Μια μέρα γιορτής για 365 άλλες μέρες διαρκούς προσπάθειας κι αγώνα

Ως Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας έχει καθιερωθεί η 8^η Μαρτίου. Μια επέτειος που μας υπενθυμίζει τους αγώνες των γυναικών για να αποκτήσουν και να κατοχυρώσουν τα δικαιώματά τους, για να διεκδικήσουν την ισότητα που αξίζουν, τον σεβασμό και τη θέση τους στην κοινωνία.

Τα χρόνια πέρασαν και μπορεί οι δυτικές κοινωνίες να έχουν κάνει μεγάλα βήματα προόδου, αλλά πάντα υπάρχει μια αδιόρατη -όχι και τόσο, στην πραγματικότητα- υποβόσκουσα διάθεση υποτίμησης των γυναικών. Γενιές ολόκληρες μάθαμε να προσπερνάμε τα φαλλοκρατικά σχόλια και δήθεν αστεία για να μην χαρακτηριστούμε υπερβολικές και εύθικτες. Φτάσαμε στο σημείο να τα χρησιμοποιούμε μεταξύ μας, τη στιγμή που αν τα ακούσουμε από το στόμα ενός άνδρα ανεβάζουμε πίεση.
Πίστεψαν πως το να είσαι γυναίκα δεν έχει σχεδόν τίποτε καλό, ότι γεννήθηκαν για να υποφέρουν. Δεν έχουν δικαίωμα να απολαμβάνουν τον έρωτα, να δουλεύουν και να αμείβονται ανάλογα με αυτό που προσφέρουν ή να διεκδικήσουν μια ανώτερη θέση. Δεν δικαιούνται να έχουν δική τους κοσμοθεωρία, να αποφασίσουν αν θα γίνουν μητέρες ή όχι, αν θα γίνουν η «σύζυγος» κάποιου ή του ίδιου τους του εαυτού. Ένα σωρό σχόλια για τις επιλογές των γυναικών που ανά εποχές –αλλά και σήμερα- έμοιαζαν ριζοσπαστικές και χαρακτηρίζονταν ως παραξενιές και οι γυναίκες από ανόητες και παράξενες μέχρι αλαφροΐσκιωτες και τρελές.
Έκρυβαν τις δυσκολίες και την ενδοοικογενειακή βία για να μην το μάθουν «παραέξω», λες και εκείνες έκαναν κάτι λάθος. Μεγάλωσαν κι άλλες γυναίκες μ’ αυτή τη σκέψη και έγιναν άνθρωποι δυστυχείς, έμαθαν να κουβαλούν βάρη γενεών και να ζουν μ’ αυτά, σαν τον σταυρό του μαρτυρίου που τους αναλογεί.
Χρησιμοποιήθηκαν ως ανταλλακτικό μέσο, σαν προϊόν. Η γέννησή τους αντιμετωπίστηκε ως χτύπημα της μοίρας και οικογενειακό βάρος. Η γυναίκα ήταν μέσο ικανοποίησης του άνδρα, είτε εκείνη ήθελε είτε όχι, δεν είχε δικαίωμα να εκφέρει άποψη ούτε φυσικά θα γινόταν σεβαστή. Ήταν η αναπαραγωγική μηχανή που έπρεπε να είναι ρυθμισμένη στη γέννηση μόνο αρσενικών τέκνων, αλλιώς η «μηχανή» ήταν ελαττωματική και επομένως, άχρηστη.
Το 2014, λοιπόν, που θεωρητικά και πρακτικά ως ένα μεγάλο βαθμό, η γυναίκα έχει πάρει μια πολύ μεγαλύτερη, σημαντικότερη θέση στην κοινωνία τα πραγματικά προβλήματα δεν λείπουν. Γιατί οι δυτικές κοινωνίες είναι το μικρότερο κομμάτι ενός κόσμου που θεωρεί τη γυναίκα μολυσματική και ανίερη ύπαρξη.

 

Κι ας μη γελιόμαστε, σε έναν κόσμο που υπάρχει  και μάλιστα ανθεί ο σεξουαλικός τουρισμός, ο οποίος ως τέτοιος προβάλλεται απροκάλυπτα, δεν μπορούμε να μιλάμε για σεβασμό και ισότητα.
Το Σάββατο η ActionAid Hellas έκανε μια εξαιρετική δράση για την Ημέρα της Γυναίκας με σύνθημα «αλληλεγγύη και αισιοδοξία, ενάντια στη βία και την ξενοφοβία». Το συγκρότημα κρουστών Batala έδινε τον ρυθμό σε μια διαδρομή που ξεκίνησε από την πλατεία Μοναστηρακίου, πέρασε από του Ψυρρή, την Ευριπίδου, έφτασε στην οδό Αθηνάς, μπήκε στην Βαρβάκειο αγορά και αφού πέρασε την Αιόλου, κατέληξε στην Καρορή, στο μπαρ Μπούφος. Στους δρόμους όπου η εκμετάλλευση και κακοποίηση των γυναικών είναι καθημερινό φαινόμενο και μάλιστα επί 24ώρου. Δρόμοι, όπου αν είσαι γυναίκα, φοβάσαι να περάσεις και τους αποφεύγεις.
Αυτό είναι το χειρότερο, να φοβάσαι να περπατήσεις στην πόλη σου επειδή είσαι γυναίκα!
Αυτή τη σκέψη έκανα αγανακτισμένη και έκπληκτη όταν διάβαζα πως στην Ινδία το να κυκλοφορεί μια γυναίκα στον δρόμο θεωρείται πρόκληση για τους άνδρες, ώστε την βιάζουν. Οι βιασμοί είναι καθημερινό φαινόμενο που δεν θεωρούν ότι χρειάζεται να δοθεί καν προσοχή και έκταση στα Μέσα. Έντρομη προσπαθούσα να χωρέσω στο μυαλό μου ότι υπάρχουν εκατομμύρια γυναίκες που φοβούνται 24 ώρες το 24ωρο για την σωματική τους ακεραιότητα και τη ζωή τους. Προσπαθούσα να καταλάβω πώς μπορείς να αγαπήσεις έναν άνθρωπο που μέσα στο μυαλό του σε θεωρεί ως μίασμα και μέσο να εκτονώσει τα ένστικτά του. Μάλλον δεν μπορείς κι αυτό είναι το τρομακτικό. Περνάς όλη σου τη ζωή με τον φόβο, με το να ζεις με ανθρώπους που δεν αγαπάς, αλλά φοβάσαι και ζεις ένα διαρκές μαρτύριο.

Το ίδιο βράδυ, την Ημέρα της Γυναίκας, πέρασα, πηγαίνοντας προς το μετρό, από το Μεταξουργείο. Σ’ ένα στενό, τρεις μελαμψοί άντρες έβγαιναν από ένα κτήριο με αναμμένο φως (όχι, όμως, κόκκινο) και «μπλόκαραν» την είσοδο, καθώς μια ομάδα 6-7 εφήβων πήγαιναν να μπουν. Καταλάβαμε τι «σπίτι» ήταν και πέρα από ένα σφίξιμο στο στομάχι που ένιωσα, το μόνο που σκέφτηκα ήταν πόσο ειρωνικό είναι λίγα τετράγωνα πιο πέρα να έχουν μαζευτεί τόσοι άνθρωποι σε μια πορεία ενάντια στη βία και την εκμετάλλευση των γυναικών και εκεί ένα μείγμα εθνικοτήτων και ηλικιών να αντιμετωπίζει την γυναίκα ως «τρόπο» διασκέδασης, εκτόνωσης, τόνωσης του ανδρισμού και απόδειξη της εξουσίας που είτε έχει, είτε θα ήθελε να έχει.

Συνειδητοποίησα ακόμη μια φορά πως όσο εξελιγμένοι και πολιτισμένοι και να είμαστε, παραμένουμε ατελή όντα, που δεν μπορούν να αποτινάξουν από πάνω τους τα ζωώδη ένστικτα και την κτηνώδη φύση. Κι αυτό είναι τρομακτικό, αποκαρδιωτικό, λυπηρό και επώδυνο.
Μα κυρίως, με πεισμώνει, όπως πιστεύω και κάθε γυναίκα, να συμβάλλω με τον τρόπο που μπορώ, ξεκινώντας από το πώς δρω, ζω, τι επιτρέπω, πώς στέκομαι στη ζωή και πώς αντιμετωπίζω εγώ τη ζωή μου, τον εαυτό μου, τις άλλες γυναίκες.
Γιατί πολλές φορές το ξεχνάμε και πρέπει να το υπενθυμίζουμε διαρκώς: Αξίζω! Σεβασμό, ελευθερία, ανεξαρτησία, ίσες ευκαιρίες, ευτυχία!

Ο Γιώργος Νανούρης βγάζει την "Κατερίνα" απ' το βιβλίο της!

"Το βιβλίο της Κατερίνας" του Αύγουστου Κορτώ που τόσο αγαπήθηκε, αλλάζει μορφή για δύο βραδιές και υπεύθυνος γι' αυτό είναι ο Γιώργος Νανούρης. Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης έρχεται την Παρασκευή 7 Μαρτίου στις 4μμ στις Culturίστριες στο www.radioreboot.gr για μία ώρα. 

Θα μας μιλήσει για την επιλογή του να μεταφέρει αυτό το μυθιστόρημα ως θεατρικό αναλόγιο στον Ιανό στις 10 και 17/3, την επιλογή της Λένας Παπαληγούρα ως "Κατερίνα", τον δικό του ρόλο, την μουσική συμμετοχή του Lolek, αλλά και τον ρόλο-έκπληξη που θέλει για τον συγγραφέα.

Παράλληλα, συνεχίζει στην παράσταση "Από τί ζουν οι άνθρωποι" μέχρι τέλος Μαρτίου στο Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού.

Συντονιστείτε την Παρασκευή 7/3 στις 4μμ!
Σας περιμένουμε στο www.radioreboot.gr

Η Ηρώ Σαΐα γέμισε το «λευκό χαρτί» με ιστορίες, μουσική και ποίηση

Την Παρασκευή 28 Φεβρουαρίου, η Ηρώ Σαΐα χάρισε στις Culturίστριες και το Radio Reboot(www.radioreboot.gr) μία ώρα με μια ενδιαφέρουσα συζήτηση. 

Περάσαμε από τις ιστορίες που κρύβονται πίσω από τους στίχους που έγραψε η ίδια για το "Λευκό χαρτί" στην συνεργασία με την Ελένη Βιτάλη και τον Σταύρο Ξαρχάκο στην Ιερά Οδό. 

Μάλιστα, φτάσαμε μέχρι την ποίηση, που της δημιουργεί την επιθυμία να εκφραστεί γραπτώς, αλλά και τη σχέση της με την βυζαντινή μουσική.

Ακόμη περισσότερα, αλλά και τα τραγούδια του δίσκου, μπορείτε να ακούσετε εδώ.

Μουσικός αέρας από την Ηρώ Σαΐα στις Culturίστριες την Παρασκευή 28/2 στις 4μμ

Την Παρασκευή 28 Φεβρουαρίου, οι Culturίστριες υποδέχονται για μία ώρα, 5-6 μ.μ., την Ηρώ Σαΐα με αφορμή τον δεύτερο προσωπικό της δίσκο «Λευκό χαρτί», αλλά και τις εμφανίσεις της στο πρόγραμμα «Νυν και αεί… Τσιτσάνης» στην Ιερά Οδό. Μια πολύ σημαντική συνεργασία με δύο εκ των σημαντικότερων καλλιτεχνών της ελληνικής μουσικής.

Θα ακούσουμε μαζί τα τραγούδια του δίσκου, θα μιλήσουμε γι’ αυτή τη δισκογραφική δουλειά, στην οποία έχει γράψει στίχους και η ίδια, για τη συνεργασία με σημαντικούς δημιουργούς όπως ο Μάνος Ελευθερίου, αλλά και την επί σκηνής συνύπαρξή της με δύο σπουδαίους καλλιτέχνες, την Ελένη Βιτάλη και τον συνθέτη Σταύρο Ξαρχάκο.

Σας περιμένουμε την Παρασκευή 28/2 στις 4μμ με πολλή μουσική, πολιτισμό και χαρά!

Στα μικρόφωνα, Παναγιώτα Κοντοδήμα και Κλεοπάτρα Γκατζάνη.

Συντονιστείτε στο www.radioreboot.gr

 

Ο Πάρις Λύκος για τον Θεό που βαριέται, τον παράδεισο και την κόλαση...

Ο Πάρις Λύκος, πρωταγωνιστής της παράστασης "Ο Θεός βαριέται τώρα τελευταία" του Πέτρου Κουμπλή που ανεβαίνει στο 104, επισκέφθηκε τις Culturίστριες στο www.radioreboot.gr την Παρασκευή 21 Φεβρουαρίου. 

Μας μίλησε για την παράσταση, το σουρεαλιστικό σκηνικό και την αντίστοιχη σκηνοθετική ματιά της Μαργαρίτας Γερογιάννη σ' αυτό, τους ρόλους, αν όντως ο Θεός βαριέται κατά τη δική του άποψη, αν είναι διαφορετικός για καθέναν και ως επιπρόσθετο tip, μας έδωσε και ιδέες για σλόγκαν του σταθμού!
 
Όσοι δεν ακούσατε αυτή την ενδιαφέρουσα και ωραία συζήτηση, μπορείτε να την ακούσετε εδώ:
http://www.mixcloud.com/Culturistries/ο-πάρις-λύκος-στις-culturίστριες-21-02-2014/

Οι θεατρικές ομάδες «Οικείο Θέατρο» και «4Frontal» έρχονται στις Culturίστριες την Παρασκευή 14/2 στις 4μμ

Δύο θεατρικές ομάδες, ίο«Οικε Θέατρο» και «4Frontal», έρχονται να μας μιλήσουν για τις παραστάσεις τους «Κόκκινο Φωτεινό» , «Ο Μουνής» και «Φάουστ».

 Την πρώτη ώρα της εκπομπής θα φιλοξενήσουμε τους Μίλτο Δημουλή και Βασίλη Μπατσακούτσα  από την ομάδα «Οικείο Θέατρο» που θα μας μιλήσουν για τη δύναμη και τη διαχρονικότητα των κειμένων του Μπρεχτ με άξονα την παράσταση «Κόκκινο Φωτεινό». Η παράσταση δεν έχει συγκεκριμένη θεατρική στέγη, καθώς η φιλοσοφία του «Οικείου Θεάτρου» είναι να παίζουν όπου υπάρχουν άνθρωποι, είτε πρόκειται για το σαλόνι ενός σπιτιού, είτε για επαγγελματικό χώρο, είτε για σκηνή θεάτρου. Συμμετέχουν, επίσης, στο 1^ο Φεστιβάλ Εταιρικών Θιάσων (από 21/2 μέχρι 2/3). 

Τη δεύτερη ώρα, αλλάζουμε κλίμα και υποδεχόμαστε τους Σταύρο Γιαννουλάδη και Αποστόλη Κουτσιανικούλη από την ομάδα «4Frontal» που ανεβάζει δύο παραστάσεις αυτή την περίοδο, την παράσταση «Ο Μουνής» και τον «Φάουστ», σε ελεύθερη διασκευή για εφήβους. Αμφότερα παρουσιάζονται στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Το διήγημα της Λένας Κιτσοπούλου «Ο Μουνής» που πραγματεύεται τα όσα –βίαια και μη- συμβαίνουν πίσω από τις κλειστές πόρτες των σπιτιών σε ένα χωριό της ελληνικής υπαίθρου τη δεκαετία του ’80, γίνεται παράσταση και θίγει την ανάγκη των ανθρώπων να διατηρήσουν την «ετικέτα» που τους έχει δοθεί, όποια κι αν είναι αυτή. 

Ο «Φάουστ» του Γκαίτε, προσεγγίστηκε μ’ έναν διαφορετικό, πιο ελεύθερο και με παιδαγωγικό άξονα, τρόπο από την σκηνοθέτιδα Τζωρτζίνα Κακουδάκη, προσπαθώντας να απαντήσουν στο ερώτημα: τι θέλω να είμαι μέσα στον κόσμο που ζω; 

Οι απαντήσεις την Παρασκευή 14/2 στις 4μμ.

Συντονιστείτε στο www.radioreboot.gr

Στα μικρόφωνα η Παναγιώτα Κοντοδήμα.και η Κλεοπάτρα Γκατζάνη.

Η θεατρική ομάδα «Square Theatre Company» έρχεται στις Culturίστριες την Παρασκευή 7/2 στις 5μμ

Με αφορμή τη συμμετοχή της στο 1^ο Φεστιβάλ Εταιρικών Θιάσων (από 21/2 μέχρι 2/3), η θεατρική ομάδα «Square Theatre Company» έρχεται να μας μιλήσει για την παράσταση «Ο Θεός της σφαγής» που ανεβαίνει στο θέατρο 104.

Στη δεύτερη ώρα της εκπομπής, 5-6μμ,  υποδεχόμαστε τους ηθοποιούς Δάφνη Μανούσου, Ιωάννα Σταυροπούλου, Γιάννη Λασπιά και Αργύρη Θανάσουλα, από την ομάδα «Square Theatre Company», που θα μας λύσουν όλες τις απορίες για την κωμωδία  «Ο Θεός της σφαγής» της Γιασμίνα Ρεζά ,που ανεβαίνει στο θέατρο 104, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Γιαμλόγλου. Τι γίνεται όταν δύο ζευγάρια καλλιεργημένων γονιών καλούνται να λύσουν μια παρεξήγηση ανάμεσα στα παιδιά τους; Πόσο ώριμοι, πολιτισμένοι και λογικοί είναι τελικά οι… «εξελιγμένοι» σύγχρονοι γονείς;

Οι απαντήσεις, διά στόματος των πρωταγωνιστών, την Παρασκευή 7/2.

Συντονιστείτε στο www.radioreboot.gr