De javu:Ο Παπανδρέου Πρωθυπουργός!Ποια χρονιά έχουμε;!

Έρχονται στιγμές στη ζωή του ανθρώπου που συνειδητοποιεί ότι κάτι περίεργο συμβαίνει γύρω του κι είναι ο μόνος που το βρίσκει παράλογο. Τέτοια στιγμή ήταν η ώρα των αποτελεσμάτων χθες, βράδυ Κυριακής 4 Οκτώβρη 2009 που στην Ελλάδα είχαμε βουλευτικές εκλογές. Κι όμως. Δεν ήμουν η μόνη που βρήκε παράλογη την αύξηση των ποσοστών του ΛΑ.Ο.Σ., την μη είσοδο των Οικολόγων Πράσινων στη Βουλή και την εκλογική νίκη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Γύρω στις 12 το βράδυ μού τηλεφώνησε η μητέρα μου να με ρωτήσει αν έμαθα τα αποτελέσματα και μου ανακοίνωσε ότι βγήκε το ΠΑ.ΣΟ.Κ., οι Οικολόγοι Πράσινοι έμειναν απ' έξω και "παίζεται" ακόμη αν τρίτο κόμμα θα είναι το ΚΚΕ ή το ΛΑ.Ο.Σ. Εκεί ήταν που τα είδα όλα -συγνώμη για την αργκό, αλλά ήταν πολύ μεγάλο το σοκ- και όχι μόνο εγώ, αλλά και η παρέα στην οποία βρισκόμουν. Από τον Ιούνιο με τις Ευρωεκλογές οι συμπολίτες μας έχουν βαλθεί να κάνουν το νευρικό σύστημα πολλών από εμάς κλωστές και να γυρίσουν τη χώρα πολλές δεκαετίες πίσω. Ευτυχώς, τρίτο κόμμα βγήκε το ΚΚΕ και όχι το-πιο δεξιά δεν έχει- ΛΑ.Ο.Σ. Αν έβγαινε σκεφτείτε έπαρση και τί αναχρονιστικές γραφικότητες θα ζούσαμε!
Χτες ήταν από εκείνες τις σπάνιες φορές που ντράπηκα που ζω στην Ελλάδα. Ζούμε στην ωραιότερη χώρα του κόσμου με τους χειρότερους και πιο κομπλεξικούς πολίτες στο σύμπαν!Μπράβο μας!Η κακομοιριά, η μιζέρια και η κλάψα έκαναν και πάλι το θαύμα τους.
Αυτό που από πολύ νωρίς με είχε καταπλήξει ήταν η έρευνα της Κappa Research για το Star, Το Βήμα και το in.gr που έδειχνε ότι οι νέοι 18-24 ετών σε ποσοστό 36,2 ψήφισαν Ν.Δ. και -οϊμέ- το 4,3 ΛΑ.Ο.Σ. Κατά τα άλλα: ΠΑ.ΣΟ.Κ. 39,5, ΚΚΕ 7,6, ΣΥ.ΡΙΖ.Α. 5,0 και Οικολόγους Πράσινους 3,2.
Η ηλικιακή ομάδα 18-44 όμως ήταν αυτή που με εξέπληξε ακόμη περισσότερο, καθώς το ποσοστό της Ν.Δ. ήταν 31,8(δηλαδή μικρότερο κατά 4,4 μονάδες από τις ηλικίες 18-24) και του ΛΑ.Ο.Σ. 6,6(υψηλότερο κατά 2,3 μονάδες), ΠΑ.ΣΟ.Κ. 42,9, ΚΚΕ 7,5, ΣΥ.ΡΙΖ.Α. 4,7 και Οικολόγοι Πράσινοι 3,5. Αυτά είναι τα ποσοστά που έδωσαν οι νέοι άνθρωποι στα κόμματα και είναι κατανοητό ότι φυσικά και δεν θα ψήφιζαν ξανά Νέα Δημοκρατία -ε, και ο μαζοχισμός έχει όρια!- ψήφισαν το έτερο κόμμα που το ξέρουμε, το έχουμε νιώσει στο πετσί μας, αλλά έχουμε την ελπίδα ότι θα έχει αλλάξει συνήθειες και νοοτροπία για την επανασύνδεσή μας. Άλλωστε, η αλήθεια είναι ότι κανένα άλλο κόμμα δεν θα μπορούσε να πείσει τον Έλληνα πολίτη ότι έχει την ικανότητα και την ισχύ να κυβερνήσει. Αλλά και μια στροφή στην πραγματική και ουσιαστική ανανέωση θα ήταν αν μη τι άλλο εποικοδομητική, τουλάχιστον μια μεγαλύτερη υποστήριξη στα μικρότερα κόμματα, σε διαφορετικές ιδέες, εφόσον μιλάμε για νέους ανθρώπους, εθεωρείτο αναμενόμενη, αλλά απεδείχθη λάθος εντύπωση. Δεν θα πίστευα ποτέ ότι άνθρωποι συνομίληκοι και -όχι πολύ- μεγαλύτεροι από μένα θα έδιναν τις ψήφους τους σε τόσο μεγάλα ποσοστά σε κόμματα συντηρητικών έως ακραίων αντιλήψεων.
Η Ελλάδα αποφάσισε να επενδύσει στα φοβικά της σύνδρομα αντί να τα ξεπεράσει και να δει πως οι άνθρωποι εξελίσσονται και βελτιώνονται όταν πάψουν να σκέφτονται είτε σαν τον εκλεκτό λαό του Θεού είτε σαν τον κατατρεγμένο, φτωχό, αδύναμο και αδικημένο λαό που όλοι είναι εναντίον του και όλοι είναι εχθροί. Ας καταλάβουμε επιτέλους ότι είμαστε πολίτες του κόσμου, ισότιμοι, ισάξιοι και ίσοι με όλους τους άλλους ανθρώπους, όπως κι εκείνοι σε σχέση μ' εμάς. Δεν είμαστε ανώτεροι από κανέναν και είναι αναγκαίο να συνειδητοποιήσουμε ότι κανείς δεν είναι ανώτερος από εμάς, δεν μας απειλεί και δεν θέλει να μας ισοπεδώσει. Η μοναδικότητα και η διαφορετικότητα είναι στοιχεία κάθε χώρας και κάθε λαού, ο πολιτισμός διαφέρει λόγω γεωγραφίας, συγκυριών και νοοτροπιών και είναι απόλυτα υγιές να συμβαίνει και να το προασπίζουν. Δεν σημαίνει ωστόσο ότι η διαφορετικότητα ακυρώνει την ανθρώπινη υπόστασή μας.Ας το καταλάβουμε μπας και βγάλουμε αυτή την κακομοιριά και τη μιζέρια που κουβαλάμε ως λαός και ανοίξουμε τα -κατά τα άλλα πολύ όμορφα και εκφραστικά- μάτια μας να δούμε τον κόσμο χωρίς παραμορφωτικούς και σκονισμένους φακούς.
Ήρθε ο Γιώργος Παπανδρέου, μετά τον παππού και τον πατέρα του, να κυβερνήσει το ακυβέρνητο πλοίο Ελλάδα, όχι γιατί ο Καραμανλής δεν προσπάθησε να το κάνει, αλλά γιατί πρέπει να έχει γνώση ο καπετάνιος, να έχει λίγη φιλοτιμία για δουλειά το πλήρωμα και κυρίως να θέλει το καράβι, γιατί άμα δεν θέλει...Χαιρέτα μου τον πλάτανο και πες του πως θ' αργήσω!Πόσες φορές είπε ο Παπανδρέου-νέος πρωθυπουργός εκείνο το "θα σηκώσουμε τα μανίκια" και το ακόμη καλύτερο -που μου θύμισε το σουξέ της Έλλης Κοκκίνου- "πάμε μαζί, ελάτε να προχωρήσουμε";!Που να πάμε Γιώργο παιδί μου;Πες μου προορισμό να δω αν μ' αρέσει, τί καιρό θα κάνει για να πάρω τα απαραίτητα, για πόσο καιρό, μόνοι ή με παρέα και μετά να αποφασίσω αν θα πάμε μαζί ή μόνος σου-που και μαζί και μόνος , Γιώργο μου, ίδιος είναι ο πόνος και δεν το λέω εγώ, ο Στράτος Διονυσίου προ ετών το έχει πει. Δεν ήξερε ο αείμνηστος θες να μου πεις;!
Ο Κώστας Καραμανλής θα ρέψει, αφού δεν βγήκε θα σταματήσει να τρώει ή ακόμη χειρότερα, θα πνίξει τον πόνο του στα κοψίδια και το playstation και θα γίνει ο "Κώστας και τα 150 κιλά που τον συνοδεύουν Καραμανλής". Ας σκεφτούμε όμως το πλήγμα στο γόητρο του ανθρώπου Κώστα. Μέχρι χθες έλεγε στην Αλίκη και τον Αλέκο ο μπαμπάς σας είναι πρωθυπουργός, τώρα που παραιτήθηκε και από αρχηγός της Ν.Δ. τί θα λέει;Ο μπαμπάς σας ήταν πρωθυπουργός, ήταν πρόεδρος του κόμματος και πιο παλιά ήταν δικηγόρος;Τόσα τέως πώς να τα αντέξει ο χριστιανός; Εμ, μου ήθελες επικεφαλής των Αχιλλέα Καραμανλή, το είπε ο κ. Κακαουνάκης "αυτό δεν είναι ψηφοδέλτιο, ιατρικό ανακοινωθέν είναι" και η απόφανση των γιατρών η εξής:Η επέμβαση πέτυχε, ο ασθενής απεβίωσε. Τα συλλυπητήριά μας. Να ζήσουμε, να ξεχάσουμε!
Θέλω να μείνω λίγο στον Παπανδρέου, ο οποίος έχει καταφέρει να είναι εξαιρετικά συμπαθής σαν άνθρωπος, άλλα δεν έχει κερδίσει την εκτίμηση ως πολιτικός. Είναι ο άνθρωπος που αν τον είχες θείο θα ήταν ο αγαπημένος σου, αν ήταν πατέρας σου δεν θα σου χάλαγε χατίρι, αν ήταν πατέρας φίλης-φίλου σου θα τον συμπαθούσες φοβερά, αλλά αν έπρεπε να του δανείσεις το αυτοκίνητό σου δεν θα το έκανες ποτέ. Όχι γιατί δεν τον θεωρείς φερέγγυο, αλλά δεν ξέρεις αν θα στο φέρει άθικτο ή αν ο ίδιος θα επιστρέψει σώος και αβλαβής. Εκπέμπει μια καλοσύνη, μια γλυκύτητα, αλλά βγάζει και μια αφέλεια, μια αφηρημάδα που όσο να πεις δεν σε κάνει να πιστεύεις ότι αν τον αφήσεις μια μέρα στο ταμείο του μαγαζιού σου θα μπορέσει να ολοκληρώσει έστω και μια συναλλαγή. Ο Ανδρέας Παπανδρέου έπειθε τόσο ως πολιτικός που επισκίαζε τη γνώμη που είχαν οι πολίτες για εκείνον ως άνθρωπο, έμοιαζε τόσο αδιάφορη μπροστά στην ηγετική του φυσιογνωμία. Αυτό δεν κληροδότησε στο γιο του. Ο Γιώργος είναι τόσο μετριοπαθής, δεν εγείρει συζητήσεις και πάθη, που υπερισχύει η μετριοπάθεια του χαρακτήρα του έναντι της πολιτικής του ικανότητας -αν και εφόσον υπάρχει. Αν αναλογιστούμε και τον παράγοντα Μαργαρίτα, τη γυναίκα που τη βλέπεις και σκιάζεσαι, καταλαβαίνεις ότι αν μεγαλώνεις με δύο τόσο ισχυρές και ισοπεδωτικές προσωπικότητες τον ευνουχισμό δεν τον γλιτώνεις. Είναι συμπαθής στα όρια της ανίας και το τελευταίο πράγμα που χρειαζόμστε είναι έναν ανιαρό πρωθυπουργό ή που να σε κάνει να πιστεύεις ότι κι ο ίδιος βαριέται.Ο Γιώργος μάλλον...δεν είναι πονηρός κι αυτά που λέει εκείνος τα τρώει, εσύ τί θα τρως δεν ξέρω!
Θα περιμένουμε και θα δούμε...ή θα περιμένουμε για να τα πιούμε να ξεχάσουμε!

Σε έξι μέρες ξημερώνει Κυριακή...εκλογών!

Δεν μπορώ άλλο πια. Δεν μπορώ! Ένα μήνα τώρα βλέπουμε στα δελτία ειδήσεων και στις έκτακτες πολιτικές εκπομπές τον Κ. Καραμανλή, τον Γ. Παπανδρέου, όλους τους υποψήφιους βουλευτές των δύο μεγάλων κομμάτων, αλλά και όλων των κομμάτων γενικότερα, να μας αναλύουν τί ΔΕΝ έκαναν οι πολιτικοί τους αντίπαλοι, να εκτοξεύουν κατηγορίες και να προσπαθούν να πείσουν τον ελληνικό λαό ότι είναι οι καταλληλότεροι να κυβερνήσουν τον τόπο. Τί λες τώρα;! Αλήθεια; Κι όταν κυβερνούσατε, γιατί δεν δείξατε την καταλληλότητά σας; Είκοσι χρόνια το ΠΑΣΟΚ και πεντέμισι η Ν.Δ. δεν είναι αρκετά, δηλαδή πόσο χρόνο χρειάζεστε, μια αιωνιότητα και μια μέρα; Για να μην υποψιαστώ -και τρομάξω- ότι κι αυτό λίγο θα τους φανεί...

Θεωρείται δεδομένο ότι λόγο επαγγέλματος οφείλω να παρακολουθήσω τα debates για να είμαι ενήμερη και να έχω άποψη πάνω στο θέμα. Και πολύ καλά κάνει και θεωρείται και δεν θα διαφωνήσω καθόλου. Ωστόσο, η αλήθεια είναι ότι δεν άντεξα να παρακολουθήσω ούτε το debate της περασμένης Δευτέρας με τους έξι πολιτικούς αρχηγούς, ούτε της Τρίτης με Καραμανλή -Παπανδρέου. Το ομολογώ, αλλά δεν ντρέπομαι. Ξεκίνησα για να δω τί θα ειπωθεί και νά 'σου... η καρδιά στο λαιμό της Παπαρήγα -που να τονίσουμε, όμως, ότι ήταν κόκκινη, στο χρώμα του κόμματος. Αυτό δεν ήταν στιλιστική δήλωση ή έστω παρέμβαση, αυτό ήταν χτύπημα της μοίρας! Πόσα ν' αντέξει ο Έλληνας τηλεθεατής παύλα πολίτης;

Και βλέπω ένα νέο πρόσωπο, ολόφρεσκο (δεν εννοώ ηλικιακά, μην παρεξηγηθώ, μυωπία έχω, όχι στραβισμό) και όχι γνώριμο, τον αρχηγό των Οικολόγων Πράσινων Ν. Χρυσόγελο, κάτι που ήταν όσο να πεις αισιόδοξο. Πάνω που είπα, επιτέλους, ένας άνθρωπος που ξεφεύγει από τις συνηθισμένες θέσεις, που όλο τα ίδια και τα ίδια λένε, από τις λεκτικές επιθέσεις στους αντιπάλους, από το "άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε" και το "μα δεν μ' αφήνετε να ολοκληρώσω, αλλιώς θα σας απαντούσα" κι έχει ένα πρόγραμμα το οποίο όντως είναι καινούργιο με άλλου είδους προσέγγιση και προοπτική και κυρίως, χωρίς πολιτικές φανφάρες και δήθεν πολιτικοποιήσεις, μου βγάζει το μπουκαλάκι με το μαύρο νερό του Ασωπού! Και τα πήγαινε τόσο καλά, μέχρι που έκανε το μέγα σφάλμα του λαϊκισμού. Γιατί, κύριε Χρυσόγελέ μου, γιατί;
Θα αναφερθώ κι αυτή τη φορά στον ΣΥΡΙΖΑ. Η πρωτοτυπία ήταν η παρουσία του Αλέξη. Ποιου Αλέξη;! Του Τσίπρα (αν αναφερόμουν στον Γεωργούλη, θα ήταν ποτέ δυνατόν να μην το παρακολουθήσω;όχι βέβαια, αλλά ας επανέλθω γιατί δεν θέλω πολύ να ξεφύγω όταν πρόκειται για ΤΟΝ Αλέξη), του προέδρου του ΣΥνασπισμού ΡΙΖοσπαστικής Αριστεράς και όχι του Συνασπισμού σκέτο. Αυτή τη φορά ο Αλέκος Αλαβάνος άφησε τα ηνία στο sex-symbol (ο Θεός να τον κάνει) της πολιτικής. Αν εξαιρέσουμε την άνεση και την ψυχραιμία του σε κάτι που συμμετείχε πρώτη φορά, εντόπισα κάποια στοιχεία που ούτως ή άλλως είχε και δεν μου άρεσαν. Το μπλαζέ ύφος τύπου "Ελάτε τώρα, σε μένα μιλάτε τί ερωτήσεις είναι αυτές, ας είμαστε λίγο σοβαροί, χάρη σας κάνω που πολιτεύομαι" ευτυχώς δεν ήταν στη συνηθισμένη του έξαρση, αυτή η άρθρωση λες κι έχουμε βάλει το βίντεο σε αργή κίνηση, όμως, ήταν και πάλι αισθητή, όπως και το λεξιλόγιο που παραμένει ψυχρό πολιτικό με μια υποψία ότι θέλει να είναι στο πνεύμα της εποχής, αλλά και μόνο το πουκάμισο χωρίς γραβάτα ανταποκρίνεται στο σκοπό αυτό. Μην είμαι άδικη, ήταν καλός, τουλάχιστον αξιοπρεπής και αποτέλεσε έκπληξη αν αναλογιστούμε ότι, στις Ευρωεκλογές, ο Αλαβάνος -κατά μια έννοια- τον υποβάθμισε συμμετέχοντας ο ίδιος στο debate. Σαν να υπονοούσε ότι ο Τσίπρας είναι η βιτρίνα, το περιτύλιγμα του κόμματος, ενώ η ουσία, το περιεχόμενο παραμένει το ίδιο και είναι ο παλιός γνώριμος Συνασπισμός. Ο Τσίπρας, όμως, έκανε πράξη αυτό που έλεγε τον Ιούνιο. Φάνηκε σαν να πήρε πιο σοβαρά το ρόλο του και να δούλεψε για να αποδείξει τις ικανότητές του. Είναι ελπιδοφόρο να βλέπεις ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν και οι άνθρωποι να βελτιωθούν στο χώρο της πολιτικής που μοιάζει λες και έχει ξεχάσει μέχρι κι ο Θεός ότι υπάρχει κάτι τέτοιο.Τελικά δεν είναι ο χρόνος που δεν περνά, είναι οι άνθρωποι που δεν θέλουν ν' αλλάξουν.
Δεν θα μιλήσω για Καρατζαφέρη με την περίφημη "ποσόστωση", τα νεύρα μου μετά απ' όλα αυτά δεν είναι σε κατάσταση να αναλύσουμε τα αμέτρητα προβλήματα του εν λόγω κυρίου. Ούτε για Καραμανλή και Παπανδρέου, τί να πεις;Όταν μάθανε στο Γιώργο τη φράση "θα σηκώσουμε τα μανίκια" τον εντυπωσίασε τόσο που την επαναλάμβανε συνεχώς σαν να ήταν ανώνυμος αλκοολικός στη συνάντηση Α.Α.: Είμαι ο Γιώργος και είμαι καλά. Προσπαθούσε για κάποιον ανεξήγητο λόγο να το πιστέψει -κι αυτό είναι που με ανησυχεί.
Ο Καραμανλής... άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς, οπότε δεν θα 'θελα στην κατάσταση που βρίσκεται να φανώ σκληρή και να πω ακόμη μια φορά πόσο εκτός πραγματικότητας βρίσκεται.
Η Αλέκα Παπαρήγα προσπάθησε να προβάλλει την -καλά κρυμμένη- γοητεία της για να συγκεντρώσει την προσοχή και να μας πει έμμεσα ότι..."ακόμη δεν έχετε δει τίποτε, σας επιφυλάσσει πολλές εκπλήξεις ακόμη το ΚΚΕ". Από εκεί που δεν το περιμένεις θα σου' ρθει, φαντάσου ότι ήθελε να μας πει.
Μετά από αυτά, αποφάσισα να σταματήσω να αυτοτιμωρούμαι, να κόψω όσο ακόμη είναι νωρίς το μαζοχισμό και να κλείσω την τηλεόραση. Τελικά, ο κόσμος χωρίς δελτία ειδήσεων και πολιτικές εκπομπές δεν ξέρω αν είναι πιο όμορφος, αλλά σίγουρα είναι πιο ήσυχος και λιγότερο σουρεαλιστικός!
Άντε, να είμαστε καλά, να πάμε να ψηφίσουμε και να τα λέμε -να τα κλαίμε;... θα δείξει!

Ένας μήνας και... δυο μέρες μόνο.

Ναι, ναι, ναι. Στις 4 Οκτώβρη θα τρέξουμε -τώρα το λέμε, δεν το δένουμε και κόμπο- πάλι στις κάλπες για να ψηφίσουμε(μάλλον να καταψηφίσουμε) ποιος θέλουμε να κυβερνήσει την πολύπαθη και λίγο σαδομαζοχιστική Ελλάδα μας. Τώρα, όσον αφορά το για πόσο θα κυβερνήσει δεν μπορώ να το πω με βεβαιότητα, καθώς τα τελευταία χρόνια η εκλογική διαδικασία είναι ό, τι και το depon για τον πονοκέφαλο. Μια εύκολη και θεωρητικά ακίνδυνη λύση. Κανένας δεν αντιλαμβάνεται ότι υπάρχει λόγος που το Σύνταγμα ορίζει την τετραετία ως χρόνο διακυβέρνησης και μετά το πέρας της προσφεύγουμε στις κάλπες; Έχουμε παρερμηνεύσει την έννοια της Δημοκρατίας, υπάρχουν νόμοι και ο μόνος λόγος να καταφεύγουμε σε τέτοιες λύσεις είναι ως προτροπή και απαίτηση του λαού. Αντιθέτως, στην κυβέρνηση Καραμανλή είναι ένα παιχνιδάκι με την αντιπολίτευση του τύπου:θες να πάμε σε εκλογές; πάμε!Μόνο που εγώ θα ξαναβγώ κυβέρνηση κι εσύ θα παραμείνεις στην αντιπολίτευση, γιατί δεν υπάρχουν άλλες επιλογές για τους ψηφοφόρους.
Μέσα σε διάστημα τριών ετών ψηφίσαμε για νομάρχες και δημάρχους, για κυβέρνηση, για ευρωπαϊκή εκπροσώπηση και ετοιμαζόμαστε ξανά για βουλευτικές σε ένα μήνα και δύο μέρες! Εάν δεν μπει η χώρα μας ή έστω η κυβέρνηση Καραμανλή στο βιβλίο Γκίνες, θα το πάρω προσωπικά, για να μη σας πω ότι ο πρωθυπουργός θα γίνει χορτοφάγος (vegetarian θα το πω, γιατί είστε και γλωσσομαθείς) και πείτε μου πώς θα παίρνει αυτές τις αποφάσεις που παίρνει, πώς θα σκέφτεται αυτούς τους -σχεδόν αριστοφανικής σύλληψης- ανασχηματισμούς και πώς θα είναι έτσι ζωηρός και γεμάτος ενέργεια, αν πέσει το επίπεδο σιδήρου στον οργανισμό του.
Θέλω πάνω απ' όλα να είμαστε ανθρωπιστές. Σκεφτείτε ότι πριν δέκα μέρες ήταν στο αρχηγείο της πυροσβεστικής να παρακολουθεί το συντονισμό των επιχειρήσεων για την κατάσβεση των πυρκαγιών που έκαναν χιλιάδες στρέμματα δάσους και περιουσίες στάχτες. Και θυμηθείτε ότι είχε ζήσει το ίδιο πριν δύο χρόνια, στις φωτιές που κατέστρεψαν τη μισή Πελοπόννησο. Αυτό και μόνο το γεγονός, οι μνήμες που του ξύπνησαν, δεν του έχουν αφήσει ψυχικά τραύματα νομίζετε; Δεν τον εξουθένωσαν ψυχολογικά; Βεβαίως! Ας το δούμε λογικά, έχει κλονιστεί η αυτοπεποίθησή του και ψάχνει έναν τρόπο να πιαστεί από κάπου, από εμάς εν προκειμένω, και να νιώσει ότι πιστεύουμε ακόμη στις δυνατότητες και ικανότητές του.
Το θέμα είναι:Πιστεύουμε; Ή μάλλον, έχει και τις έχει αποδείξει; Αυτή τη φορά η ψήφος μας θα πάει εκεί που πρέπει ή εκεί που συνήθισε να πηγαίνει; Σε ένα μήνα και κάτι θα ξέρουμε...Θα πούμε περισσότερα τότε.
Λίγο πριν γιορτάσουμε το εθνικό και επετειακό ΌΧΙ, σε ποιους θα πούμε ναι και σε ποιους όχι;
Ο Λουκιανός Κηλαηδόνης έγραψε κι ερμήνευσε έναν από τους ωραιότερους κανόνες για τα ναι και τα όχι.Οι συγκεκριμένοι στίχοι του τραγουδιού "Ο ύμνος των μαύρων σκυλιών" ταιριάζουν απόλυτα στην περίπτωσή μας:
"Στους απέξω λέμε ναι,
στους εντάξει λέμε ναι...
Στους δικούς μας λέμε ναι,
και στους ξύπνιους λέμε ναι
Στους μουσάτους λέμε ναι,
στους φευγάτους λέμε ναι...

Όχι στους τεχνοκράτες,
όχι στους λογικούς...
Όχι λέμε στους βλάκες,
όχι γ... τους άσχετους
Όχι λέμε στους βλάκες,
όχι στους χαζούς..."

Ήρθε κι η γρίπη και έδεσε(τα μυαλά μας στα κάγκελα)!

Καλό μήνα!Ήρθε κι ο Αύγουστος και μας φέρνει πολλά. Όσοι τα κατάφεραν ξεκίνησαν τις -ολιγοήμερες ή πολυήμερες, αν είναι τυχεροί-διακοπές τους με μεγάλη ταλαιπωρία στα οδικά δίκτυα, καθώς η έξοδος του Αυγούστου είναι η μεγαλύτερη όλου του χρόνου. Οι λιγότερο τυχεροί θα κάνουν μικρές και κοντινές αποδράσεις τα Σαββατοκύριακα κι εμείς οι υπόλοιποι που δεν τρελαινόμαστε για χωριά και ύπαιθρο μες στο κατακαλόκαιρο θα επωμιστούμε την ευθύνη να φυλάμε τις πύλες των Αθηνών. Τρόπος του λέγειν, Αύγουστος είναι, μην τα παίρνουμε κι όλα τοις μετρητοίς! "Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν" όπως προ ετών έγραψε ο Μανώλης Ρασούλης και τραγούδησε ο Νίκος Παπάζογλου. Πολυφορεμένη και τετριμμένη έκφραση, αλλά στην Ελλάδα είναι πάντα επίκαιρη και ταιριάζει σε οποιοδήποτε θέμα και πρόβλημα. Το τελευταίο τρίμηνο μπήκε στη ζωή μας ένας νέος -όχι και τόσο αντιπροσωπευτικός της επιστήμης- όρος, η "γρίπη των χοίρων" που παρόλα αυτά προσβάλλει τους ανθρώπους και είναι εξαιρετικά επικίνδυνη καθώς εκατομμύρια άνθρωποι έχουν προσβληθεί σε όλον τον κόσμο και εκατοντάδες πέθαναν, έχοντας εξελιχθεί σε πανδημία, κατά τους επιστήμονες που βγαίνουν στα παράθυρα των δελτίων ειδήσεων για να μας ενημερώσουν. Κι όμως κάθε μέρα τον τελευταίο μήνα είναι σαν να βλέπουμε επανάληψη. Καμία νέα πληροφορία, τα ίδια και τα ίδια με υπεροδοσολογία τρομολαγνείας. Ωραία λοιπόν, άντε και τρομοκρατηθήκαμε, άντε και πάθαμε πανικό, άντε τρέχουμε στο νοσοκομείο για το βράχνιασμα που μας ταλαιπωρεί λόγω των κλιματιστικών, τι θα κερδίσουμε; Θα κλειστούμε στα σπίτια μας; Και να μπορούσαμε να το κάνουμε, σε τι θα ωφελήσει; Θα σταματήσουμε να ζούμε για να αποφύγουμε τον ιό που μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τη ζωή μας;
Να προσέχουμε, να παίρνουμε τις απαραίτητες προφυλάξεις, να τρώμε υγιεινά για να μην είναι ευάλωτο το ανοσοποιητικό μας σύστημα και να μην βρισκόμαστε σε κλειστούς χώρους με πολύ κόσμο. Όλα αυτά είναι απολύτως λογικά, βέβαια το τελευταίο είναι δυσκολότερο καθώς τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς είναι πάντα -εκτός από αργοπορημένα- και ασφυκτικά γεμάτα. Από την προσοχή και αυτοπροστασία στο άλλο άκρο του πανικού υπάρχει τεράστια απόσταση. Δυστυχώς, η απόσταση αυτή έχει διανυθεί προ πολλού.
Το κρατικό σχέδιο υγείας φαίνεται πως ως σχέδιο είναι πολύ ελπιδοφόρο, ως πρακτική πάλι...απέλπιδες προσπάθειες σωτηρίας χρειάζεται.
Προχθές διακόσια άτομα περίμεναν με πυρετό να εξετασθούν από τον ένα γιατρό του εφημερεύοντος νοσομείου. Αυτό είναι το σχέδιο; θ' αναρωτηθείτε. Και βέβαια, όχι. Έχουν στα σχέδια να κάνουν προσλήψεις γιατρών και νοσηλευτικού προσωπικού. Ναι, ναι, καλά διαβάσατε, έχουν σχέδιο. Μετά από τρεις μήνες που ακούμε και διαβάζουμε για το μέγεθος της εξάπλωσης ο κ. Αβραμόπουλος κατέληξε ότι το προσωπικό των ελληνικών νοσοκομείων δεν επαρκεί!Τί μαθαίνει κανείς όσο μεγαλώνει σ' αυτή τη χώρα!
Μην έχουμε παράπονα πάντως, κάλλιο αργά παρά ποτέ! Εγώ, επί παραδείγματι, ήμουν πεπεισμένη πως δεν θα βελτιωθεί ποτέ ο τομέας της υγείας στην Ελλάδα κι ότι κανείς δεν θα προσπαθήσει να λύσει το πρόβλημα. Κι όμως, να που διαψεύστηκα.
Γι' αυτό μ΄αρέσει που ζω στην Ελλάδα...Δεν πλήττω ποτέ. Όσο ζω, με εκπλήσσει(ακόμη κι αν με πιάνει εξ απίνης για να με πανικοβάλλει).

Πυροτεχνήματα γράφουν... Κλείνουμε λόγω ζημίας.

Η οικογένεια Αγγελοπούλου έριξε τα πυροτεχνήματα για το κλείσιμο του ραδιοφωνικού σταθμού City 99,5, των εφημερίδων Ελεύθερος Τύπος και Τύπος της Κυριακής κι έβαλε φωτιά στους εργαζόμενους και τον χώρο των ΜΜΕ.
Έχουν ταλέντο στα πυροτεχνήματα και τις φωτιές, το έχουν αποδείξει κατά το παρελθόν.
Βέβαια, αν θες να ονομάζεσαι επιχειρηματίας, οφείλεις να είσαι και υπεύθυνος επαγγελματίας και να κάνεις τις ανάλογες επιχειρηματικές κινήσεις ώστε να μην βρεθούν στο δρόμο εκατοντάδες εργαζόμενοι. Διανύουμε μια περίοδο ισχυρότατης οικονομικής κρίσης, πόσο μάλλον ο χώρος των ΜΜΕ, αυτό όμως πρέπει να αφυπνίζει και να κινητοποιεί τους ιθύνοντες, όχι να εφησυχάζουμε στις "πολλές οικονομικές ζημίες" και μ' ένα ευχαριστώ στους εργαζόμενους που μένουν άνεργοι να τους διώχνουμε και να κοιμόμαστε με τη συνείδησή μας ήσυχη.
Ως επιχειρηματίες παίρνουν ρίσκα, κάνουν επενδύσεις και περιμένουν κέρδη, όταν αντ' αυτού κοινώς "μπαίνουν μέσα" λαμβάνουν αποφάσεις για να σώσουν ό, τι μπορούν. Το θέμα είναι ότι αυτό που σώζουν είναι τα δικά τους και μόνον λεφτά, όχι του ανθρώπινου δυναμικού που κάνει όλη τη δουλειά για να έχουν έσοδα οι επιχειρηματίες. Εδώ τίθεται το ερώτημα: Ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο; Ο επιχειρηματίας που έχει εκατομμύρια και πιθανόν χάνει κάποια από αυτά λόγω οικονομικών ζημιών στις επενδύσεις του ή ο εργαζόμενος που ένα ωραίο ηλιόλουστο και καλοκαιρινό πρωί μένει χωρίς δουλειά σε μια εποχή κρίσης που μόνο απολύσεις, και όχι νέες προσλήψεις, γίνονται;
Αν βγάζεις 50 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο, επί παραδείγματι, (δεν γνωρίζω τα έσοδα της οικογένειας Αγγελοπούλου, μπορεί να είναι λιγότερα ή πολύ περισσότερα) και χάσεις 10 εκατομμύρια σίγουρα είναι μεγάλη διαφορά και χασούρα. Αν όμως βγάζεις 700-1500 ευρώ το μήνα και τα χάσεις, θα σου φανούν πολύ περισσότερα, γιατί ούτε καταθέσεις στην τράπεζα έχεις, ούτε άλλες πηγές οικονομικών πόρων. Έχεις λοιπόν, λογαριασμούς που πρέπει να πληρώσεις, ενοίκιο ή δάνειο τράπεζας, έξοδα που μπορεί για τον επιχειρηματία των 50 εκατομμυρίων το χρόνο να μοιάζουν ασήμαντα, για τον εργαζόμενο όμως είναι θηλιά στο λαιμό.
Σ' έναν χώρο που αργοπεθαίνει, όπως ο χώρος των ΜΜΕ, λόγω της οικονομικής κρίσης, αλλά κυρίως της τεχνολογικής εξέλιξης, πρέπει να προσανατολιστούμε στην εύρεση τρόπων να προσελκύσουμε το κοινό στα παραδοσιακά μέσα, όπως εφημερίδες, ή να αλλάξουμε τον τρόπο που τα μέσα αντιλαμβάνονται τον ίδιο τους τον ρόλο. Η κρίση είναι μια σημαντική αφορμή να δούμε με προσοχή και σοβαρότητα τα αίτια του προβλήματος και τους τρόπους αντιμετώπισής του.
Δύο εφημερίδες και ένας σχετικά νεοσύστατος ραδιοσταθμός έκλεισαν οριστικά. Κανείς δεν σκέφτηκε ή έστω δεν πρότεινε να πωληθούν με όρο να διατηρήσουν όλο το δυναμικό τους αντί να κλείσουν. Για μερικούς ανθρώπους τα πολλά χρήματά τους αξίζουν περισσότερο από τα πολύ λιγότερα πολλών άλλων ανθρώπων και από τους ίδιους τους ανθρώπους.
Με ένα απλό ευχαριστώ δεν εξιλεώνεται και δεν καθαρίζει η συνείδηση κανενός. Ούτε καν με μια συγνώμη, που δεν ειπώθηκε κιόλας.
Ο κ. και η κα Αγγελοπούλου θα συνεχίζουν να ρίχνουν τα πυροτεχνήματά τους στον αθηναϊκό πρωινό και βραδινό ουρανό και θα κάνουν παρανάλωμα του πυρός δέντρα, εφημερίδες, σταθμούς και ανθρώπους.
Καλό καλοκαίρι...με πολλά πυροτεχνήματα! Μάλλον, ας ελπίσουμε χωρίς αυτά.

Τί μου έμαθαν οι Ευρωεκλογές.

Οι Έλληνες πολίτες μάλλον έχασαν το αρχαίο πολιτικό τους πνεύμα. Αυτό που στην αρχαία Αθήνα έκανε όλους τους πολίτες να συγκεντρώνονται και να συμμετέχουν ενεργά στην Εκκλησία του δήμου, με την ψήφο, με τις ιδέες, με τις πράξεις, με το λόγο και την ψυχή τους.
Στην Ελλάδα του 2009 οι πολίτες αδιαφόρησαν επιδεικτικά για τις Ευρωεκλογές, για το δημοκρατικό θεσμό των εκλογών και το δικαίωμα της ψήφου, που χρόνια ολόκληρα πάλευαν οι άνθρωποι να κατακτήσουν. Σήμερα, το θεωρούμε περισσότερο αγγαρεία και βάρος παρά δικαίωμα και δώρο.
Δεν υπήρχαν ξεκάθαρες απόψεις και θέσεις από την πλειοψηφία των κομμάτων για το τί είναι, τί πρεσβεύουν και υποστηρίζουν. Έτσι, ψήφισαν -όσοι ψήφισαν- ό, τι ξέρουν ως δοκιμασμένο, αλλά και όποιον είχε μια καθαρή και απλή θέση, άσχετα με το αν θεωρείται, με βάση τη λογική, σωστή και υλοποιήσιμη ή δημοκρατική και φιλελεύθερη. Πολλές φορές ανάμεσα στα πολύπλοκα, όσο καλά ή μέτρια είναι, επιλέγεις το απλό, γιατί σε μπερδεύει λιγότερο και κάνει τη διαφορά.
Μάθαμε λοιπόν, πως δεν είμαστε τόσο ευσυνείδητοι και ενεργοί πολίτες όσο θέλαμε να πιστεύουμε. Ακόμη και στην απογοήτευση λειτουργούμε με έναν περίεργο σαδομαζοχισμό, να λέμε πόσο άτυχοι και δυστυχισμένοι είμαστε και είτε να μην πάμε να ψηφίσουμε για μια αλλαγή ξεκινώντας απ' την Ευρώπη, είτε να ψηφίζουμε τα ίδια και τα ίδια.
Μετά τις εκλογές, σειρά είχαν οι εμφανίσεις των πολιτικών στις εκπομπές και τα δελτία ειδήσεων προσπαθώντας να κατηγορήσουν, αλλά και να δικαιώσουν τους πολίτες που απείχαν της διαδικασίας. Επίσης, όλοι προσπαθούσαν να μας πείσουν πως όσοι απείχαν ήταν δικοί τους ψηφοφόροι, γι' αυτό τα ποσοστά των κομμάτων τους δεν ήταν αντιπροσωπευτικά του ρεύματος που έχουν. Χαμένα όμως, ουσιαστικά δεν ήταν τα κόμματα, χαμένο βγήκε το πολιτικό μας σύστημα και όλοι εμείς οι πολίτες που βάλαμε -ή μάλλον δεν βάλαμε- τα χεράκια μας και βγάλαμε τα ματάκια μας.
Σε μια δημοκρατική χώρα όπως η Ελλάδα, οι δημοκρατικοί θεσμοί απαξιώνονται από τους πολίτες, πριν προλάβουν να τους απαξιώσουν ολοκληρωτικά οι πολιτικοί.
Από εδώ και πέρα, η συνέχεια είναι στα χέρια και τις αποφάσεις όλων μας. Αν θέλουμε να κερδίσουμε και να υπερασπιστούμε αυτό που αξίζουμε ή αν θα αδιαφορούμε κατάφωρα γι' αυτό.

Ελλάδα, η χώρα της απογοήτευσης και της αποχής.

Οι άνθρωποι κάνουμε ερωτήσεις, όχι για μας απαντήσουν οι άλλοι, αλλά για ν' απαντήσουμε εμείς οι ίδιοι. Το έχετε παρατηρήσει; Σκεφτείτε τη μητέρα σας με την ρητορική της -όπως στη συνέχεια αποδεικνύεται- ερώτηση: Τί έφαγες; Για να συνεχίσει δίνοντας τη δική της απάντηση:Σιγά μην έφαγες, αλλά και να ΄χεις φάει όλο αυτά τα σκουπίδια απ' έξω τρως.
Και για να θυμηθούμε και τους εαυτούς μας που λέμε διαρκώς δεν είμαι πολύ καλά σήμερα, τί να έχω; Φυσικά το ερώτημα το απευθύνουμε σε κάποιον άλλο, αλλά και πάλι απαντάμε εμείς. Να δεις που φταίει η κούραση απ' την εργασία, κάνει και ζέστη, πολύ θέλει; Εμ, δεν θέλει.
Αφού σας λέω, μετά από χρόνια παράνοιας αποφάσισα να το αποδεχτώ και συνειδητοποίησα ότι τελικά, είμαστε πολλοί στο κλαμπ της παράνοιας.
Ήρθαν και οι Ευρωεκλογές και με επιβεβαίωσαν για ακόμη μια φορά. Η τρέλα έχει μετοικήσει μόνιμα στην Ελλάδα. Τώρα τελευταία βέβαια, κάνει και κάτι ταξιδάκια στην υπόλοιπη Ευρώπη, αλλά η βάση της είναι εδώ. Πού θα βρει αλλού ήλιο, θάλασσα και πρόσφορο έδαφος να ανθίσει; Πουθενά.
Προ εκλογών είχε τεθεί το ερώτημα κάλπες ή παραλία;Όλοι απαντούσαν μονομιάς παραλία. Και οι δημοσιογράφοι που έθεταν το ερώτημα, πριν αφήσουν τους άλλους να απαντήσουν, έδιναν μόνοι τους τη λύση με την ψήφο εμπιστοσύνης στην παραλία. Αν δεν θες να σου απαντήσει κάποιος άλλος γιατί όμως ρωτάς; Αφού δεν σ' ενδιαφέρει ν' ακούσεις την γνώμη του.
Ήρθε λοιπόν η Κυριακή και κόσμος ταλαιπωρήθηκε. Για να πάει στην παραλία, ξέρετε τι κίνηση είχε; Εγώ δεν ξέρω, γιατί πήγα να ψηφίσω. Κι άλλος κόσμος όμως, ταλαιπωρήθηκε. Όλοι οι άνθρωποι που ήταν στην εφορευτική επιτροπή κι ήταν αναγκασμένοι μες στη ζέστη να σπαταλήσουν όλη τους τη μέρα περιμένοντας τον κανένα ή το πολύ-πολύ, τον έναν.
Όσοι, εν πάση περιπτώσει, πήγαν να ρίξουν την ψήφο τους δεν έφεραν νέο αέρα, ούτε αλλαγή στο πολιτικό σύστημα. Έκαναν απλώς ένα μικρούλι ελιγμό. Αντί να ψηφίσουν ξανά Ν. Δ., ψήφισαν, έτσι για να μην πλήττουμε, ΠΑ. ΣΟ. Κ. Τόσο μεγάλη ήταν η πρωτοτυπία. Αλλά μην έχουμε παράπονα, τις είχε τις εκπληξούλες της η εκλογική διαδικασία. Πόσο καιρό λέγαμε κι ακούγαμε για τους Οικολόγους Πράσινους που περιμέναμε να βγούν άνετα τρίτο ή έστω τέταρτο κόμμα; Κι όμως, αποχαιρέτα τη την Αλεξάνδρεια που χάνεις, ή καλύτερα τις έδρες που χάνεις. Δεν μπορώ να καταλάβω, τόσα χρόνια το πράσινο ήταν το χρώμα μας σαν χώρα (20 χρόνια ΠΑ.ΣΟ.Κ.) και τώρα που η οικολογία βρίσκεται στην άνθισή της, δεν θέλουμε τους οικολόγους. Άλλη γλυκιά έκπληξη ήταν η άνοδος του ΛΑ. Ο.Σ. Σαν να περιμένεις να βγει απ' την τούρτα η Kαλομοίρα να σου τραγουδήσει το Happy Birthday to you και αντ' αυτού, να δεις την Έφη Σαρρή να σου τραγουδάει Αφρικανέ-Αφρικανέ τη μούρη μου' κανες πανέ. Όχι, μη μου πείτε, τη χαίρεσαι την έκπληξη, δεν τη χαίρεσαι; Έβαλα και την πρώην υποψήφια βουλευτή του εν λόγω κόμματος για να το νιώσεις καλύτερα αυτό που μας βρήκε.
Ένα πράγμα όμως καταλάβαμε, νομίζω, όλοι. Σε περιόδους κρίσεων, που ψάχνεις μια λύση, ένα χέρι να κρατηθείς, θέλεις κάποιον ή που ξέρεις ότι μπορεί να μην είναι και πολύ γερό στήριγμα, αλλά θα κάνει ό, τι μπορεί για να αποδείξει πως είναι ικανός να σε βγάλει ζωντανό, γιατί θέλει πίσω την εμπιστοσύνη σου, ή κάποιον που δεν θα ήθελες να βρεθείς απέναντί του, αλλά είναι πολύ σκληρός για να πεθάνει και επομένως, αρκετά αυτάρεσκος για να πιστεύει ότι μπορεί να σε σώσει. Υπάρχουν πάντα και οι συναισθηματισμοί, που δεν σ' αφήνουν να ρίξεις την ψήφο σου αλλού κι όχι στο κόμμα που πάντα στήριζες. Γιατί άνθρωπος είσαι, τόσα χρόνια σχέση, αγάπη, συνήθεια, οικειότητα, τόσες αναμνήσεις, ε, δύσκολα τα ξεχνάς για ν' αλλάξεις τη ζωή σου. Είναι σαν να απατάς τον σύζυγό σου. Μπορεί να φαίνεται δελεαστικό, αλλά στην πράξη, παραμεγάλωσες για τέτοια κόλπα. Η αλλαγή είναι πολύ εύκολο να θεωρηθεί προδοσία, καλή ώρα.
Έτσι λοιπόν, πήρε αρκετές ψήφους η Ν. Δ. , τόσες ώστε η διαφορά με το ΠΑ. ΣΟ. Κ. να είναι μικρή και όχι στα επίπεδα που ήλπιζε το δεύτερο ή προέβλεπαν πολλοί. Το ΚΚΕ, όσο κι αν χαρακτηρίζεται αναχρονιστικό, έχει σταθερές αξίες, μικρό ποσοστό, πιο μικρό από τις προηγούμενες εκλογές, αλλά παραμένει ενωμένο(ε, ας το πούμε) και δυνατό (όσο μπορεί) στο Ευρωκοινοβούλιο. Το ΛΑ. Ο. Σ. ανέβασε τα ποσοστά του αποδεικνύοντας την ανάγκη του απελπισμένου ανθρώπου σε κάτι ξεκάθαρο και αποφασιστικό, όσο ακραίο κι αν είναι. Οι Οικολόγοι Πράσινοι έμειναν πίσω με ένα πολύ μικρό ποσοστό, αλλά τουλάχιστον κάποιοι πείσθηκαν να δώσουν μια ευκαιρία σε κάτι διαφορετικό, εναλλακτικό, που οι επιρροές του δεν είναι πάντα ξεκάθαρες, αλλά εισάγουν μια νέα οπτική στην πολιτική. Όσο για τον ΣΥ. ΡΙΖ. Α., μάλλον έχασε τον προσανατολισμό του, μαζί κι οι ψηφοφόροι του. Δεν άλλαξαν πολλά στα αποτελέσματα για τα κόμματα, άλλαξε όμως η διαφορά μεταξύ τους. Ο Αλέξης Τσίπρας ξεκίνησε πέρυσι ως το νέο αίμα στην πολιτική και πολύ γρήγορα θεωρήθηκε μόδα. Κι όπως οι μόδες, περνάνε γρήγορα και το μόνο που θυμόμαστε είναι πόσο γελοίοι ήμασταν που την ακολουθούσαμε. Πρέπει να αποδείξει λοιπόν, πως δεν είναι μόδα, ούτε θα γελάνε οι ψηφοφόροι όταν θα σκέφτονται πως τον είχαν ψηφίσει. Έχει δρόμο, αλλά μάλλον το συνειδητοποίησε κι αρχίζει να το παλεύει.
Σχεδόν μια βδομάδα μετά, ψάχνουμε να βρούμε γιατί τα αποτελέσματα των Ευρωεκλογών ήταν αυτά κι όχι άλλα. Ξαναβρήκαμε σκάνδαλα, συνεχίζουμε τα παλιά και οι πολιτικοί συχνά-πυκνά μας υπενθυμίζουν πως, όσοι απείχαν από την εκλογική διαδικασία, ήταν δικοί τους ψηφοφόροι που, μη θέλοντας να ψηφίσουν κάτι άλλο και θέλοντας να "στείλουν ένα μήνυμα" στους ίδιους, αποφάσισαν ν' απέχουν.
Είναι περίεργο να θεωρείται πολιτική πράξη η αποχή, το να ρίξεις λευκό ή άκυρο είναι μια πραγματικά έντιμη πολιτική πράξη, αν δεν σε ικανοποιεί τίποτε άλλο. Το να σκέφτεσαι το τριήμερο -που λογικό είναι- και γι' αυτό να μην πας, είναι μια ένδειξη αδιαφορίας προς το σύστημα, προς την κοινωνία που ζεις. Όσο αδιαφορείς γι' αυτήν, θα έχει νομιμοποιήσει το δικαίωμά της να μην ενδιαφέρεται κι αυτή για σένα.