόθου ενός νεαρού γείτονα και φίλου του γιου της.

Μια γυναίκα που όλοι οι άλλοι είναι η προτεραιότητά της εκτός από τον εαυτό της. Άφησε το όνειρο να γίνει τραγουδίστρια της Λυρικής μόνο και μόνο γιατί της το είπε ο πατέρας της. Μια μάνα, σαν κάθε μάνα, που κάνει όνειρα, τα καθρεφτίζει στα παιδιά της, απογοητεύεται, θυμώνει, εθελοτυφλεί γιατί θέλει να πιστέψει πως θα απεξαρτηθεί κι ας ξέρει ότι κρύβει τα ναρκωτικά κάτω απ' το κρεβάτι. Μια μάνα που απ' τη μια θέλει να απογαλακτιστεί ο γιος της, αλλά δεν θέλει να πάει στο στρατό και γι' αυτό σκαρφίζεται και οργανώνει ολόκληρη επιχείρηση. Νοικοκυρά που κάνει τα πάντα για να είναι όλα στην εντέλεια, το φαγητό, το σπίτι, τα πουκάμισα και τα σακάκια του συζύγου. Κόρη ενός βίαιου πατέρα που όμως, τον θαύμαζε και τον λάτρευε και τώρα τον φροντίζει. Με υπομονή κι απέραντη αγάπη. Έχει το νου της σ' αυτόν, τον ταΐζει τον αλλάζει, τον πηγαίνει στην τουαλέτα, τον χτενίζει, μαζεύει τα μανταρίνια που του δίνει κι εκείνος τα πετά κάτω, τον σταματά για να μην βγει έξω, ξέρει τί εννοεί ακόμη και τώρα που έχει άνοια κι ανησυχεί.
Αδελφή μιας ελεύθερης και πολύ μοντέρνας γυναίκας που καταλήγει να γίνει η ερωμένη του συζύγου της. Σύζυγος ενός δικηγόρου που τα τελευταία χρόνια ασχολείται μόνο με διαζύγια και παρόλο που την αγαπάει, είναι άλλωστε από παιδιά μαζί, έχει ξεχάσει πως δεν είναι μια νοικοκυρά, αλλά η γυναίκα του.
Η φαντασίωση κι ο κρυφός πόθος του νεαρού (και ωραιότατου) γείτονα, που ενώ έχει καταλάβει τί αισθάνεται εκείνος, αποφεύγει να το συζητήσει, αλλάζει την κουβέντα και κάνει ότι δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο.

Α, και το αποκούμπι μιας νεαρής και ταλαιπωρημένης γειτόνισσας που αποφάσισε μετά από πολλές περιπέτειες να δώσει εξετάσεις για τη Λυρική. Η φωνή μαγική, η ερμηνεία συγκινητική, τα τραγούδια ένα κι ένα, δημιουργώντας μια ακόμη πιο επιβλητική ατμόσφαιρα.
Κάποτε, όταν όλη της η ζωή θα γυρίσει ανάποδα -όχι ότι δεν ήταν- αλλά έρχεται η στιγμή που πρέπει να αντιμετωπίσει την αλήθεια χωρίς να εθελοτυφλεί, θα πάρει δραστικές αποφάσεις που θα αλλάξουν τις ισορροπίες. Θα διαγράψει απ' τη ζωή της την αδελφή της, θα εξομολογηθεί την αγάπη και τον έρωτά της στον άντρα της, αλλά θα του ανακοινώσει ότι δεν θέλει να τον ξέρει. Θα πει στο γιο της να πάρει τη ζωή στα χέρια του και να απεξαρτηθεί μια για πάντα και θα ζητήσει απ' τον πατέρα της να μην βγάζει ακατανόητους φθόγγους όταν θέλει να πάει τουαλέτα, αλλά να της λέει wc κι εκείνη θα καταλαβαίνει. Τέλος, τους ανακοινώνει ότι έχει καρκίνο και της απομένουν δύο μήνες ζωής, τους οποίους έχει αποφασίσει να περάσει με το να ασχοληθεί επιτέλους και με τον εαυτό της.

Η σκηνή μπροστά στον στρατιωτικό γιατρό για να πάρει ο γιος το απαλλακτικό στράτευσης είναι απολαυστική, γελάς αβίαστα, οι διάλογοι ολοζώντανοι, σαν να ακούς τί θα μπορούσε να πει σε αντίστοιχη περίπτωση η δική σου μητέρα. Οι σκηνές με τον παππού γεμάτες χιούμορ και συγκίνηση. Ο νεαρός γείτονας που θέλει να ζήσει τον έρωτά του γλυκός, χαριτωμένος, αστείος. Ο γιος σε μια εκπληκτική ισορροπία ανάμεσα στην κωμωδία και το δράμα.  Ο Θανάσης Αλευράς σ' αυτόν το ρόλο κάνει τη διαφορά, μαζί με την υπέροχη Μαρία Καβογιάννη σ ένα ρόλο ζωής που αποδεικνύει έμπρακτα το ταλέντο αυτής της ηθοποιού. Ο Κώστας Κόκλας, όπως ακριβώς έπρεπε, μετρημένος, σ΄εκείνη την ουδέτερη ζώνη που μπορεί να φωτίσει το συναίσθημα. Ο Μπάμπης Γιωτόπουλος ως παππούς με άνοια λέγοντας μόλις 3-4 λέξεις σε όλο το έργο καταφέρνει να παίζει με το πρόσωπο και τις κινήσεις, ταλέντο. Όλοι μαζί χορεύουν είτε υπό τις μουσικές και τη φωνή της Βικτώριας Ταγκούλη που τραγουδά ζωντανά, είτε σε σημεία όπου η ένταση κορυφώνεται.
Τα σκηνικά λιτά, σημασία έχει το έργο και οι ερμηνείες, αυτές γεμίζουν τη σκηνή.
Όλο το έργο είναι μια διαρκής εναλλαγή συγκίνησης και γέλιου, όμως η στιγμή που με συγκίνησε περισσότερο ήταν όταν ο γιος ανεβαίνει στην ταράτσα να βρει τον Θεό για να προσευχηθεί για τη μητέρα του και λέει: "τώρα κατάλαβα γιατί μας έδωσες τις μάνες, γιατί εκείνες είναι πάντα εκεί όταν Εσύ δεν είσαι...Από όλες τις μάνες του κόσμου τη δική μου βρήκες να πάρεις;" Αυτή η φράση αν σκεφτείτε ότι έπεται από το: "Άφησες το γιο σου να πεθάνει για μας τους μαλ...ες και αφού πέθανε, μετά ούτε ξαναφάνηκες κι ο πατέρας μου το ίδιο..." και προηγείται του:" Εσύ, ο Υιός Σου κι η μπεκάτσα που όλα μαζί είστε Θεός...", νομίζω καταλαβαίνετε ότι οι εναλλαγές στο συναίσθημα είναι καταιγιστικές.
Όταν πια φτάνει στο τέλος η παράσταση η Αλίκη λέει την πιο ουσιαστική φράση: "Η ζωή κάνει ξαφνικά μια κίνηση και σε πετάει, φουρκέτα. Η οικογένειά μου έγινε περήφανη με αυτό που φοβήθηκα να τολμήσω (με το τραγούδι, όταν η νεαρή γειτόνισσα περνάει στις εξετάσεις της Λυρικής)...Πέταξαν όλες μου τις φωτογραφίες και κράτησαν μόνο μία, αυτή που τραγουδάω. Δεν ήξεραν πως έτσι με ήθελαν. Ούτε κι εγώ το ήξερα." Γιατί για να είσαι ευτυχισμένος πρέπει να κάνεις αυτό που επιθυμείς και αγαπάς για να έχει νόημα η ζωή.

Όπως είπε κι η Μαρία Καβογιάννη, εκεί που πας χωρίς αναταράξεις, η ζωή κάνει μια κίνηση και σε ταρακουνά, σε βγάζει από το δρόμο...φουρκέτα! Όσα σχέδια και συμβιβασμούς κι αν κάνουμε, αν δεν αποφασίσουμε να ρισκάρουμε για τα όνειρά μας θα έρθει αργά ή γρήγορα η στιγμή που θα καταλάβουμε πως αυτά είμαστε εμείς, αυτά μας κάνουν ευτυχισμένους, ώστε ό,τι κι αν συμβεί να μην μετανιώσουμε ποτέ και για τίποτε. Είναι η δικιά μας δικλείδα ασφαλείας.
Μια εξαιρετική παράσταση που δεν πρέπει να αφήσετε να περάσει έτσι. Έχει κοινωνικά μηνύματα, βάζει την καθημερινή ζωή στο μικροσκόπιο με χιούμορ, λυρισμό, αλλά και ρεαλισμό. Όταν βγαίνεις από την αίθουσα δεν νιώθεις ότι είδες κάτι ακόμη, αλλά ότι είδες κάτι πραγματικά δυνατό κι έντονο. Κάτι που σου πρόσφερε τη δυνατότητα για ένα βήμα παραπάνω στο πνεύμα και την ψυχή.
Γιατί τελικά η ζωή είναι γυναίκα, είναι μάνα, σύζυγος, νοικοκυρά, κόρη, αδελφή, φίλη, έρωτας, αγάπη, φροντίδα, όνειρα, δάκρυ, χαμόγελο, αγκαλιά, μουσική, χορός, συναίσθημα.

Πρωταγωνιστούν:
Μαρία Καβογιάννη, Κώστας Κόκλας, Θανάσης Αλευράς, Μπάμπης Γιωτόπουλος, Ματίνα Νικολάου.
Τραγουδάει η Βικτώρια Ταγκούλη.
Σκηνοθεσία Ελένη Γκασούκα

"Φουρκέτα" της Ελένης Γκασούκα

Θέατρο ΕΜΠΟΡΙΚΟΝ

Σαρρή 11, Ψυρρή
Τηλ.: 2103211750

Αποχή κι επιλογές-καταστροφές (στις εκλογές) είναι πολλές...

Μεγαλώνοντας συνειδητοποιώ ότι εγώ κι ο κόσμος γύρω μου κινούμαστε σε εντελώς διαφορετικές τροχιές. Άλλες φορές είναι καλό, γιατί αποδέχεσαι και χαίρεσαι το γεγονός ότι είσαι διαφορετικός, άλλες πάλι απορείς πώς είναι δυνατόν να σκέφτεσαι με τόσο διαφορετικό τρόπο απ' τους άλλους. Παράξενο.

Κυριακή 7 Νοεμβρίου και η Ελλάδα βρισκόταν σε εκλογικό αναβρασμό, αυτοδιοικητικές εκλογές με άρωμα πολιτικού εκβιασμού.Ω, μα πόση υποκρισία χωρά σε μια μικρή χώρα;
Ξύπνησα μια λογική ώρα για τα δικά μου δεδομένα, πήρα το χρόνο που χρειαζόμουν για να ξυπνήσω, να μπω σε διάθεση να βγω να περπατήσω μέχρι το εκλογικό κέντρο (το οποίο για έναν ανεξήγητο λόγο δεν είναι κανένα από όλα τα σχολεία-εκλογικά κέντρα που περνάω μέχρι να φτάσω στο δικό μου), ετοιμάστηκα και πήγα, κατά τις 2:30-3 παρά, να ρίξω με δόξα και τιμή την ψήφο μου. Η ζέστη ανυπόφορη, λίγο η υγρασία, λίγο το τόσο περπάτημα, λίγο ο μικρός χώρος του παραβάν, δεν θέλει πολύ. Η αίθουσα σχεδόν άδεια, ένας κύριος ήταν μόνο που ψήφιζε πίσω απ' το παραβάν. Ένας δικαστικός αντιπρόσωπος μιλούσε στο κινητό, οι δύο έφοροι δίπλα σημείωναν τα στοιχεία μου και τα συνέκριναν με τις λίστες τους. Ένας κύριος αυστηρός κι αμίλητος -μάλλον κακοδιάθετος που του έμελλε να περάσει μια τόσο όμορφη μέρα σε μια σχολική αίθουσα- μου έδειχνε επίμονα να περάσω στο παραβάν. Στην απορία μου για το αν θα μου δώσουν και τα ψηφοδέλτια για την περιφέρεια -πρώτη φορά σε εκλογές αυτοδιοίκησης βλέπετε- δεν μου απάντησε, αλλά μου ξαναέδειξε επίμονα και νευρικά με το χέρι να περάσω στο μπλε παραβάν να ψηφίσω.
Κοιτούσα τα ψηφοδέλτια με μια βαθιά ελπίδα να βρω σύντομα κάποιον που να ξέρω και να θέλω να ψηφίσω ή κάτι που να με κάνει να το ψηφίσω. Αυτά δεν ήταν ψηφοδέλτια, η καταστροφή του δάσους του Αμαζονίου ήταν, η οικολογική συνείδηση άφησε την τελευταία της πνοή! Σε μήκος παπύρου μια σειρά από ονοματεπώνυμα που λέρωναν το κάτασπρο χαρτί δήλωναν την υποψηφιότητά τους και την ανάγκη της ψήφου μου, του σταυρού μου. Μέσα σ' αυτό το χαρτομάνι ένα πολύ μικρότερο, σχεδόν φοβισμένο κι αδιάφορο λευκό, χωρίς σημάδια και μαύρα τραύματα κρυμμένο μέσα στα άλλα ή στο τέλος.

Μια βδομάδα πριν είχα αποφασίσει να ψάξω για τους υποψήφιους της περιοχής μου, ώστε να αποφασίσω με απόλυτη βεβαιότητα και σιγουριά αυτόν που μου φαίνεται πιο ειλικρινής και άξιος. Δυστυχώς, βρήκα μόνο τα ονόματα των υποψηφίων δημάρχων των τριών από τις 6 ή 7 παρατάξεις που υπήρχαν κανονικά, όπως διαπίστωσα το μεσημέρι της Κυριακής. Μην φανταστείτε ότι βρήκα βιογραφικό, πολιτικό πρόγραμμα ή κάτι σχετικό, μόνο μερικές συνεντεύξεις που δεν πολυέβγαζαν και νόημα ή το προφίλ τους στο facebook που ενημέρωναν για τις ομιλίες και για άλλους πάλι, μόνο το όνομα, τίποτε άλλο. Τελικά, αν δεν είσαι κομματόσκυλο, δεν έχεις κολλητούς και γνωριμίες σε στρατηγικές θέσεις και δεν θες να ψηφίζεις σαν τυφλός που αφήνει να τον καθοδηγούν, δεν έχεις τύχη στην εκλογική ενημέρωση.
Ψήφισα όμως, υπερήφανα, δυναμικά, δηλώνοντας με την ψήφο μου, με το αναφαίρετο δικαίωμά μου, ότι δεν θέλω τον κόσμο και τον τόπο που μου δείχνουν, θέλω έναν πολύ καλύτερο, γιατί το αξίζω. Κι εγώ κι εσύ κι όλοι.
Φεύγοντας από το εκλογικό κέντρο είδα μια κοπέλα κι έναν άντρα να προσπαθούν να φέρουν έναν ηλικιωμένο -και μάλιστα πολύ καταβεβλημένο- κύριο, ο οποίος με το ζόρι στεκόταν όρθιος και, υποβασταζόμενος, μετά βίας έκανε αργά και μικρά βήματα. Τότε, αφού ξαφνιάστηκα κι απόρησα, αναρωτήθηκα αν πρέπει να συγκινηθώ που ο άνθρωπος αυτός θέλει, έστω και σ' αυτή την κατάσταση να ασκήσει το εκλογικό του δικαίωμα ή να θυμώσω, γιατί ίσως τον ταλαιπωρούν γιατί έχουν "υποχρέωση" σε κάποιον να ρίξουν τόσες ψήφους, άρα ας ξεσηκώσουμε και τον παππού μην χάσουμε το ψηφαλάκι. Δεν ξέρω, δεν μπήκα στον κόπο να ρωτήσω, ντράπηκα κιόλας να το κάνω κι έφυγα, αλλά δεν έφυγε από το νου μου. Να συγκινηθώ ή να θυμώσω;

Το 40% των Ελλήνων πολιτών απείχε από την εκλογική διαδικασία. Αυτό το 40% θεωρεί ότι οι εκλογές δεν τους αφορά ή ότι η αποχή είναι επαναστατική πράξη; Ας γελάσω πικρά. Όλους μας αφορά, αυτοί που είτε έχουν εξουσία στις περιοχές που ζούμε είτε στη χώρα μας, επηρεάζουν και καθορίζουν καλώς ή κακώς τη ζωή μας, αν θεωρούμε ότι ΔΕΝ μας αφορά ΠΟΙΟΣ καθορίζει τη ζωή μας, τότε υπάρχει πολύ σοβαρό πρόβλημα. Είναι ντροπή να ξεστομίζει κάποιος τη φράση "δεν θα πάω να ψηφίσω, γιατί έχω απογοητευτεί". Με δουλεύεις; Γι' αυτό πρέπει να πας να ψηφίσεις, για να δηλώσεις την απογοήτευσή σου και να κάνεις κάτι να αλλάξεις το σκηνικό που σου χαλάει την εικόνα!
Όχι σε μυαλά κολλημένα, κλεισμένα σε κουτιά, βουτηγμένα στη φορμόλη, η ζωή θέλει αέρα, φως, θέλει ν' ανοίγεις τα μάτια και να βλέπεις όχι απλώς να κοιτάς, να παίρνεις βαθιά ανάσα κι όχι μόνο ν' αναπνέεις. Πες το, μίλα με πράξεις, Απέχεις από τί; Από τη ζωή σου; Είναι δυνατόν; Με το να "ψηφίζεις αποχή"(τί κλισέ;!) είναι σαν να παραιτείσαι από την ίδια τη ζωή, από το δικαίωμά σου να επιλέγεις τον τρόπο που θα ζεις, να γυρίζεις την πλάτη στη δημοκρατία που χύθηκε αίμα για να την απολαμβάνουμε, στο δικαίωμα ψήφου που εμείς οι γυναίκες παλέψαμε αιώνες να το κατακτήσουμε και μόλις τον 20ο αιώνα επετεύχθη.
Η Αθήνα μαζοχιστικά ξαναψήφισε Κακλαμάνη, ωστόσο πάει και σε δεύτερο γύρο, όπως και πολλοί δήμοι και περιφέρειες. Ίδωμεν. Η τροχαία ήδη απ' το μεσημέρι της Κυριακής βγήκε στους δρόμους μπροστά στα εκλογικά κέντρα να κόβει κλήσεις στους εκλογείς. Διπλώματα και πινακίδες δεν παίρνουν, εκλογές και την άλλη Κυριακή βλέπετε, αλλά οι κλήσεις κλήσεις. Ε, να μην πάρει κάτι φεύγοντας ο προηγούμενος δήμαρχος, ή να μην βγάλει τα προεκλογικά του έξοδα ο νέος; Τίποτε δεν αλλάζει όσο δεν αλλάζουμε εμείς.
Ο σουρεαλισμός συνεχίζεται και γιγαντώνεται αγαπητοί μου φίλοι! Σίγουρα είδατε -δεν μπορεί!- τις δηλώσεις Παπανδρέου για το εκλογικό αποτέλεσμα, όταν ευχαρίστησε τους πολίτες που "ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ψήφισαν ΠΑΣΟΚ". Εντάξει, είπαμε, υπάρχουν κομματόσκυλα, βαμμένα στα χρώματα του πολέμου, του κόμματος εννοούσα, με συγχωρείτε, αλλά τόσοι πρασινοφρουροί υπό τις παρούσες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες δεν το πιστεύω πως βρέθηκαν. Εσύ, Γεώργιε -του Ανδρέα- Παπανδρέου δεν ήσουν, τέκνο μου, που την περασμένη Δευτέρα στη διακαναλική συνέντευξη έλεγες πως αν ο λαός δεν στηρίξει έμπρακτα τους υποψηφίους που στέλνεις στις εκλογές, θα πάμε σε εθνικές για να πάρεις την ψήφο εμπιστοσύνης των πολιτών; Εεεεεεεεεεεεεεεεεεε; Γιώργο ξεχνάαααααααααααααας και μας δουλεύεις μες στα μούτρα μας και μου βγάζεις τα πιο βίαια και αρχέγονα ένστικτά μου!Και πίστεψέ με, ΔΕΝ το θες!

Μας δουλεύει κι εμείς κοιμόμαστε τον ύπνο του δικαίου!Και μας δουλεύει ποιός; Ο Γιώργος Παπανδρέου!Άκουσον-άκουσον, κόσμε! Ξυπνήστε βρε, ξημέρωσε κι όχι μια νέα μέρα φωτεινή, αλλά μέρα με νέα μέτρα βαριά κι ασήκωτα. Μπράβο! Δώστε την εμπιστοσύνη σας σε ανάξιους κι αφήστε το τιμόνι σε τυφλό να μας πάει ντουγρού στο γκρεμό, τρίτο βραχάκι δεξιά μετά το θάμνο. Συνεχίστε να απέχετε απ' τις εκλογές, γιατί προφανώς απέχετε απ' τη ζωή. Μην χαραμίζετε το δικαίωμά μας στη ζωή, στην αξιοπρέπεια, στο σεβασμό, στην ίση μεταχείριση, στη δουλειά, στη χαρά, στον ύπνο που ξεκουράζει το σώμα και το πνεύμα κι όχι αυτόν που αποβλακώνει.
Το 2010 σε μια έκρυθμη κατάσταση ή κάνε κάτι εφευρετικό να την εκτονώσεις ή άναψε το φιτίλι να γίνει ο κόσμος καινούργιος, αλλά μην κάθεσαι να κοιτάς τη ζωή να περνά μίζερα. Όχι, ούτε συμβουλές δίνω, ούτε μάθημα κάνω, με τί προσόντα άλλωστε; Απλώς, με πνίγει η απορία: Δεν ξέρω σε τί πιστεύεις, αλλά κάπου πρέπει να πιστεύεις, έτσι δεν είναι; Κάνε κάτι γι' αυτό, στήριξε την επιλογή σου, όποια κι αν είναι κι ας διαφωνώ μ' αυτήν, αλλά μην μένεις αδρανής κι αμέτοχος. Μην δίνεις το ελεύθερο να σ' εκμεταλλεύονται και να σε υπονομεύουν.
Μακάρι να ξέραμε πόση δύναμη έχουμε όλοι μας! Η ψήφος μας είναι δύναμη, μια μεγάλη δύναμη να αλλάξεις ό,τι δεν σου αρέσει. Γιατί δεν το κάνεις; Κι ας ρίξεις άκυρο, αλλά κάνε το! Βγες απ' το σπίτι σου κι αφιέρωσε 10 λεπτά απ' το χρόνο σου σε κάτι που καθορίζει όλα τα υπόλοιπα λεπτά σου. Δεν είναι πολύ, είναι όμως αρκετό για να κάνεις αυτό που πρέπει για σένα.

Συζητούσα νωρίτερα με τη μητέρα μου κι έλεγα με πάθος πόσο θέλω να βγει ο Μπουτάρης στη Θεσσαλονίκη, όχι λόγω ΠΑΣΟΚ, αλλά μόνο και μόνο για να σπάσουν τα νεύρα του Άνθιμου που νομίζει ότι μπορεί να ελέγχει τα πάντα και έχει τέτοια εξουσία που μπορεί και να τα καθορίζει. Η απάντηση της μητέρας μου με άφησε άναυδη με μια τεράστια αναρώτηση "είναι δυνατόν να με έχει φέρει στον κόσμο και να είμαστε τόσο μα τόσο διαφορετικές;" Η Ελληνίδα μάνα λοιπόν, ξεστόμισε ΤΗΝ κουβέντα: Εσύ όμως, επειδή δεν πιστεύεις, ενώ ο Άνθιμος πιστεύει, δεν θα βγει ο Μπουτάρης. Τί εννοείς, ρώτησα. "Ότι ο Άνθιμος πιστεύει, ενώ εσύ όχι, άρα..." μου απαντά. Δηλαδή, εγώ μητέρα τί είμαι, άθεη; "Α, δεν ξέρω, πάντως εκείνος πιστεύει περισσότερο από σένα!" Ο σουρεαλισμός όπως αντιλαμβάνεστε είναι στοιχείο της καθημερινότητάς μου. Αν ήταν έτσι οι καλοί Χριστιανοί, νομίζω πως ο καλός Θεούλης θα είχε απαγορεύσει να χρησιμοποιούμε το όνομα του παιδιού του για να αυτοχαρακτηριζόμαστε και αυτοπροσδιοριζόμαστε!
Κι εκεί είναι που κάνω την κίνηση ματ: "Όταν λέει ότι οι μαύροι  και όσοι δεν είναι Έλληνες δεν είναι άνθρωποι είναι χριστιανικό, αυτό μας δίδαξε ο Χριστός;" Με ένα μειδίαμα σχεδόν δηκτικό μου λέει: "Ναι." Ε, εκεί ήταν που σταμάτησα την κουβέντα και αποχώρησα αγανακτισμένη και σοκαρισμένη μεν, με το κεφάλι ψηλά δε, έχοντας πει την τελευταία λέξη: Λυπάμαι βαθύτατα που σκέφτεσαι έτσι, τόσο στενόμυαλα, ειδικά σ' αυτήν την ηλικία, γιατί δεν είσαι 80 χρονών. Το να σκέφτεσαι έτσι είναι ανεπίτρεπτο..." Το σκωτσέζικο ντους της μητέρας είναι πράγματι σοκαριστικό, από κει που λέγαμε ότι επιβάλλεται να πας να ψηφίσεις και να βγάλεις τα κομματικά απ' το μυαλό σου και τα κολλήματα που φέρεις ως κληρονομιά για να κάνεις τη διαφορά, μου πετάει μετά αυτό και μου γειώνει το πολύπριζο, ελληνιστί έκαψε όλα μου τα εγκεφαλικά κύτταρα μονομιάς.

Μην είμαστε άνθρωποι με στενά όρια και ορίζοντες, μην γίνουμε αδιάφοροι για να είμαστε mainstream, η μόδα κι οι εποχές αλλάζουν κι ανακυκλώνονται, μόνο που η ζωή τελειώνει πριν καν το καταλάβεις κι έχεις μόνο μία. Δεν θα υπάρξει επανάληψη, άρα φρόντισε τη μία φορά να τη ζήσεις όπως της αξίζει.
Καλό μας ξημέρωμα, έκλεισα δίωρο να γράφω. Και χρόνια πολλά, όμορφα και δημιουργικά στην Αγγελική, τον Άγγελο, τον Μιχάλη, τη Μιχαέλα, τον Γαβριήλ, τη Γαβριέλλα, τον Ραφαήλ, το Σταμάτη και σε όποιον άλλον ξεχνώ.
Υ.Γ. Κι επειδή αγαπώ πολύ τον Διονύση Σαββόπουλου και έχει γράψει κι ερμηνεύσει πολλά τραγούδια που ταιριάζουν στην περίσταση μας αφιερώνω μερικά: Ο πολιτευτής, Τον χειμώνα ετούτο και Άγγελος Εξάγγελος.
http://www.youtube.com/watch?v=GnI072W9g0g
http://www.youtube.com/watch?v=vN9i4FkiNww&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=cUxUPtUalEQ&feature=related

Τα 10 Θέλω μου...συν ένα δώρο

Θέλω επιτέλους να αρχίζω να σφύζω από υγεία!!!Αν ακούει κανείς εκεί ψηλάαααααααααααα!Φτάνει 3 βδομάδες να είναι ο οργανισμός μου σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης μέσα σε μια φάση τραγική! Θέλω να μην βαριέμαι τόσο αφόρητα, μην έχοντας κάτι ενδιαφέρον να καταφέρνει να συγκεντρώσει την προσοχή μου(που η αλήθεια είναι ότι δεν συγκεντρώνεται και πολύ εύκολα). Η βαρεμάρα βεβαίως και είναι πολυτέλεια, αλλά ότι δεν έχω το ψυχικό σθένος να διαβάσω ένα ολόκληρο άρθρο καταρρακώνει το ήδη πεσμένο στα Τάρταρα ηθικό μου.
Θέλω να αρχίσω να ασχολούμαι με ενδιαφέροντα (το τονίζω: ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ), εποικοδομητικά και αναζωογονητικά πράγματα που να με γεμίζουν ενέργεια, καλή διάθεση και πάθος για ζωή. Δηλαδή, αν είναι να μας βγαίνει η ψυχή στο τρέξιμο και την κούραση, ας αξίζει τον κόπο κι ας το χαιρόμαστε.
Θέλω να χαμογελάω (ειλικρινά, δηλαδή να μην έχω προβλήματα και προβληματισμούς που να μου δυσκολεύουν τη ζωή) και να είμαι ήρεμη, χαλαρή, κεφάτη και γεμάτη όρεξη για νέους ορίζοντες (πρέπει κάποτε να αποφασίσω να ξεκινήσω τα Αγγλικά για το Proficiency και ή Ιταλικά που πολύ με ψήνουν ή να συνεχίσω τα λατρεμένα Γαλλικά-ζητάω πολλά το ξέρω) και ανθρώπους.
Θέλω να έχω τους αγαπημένους μου ανθρώπους καλά, ήρεμους, χαρούμενους, αισιόδοξους, γεμάτους θετική ενέργεια και αγάπη. Ας βάλουμε στη θλίψη, τον αρνητισμό και την ισοπέδωση μια τελεία. Σας παρακαλώ!
Θέλω να ονειρεύομαι, αλλά να μην απογοητεύομαι. Να βλέπω τη θετική και φωτεινή πλευρά των πραγμάτων και να αποφεύγω εντέχνως την αρνητική και τη σκοτεινή.
Θέλω να είμαι σίγουρη για τον εαυτό μου και όσο το δυνατόν περισσότερο (γιατί όπως λέει και ο δικός μου άνθρωπος: το να προσπαθούμε να βρούμε και να συμβιβαστούμε απόλυτα με τον εαυτό μας και τις πλευρές του είναι μια διαδικασία που δεν σταματά ποτέ. Διαρκεί όσο κι η ζωή μας!) συμβιβασμένη με όλα του τα κομμάτια. Να είμαι εγώ εντάξει με εμένα πρωτίστως!Κι αν είμαι εγώ θα' ναι κι οι άλλοι κι αν δεν είναι τότε μάλλον δεν είναι δικό μου πρόβλημα.
Θέλω να μάθω επιτέλους να θέτω τα όριά μου ρητά και αμετάκλητα, ώστε να μην επιτρέπω σε κανέναν να τα ξεπερνά ή έστω να τον αναχαιτίζω άμεσα και απόλυτα!

Θέλω να κρυώσει ο καιρός, να μην γίνουμε παγωτό, αλλά να νιώσω λίγο χειμώνα, γιατί με την υγρασία και τη ζέστη δεν αντέχω άλλο.Να αποφασίσει ο καιρός τί θέλει να κάνει. Αν δεν θέλει να βρέξει θα τον παρακαλούσα πολύ να αφήσει τον αγαπημένο ήλιο να λάμπει!

Θέλω να βρω μια όμορφη, κομψή και χαριτωμένη ροζ ομπρελίτσα, γιατί αυτή που είχα χάλασε κι είμαι αναγκασμένη να κυκλοφορώ με μία μαύρη (άκουσον-άκουσον, εγώ να κρατώ μαύρη ομπρέλα) που δεν ταιριάζει ούτε στην ιδιοσυγκρασία μου ούτε και στην ροζ-ρομαντική αισθητική μου. Κι εγώ θέλω τα πράγματά μου να αποπνέουν κάτι από μένα, κάτι χαρούμενο και φωτεινό για να φωτίζονται κι οι στιγμές μου!

Θέλω να δω το ωραιότερο όνειρο και να' ναι αλήθεια!

+Ένα εμβόλιμο Θέλω:
Θέλω να μην μας ξαναπρήξει ο Παπανδρέου και ο κάθε Παπανδρέου με διακαναλικές και άλλες αηδίες, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν είπε τίποτε καινούργιο, ενδιαφέρον ή έστω χρήσιμο και αισιόδοξο, παρά μόνο μας απείλησε ότι θα κάνει πρόωρες εκλογές αν δεν βγουν οι υποψήφιοι που στηρίζει το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Θέλω, λοιπόν, να μην χώνει τη μύτη του στην ψήφο ΜΟΥ! Γκέγκε;(με συγχωρείτε για την αργκό, αλλά μ' έχει κουράσει αυτός ο άνθρωπος!)
Ε, μα πια!

Άλλος με τη βάρκα μας;

Έχω μια ακατανίκητη διάθεση να τραγουδήσω το "μες σ' αυτή τη βααααάρκα είμαι μοναχή κι έχω συντροφιααααά μου κάτασπρο πουλί, σημαδι ρίχνω στο γιαλό μα πώς να σου το πω; Είσαι ένα αστέρι μακρινό τις νύχτες σε φιλωωωώ..."
Όχι, αγαπητοί μου, δεν το έχω χάσει τελείως, ούτε μ' έχει πειράξει η αντιβίωση, ούτε μπέρδεψα την αντιβίωση με παραισθησιογόνα. Απλώς είδα μερικά αποσπάσματα -γιατί ολόκληρη δεν αντέχω- από την διακαναλική συνέντευξη του πρωθυπουργούλη μας! Αυτομάτως, ένιωσα μια απόγνωση -να το πω;-, μια θλίψη, μια κατατονία, την ανάγκη να βρω μια σύριγγα να χτυπήσω ένεση στο μάτι κλπ. Με συμπονάτε φαντάζομαι.
Δεν θα πω πολλά, είπε τόσα ο Γ. Παπανδρέου που θα ήταν πλεονασμός. Θα ήθελα να σημειώσω, ωστόσο, κάποια πράγματα που μου έκαναν εντύπωση και με οδήγησαν στην κατάσταση "Μανταλένα-βάρκα".

Όταν είσαι πρωθυπουργός μιας χώρας την οποία το κόμμα σου κυβέρνησε επί 20 και πλέον χρόνια, με ποιά δικαιολογία τονίζεις ότι βρήκες μια κατάσταση που δημιούργησε η προηγούμενη κυβέρνηση; Δέχομαι ότι η Ν.Δ. δημιούργησε πολλά άλλα και διόγκωσε το ήδη υπάρχον πρόβλημα, αλλά αν το ΠΑΣΟΚ δεν είχε αφήσει τρύπες ανοιχτές πότε πρόλαβαν ν' ανοίξουν νέες τόσο μεγάλες, ώστε να καταφύγουμε στη λύση του μνημονίου και του ΔΝΤ; Μια απλή απορία που ποτέ δεν απαντήθηκε.
Με πόνο ψυχής δήλωσε ότι ένα χρόνο τώρα παλεύει με τη διαφθορά και θέλει να την πατάξει, αλλά έχει λάβει τέτοιες διαστάσεις που στην παρούσα φάση πρέπει να δοθεί προτεραιότητα στα τρέχοντα προβλήματα. Άρα, η διαφθορά, φίλοι μου, συνεχίζεται με πολλά ακόμη επεισόδια.
Ένα δάκρυ κύλησε και χάραξε το αλαβάστρινο(δεν θέλω γέλια, υβριστικούς χαρακτηρισμούς, ανοιχτές παλάμες και τοιαύτες χειρονομίες)μάγουλό μου τη στιγμή που άκουσα τον πρωθυπουργό να λέει πως έπεσε θύμα εξαπάτησης, όπως και η υπόλοιπη Ευρώπη. Ο απατεώνας ήταν ο Καραμανλής και η κυβέρνηση της Ν.Δ., γιατί εκείνος ζήτησε να του πουν ποιό είναι το πραγματικό ποσοστό του ελλείμματος, αλλά δεν πήρε ποτέ μια απάντηση. Αυτό που τον πλήγωσε περισσότερο ήταν ότι το ψευδές ποσοστό έφτασε με τη βούλα του επίσημου κράτους στην Ευρώπη δύο μέρες πριν τις εθνικές εκλογές.
Να κάνω μια ανόητη ερώτηση; Ο Παπανδρέου αντιπολίτευση δεν ήταν; Δεν ήξερε τί συμβαίνει στα κρατικά θέματα; Δεν έπρεπε να ξέρει; Γιατί είναι στη Βουλή αν δεν ξέρουν τί τους γίνεται;  Γιατί ψηφίζονται εφόσον δεν μπορούν να ανταποκριθούν στα καθήκοντά τους;
Εντάξει, δεν ήταν μία ανόητη ερώτηση, ήταν πέντε. Δεν φταίω εγώ, είναι που με παρασύρει ο χείμαρρος Γιώργος-ο αθλητικός πρωθυπουργός- Παπανδρέου, κι είναι να μην παρασυρθώ!Γιατί άμα παρασυρθώ...δεν βρίσκω φρένο.
Τέλος, αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο ήταν η τοποθέτησή του για το αν θα συνεχίσουν να επιβάλλονται σκληρά οικονομικά μέτρα στους Έλληνες πολίτες, ενώ ήδη τα ποσοστά αποδεικνύουν πως η πλειοψηφία των πολιτών ζει κάτω από το όριο της φτώχειας.Η τοποθέτηση με συγκλόνισε, γιατί δεν έγινε ποτέ!Είπε βεβαίως ότι έχουμε πάρει μέτρα που ήταν σκληρά, αλλά όταν προσπαθείς να μειώσεις τις δαπάνες, να αυξήσεις τα έσοδα και να αντεπεξέλθεις στις οφειλές είναι απαραίτητο να συμβεί, αλλά έχουν δείξει έμπρακτα στήριξη στους χαμηλοσυνταξιούχους. Εκείνη τη στιγμή που είπε αυτό το τελευταίο ένιωσα να μεταπηδώ στη ζώνη του λυκόφωτος κι εκεί με βρήκε η Μανταλένα κι η βάρκα της. Όλα όσα του ανέφεραν οι δημοσιογράφοι, για τη μη πληρωμή των νοσοκομείων, για τα ταμεία που δεν πληρώνουν, για την ανεργία που έχει φτάσει σε πρωτόγνωρα ύψη, για τον αριθμό των καταστημάτων που κλείνουν, για τη μείωση στην αγορά ακόμη και ειδών πρώτης ανάγκης, όπως το ψωμί, γιατί δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στις καθημερινές υποχρεώσεις και κάνουν περικοπές, ήταν σαν να μην τα άκουσε ποτέ. Γενικά, απαντούσε με τις ώρες χωρίς να απαντά γι' αυτό που είχε ερωτηθεί.
Μια τελευταία ανόητη ερώτηση: Γιατί έγινε αυτή η διακαναλική συνέντευξη; Η μόνη απάντηση που θα μπορούσα να σκεφτώ είναι μήπως ήθελε να δει αν μπορεί να κάνει καλύτερα νούμερα από το Νησί, μια και θα προβαλλόταν από όλα τα κανάλια.
Κι αφού ζήσαμε το θέατρο του παραλόγου με τον Αιμίλιο Λιάτσο να δηλώνει ευθαρσώς ότι κατά τη γνώμη του είναι πολύ σωστές οι κινήσεις της κυβέρνησης για την Ανάπτυξη -πού την είδε μην ρωτάτε εμένα, τον κ.Λιάτσο ρωτήστε-πάμε όλοι μαζί: Μες σ' αυτή τη βάρκα είμαι μοναχή κι έχω συντροφιά μου κάτασπρο πουλί(να δεις που με τη γκαντεμιά που με δέρνει, θα με κουτσουλίσει!)λα λα λα λα λα λα λα λαααααααα....

Υ.Γ. Εδώ που τα λέμε ένας Μάνος Χατζηδάκις πάντα χρειάζεται να ηρεμεί το νευρικό μας σύστημα.
http://www.youtube.com/watch?v=9LHGQdPK2ws

Ένα νησί αλλιώτικο απ' τα άλλα...

Είμαι άρρωστη κι εγώ όταν είμαι άρρωστη δεν έχω κέφια. Είμαι κατσούφα, μες στην αδράνεια, τη μιζέρια, τη μιρμιριά και τη γκρίνια και δεν έχω και καμία διάθεση να σχολιάσω τίποτε, γιατί υπό αυτές τις συνθήκες μπορεί να γίνω και κακιά!
Αλλά επειδή παραμένω ειλικρινής: Το Νησί είναι ό,τι ωραιότερο έχουμε δει στην ελληνική τηλεόραση από όλες τις απόψεις. Σε συγκινεί τόσο βαθιά με την απλότητα της ουσίας του θέματος και συνάμα σου βγάζει ένα λυτρωτικό κλάμα, σαν να καθαρίζει η ψυχή. Ο Στέλιος Μάϊνας όσο περνούν τα χρόνια αποδεικνύει πόσο ταλαντούχος, πόσο καταπληκτικός ηθοποιός είναι και η Κατερίνα Λέχου σε αφήνει άναυδο, γιατί είναι τόσο σπάνιο να βλέπεις μια πανέμορφη γυναίκα που έκανε σε όλες τις κωμικές σειρές που πρωταγωνιστούσε την ωραία σκέτο, ή την ωραία αφελή, ή την ωραία κωμική, να αποδεικνύει πως τελικά μπορεί μια πανέμορφη γυναίκα να είναι μια τόσο καλή ηθοποιός που να ξεχνάς πόσο όμορφη είναι!

Η φωτογραφία, η σκηνοθεσία, το μοντάζ, οι ερμηνείες όλων των ηθοποιών και των πιο μικρών ρόλων, τα πλάνα της Κρήτης, εκείνης της Κρήτης που ακόμη αναζητούμε, η παραγωγή, γιατί οφείλουμε να αναγνωρίσουμε στον Νίνο Ελματζιόγλου ότι δεν έκανε περικοπές σε ένα αριστούργημα σαν αυτό, ώστε ως τέτοιο να φτάσει στους τηλεοπτικούς μας δέκτες, απλώς εξαιρετικά.
Για αυτή την τηλεόραση αξίζει να δαπανώνται χρήματα, όχι για Big Brother, Αγρότης Μόνος Ψάχνει, Master Chef, Top Chef κλπ. ούτε για τα δικαιώματα αυτών των ανεκδιήγητων τούρκικων σαπουνιών. Βεβαίως, θέλουμε και κωμωδίες, αλλά με ποιότητα που να δείχνει σεβασμό στον τηλεθεατή κι όχι να προσβάλλει τη νοημοσύνη του.Καθημερινό φαινόμενο το τελευταίο από τα ελληνικά κανάλια και όχι μόνο.
Έγινα κακιά τελικά, ε; Εντάξει, είπαμε είμαι άρρωστη κι άμα είμαι, έχω θέμα!

Α, είδα και Just the two of Us, ομολογώ ότι δεν με ενθουσίασε το περιεχόμενο ούτε οι συμμετέχοντες, αλλά η κριτική επιτροπή είναι ενδιαφέρουσα και κυρίως, όταν υπάρχει ο Γιώργος Καπουτζίδης εγώ είμαι τρισευτυχισμένη τηλεθεάτρια! Μου φτιάχνει το κέφι, είναι κεφάτος, γεμάτος ενέργεια, ευφυής και με τρομερή αίσθηση του χιούμορ και του αυτοσαρκασμού, ευφάνταστος, αλλά το βασικότερο, Σερραίος και γιος της δασκάλας της μαμάς μου (ακόμη τη στοιχειώνει η κυρία Ευανθία κι ας έχουν περάσει δεκαετίες από τότε που πήγαινε η μαμά μου τρίτη δημοτικού!).
Τέλος, οι τηλεοπτικές παραγωγές θα έπρεπε να είναι όπως ακριβώς το Νησί και οι άνθρωποι της τηλεόρασης τόσο ταλαντούχοι, ακομπλεξάριστοι και γειωμένοι, όσο ο αγαπημένος μου Σερραίος!

Υ.Γ.1. Ναι, ο Λ. Πανταζής δολοφόνησε εν ψυχρώ και το "Εξαιρέσεις" του Rous και το "Στης Εκκλησιάς την πόρτα" του Μ. Πυροβολάκη, όπως και η Φλ. Θεοδώρου με τον Μ.Ιατρόπουλο το "Η καρδιά μου" των Όπα (με πιο πρόσφατη εκτέλεση από Γ. Μαζωνάκη). Χωρίς κανένα ίχνος ενοχής και ντροπής! Ουφ, θα έσκαγα αν δεν το 'λεγα. Σας εξήγησα, οι παρενέργειες της λαρυγγίτιδας! Πρόβλημα...
2. Κάνω και αφωνία, οπότε το πρόβλημα μεγαλώνει, αφού δεν μπορώ να μιλήσω, κάπου πρέπει να διοχετεύσω την αρνητική μου ενέργεια!Συγνώμη που εσείς είστε οι παραλήπτες του προϊόντος αυτής.

Επιτέλους -έστω λίγη- δικαιοσύνη!

Σχεδόν δύο χρόνια μετά το θάνατο του Αλέξη Γρηγορόπουλου το δικαστήριο της Άμφισσας έβγαλε απόφαση για τους δύο κατηγορούμενους. Ευτυχώς, η παράνοια, η ξεδιαντροπιά και τα σκοτεινά μέσα του ακατανόμαστου ποινικολόγου Α. Κούγια, δεν βρήκαν αντίκρυσμα και η Δικαιοσύνη, μία από τις σπάνιες φορές, μάς έκανε περήφανους.

Ο Επ. Κορκονέας καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη συν 15 μήνες για πράξεις οπλοχρησίας, το Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο Άμφισσας δεν δέχτηκε κανένα ελαφρυντικό. Οι τέσσερεις δικαστές μετέτρεψαν την κατηγορία της ανθρωποκτονίας από πρόθεση με ενδεχόμενο δόλο στην ακόμη βαρύτερη της ανθρωποκτονίας από πρόθεση με άμεσο δόλο.
Ο δεύτερος κατηγορούμενος Β. Σαραλιώτης καταδικάτηκε σε δεκαετή κάθειρξη καθώς κρίθηκε ένοχος για συνέργια και απερρίφθη το αίτημά του για αναγνώριση ελαφρυντικών και του πρότερου έντιμου βίου και αυτό της καλής συμπεριφοράς μετά την πράξη. Η υπεράσπιση βέβαια, ετοιμάζεται να κάνει έφεση, ωστόσο ελπίζω πως η Δικαιοσύνη θα συνεχίσει να ασκεί σωστά το ρόλο της, όχι να είναι αυστηρή απλώς για να είναι, αλλά να κρίνει και να τιμωρεί δίκαια αυτούς που το αξίζουν.
Δυο χρόνια πριν η Αθήνα, η Ελλάδα ολόκληρη καιγόταν, νέοι άνθρωποι στους δρόμους, φωτιές, μάχες με τους αστυνομικούς, μια πόλη κολαστήριο, πεδίο μάχης μεταξύ των αγανακτισμένων ανθρώπων για τη βία της εξουσίας γενικά, όχι μόνο για το θάνατο ενός νέου παιδιού, αλλά αυτό ήταν που υπερέβη τα εσκαμμένα και πυροδότησε το φυτίλι που είχε ποτιστεί με την οργή της κοινωνίας.
Διεθνείς μέσα μετέδιδαν εικόνες από το κέντρο της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, απεσταλμένοι δημοσιογράφοι να περιγράφουν τί γίνεται σαν να βρίσκονται σε εμπόλεμη ζώνη κι όλοι εμείς να σκεφτόμαστε "δεν μπορεί να μιλάνε για τη χώρα, για την πόλη μας, κάπου αλλού συμβαίνουν όλα αυτά". Τα πανεπιστήμια κλειστά για μια βδομάδα, οι εργαζόμενοι στο κέντρο να φοβούνται να πάνε στις δουλειές τους, αμέτρητες εστίες φωτιάς, καταστροφές στα εμπορικά καταστήματα, πλιάτσικα, το παραδοσιακό Χριστουγεννιάτικο δέντρο του Νικήτα Κακλαμάνη να γίνεται παρανάλωμα του πυρός και μια αλυσίδα ΜΑΤατζήδων να στέκεται γύρω του.

Τελικά, δεν ήταν ο άδικος θάνατος ενός νέου ανθρώπου από την παράνοια των κοινωνικά αμμόρφωτων, των άξεστων οργάνων της Αστυνομίας, ο λόγος όλης αυτής της οργής και της βίας, ήταν, όμως, αυτό που δεν θα μπορούσαμε ποτέ να ανεχθούμε όλοι εμείς -κι ας το ξεχάσαμε πιο γρήγορα από ό,τι θα μπορούσαμε να φανταστούμε- αιτία ήταν όλα όσα 4-5 χρόνια τώρα δεχόμαστε από τις ελληνικές κυβερνήσεις, δύο είχαμε ζωή να 'χουν! Είναι που οι ειδικοί φρουροί, οι δολοφόνοι του Αλέξη Γρηγορόπουλου, από κάπου αντλούν την πεποίθηση και το θράσος να νομίζουν πως έχουν εξουσία πάνω στον τρόπο που σκεφτόμαστε, εκφραζόμαστε, ζούμε, στην ίδια μας τη ζωή, αφαιρώντας μας το δικαίωμα να είμαστε διαφορετικές προσωπικότητες και να διαφωνούμε με όσα πρεσβεύουν. Τί άλλο θυμάμαι από εκείνο τον Δεκέμβρη του 2008 και τον Γενάρη του 2009; Τον Άδωνι Γεωργιάδη να ωρύεται για το βιβλιοπωλείο του που κάηκε -εντάξει, το βιβλιοπωλείο δεν φταίει ούτε και οι άλλες μικροεπιχειρήσεις, αλλά σε τέτοιο χαμό τα όρια χάνονται, άλλωστε μάλλον ήθελαν να χτυπήσουν τις απόψεις του κι όχι το βιβλιοπωλείο αυτό καθαυτό- και τον Νικήτα Κακλαμάνη να είναι -πολύ, αλλά πάρα πολύ- συγχυσμένος που δεν σεβάστηκαν και έκαψαν το Χριστουγεννιάτικο δέντρο με δώρα για τα ορφανά και άρρωστα παιδάκια. Καλά, χρυσέ μου άνθρωπε, η χώρα καίγεται κι εσύ βάζεις τα δώρα για τα παιδάκια στο Σύνταγμα που έχει γίνει πεδίο μάχης; Πας καλά; Το δέντρο είναι το θέμα μας ή η κοινωνική εξέργερση που σηματοδοτεί κάτι νέο -έτσι νομίζαμε τότε τουλάχιστον- για να μην τρελαθούμε και τελείως; Σε ποια χώρα ζεις, σε ποια πόλη είσαι δήμαρχος και μάλλον δεν θα είσαι για πολύ ακόμα;
                             
Α, και μην ξεχάσω την εικόνα ενός κοριτσιού απ' τη Θεσσαλονίκη, σε μια από τις διαδηλώσεις που γίνονταν, όταν ένας αστυνομικός την πιάνει κι αντί, αν είναι απαραίτητο, απλώς να τη συλλάβει, αρχίζει να την χτυπάει και να την κλωτσάει. Ένας  50άρης χτύπαγε στη μέση του δρόμου -κι ενώ την είχε ακινητοποιήσει- ένα κορίτσι 16-17 χρονών, χωρίς καμμία συνείδηση του ότι μια ανάλογη πράξη με πολύ χειρότερη κατάληξη ήταν η αφορμή για όλη αυτή την κατάσταση. Τέλος, η εικόνα εκείνου του καταπληκτικού αστυνομικού διευθυντή που, όταν μια ομάδα μαθητών πήγε έξω από το αστυνομικό τμήμα κι ένα κορίτσι τον πλησιασε για να του δώσει ένα τριαντάφυλλο ως ένδειξη ότι δεν είμαστε σε αντίπαλα στρατόπεδα, ξίνισε τη μούρη του, έκανε έναν απαξιωτικό μορφασμό, άφησε το κορίτσι με προτεταμένο το χέρι να προσφέρει το λουλούδι και ύστερα γύρισε την πλάτη κι έφυγε.
Πολύ σοβαρά πέρνουν τους εαυτούς τους μερικοί άνθρωποι, αλλά πόσο φαιδροί είναι στην πραγματικότητα;
Σήμερα η Ελληνική Δικαιοσύνη με έκανε να νιώσω περήφανη, αλλά ούτε χθες, ούτε τον περασμένο καιρό με έκανε, ούτε τον επόμενο μήνα είμαι σίγουρη ότι θα με κάνει. Αλλά ας μείνουμε στο σήμερα. Απόψε το βράδυ μια μητέρα θα κοιμηθεί, χωρίς το παιδί της, αλλά νιώθοντας ότι κάποιος το δικαίωσε και έφερε στον πάτο, εκεί ακριβώς που ανήκουν, τους προσβλητικούς και αναίσχυντους χαρακτηρισμούς του δολοφόνου και κυρίως, του συνηγόρου του -ο Θεός να τον κάνει!

Guantanamo...μια σκοτεινή ιστορία

Σε μια μικρή χώρα, που έχει περάσει πολλές δυσκολίες και συνεχίζει να περνά -η Κούβα-, κάπου στα νοτιοανατολικά βρίσκεται ένα από τα πιο σκοτεινά σημεία της Ιστορίας, το Γκουαντάναμο. Οι Αμερικανοί βρίσκονται εκεί από τις 10 Ιουνίου του 1898, όταν οι πεζοναύτες αποβιβάστηκαν στον κόλπο και τον χρησιμοποίησαν ως κέντρο επιχειρήσεων κατά των Ισπανών στη διάρκεια του ισπανοαμερικανικού πολέμου.

Στο προσκήνιο επανήλθε μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001, καθώς η αμερικανική στρατιωτική βάση που βρίσκεται εκεί, από την 11η Ιανουαρίου 2002, χρησιμοποιείται ως στρατόπεδο συγκέντρωσης για υπόπτους τρομοκρατικών ενεργειών και επιθέσεων. Οι μέθοδοι σύλληψης, ανάκρισης και οι συνθήκες παραμονής των κρατουμένων είναι το λιγότερο απάνθρωπες και αντίκεινται στα ανθρώπινα δικαιώματα. Η ανθρώπινη φύση στην απόλυτη αποκτήνωσή της.

Εννιά χρόνια μετά κι ακόμη το Γκουαντάναμο λειτουργεί έχοντας 176 εναπομείναντες κρατούμενους, παρά τις διεθνείς αντιδράσεις και τις ενέργειες ανθρωπιστικών οργανώσεων. Τον περασμένο Αύγουστο ξεκίνησε η δίκη του καναδικής υπηκοότητας Ομάρ Χαντρ, ενός 23χρονου που σε ηλικία 15 ετών τραυματίστηκε και συνελήφθη από Αμερικανούς στρατιώτες στο Αφγανιστάν και από τον Οκρώβρη του 2002 κρατείται στο Γκουντάναμο. Φυλακίστηκε, αν και ανήλικος, μαζί με ενήλικες και αρνήθηκαν να του παράσχουν κάθε είδους εκπαίδευση. Ο Χαντρ είχε ομολογήσει υπό την επήρεια αναισθητικών ότι σχετίζεται με την Αλ Κάϊντα, ενώ ήταν τραυματισμένος και μεταφερόταν δεμένος σε φορείο, η δεύτερη ομολογία του έγινε υπό την απειλή του ανακριτή ότι αν δεν ομολογήσει θα βιασθεί. Βασανιστήρια στα οποία υπεβλήθη ήταν να μένει για ώρες όρθιος και αλυσοδεμένος, αλλά και να κάνει την "ανθρώπινη σφουγγαρίστρα'', δηλαδή να καθαρίσει με το σώμα του τα ούρα του και να μείνει με αυτά δύο ολόκληρες μέρες!

Η Καναδική κυβέρνηση δεν υποστήριξε, ούτε ζήτησε την έκδοση ή εκδίκαση των υποθέσεων που αφορούν Καναδούς κρατούμενους στη χώρα τους. Είναι από τις ελάχιστες χώρες που δεν επιθυμούν κάτι τέτοιο, σαν να μην την αφορά.

Η κινητοποίηση για την υπόθεση του Χαντρ είναι έντονη, αλλά και μόνο το γεγονός ότι ο Ομπάμα δεν τήρησε το λόγο του πως το Γκουαντάναμο θα είχε κλείσει μέχρι τον προηγούμενο Ιανουάριο αποδεικνύει πως μια από τις πιο σκοτεινές σελίδες, όχι μόνο της Αμερικής, αλλά ολόκληρου του κόσμου, δεν θα γυρίσει ούτε θα καταστραφεί τόσο εύκολα και γρήγορα.
Ο "πόλεμος ενάντια στην τρομοκρατία" όπως χαρακτηρίζονται αυτές οι κινήσεις και μέθοδοι είναι πολύ πιθανό να έχουν πολύ δυσάρεστα, αν όχι τραγικά, αποτελέσματα. Μια μόνο ένδειξη είναι πως ένας από τους υποψήφιους στις εκλογές του Σεπτέμβρη στο Αφγανιστάν ήταν ένας πρώην κρατούμενος του Γκουαντάναμο, με υπαρκτή την πιθανότητα να χρησιμοποιηθεί από μέρους τους βία προς την Αμερική. Πόσοι άλλοι πρώην κρατούμενοι, όταν έχουν αντιμετωπιστεί κατ' αυτό τον τρόπο, θα αποτελέσουν ακόμη μεγαλύτερη απειλή για την χώρα του Αμερικανικού ονείρου;

Σε περίπτωση που κλείσει το Γκουαντάναμο υπάρχουν άλλες δύο φυλακές, η φυλακή Μπάγκραμ στο Αφγανιστάν και το Αμπού Γκράιμπ στο Ιράκ, οι οποίες θα το αντικαταστησουν και θα υπάρχει ακόμη μικρότερη πληροφόρηση για το τί συμβαίνει εκεί, αφήνοντας ανεξέλεγκτες τις αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις να επιβάλλουν τη δύναμή τους καταπατώντας τα ανθρώπινα δικαιώματα για ακόμη μια φορά.

Τελικά, μήπως μια φυλακή δεν κρατάει τον υπόλοιπο κόσμο ασφαλή και "καθαρό", αλλά τον θέτει σε ακόμη μεγαλύτερο κίνδυνο και μολύνει τη συνείδηση και την ανθρώπινη φύση των λαών; Πόσο φως αντέχουμε όλοι εμείς να πέσει στο Γκουαντάναμο;