Τα μαθήματα της χρονιάς που φεύγει, περιμένοντας εκείνη που έρχεται...

Ο απολογισμός στο τέλος της χρονιάς είναι πια μια συνήθεια που εμπεριέχει την ανάγκη να βάλω νοητά σε χρονολογική σειρά, αλλά και να αξιολογήσω όλα τα γεγονότα, τις εμπειρίες, τα μαθήματα και τα παθήματα 365 ημερών, ώστε να κρατήσω όσα αξίζουν και να τα αξιοποιήσω τον επόμενο χρόνο.

Το 2019 ήταν μια δύσκολη χρονιά -ποια από τις τελευταίες δεν ήταν, βέβαια;- που θέλω να φύγει όσο πιο ήρεμα, αθόρυβα και χωρίς άλλες δυσάρεστες εκπλήξεις γίνεται, όσο, δηλαδή, δεν κατάφερε να είναι μέχρι τώρα.

Μέτρησα δυνάμεις και φέτος, μέτρησα ανθρώπους, απώλειες, προβληματίστηκα με το αν, τελικά, οι επιλογές μου ήταν σωστές και αν όχι, ποιες θα ήταν οι σωστότερες, πόσο ουσιαστικές είναι οι σχέσεις μου με τους ανθρώπους και αν ανταποκρίνονται πια στις (συναισθηματικές) ανάγκες μου/μας ή γίνονται επιφανειακές, τυπικές, απόμακρες, αν μοιάζουν να προσπαθούν να χωρέσουν κάπου, ενώ περισσεύουν.

Ένιωσα πολύ μόνη. Πολλές φορές. Πολύ συχνά μέσα σ’ αυτή την χρονιά. Και το είπα σ’ εκείνους που μετρούν, αλλά δεν μπορώ να πω ότι άλλαξε ούτε το συναίσθημα, ούτε η κατάσταση. Όσο και να εκλογικεύω αυτό το κενό που υπάρχει στις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους που μπορεί να προκύπτει λόγω δουλειάς, ωραρίων, γενικότερου προγράμματος, συντονισμού, υποχρεώσεων (επαγγελματικών, προσωπικών, οικογενειακών κλπ), κούρασης ή διάθεσης, είναι ένα πραγματικό κενό και όσο μεγαλώνει κινδυνεύει να γίνει αγεφύρωτο χάσμα. Με απασχόλησε πολύ και ακόμη με απασχολεί, γιατί η αγάπη είναι ανθεκτική, αλλά δεν είναι και αδύνατον να ξεθωριάσει.

Αν μη τι άλλο, αυτή τη χρονιά άλλαξα δεκαετία, ένας αριθμός που (είναι ένας απλός αριθμός, φυσικά, αλλά) σε κάνει να αναθεωρείς τον ίδιο σου τον εαυτό -τουλάχιστον σ’ εμένα αυτό συνέβη- και να θέλεις να οργανώσεις τη ζωή σου με έναν τρόπο ώστε να λείπουν τα περιττά βάρη, η τοξικότητα, η μετριότητα στα συναισθήματα, αυτή η αίσθηση του «ούτε κρύο, ούτε ζέστη», που ειδικά όταν έχει να κάνει με ανθρώπους είναι λυπηρή. Ένας αριθμός που σε προκαλεί να ξεβολευτείς, αλλά και σε κινητοποιεί να μην ανέχεσαι πια συμπεριφορές, σχόλια, απόψεις που παλαιότερα ήταν δεδομένο και «πρέπον» να αφήσεις να περάσουν έτσι. Όχι πια.

Έρχονται στιγμές που καλούμαστε να διαλέξουμε πού θέλουμε να ανήκουμε, πώς αυτοπροσδιοριζόμαστε και από τι ή ποιους δεν θέλουμε να ετεροπροσδιοριζόμαστε. Όσοι/όσες εκφράζουν άποψη που δεν τους έχει ζητηθεί, οφείλουν να δεχτούν τις συνέπειες της ανάλογης απάντησης και, αν πρόκειται για σχετικά οικείους, της διακοπής «διπλωματικών σχέσεων». Απλά, λιτά, απέριττα, χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις. Δεν αξίζουν όλοι τον χρόνο, την ενέργεια και το να καταναλώνουμε φαιά ουσία για να τους εξηγήσουμε, ή για χάρη τους. Είναι πολύ δύσκολο να επιτευχθεί, ας μη γελιόμαστε, δεν συμβαίνει ούτε τόσο εύκολα, ούτε έτσι ξαφνικά ως αναλαμπή, ούτε πλήρως, αλλά είναι μια διαδικασία που όσο νομίζεις ότι χάνεις (ανθρώπους, για παράδειγμα), άλλο τόσο κερδίζεις.

Με κούρασε αυτή η χρονιά αφόρητα, ένιωσα πολλάκις να ασφυκτιώ, έπαιξε με τα νεύρα μου, με την αισιοδοξία μου, με την πίστη μου στο καλό και στο ότι η λογική και το δίκαιο υπερνικούν τα πάντα (εμμ, όχι, δυστυχώς, όχι πάντα και όχι τα πάντα), για δύο βασικούς λόγους: Πρώτον, η κοινή λογική… δεν είναι τόσο κοινή όσο φανταζόμαστε ή θα θέλαμε· και δεύτερον, σε έναν κόσμο που για τους περισσότρους το δίκαιο είναι αυτό που πιστεύει καθένας/καθεμία γιατί τον/την συμφέρει και όχι το πραγματικά δίκαιο, η ελπίδα βάλλεται αδιάντροπα (για να μην πω ότι αργοπεθαίνει) και ο παραλογισμός εξαπλώνεται σαν ιός.

Συνειδητοποίησα ότι οι θεμελιώδεις για εμένα έννοιες, ώστε να συνυπάρχουμε όσο πιο αρμονικά σε μια -θεωρητικά- πολιτισμένη κοινωνία -όπως η ευγένεια, η καλοσύνη, ο σεβασμός στους άλλους, στην προσωπικότητα, τα δικαιώματα, τις ελευθερίες τους, το ότι δεν ενοχλούμε για να μην μας ενοχλούν, ότι όταν κάνουμε ένα σοβαρό λάθος ή προκαλούμε ένα ατύχημα που θέτει σε κίνδυνο τη σωματική (και ψυχική, πιθανότατα) ακεραιότητα ενός άλλου ανθρώπου, πρωτίστως ζητάμε συγγνώμη και εν συνεχεία, φροντίζουμε να επανορθώσουμε, ώστε να μην επαναληφθεί, ή δεν επαναλαμβάνουμε τέτοιου είδους αντικοινωνικές στην ουσία τους συμπεριφορές, όταν γίνει σύσταση/παρατήρηση- δεν ισχύουν για τον υπόλοιπο κόσμο. Ήταν πολλές και συνεχείς οι απογοητεύσεις από το ανθρώπινο είδος, σε σημείο να πω ότι προτιμώ να πάω να μείνω μόνη μου κάπου μακριά από την ανείπωτη ηλιθιότητα και ανθρώπινη γελοιότητα, αλλά θυμήθηκα ότι η βλακεία είναι ανίκητη και είναι παντού. Οπότε, δεν θα υπήρχε ούτε στη μέση του πουθενά σωτηρία.

Ναι, ξέρω, «πόσο αισιόδοξο μήνυμα!», αλλά το είπα εξαρχής, ήταν μια πολύ δύσκολη χρονιά.

Η άνοιξη ήταν αρκετά περίεργη και αν μπορούσα, θα ήθελα να παραλείψω πολλά. Όλα όσα συνέβαιναν και με βάραιναν ήταν και κάποιες από τις δικαιολογίες της καθημερινότητας που μας κάνει να αφήνουμε να περνούν μέρες, εβδομάδες, μήνες χωρίς να έχουμε μιλήσει ή δει αγαπημένους ανθρώπους και να λέμε τώρα δεν μπορώ ή είναι αργά, θα τηλεφωνήσω αύριο και αυτά τα αύριο έχουν μετατραπεί σε άπειρα χθες, προχθές, την περασμένη εβδομάδα, πριν δύο μήνες κλπ. Μόνο που η ζωή δεν περιμένει πότε θα ευκαιρήσουμε (το λέμε, το ξαναλέμε, αλλά δεν το εμπεδώνουμε).

Κι έτσι, ενώ κάθε μέρα σκεφτόμουν «να θυμηθώ αύριο να πάρω τηλέφωνο τον καλό μου τον κύριο Α.», δεν το έκανα και ένα μεσημέρι στο τέλος Ιουλίου, μαθαίνω ότι πέθανε, από ένα μήνυμα στο fb. Όταν το επιβεβαίωσα, ένιωσα σαν να άδειασα από κάθε συναίσθημα. Πώς διαχειρίζεσαι κάτι που δεν χωράει ο νους σου, που δεν μπορείς να συνειδητοποιήσεις ότι, πράγματι, συνέβη; Πώς πεθαίνει κάποιος που δεν γίνεται να πεθάνει; Δεν γίνεται -όσο παράλογο κι αν ακούγεται, όλοι/όλες το ξέρουμε και το νιώθουμε, οι δικοί μας άνθρωποι ΔΕΝ μπορούν να πεθάνουν, γιατί αν πεθαίνουν εκείνοι, τότε σημαίνει πως πεθαίνουν και δικά μας, δομικά, κομμάτια.

Θυμήθηκα όλες τις στιγμές που μέσα στην απλότητά τους ήταν μικρά διαμάντια, με γέλια από την αυθεντικότητα και την αφιλτράριστη ευθύτητα που τότε μπορεί να θέλαμε ν’ ανοίξει η γη να μας καταπιεί, αλλά πέντε λεπτά μετά και για πάντα, τις σκεφτόμαστε και γελάμε από καρδιάς. Τελικά, έτσι πρέπει να τους θυμόμαστε τους ανθρώπους όταν φεύγουν, οι αναμνήσεις μας από αυτούς πρέπει να είναι όπως ακριβώς ήταν και οι ίδιοι.

Μέσα σ’ όλα αυτά τα δυσάρεστα, ωστόσο, υπήρξαν και πολλά ωραία. Ένας γάμος που τον χαρήκαμε και τον χορέψαμε μέχρι το χάραμα όπως του άξιζε. Το θεατρικό φεστιβάλ που αγαπώ και κάθε χρόνο περιμένω πώς και πώς εκείνο το επταήμερο.

Είχαμε γεννήσεις και εγκυμοσύνες που γέμισαν χαρά και ενθουσιασμό τους ευτυχείς νέους ή μέλλοντες γονείς, τους πολύ κοντινούς τους, αλλά και τους λίγο εκτός του στενού κύκλου. Όταν έρχονται στον κόσμο μωράκια από γονείς συνειδητοποιημένους ότι το θέλουν πολύ, καθώς επίσης και για το τι σημαίνει αυτός ο ρόλος και ποια είναι η ευθύνη που φέρουν και είναι υπέροχοι οι ίδιοι, τότε μάλλον όλα είναι σωστά και η χαρά δεδομένη.

Επίσης, σε πιο πεζά, ανακάλυψα νέα παγωτο- και γλυκο-μαγαζιά στην πόλη, παρέα με φίλες και αγαπημένους. [Αυτό, βέβαια, μας οδηγεί ξεκάθαρα σε δύο προβληματισμούς: α. δεν θα αδυνατίσω ποτέ; (δεν θέλω απάντηση, ρητορική είναι η ερώτηση. Αμέεεσως… μα τι άνθρωποι  πια;! Τς τς τς) β. Το σάκχαρό μου σε τι επίπεδο να βρίσκεται, άραγε;]

Έφυγα από μια δουλειά που με εξουθένωνε ψυχικά και σωματικά, καθώς γινόταν εξαιρετικά τοξική. Παρόλο που δεν μου ήταν το πιο εύκολο πράγμα, έθεσα τα όριά μου όσο πιο καθαρά γινόταν, παρέμεινα επαγγελματίας, αλλά έβαλα σε προτεραιότητα την υγεία μου και την ψυχική μου γαλήνη και παραμένοντας σταθερή στην απόφασή μου, παραιτήθηκα. Δεν είπα, βέβαια, όλα όσα θα ήθελα και άξιζε να ακούσει, αλλά δεν πειράζει, ήταν μια καλή αρχή.

Το 2019, γνώρισα πολύ αξιόλογους και ενδιαφέροντες ανθρώπους, κάναμε ωραίες εκπομπές, είδα ωραίες παραστάσεις και διαπίστωσα με χαρά (και μεγάλη συγκίνηση -γιατί τέτοια είμαι) ότι  μέσα στα χρόνια έχει αναπτυχθεί με κάποιους υπέροχους ανθρώπους αλληλοεκτίμηση, σεβασμός, εμπιστοσύνη και μια πολύ καθαρή και ειλικρινής συμπάθεια, σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα είναι αγάπη (κι ας μην είμαστε φίλοι-ες, ας μην μιλάμε συχνά ή για όλα) που φαίνεται κάθε φορά που συναντιόμαστε. Να, αυτά είναι κέρδη, αυτά μετρούν στον χρόνο που φεύγει.

Τέλος, λίγο πριν τη λήξη του έτους και μετά από σκέψη, αρκετό προβληματισμό και συζήτηση, αποφασίσαμε (δεν εννοώ εγώ και ο εαυτός μου) και μια άλλη λήξη (λεπτομέρειες εν καιρώ). Δεν είναι κάτι κακό, είναι το κλείσιμο ενός κύκλου που έπρεπε εδώ και καιρό να ολοκληρωθεί, για να ανοίξει ίσως αργότερα ένας καινούργιος, πιο εξελιγμένος, βελτιωμένος, που ανεβάζει μεν τον βαθμό δυσκολίας πολλαπλώς, αλλά αν καταφέρουμε να το υλοποιήσουμε, θα κάνουμε πολύ ωραία και δημιουργικά πράγματα. Αν πάλι όχι, τότε κάποιος λόγος θα υπάρχει.

Όλα τα συναισθήματα συνυπάρχουν· θλίψη για το κλείσιμο, ανησυχία για το αν είναι η σωστή απόφαση, φόβος αν θα τα καταφέρουμε στη μετάβαση, αλλά και μια μικρή ανακούφιση ότι επιτέλους πήραμε την απόφαση, ενθουσιασμός για την καινούργια ιδέα, δημιουργική διάθεση, αναζωογόνηση και μια επιφύλαξη γιατί στη ζωή και στην πορεία τα σχέδια αλλάζουν. Κάτι κινείται, όμως, άρα ευτυχώς ακόμη ζούμε!
Στο τέλος της χρονιάς, ξεκίνησα να ανακαλύπτω νέες προοπτικές και θα δείξει πού θα βγει, αλλά κι ένιωσα την αγάπη και το νοιάξιμο αγαπημένων ανθρώπων τη στιγμή ακριβώς που το χρειαζόμουν. Μπορεί το γιορτινό πνεύμα να έχασε κατά κράτος φέτος, αλλά ελπίζουμε πάντα στις επόμενες γιορτές.
 

Οι στόχοι για το 2020, λοιπόν, πάνε μαζί με τις ευχές να είμαστε όλοι και όλες εδώ και του χρόνου, πρωτίστως υγιείς, ασφαλείς και ελεύθεροι-ες (ουσιαστικά, πνευματικά και ψυχικά). Να μας φροντίζουμε καλύτερα και περισσότερο. Να έχουμε εσωτερική ηρεμία και ισορροπία, ψυχραιμία, υγιή και ειλικρινή αγάπη που να μας ταιριάζει απόλυτα (σε όλα τα είδη των σχέσεών μας) και τρυφερότητα.

Με όνειρα και διάθεση να δουλέψουμε μεθοδικά για να τα υλοποιήσουμε. Να αφιερώνουμε περισσότερο και ποιοτικότερο χρόνο (χωρίς  τη διαρκή αναβλητικότητα) σε όσους αγαπάμε και μας αγαπούν, χωρίς διακοπές/παρεμβολές/περισπάσεις από κινητά, μηνύματα, social media, (εκνευριστικές) κλήσεις ανά 5λεπτο, συνεχή άγχη για το αν έγινε το τάδε στη δουλειά κλπ.

Μεγαλύτερη ειλικρίνεια, ευγένεια, καλοσύνη και σεβασμό προς τον εαυτό μας, αλλήλους και τον πολυ-τραυματισμένο μας πλανήτη. Ουσιαστική και πραγματική δημοκρατία και ειρήνη.

Να είμαστε πιο επιεικείς όσον αφορά τις ανθρώπινες αδυναμίες μας και το δικαίωμα να κάνουμε λάθη (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν προσπαθούμε να βελτιωθούμε), να συνδεόμαστε πιο ουσιαστικά με τους γύρω μας, να χαμογελάμε -από καρδιάς- περισσότερο, να γελάμε λυτρωτικά, να έχουμε περισσότερη και… δικαιότερη δικαιοσύνη, να θέτουμε ορθότερες προσωπικές προτεραιότητες και να έχουμε την τύχη με το μέρος μας. 

Τέλος, να μην πάψουμε ποτέ να θέτουμε νέους στόχους, όχι εμμονικά, αλλά για να μην βαλτώσουμε, να μην αρχίσουμε να μυρίζουμε ναφθαλίνη.

                      Καλή, χαρούμενη, ειρηνική και δημιουργική νέα χρονιά!

Η εκδίκηση της ανεργίας...

Είσαι άνεργος νέος, δεν έχεις εργαστεί ποτέ επί πληρωμή και βολοδέρνεις σε πρακτικές; Αποφάσισες ότι πρέπει να βγάλεις μία κάρτα ανεργίας, έτσι βρε αδερφέ, να σου βρίσκεται! Επίδομα δεν θα πάρεις, αλλά υποτίθεται ότι θα σε ειδοποιήσουν μόλις προκύψει μία θέση εργασίας στον τομέα σου και φυσικά, θα έχεις και κάποιες εκπτώσεις σε συγκεκριμένες επιχειρήσεις.
Ωραία λοιπόν -ω, τι αφελές παιδί, ξεκινάς αισιόδοξα, ΛΑΘΟΣ!- τί χρειάζεται να κάνω, αναρωτιέσαι.  Να περάσω από την Εφορία της περιοχής μου και να πάρω μία βεβαίωση ότι δεν έχω εισόδημα. Απλό, σκέφτεσαι. Μην βιάζεσαι, όμως, να βγάλεις συμπεράσματα, μικρέ κι αθώε μου φίλε. Σηκώνεσαι ένα πρωί παίρνεις ταυτότητα, Α.Μ.Κ.Α, Α.Φ.Μ.(ποτέ δεν ξέρεις τί μπορεί να χρειαστεί), μέχρι και βιβλιάριο υγείας, γιατί μετά από την Εφορία θα χρειαστείς μία εισαγωγή στο νοσοκομείο για παρολίγον καρδιακό επεισόδιο. Ε, και πηγαίνεις ελπίζοντας ότι δεν θα έχει πολύ κόσμο και θα ξεμπερδέψεις σχετικά σύντομα. Τς, τς, τς, ανεπίδεκτοι μαθήσεως είστε...
Περιμένεις τη σειρά σου και κάποτε έρχεται. Η υπάλληλος με το νύχι-αρχαιολογική σκαπάνη, το μπρονζέ κραγιόν και την ειρωνεία σε πρώτο πλάνο σε ρωτάει τί θέλεις. Απαντάς το απλό, μία βεβαίωση για να βγάλω κάρτα ανεργίας. Κι αρχίζει, πόσο χρονών είσαι, αν σπουδάζεις, πότε τελείωσες τις σπουδές, αν έχεις εργαστεί, αν έχεις ένσημα(αφού δεν έχω εργαστεί καλή μου πού να τα βρω;!), πως αποκλείεται να μην έχεις εισόδημα, ακόμη κι η πρακτική πληρώνεται. Τί κι αν εξηγείς πως η πρακτική δεν ήταν από τη σχολή, άρα δεν επιδοτείται, εκείνη επιμένει ότι κάτι κρύβεις ή είσαι εντελώς ηλίθιος. Να πας στο ΙΚΑ να της φέρεις βεβαίωση ενσήμου, πόσα ένσημα έχεις, διαφορετικά(διότι σου δίνει και επιλογές, εκτίμησε, μην το προσπερνάς έτσι) πήγαινε σε ένα ΚΕΠ να σου δώσουν από εκεί μία βεβαίωση ενσήμου. Κάποια στιγμή, όταν απεγνωσμένα επαναλαμβάνεις ότι ΔΕΝ έχω δουλέψει, άρα δεν έχω ένσημα και ΔΕΝ είμαι γραμμένη στα μητρώα ούτε καν ασφαλισμένη στο ΙΚΑ, ζητά και το ΑΦΜ του πατρός (όχι, του υιού δεν το ζήτησε, μάλλον γιατί δεν έχω, όπως -κατ' αυτήν- και πνεύμα), το οποίο αφού γίνει μαραθώνιος για να βρεθεί, δεν το θέλει και σε διώχνει μέχρι να φέρεις τα απαραίτητα.
Κι έτσι μια μέρα πάει στράφι τόσο ωραία! Υπάρχουν, όμως, -ευτυχώς!- φίλοι που έχουν εμπειρία και φυσικά, το διαδίκτυο-που εν τοιαύτη περιπτώσει δεν βοηθά καθόλου, καθώς αν είσαι άνεργος σκέτο κι όχι πρώην έμμισθος εργαζόμενος δεν σου εξηγεί τί χρειάζεται να κάνεις. Μαθαίνεις ότι χρειάζεται να συμπληρώσεις την υπεύθυνη δήλωση, να έχεις μαζί το ΑΦΜ, την ταυτότητά σου και τονίζεις ότι θέλεις μία βεβαίωση πως δεν έχεις εισόδημα, τα άλλα δεν τους αφορούν, τέλος. Εντάξει, λοιπόν, αλλά επειδή υπάρχει η ελπίδα να τελειώσει η δουλειά αυτή τη μέρα και να προλάβεις να πας στον ΟΑΕΔ, παίρνεις και όλα τα άλλα χαρτιά, ΑΜΚΑ, έναν λογαριασμό της ΔΕΗ, ακόμη και τη βεβαίωση της πρακτικής που γράφει ξεκάθαρα "απασχολήθηκε αμισθί".
Ξαναπάς με φόβο εφοριακού -κατά το Θεού(πού φτάσαμε!)- και ψύχραιμα έχεις συμπληρώσει την υπεύθυνη δήλωση και ζητάς τη βεβαίωση. Ξαφνικά δεν σου ζητά τίποτε άλλο, απλώς σε στέλνει να πάρεις μία υπογραφή από το απέναντι γραφείο και μετά κατευθείαν στο Πρωτόκολλο, θα τα ξαναπείτε, όμως, σε λίγο. Και παίρνεις τις υπογραφές και περιμένεις στην ουρά για να την ξαναδείς(σού έλειψε, γιατί δεν το παραδέχεσαι;). Τί μου έφερες, σε ρωτά; Τί σας έφερα, ρωτάς με τη σειρά σου. Μία βεβαίωση ενσήμου απ' το ΙΚΑ, ή βεβαίωση σπουδών, ή κάτι άλλο; Σιωπή κι απορία. Δηλαδή αν έφερνα τη ληξιαρχική πράξη γεννήσεώς μου θα ήταν χρήσιμη, αφού θέλετε ό,τι έχω φέρει;
Τελοσπάντων.
Τα ίδια απ' την αρχή. Δεν ανήκω στο ΙΚΑ, δεν έχω αριθμό μητρώου στο ΙΚΑ, γιατί δεν έχω ένσημα, καθώς δεν έχω εργαστεί και από τον ΟΑΕΔ δεν θέλω επίδομα, γιατί δεν το δικαιούμαι κιόλας, κάρτα ανεργίας θέλω να βγάλω. Πότε τελείωσες τη σχολή, δεν έχεις δουλέψει ούτε μία μέρα από τότε που τελείωσες(πώωωως, πώωωωως, έχω δουλέψει κανονικότατα με μισθό, αλλά σας το κρύβω, γιατί δεν θέλω ένσημα, ούτε ασφάλιση, ούτε επίδομα ανεργίας, είμαι τόσο υπεράνω!), μου έχεις φέρει βεβαίωση σπουδών; Όχι, γιατί έχω τελειώσει εδώ και δύο χρόνια. Μήπως μπορείς να πας να μου τη φέρεις; Και το πρωτότυπο και μία φωτοτυπία και το ίδιο με τη βεβαίωση της πρακτικής.

Ααααα, δεν υπάρχει συνεννόηση και κυρίως η τύπισσα δεν ξέρει τη δουλειά της -τί πρωτότυπο! Γι' αυτό και λες ναι, πας στο σπίτι, γιατί τα άσκοπα δρομολόγια δεν σε κουράζουν καθόλου(να 'ναι καλά ο ρούλης μου που με πήγε με το αυτοκίνητο, γιατί δεν θα τελειώναμε ποτέ), παίρνεις όλο το ντοσιέ με τα επίσημα προσωπικά σου έγγραφα, μην σου ζητήσει και τίποτε άλλο άσχετο, και βγάζεις φωτοτυπία το αντίγραφο πτυχίου, διότι βεβαίωση σπουδών όταν είσαι πτυχιούχος είναι δύσκολο να βρεις, n' est-ce pas? Και τα δέχεται -φυσικά περίμενες άλλα 20 λεπτά να εξυπηρετηθείς- χωρίς να βγάλει άχνα, γιατί είναι και ζώον που ζητούσε βεβαίωση σπουδών, άρα δεν τη συμφέρει να μιλήσει και περίεργη που στάθηκε να δει το βαθμό. Λίαν καλώς, γλυκιά μου, η ανεργία βλέπεις δεν είναι ίδιον των άχρηστων του κόσμου τούτου, τρανό παράδειγμα ότι εσύ εργάζεσαι χωρίς να έχεις ιδέα τί πρέπει να κάνεις και ταλαιπωρείς τους υπόλοιπους πολίτες και πάρα πολλούς εξ αυτών άνεργους που έχουν περισσότερη λογική και ευφυΐα. Για να μη μιλήσω για ευγένεια και υπομονή.
Και έρχεται η ώρα εκείνη η άγια που φεύγεις με το πολυπόθητο χαρτί της ελληνικής γραφειοκρατίας για τον ΟΑΕΔ. Παίρνεις αριθμό, κάθεσαι και περιμένεις. Ευτυχώς, η υπάλληλος εδώ είναι μία κοπελίτσα γλυκύτατη, ευγενική και άκρως εξυπηρετική, πήρε την ταυτότητα, το ΑΜΚΑ, το λογαριασμό της ΔΕΗ και τη βεβαίωση από την Εφορία(ανέβηκε στο 20 η πίεση!) και σου δίνει την καρτούλα, μια μινιατούρα από γυαλιστερό χαρτάκι, υπενθυμίζοντάς σου ότι ανά τρίμηνο πρέπει να την ανανεώνεις και μπορείς να περάσεις από τους εργασιακούς συμβούλους για ενημέρωση κλπ.
Και φεύγεις με μία αίσθηση ανακούφισης, σαν νικητής μαραθωνίου, σαν να γύρισες από τον πόλεμο. Γιατί στην χώρα της γραφειοκρατίας το να τελειώσεις επιτυχώς κι εγκαίρως τη δουλειά σου είναι άθλος!
Σ' αυτή τη χώρα και σε καθιστούν άνεργο και σε υποβάλλουν σε μαρτύρια επειδή είσαι άνεργος, παρόλο που δεν θα τους βάλεις σε έξοδα, μιας και δεν θα πάρεις επίδομα. Αντιμετωπίζουν την ανεργία σαν ελίτ, αν ανήκεις σ' αυτήν πρέπει να το πληρώσεις...
Ελλάδα, χώρα του φωτός  και της γραφειοκρατίας!

Επιστροφή στην ανεργία...

Ξυπνάς ένα πρωί κι ανακαλύπτεις ότι οι συμβιβασμοί που μπορείς να κάνεις είναι πολύ συγκεκριμένοι. Δεν μπορείς να δεχθείς και να κάνεις πίσω σε ο,τιδήποτε.  Ζούμε σε περίεργες εποχές, το δέχομαι. Τη δουλειά την ψάχνεις με το κιάλι, κι αυτό το δέχομαι. Βρίσκεις λοιπόν, το μέτριο που έχει ένα βασικό πλεονέκτημα, καλό κλίμα μεταξύ των συναδέλφων. Άνθρωποι που κάνουν ήσυχα κι αφοσιωμένα τη δουλειά τους, δεν ωρύονται και δεν ενοχλούν, αλλά νιώθεις μια οικειότητα κι ασφάλεια στην ατμόσφαιρα. Αρκεί;
Όχι, θα σας απαντήσω. Είναι, βέβαια, αυτό που σε κάνει να το σκέφτεσαι λίγο παραπάνω πριν κάνεις την ηρωική έξοδο, αλλά δεν αρκεί.
Στην ηλικία των 23 ετών που έχεις αποφασίσει ότι θέλεις να δουλέψεις, αλλά να απολαμβάνεις αυτό που κάνεις, να νιώθεις δημιουργική και κυρίως, να διαφυλάξεις την αξιοπρέπεια και την προσωπική σου ηθική, δεν αρκεί. Την προσωπική σου ηθική, αυτό είναι το σημαντικό.
Το να παρακολουθώ κολλημένη σε μια τηλεόραση ένα τρίωρο πρωινό για να βρω "το θέμα", μια εκπομπή που, υπό κανονικές συνθήκες, ούτε στο ζάπινγκ δεν στέκομαι και να κάνω θέμα την μεγαλύτερη αηδία και το πιο ευτελές και γελοίο πράγμα, κάνει το στομάχι μου κόμπο και την καρδιά μου μαύρη κι άραχνη. Όχι, δεν θέλω να το κάνω, δεν μ' αρέσει και δεν θέλω το όνομά μου ταυτισμένο με τέτοιες γελοιότητες κι ασημαντότητες.
Έχω επισκεφθεί ιστοσελίδες lifestyle και κουτσομπολίστικου περιεχομένου, όπως έχω αγοράσει και τα γνωστά περιοδικά της πάλαι ποτέ ΙΜΑΚΟ, άλλα είναι άλλο να χαζεύεις σάχλες, γνωρίζοντας ότι είναι σάχλες, απλώς και μόνο για να ξαλεγράρει ο εγκέφαλος από την επικαιρότητα, και άλλο να κάθεσαι να ασχολείσαι σοβαρά και να γράφεις εσύ γι' αυτά.
Το πρώτο και μεγαλύτερο σοκ ήρθε την πρώτη μέρα που έπρεπε να γράψω για την στιχομυθία μεταξύ Βανδή-Παπαρίζου στα παρασκήνια των βραβείων Mad. Ένιωσα μια ελαφρά παράλυση, αλλά το έγραψα κάνοντάς το όσο πιο αξιοπρεπές γινόταν, χωρίς πουθενά να αναγράφεται ο χαρακτηρισμός. Η αρχισυντάκτρια έβαλε ως τίτλο την επίμαχη φράση και την πρόσθεσε μέσα στο κείμενο(το κείμενό μου!) με το όνομά μου από κάτω. Ήταν η στιγμή που είπα, δεύτερη μέρα δεν αντέχω, αύριο φεύγω, θα τους το πω. Η δεύτερη μέρα έρχεται και από το χαμό δεν προλαβαίνω να πω ότι μικρό μεν, αλλά καθοριστικό διάστημα, για να καταλάβω ότι δεν μπορώ να λειτουργήσω έτσι.
Πηγαίνω τη Δευτέρα το πρωί, σίγουρη πως πρέπει να διακοπεί η όποια συνεργασία για να ηρεμήσω. Και πριν έρθει η ώρα που θα πήγαινα να μιλήσω με τρομερό άγχος, πέφτει ως θέμα ο Σεφερλής. Και πρέπει να γράψω για τις ερωτικές του επιδόσεις, σύμφωνα με τις απαντήσεις του σε κουίζ... Ήθελα να χτυπήσω το κεφάλι μου στον τοίχο και ν' αρχίσω να ουρλιάζω, αλλά δεν το έκανα.
Έγραψα, όσο πιο αξιοπρεπώς και φυσιολογικά μπορούσα τα γεγονότα και "ανέβασα" το κείμενο. Πήγα στην διευθύντρια και της είπα ότι, λόγω χρόνου, εγώ δεν μπορώ να συνεχίσω, πιέζομαι και κατανοώ ότι έχουν ανάγκες που δεν μπορώ να καλύψω. Σκεφτείτε ότι μιλάμε για οκτώ ώρες ημερησίως, οκτώ ώρες ν' ασχολούμαι μ' αυτά!
Εκείνη δεν καταλαβαίνει αυτό που της λέω, προσπαθεί να με καθησυχάσει: να μην αγχώνομαι, είμαι πολύ έξυπνη, πάρα πολύ καλή-πάρα πολύ καλή κι ας μην είχα ποτέ ξανά επαφή με αυτό το αντικείμενο. Εκείνη τη στιγμή, αναρωτήθηκα αν αυτό είναι φιλοφρόνηση ή ανησυχητικό σημάδι. Μου χαμογέλασε και γύρισα στο γραφείο.

Το επόμενο θέμα που μου ανέθεσαν ήταν οι διάσημοι που παντρεύτηκαν θαυμάστριές τους. Όταν λέμε διάσημοι για να καταλάβετε, εννοούμε: Κιάμο, Καλλίδη, Γονίδη, Ψάλτη. Τα εγκεφαλικά μου κύτταρα άρχισαν να αυτοκτονούν ένα-ένα, άρχισα να πνίγομαι. Ούτε άλλη μια μέρα, δεν γίνεται, δεν μπορώ.
Μπαίνω ξανά στο γραφείο και της λέω ότι δεν νιώθω καλά με αυτά τα θέματα. Άλλα πράγματα έχω ονειρευτεί, άλλα θέματα, άλλο αντικείμενο. Δεν νιώθω καλά, καταπιέζομαι, δεν νομίζω πως μπορώ να ανταποκριθώ σ' αυτό που θέλετε. Με ρωτά τότε γιατί πήγα εξαρχής. Για να δω αν μπορώ- κι η αλήθεια που δεν είπα, για να σιγουρευτώ ότι δεν θέλω να το κάνω.
Μου προτείνει να κάνω παράλληλα και κάτι για τον πολιτισμό "μπας και σκάσει το χειλάκι μου". Δεν καταλαβαίνει. Αυτό το παράλληλα είναι το πρόβλημα, δεν το αντέχω!
Προσπαθώ να εξηγήσω όσο πιο ευγενικά μπορώ, δεν υπάρχει λόγος να προσβάλλω κανέναν, καθένας κάνει τις επιλογές του, δεν θα τις κρίνω. Απλώς, δεν είναι η δική μου επιλογή. Στο τέλος, καταλαβαίνει, "θες να μου πεις ότι θέλεις να φύγεις;". Ναι! Δεν χρειάζεται να σπαταλάω το χρόνο σας και τον χρόνο μου. Θα έρθω και αύριο, βέβαια, δεν θα σας αφήσω έτσι, αλλά τελευταία μέρα.
Με συμβουλεύει να μην απορρίπτω έτσι εύκολα και τόσο γρήγορα τα πράγματα και πως κανένας δεν σε πληρώνει για να κάνεις πολιτισμό. Δεν απαντάω, την αποχαιρετώ.
Αν κάτι δεν ταιριάζει με την προσωπικότητά σου, την ιδιοσυγκρασία σου, με τις ανάγκες σου, το καταλαβαίνεις αμέσως, πόσο χρόνο χρειάζεσαι; Όσο για τα περί πολιτισμού, δεν ξέρω αν πληρώνει κανείς για να γράφεις γι' αυτόν, το μόνο που ξέρω είναι πως είναι θέμα του δικού μου πολιτισμού να ασχολούμαι με πράγματα καλής ποιότητας κι όχι με συννεφάκια καπνού που δημιουργούνται από καμένα μυαλά.
Οι άνθρωποι που συνάντησα ήταν σοβαροί, έξυπνοι, συνεργάσιμοι, με πολύ καλή διάθεση, ευγενικοί, αποτελεσματικοί κι αφοσιωμένοι στη δουλειά τους, κάνοντάς την πολύ καλά με απόλυτη συνείδηση ότι δεν μιλούν για κάτι σοβαρό. Αυτό όμως, δεν μειώνει τη δική τους σοβαρότητα στην αντιμετώπιση της δουλειάς ως αυτό ακριβώς, δουλειά.
Παρόλα αυτά, δεν ξέρω τί δικλείδες ασφαλείας έχουν βρει, αλλά εγώ αισθάνομαι σαν να χαραμίζω χρόνο, ενέργεια και φαιά ουσία στα ανούσια. Αποχωρώ κι ας υπήρχε το ενδεχόμενο πληρωμής. Μερικές φορές, όσο ανάγκη κι αν έχεις τα χρήματα(κι ευτυχώς δεν έχω παιδιά, σκυλιά, δάνεια για ν' ανησυχώ) κάνεις την επιλογή σου για να κοιμάσαι χωρίς εφιάλτες και να ξυπνάς χαμογελώντας.
Και μια και το θυμήθηκα ας το απολαύσουμε μαζί:

Άννα Παναγιωτοπούλου- Η κουτσομπόλα

Κι έτσι -άδοξα- έληξε μια καριέρα στο χώρο της μόδας πριν καν αρχίσει...

Ώρες-ώρες με ξαφνιάζω και με θαυμάζω (μετριοφροσύνη, πρωτίστως). Μην φαντάζεστε ότι έχω αρχίσει να τα χάνω λόγω των συγκυριών και των συνθηκών, απλώς κάθισα και συνέταξα ένα κείμενο, με βάση το άρθρο του βρετανικού Marie Claire, για την Kristen Stewart, στο οποίο υπήρχαν ψήγματα μόδας και διεθνούς κουτσομπολιού. Υπερέβην εαυτόν, αλλά πίστεψα πως ήτο αξιοπρεπές. Επίσης, δεν "ανέβηκε" σε αυτή τη μορφή. Είναι κι ο Givenchy που έλειπε, βλέπετε... Αλλά, έψαξα να βρω ένα θέμα που να μην είναι εντελώς μόδα για να μπορώ να κινηθώ πιο άνετα, το έγραψα, το παρέδωσα και τους αποχαιρέτησα φεύγοντας.
Η νεαρή είναι η πιο ακριβοπληρωμένη ηθοποιός, αυτό είναι το θέμα, διαβάστε ελεύθερα κι άφοβα!

H πρωταγωνίστρια των ταινιών Twilight, Kristen Stewart, είναι η πιο ακριβοπληρωμένη ηθοποιός στο Hollywood, σύμφωνα με τη λίστα του Forbes. O λόγος, βέβαια, δεν είναι άλλος από τους ρόλους της στις φετινές ταινίες στις οποίες πρωταγωνιστεί, το Breaking Dawn Part 1 και το πρόσφατο Snow White and the Huntsman.
Είναι μόλις 22 ετών κι όμως, έχει καταφέρει να «εκτοπίσει» από την πρώτη θέση ηθοποιούς όπως η Cameron Diaz, που βρίσκεται πλέον στη δεύτερη θέση, αλλά και να αφήσει αρκετές θέσεις πίσω την συμπρωταγωνίστριά της στην ταινία Snow White and the Huntsman, Charlize Theron.
Η αμοιβή της για καθεμία από τις ταινίες της σειράς Twilight, έφτασε τα 12,5 εκατομμύρια δολάρια. Καθόλου περίεργο, αν αναλογιστούμε ότι πρόκειται για τη νεότερη γυναίκα στην εν λόγω λίστα, αφού βρίσκεται σ’ αυτή από τα 16 της.
Νέα, δροσερή και με κάποιες ιδιαιτέρως προσεγμένες -με πιο πρόσφατη εκείνη του Μαΐου στις Κάννες, με το κόκκινο φόρεμα και το τολμηρό ντεκολτέ- εμφανίσεις, κερδίζει όχι μόνο τα βλέμματα και τις εντυπώσεις, αλλά και αρκετά χρήματα.
Στα 22, άλλωστε, μπορείς να πειραματιστείς με το στιλ σου, δοκιμάζοντας διαφορετικά πράγματα, μέχρι να καταλήξεις σ’ αυτό που σου ταιριάζει. Από ένα τολμηρό κόκκινο φόρεμα με δαντελένια πλάτη και βαθύ ντεκολτέ έως ένα ανδρόγυνο στιλ με κουμπωμένο ως το λαιμό λευκό πουκάμισο, ίσιο φαρδύ σακάκι, κοντή μαύρη φούστα και πιασμένα μαλλιά.
Δεν έχουμε παρά να περιμένουμε την επόμενη εμφάνισή της στο κόκκινο χαλί, ως η πλέον καλοπληρωμένη σταρ.

Kαι κάπου εκεί, αν ήμασταν σε ταινία, θα τράβαγα με φόρα και ανωτερότητα την ουρά του πανάκριβου μεταξωτού φορέματός μου και θα ακουγόταν ο θόρυβος από τις δωδεκάποντες πανάκριβες γόβες μου καθώς θα έφευγα, ενώ το φόρεμα θα κυμάτιζε στο διάβα μου. Επειδή, όμως, δεν ήταν ταινία, πήρα την τσαντούλα μου με το πεταλουδάκι που τη στολίζει κι έφυγα αθόρυβα, αξιοπρεπώς και διακριτικά φορώντας το μπλου τζην μου, ένα λευκό-κοραλλί μπλουζάκι και τα μπαλαρινάκια μου που ήταν ήσυχα και έκαναν προσεκτικά βήματα, μην τυχόν ενοχλήσουν. Λιγότερη λάμψη, περισσότερη ουσία κι αλήθεια.
Καλό μας ξημέρωμα!

Υ.Γ. Έμαθα κάτι από αυτές τις δύο μέρες, ότι μπορείς να προσαρμοστείς αν το θες, αλλά μόνο τόσο όσο και κυρίως, ότι σίγουρα, η μόδα δεν είναι κάτι που μου αρέσει. Έχω κι άλλες περιπέτειες στη ζούγκλα της αγοράς εργασίας. Τις επόμενες μέρες θα αναφερθώ και σ' εκείνες.

Κάποτε θα έχει μουσειακή αξία!

Η σύντομη καριέρα μου στο χώρο του περιοδικού τύπου μόδας -όταν λέμε σύντομη, εννοούμε δύο ημέρες, η Γαλάνη βρήκε, επιτέλους, πού πρέπει να αφιερώνει το ομώνυμο τραγούδι!- στέφθηκε με απόλυτη...απογοήτευση και βεβαιότητα ότι εγώ κι η μόδα είμαστε δύο έννοιες αντίθετες. Αν οι άνθρωποι που ασχολούνται μ' αυτήν είναι χαρούμενοι με την επιλογή τους, τότε μπράβο τους, αλλά εγώ και μόνο στη σκέψη πως θα ασχολούμαι με φορέματα Givenchy και ποιες είναι διεθνώς οι τελευταίες τάσεις της μόδας, μου έρχεται να κάνω χαρακίρι.
Δεν έχω καμία απολύτως σχέση με την μόδα και ειλικρινά, δεν θέλω να αποκτήσω.  Παρόλα αυτά, σέβομαι απόλυτα τη σοβαρότητα με την οποία αντιμετωπίζουν τη δουλειά τους οι συντάκτες μόδας και γενικώς, των επονομαζόμενων "γυναικείων" περιοδικών. Με τη διαφορά ότι εγώ τη θεωρώ ασήμαντο θέμα για να παίρνει τόση αξία, τουλάχιστον, στη δική μου ζωή, δουλειά και καθημερινότητα.
Θα σας παραθέσω λοιπόν, το δυσκολότερο κείμενο που έχω γράψει, όχι για άλλον λόγο, παρά γιατί δεν μπορώ να καταλάβω πώς να περιγράψω το στιλ κάποιου, όταν και δεν ξέρω τίποτε επ' αυτού, αλλά κι όταν το θεωρώ θέμα ανάξιο συζήτησης.
Την Ευγενία Νιάρχου την ξέρετε; Το επίθετο σίγουρα το αναγνωρίζεται, εγώ πάντως μόνο αυτό ήξερα, αλλά έπρεπε να γράψω για το στιλ της. Ορίστε λοιπόν:


Στην περίπτωση που ούτε εσείς τη γνωρίζετε η Eugenie Niarchos είναι η εικονιζόμενη


Η 25χρονη Ευγενία Νιάρχου, γόνος της γνωστής εφοπλιστικής οικογένειας, γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη και μεγάλωσε στο Παρίσι, όπου σπούδασε Ιστορία της Τέχνης. Ήταν αναπόφευκτο, επομένως, να επηρεαστεί από τη μόδα, η οποία έγινε τρόπος ζωής για τη νεαρή κυρία του διεθνούς jet set.

Αποτελεί διεθνές πρότυπο στυλ με επιλογές που εντυπωσιάζουν, με αποτέλεσμα να βρίσκεται σταθερά στα περιοδικά, sites και blogs μόδας με κάθε της εμφάνιση. Παρά το νεαρό της ηλικίας της χαίρει ήδη εκτίμησης στον χώρο και τους ανθρώπους της μόδας.
Όσον αφορά τις στυλιστικές επιλογές της, λατρεύει τα ψηλοτάκουνα -ωστόσο, δεν απαρνιέται τα kitten heels- και τις ψηλές μπότες το χειμώνα. Επηρεασμένη από τη δεκαετία του ’90 και κυρίως, το πάλαι ποτέ pop group Spice Girls, προτιμά τα ψηλόμεσα jean shorts συνδυασμένα με μαύρο opaque καλσόν. Οι επιρροές στο στυλ της πέρα από τα ‘90s, όπως η ίδια έχει δηλώσει, είναι έθνικ και chic.
Τα κοσμήματα –από σκουραλίκια και βραχιόλια μέχρι hairpieces- αποτελούν αναπόσπαστο αξεσουάρ της εμφάνισής της, με τα οποία «παίζει» αναλόγως με τη διάθεση και το στυλ που θέλει να δημιουργήσει. Η ίδια άλλωστε, μαζί με την παιδική της φίλη Gaia Repossi, ξεκίνησαν από το 2007 να σχεδιάζουν τα δικά τους κοσμήματα (η Gaia Repossi είναι κόρη του ιδιοκτήτη της εταιρείας κοσμημάτων Repossi). Η ιδιότητα της Ευγενίας Νιάρχου ως σχεδιάστρια κοσμημάτων συνδυάζεται με εκείνη του φωτομοντέλου (όπως σε φωτογραφήσεις για τις δημιουργίες της accessories designer Sophia 203, αλλά και της φίλης της, Margherita Missoni).
Μιας όμως και βρισκόμαστε στο καλοκαίρι, οι επιλογές της γι’ αυτή την εποχή είναι, φυσικά, σανδάλια, crop tops και μακριές φούστες. Απαραίτητα κομμάτια ωστόσο, είναι το μαγιό –μπικίνι, βεβαίως- και το κατάλληλο καφτάνι.
Όσον αφορά την τσάντα, η επιλογή είναι σίγουρα μία ψάθινη, άκρως καλοκαιρινή, ώστε να ολοκληρώνει την εμφάνιση που θέλει να πετύχει.
Δεν είναι όμως μόνο το outfit, προτιμά έναν πιο υγιεινό τρόπο ζωής και διατροφής, επιλέγοντας ως ένα από τα αγαπημένα της μέρη το Organic Avenue in NYC, για τους υγιεινούς φυσικούς χυμούς που προσφέρει.
Ο χρόνος της Ευγενίας Νιάρχου μοιράζεται ανάμεσα στις μητροπόλεις της μόδας, τη δημιουργία της προσωπικής της σειράς κοσμημάτων, τις φωτογραφήσεις και τα show των αγαπημένων της σχεδιαστών. Και καταφέρνει να κερδίζει την προσοχή των απανταχού «κοινωνών» της μόδας και του στυλ.

Το έψαξα, το έγραψα (μαρτυρώντας κι αναθεματίζοντας) και το αφήνω στα μάτια σας, χωρίς λογοκρισία, γιατί φαντάζομαι πως καταλαβαίνετε ότι δεν "ανέβηκε"ποτέ σ' αυτή τη μορφή, αλλά σε μια πολύ-πολύ διαφορετική και διορθωμένη από την αρχισυντάκτρια.

Υ.Γ. Υπάρχει και δεύτερο κείμενο -και τελευταίο, προφανώς...

'Οταν ο κόσμος ΔΕΝ κινείται γύρω από σένα...

Σάββατο βράδυ. Μια υπέροχη μέρα με πικ-νικ, καλή παρέα, γέλιο, εποικοδομητικές συζητήσεις, φύση, οξυγόνο, περπάτημα, χαμόγελα, τελειώνει και αφού έχω στείλει τα φωτογραφικά ντοκουμέντα και χαζολογήσει λίγο στο διαδίκτυο, χτυπάει το κινητό. Ο ρούλης, κάτι θυμάται να μου πει, να με ρωτήσει, αστεΐζεται, του υπενθυμίζω ότι μόλις έρθει σπίτι μπορούμε να το συζητήσουμε από κοντά. Δεύτερη γραμμή. Ένας αριθμός άγνωστος. Κλείνω βιαστικά τον γεννήτορα ρούλη (από το πατερούλης, καλέ!) κι απαντώ.
"Γεια σου, έχεις κλείσει τον τάδε για την εκπομπή;" Γεια. Ποιός είναι;;; " Η αυτή." Α, συγνώμη, δεν κατάλαβα. "Έχεις κλείσει τον τάδε; Γιατί τον πήρα να τον κλείσω για την εκπομπή μου και μου είπε ότι θα έρθει στη δική σας." Ναι, έχω κάνει κρούση, αλλά περιμένω ημερομηνία, επομένως δεν έχει κλείσει οριστικά. "Να ενημερώνετε όμως για να μην εκτιθέμεθα. Εγώ δεν το 'ξερα και τον πήρα τηλέφωνο." Από τη στιγμή που δεν έχω μια σίγουρη ημερομηνία, δεν μπορώ να ανακοινώσω ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος θα έρθει στην εκπομπή. Μόλις γίνει θα το γνωστοποιήσω.  "Καλά, θα μιλήσω κι εγώ μαζί του αύριο και θα του το πω. Να ξέρεις πάντως ότι όταν έρθει θα σας έρθω κι εγώ στο στούντιο." Κανένα πρόβλημα. "Πάντως, νομίζω ότι φεύγει για Θεσσαλονίκη, άρα πώς θα έρθει;" Απ' ό,τι ξέρω ξεκίνησε εμφανίσεις από το περασμένο Σάββατο και για όλο τον Μάιο στην Αθήνα -όπως με ενημέρωσε με δελτίο τύπου η εταιρεία του- και από τη στιγμή που η υπεύθυνη της εταιρείας του είπε ναι κι ότι έχει ενημερωθεί και θα μας πει ημερομηνία, μάλλον εδώ θα είναι. "Α, εντάξει. Να δίνετε όμως σήμα γι' αυτούς που θέλετε να κλείσετε να ξέρουμε άλλη φορά." (Γέλασα) Οκ. Γεια.
Πάμε τώρα σε όσα κρύβονταν πίσω από τις λέξεις -και δεν ήταν ο Αλέξης.
"Γεια σου, έχεις κλείσει τον τάδε για την εκπομπή;"
Γεια (θα 'χουμε υγεία ή μπααα; Παίζεται). Ποιός είναι;;; (Θεέ μου, πόσοι τρελοί κυκλοφορούν εκεί έξω και ποιος είναι αυτός που ξέρει τις κινήσεις μου, Παναγία μου, με παρακολουθούν; Ο Big Brother, η KGB, το FBI, τί, καλέ πείτε, μιλήστε μου!)
" Η αυτή." Α, συγνώμη, δεν κατάλαβα(τί θέλει πάλι αυτή, βρε παιδιά;). "Έχεις κλείσει τον τάδε; Γιατί τον πήρα να τον κλείσω για την εκπομπή μου και μου είπε ότι θα έρθει στη δική σας." Ναι, έχω κάνει κρούση, αλλά περιμένω ημερομηνία, επομένως δεν έχει κλείσει οριστικά(τί έγινε εδώ; Κι εσένα στο κάτω-κάτω ποιος σ' έχρισε ανακριτή, που θα πάρεις με ύφος τηλέφωνο να με ψέξεις που έκανα κίνηση να κλείσω καλεσμένο; Πάμε καλά;).
"Να ενημερώνετε όμως για να μην εκτιθέμεθα. Εγώ δεν το 'ξερα και τον πήρα τηλέφωνο." (βασική αντίδραση: Νοιαστήκαμε -αντικαταστήστε το 'νοια' και το βρήκατε) Από τη στιγμή που δεν έχω μια σίγουρη ημερομηνία, δεν μπορώ να ανακοινώσω ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος θα έρθει στην εκπομπή. Μόλις γίνει θα το γνωστοποιήσω(τόοοοοσο παράλογο κι εξωφρενικό να μην αποδέχομαι να κάνω τζάμπα εφέ και να παραπληροφορώ, έτσι, γιατί μπορώ! Μα τί άνθρωπος είμαι βρε παιδί μου, χάλια). 
"Καλά, θα μιλήσω κι εγώ μαζί του αύριο και θα του το πω. Να ξέρεις πάντως ότι όταν έρθει θα σας έρθω κι εγώ στο στούντιο." Κανένα πρόβλημα(τώρα να σου πω καμιά κουβέντα ή να μη σου πω; Αν βρεις την πόρτα ανοιχτή έλα, πώς θα φύγεις τώρα δεν ξέρω, αν αρχίσεις πάλι τις γελοιότητες. Και έχω και το έτερον ήμισυ της εκπομπής που είναι μην της γυρίσει το μάτι, γιατί δεν χαρίζει κάστανα).
"Πάντως, νομίζω ότι φεύγει για Θεσσαλονίκη, άρα πώς θα έρθει;" (Πρώτον: νομίσματα!)Απ' ό,τι ξέρω ξεκίνησε εμφανίσεις από το περασμένο Σάββατο και για όλο τον Μάιο στην Αθήνα -όπως με ενημέρωσε με δελτίο τύπου η εταιρεία του- και από τη στιγμή που η υπεύθυνη της εταιρείας του είπε ναι κι ότι έχει ενημερωθεί ο ίδιος και θα μας πει ημερομηνία, μάλλον εδώ θα είναι.(Αν είναι Θεσσαλονίκη και δεν μπορεί να έρθει και γνωρίζεις κάτι τέτοιο, γιατί προσπάθησες να τον κλείσεις εσύ, εεεε; Μωρέ, ξέρω τι σου χρειάζεται, να σου μιλήσω όσο πιο αγενώς μπορώ, αλλά έχε χάρη που θέλω το κάρμα μου ανάλαφρο!)
"Α. Εντάξει. Να δίνετε όμως σήμα γι' αυτούς που θέλετε να κλείσετε να ξέρουμε άλλη φορά." Γέλασα... (Θα μου κάνει μάθημα συναδελφικότητας και συνεργασίας η κοπέλα που ήρθε φέτος στο σταθμό. Σ' εμένα, που ανήκω στο δυναμικό του 3 χρόνια; Που στην πρακτική είχαν να λένε για το πόσο συνεργάσιμη, ευγενική και φιλότιμη είμαι και για το πνεύμα ομαδικότητας που έχω; Θα τρελαθούμε τελείως;) Οκ.(παραδίνομαι, η βλακεία είναι αήττητη, τέλος) Γεια.(Άντε να τελειώνουμε πριν ανέβει η πίεση, νέος άνθρωπος,  και φρόντισε να μην ξαναδώ τον αριθμό σου στις εισερχόμενες κλήσεις, γιατί δεν μας βλέπω καλά.)
Το τηλέφωνο κλείνει. Παίρνω την αγαπημένη φίλη να αφηγηθώ την παράνοια, εκνευρίζεται κι εκείνη και καταλήγουμε ότι εμείς σίγουρα ζούμε σ' ένα εντελώς διαφορετικό σύμπαν απ' όλους τους υπόλοιπους. Πρώτον, δεν θεωρώ ότι οφείλω να ενημερώνω κανέναν για το τί σκέφτομαι για την εκπομπή και ποιες κινήσεις κάνω, πέραν από τη φίλη και συμπαραγωγό. Γιατί είναι η εκπομπή ΜΑΣ. Δεύτερον, όταν δεν έχω οριστικοποιήσει κάτι θα βγαίνω σαν την τρελή να φωνάζω έχω κι αυτόν κι αυτόν κι αυτόν τον καλεσμένο; Είμαστε σοβαροί; Τρίτον, λυπάμαι, αλλά δεν κατανοώ γιατί πρέπει να είμαι στο μυαλό κάθε άλλου κι ο άλλος στο δικό μου. Από πού κι ως πού; Και θα μου ζητάνε και το λόγο από πάνω... Έχουμε ξεφύγει μου φαίνεται! Ε, ρε, η τρέλα δεν πάει στα βουνά, όλη εδώ ήρθε!
Γιατί ολόκληρος ο κόσμος κινείται γύρω από έναν και μόνο άνθρωπο...κατά τη γνώμη αυτού και μόνον.
Κι έτσι ένα πολύ όμορφο Σάββατο, καταλήγει κείμενο παραφροσύνης στο blog. Μ' ένα τηλεφώνημα. Πφφ...

Υ.Γ. Με τάραξαν πάλι, είχαν-δεν είχαν!
Καλό σαββατοκύριακο, αγαπητοί μου!

Μάθε να σέβεσαι και να εκτιμάς, αν λες πως αγαπάς...

Ώρες-ώρες απορώ με τον εαυτό μου. Με την υπομονή, την ανεκτικότητα, την ψυχραιμία, αλλά και την μη αντίδρασή μου. Εκεί που κανονικά θα έπρεπε να επιβληθώ, να αρχίζω να φωνάζω, να γίνω έξαλλη, να μαλώσω, γιατί προφανώς οι υπόλοιποι άνθρωποι εκμεταλλεύονται την ευγένεια και την καλοσύνη μου, να χτυπήσω το χέρι και να διαφωνήσω έντονα, μένω άναυδη και σαστισμένη, απορημένη για το πόσο απόλυτος μπορεί να είναι κάποιος που κατά το παρελθόν έχει χαρακτηρίσει εμένα έτσι και να διερωτώμαι: τελικά, αν θεωρεί πως είμαι τόσο "γεια σου, χαρά σου Παναή"(=δική μου επινόηση για τους ανθρώπους που δεν επικοινωνούν με το περιβάλλον) και ότι εγώ μονίμως είμαι λάθος, γιατί με συμπεριλαμβάνει ενεργά στη ζωή του;
Γενικά, ως άνθρωπος θεωρώ ότι δεν επιβαρύνω τους άλλους, αντιθέτως προσπαθώ να τους διευκολύνω με αποτέλεσμα να επιβαρύνω τον εαυτό μου, γι' αυτό και με απογοητεύει οικτρά όταν κάποιος άνθρωπος που αγαπώ συμπεριφέρεται με τόση...ναι, θα τη χαρακτήριζα αλαζονεία. Όπως και όταν κάνω ό, τι καλύτερο μπορώ, τη στιγμή που οι άλλοι δεν πολυνοιάζονται και στο τέλος, ακούω απαιτήσεις, διορθώσεις, παράπονα, επεμβάσεις και διδάγματα λες κι είμαι μαθητούδι μπροστά στο δάσκαλο. Μπορεί να μην το λέω ότι με θυμώνει και με βγάζει εκτός εαυτού, γιατί δεν μ' αρέσει να τσακώνομαι και δεν μπορώ να διαπληκτίζομαι με δικούς μου ανθρώπους, αλλά πραγματικά έρχονται στιγμές που θα μπορούσα να λέω όσα με πνίγουν χωρίς σταματημό και για 3 ώρες. Και να χτυπήσω και την πόρτα φεύγοντας τόσο δυνατά που να κατεδαφιστεί όλο το κτίριο!
Το γεγονός πως είμαστε υπεύθυνοι, νοιαζόμαστε ή θέλουμε να κάνουμε ό, τι καλύτερο μπορούμε για μας, δεν σημαίνει ότι οι άλλοι πρέπει να το εκμεταλλεύονται. Βεβαίως και είναι δική μου ευθύνη να νοιαστώ για μένα και να θέσω ως προτεραιότητα εμένα, όπως κάθε άνθρωπος άλλωστε (εντάξει κι εμένα θα μπορούσε ο καθένας να βάλει προτεραιότητα, αλλά εννοώ τον εαυτό του- για να το ελαφρύνω λιγάκι), αλλά είναι πολύ λυπηρό να βλέπεις ότι και άνθρωποι που αγαπάς και σ' αγαπάνε συμπεριφέρονται έτσι.
Όλοι έχουμε κακές στιγμές και ελαττώματα, τα οποία αποδεχόμαστε, αλλά θα ήταν καλό να μην υπογραμμίζουμε τις κακές στιγμές ή τα ελαττώματα των άλλων μόνο, αλλά και τα δικά μας και πού και πού να ζητάμε και μια ειλικρινή συγνώμη. Όχι τυπικά, αλλά για την ουσία, επειδή φέρθηκες άσχημα, άδικα ή απότομα και δεν είναι θέμα ότι πιάνομαι από τα μικρά, είναι ότι στις διαπροσωπικές σχέσεις οι λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά και δίνουν την αξία.

Τελικά, αυτή την περίοδο όλων των ειδών οι σχέσεις περνούν κρίση, τουλάχιστον όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ, γιατί η άλλη πλευρά μπορεί να πιστεύει το αντίθετο.Ο καθένας όπως το βλέπει ή όπως τον συμφέρει. Τί να πω;
Είναι μια περίοδος -μακρά- που η κούραση, ψυχική και σωματική, έχει χτυπήσει κόκκινο, έρχεται από Δευτέρα κι η εξεταστική... Τέλεια!

Θα συμπληρώσω την προηγούμενη ανάρτηση ως εξής: Σ' όποιον αρέσουμε, γιατί όποιος μας αγαπάει πρέπει να μας αγαπάει ολόκληρους με τα θετικά και τα αρνητικά μας, να μας σέβεται, να μας εκτιμά και να νοιάζεται για τις ανάγκες μας, όπως κι εμείς. Επειδή όμως, κάποιοι από μας παρανοιαζόμαστε για τις ανάγκες και τα αισθήματα των άλλων, θα ήταν καλό να κάνουν το ίδιο κι εκείνοι. Έτσι, για το γα...το!

Υ.Γ. Γι' αυτό μ' αρέσει το ιστολόγιο, γιατί ό,τι δεν μπορείς να πεις, μπορείς πάντα να το γράψεις...κι ο νοών, νοείτω!