Ένα συνηθισμένο μεσημέρι στη Θεμιστοκλέους...

Ήταν λίγο πριν τις 3 το μεσημέρι. Κυριακή 28 Οκτωβρίου. Η Θεμιστοκλέους αντηχούσε μαρσαρίσματα, τρυπάνια και ήχους εργασιών από τα συνεργεία του δήμου. Σκόνη παντού, στον αέρα που φυσά, στην άσφαλτο χώμα. Το πεζοδρόμιo βία 30 εκατοστά, ένα ζευγάρι πόδια ξεπροβάλλει από την είσοδο μιας πολυκατοικίας. Γυναικεία, οκλαδόν, γυμνές γάμπες, μαύρες γόβες, διακρίνεται η φούστα, πλησιάζω και ξαφνικά βλέπω ένα κατάλευκο χέρι να τεντώνεται πάνω από μία δερμάτινη τσάντα. Σκέφτομαι ασυναίσθητα "κάτι θα ψάχνει", μέχρι που φτάνοντας στο σημείο να την προσπεράσω, βλέπω μια σύριγγα να τρυπά το εσωτερικό του αγκώνα, στη φλέβα. Το χέρι με μια φευγαλέα ματιά δεν φαίνεται πολυτρυπημένο, ταλαιπωρημένο από την προσπάθεια να βρεθεί μια νέα φλέβα μετά από χρόνια χρήση.
Δαγκώνομαι, σοκαρίστηκα, μια αξιοπρεπέστατη κοπέλα που δεν θα μπορούσες να φανταστείς ποτέ ότι κάνει χρήση ουσιών στέκεται μέρα μεσημέρι στη μέση του δρόμου και ψάχνει να βρει φλέβα για να πάρει τη δόση της. Πέντε μέτρα πιο μπροστά δύο τύποι περιμένουν, εγώ έχω ήδη πεταχτεί από το ξάφνιασμα στο απέναντι πεζοδρόμιο. Ο ένας βγαίνει πιο μέσα στο δρόμο να ελέγξει αν όντως πήρε τη δόση, μάλλον ήταν ο προμηθευτής... Τουλάχιστον κρίνοντας από το πρόσωπό του, θα μπορούσε...
Στην πλατεία Εξαρχείων οι άνθρωποι διαφορετικοί, από γιαγιάδες με τα εγγόνια που παίζουν στην παιδική χαρά, ζευγαράκια που τρώνε στο χέρι και συζητάνε στο παγκάκι, παρέες παιδιών που κάθονται με τους πιο εφευρετικούς τρόπους, μια κοπέλα κάθεται σ' ένα παλιό καναπέ που λειτουργεί ως παγκάκι, στο οποίο έχει βρει το ιδανικό κρεβάτι ένας σκύλος, μερικοί άνθρωποι, μοναχικοί που φαίνεται πως είναι χρήστες και δυο-τρεις άντρες που μόλις έχουν πουλήσει το "εμπόρευμα" και κάθονται μακάριοι χαζεύοντας τους περαστικούς μήπως και βρουν τον επόμενο πελάτη.
Η συννεφιά βοηθά να αποδοθεί άψογα η αίσθηση αυτής της αλλόκοτης πραγματικότητας... Αυτή που στην προσπάθεια να την αποφύγουν χιλιάδες άνθρωποι(κι αυτό είναι το τρομακτικό) πέφτουν στην παγίδα να την κάνουν όλο και χειρότερη.

Καταστρέφουν τη ζωή, τα όνειρά τους, αλλά και το μυαλό τους, με το οποίο θα μπορούσαν να κάνουν τόσα πολλά. Κι αναρωτιέμαι ποιος είναι ο πραγματικός υπεύθυνος, οι σιχαμένοι κι ελεεινοί έμποροι; Οι οικογένειες που δεν φρόντισαν να γαλουχήσουν και να προστατεύσουν τα παιδιά τους; Το σχολείο που δεν έδωσε τη δέουσα σημασία στο να εμφυσήσει στα παιδιά τις αξίες και τα πνευματικά εφόδια για να τα θωρακίσει από όλα αυτά; Τα παιδιά που φάνηκαν αδύναμα και έπεσαν στην παγίδα των ναρκωτικών που, σαν φαύλος κύκλος, άπαξ και ανοίξει πολύ δύσκολα κλείνει; Η κοινωνία ολόκληρη που ανέχεται το εμπόριο ναρκωτικών για πολλούς και διαφορετικούς λόγους, σίγουρα, όμως, όχι ανθρωπιστικούς; Και που στερεί την ελπίδα από τα μέλη της, δημιουργώντας απελπισμένες και απεγνωσμένες ψυχές; Όλοι μαζί ίσως;
Ξαφνικά αισθάνομαι φόβο, ανασφάλεια. Τελικά, κανείς δεν μπορεί να μας προστατεύσει, αλλά από τί; Από ποιον; Ποια είναι τα σημαντικά και ποια τ' ασήμαντα; Ποιος το ορίζει αυτό; Γιατί μια κοινωνία καταρρέει και γιατί θεωρεί τους ανθρώπους λιγότερο σημαντκούς από τα χρήματα;
Ξέχασα. Τώρα διαπραγματευόμαστε τα οικονομικά μέτρα και μεγέθη, οι ζωές των ανθρώπων έπονται...
Κρίμα, εγώ ήξερα ότι η ανθρώπινη ζωή είναι ανεκτίμητη. Μάλλον κάτι λάθος έχω μάθει, μετά από ένα ποσό η ανθρώπινη ζωή και εκτιμάται και υποτιμάται ακόμη ευκολότερα...
Καλή μας εβδομάδα!



Σταυροφορίες στην Ιερά Οδό εν έτει 2012...

Μία μερίδα ανθρώπων αποφάσισε έτσι ξαφνικά ότι μία θεατρική παράσταση προσβάλλει τα ιερά και τα όσια, την αισθητική τους και δεν ξέρω κι εγώ τί άλλο και πρέπει να εμποδίσουν την ομαλή διεξαγωγή της, αλλά και την είσοδο όσων θεατών θέλουν να την παρακολουθήσουν. Κάθε θρησκόληπτος, κάθε πρόβατο επί σφαγή, κάθε άνθρωπος που οι πνευματικοί του ορίζοντες λόγω συνθηκών ή επιλογής παραμένουν κλειστοί και οι πρωταγωνιστές των πιο τραγελαφικών και άξιων οικτιρμού γεγονότων, δηλαδή οι χρυσαυγίτες, βγήκαν στους δρόμους, έκλεισαν την Ιερά Οδό(τί ειρωνικό!) και δημιούργησαν μια ανεκδιήγητη κατάσταση που λίγο ακόμη και θα άρχιζε να θυμίζει Μεσαίωνα. Όλα αυτά έξω από το θέατρο Χυτήριο που ανεβάζει την παράσταση "Corpus Christi".
Η τέχνη είναι αυτό ακριβώς που είναι, χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις και χωρίς -πάντα- αντικειμενικά κριτήρια. Μπορείς να διαφωνείς όσο θέλεις, ακόμη και να απορρίπτεις ένα καλλιτεχνικό έργο, αλλά δεν έχεις κανένα δικαίωμα να το λογοκρίνεις και να θες να το εξαφανίσεις για να μη σου χαλάει την αισθητική. Διότι αν είναι έτσι, πρέπει να γκρεμίσουμε τον μισό πλανήτη με τα εκτρώματα που έχουμε για κτήρια! Θα το κάνουμε;
Η τέχνη απευθύνεται στον κόσμο, άλλες φορές σε όλους, άλλες σε μία μερίδα, άλλες σε ένα πολύ μικρό και συγκεκριμένο κοινό, δεν θα αρέσει, όμως, σε όλους και δεν χρειάζεται άλλωστε. Τα αισθητικά μας κριτήρια διαφέρουν, άρα και οι επιλογές μας, γιατί αυτό είναι κακό;
Γιατί είναι πρόβλημα να υπάρχει κάτι το οποίο δεν με βρίσκει σύμφωνη; Δεν με ενοχλεί, δεν περιορίζει ούτε απειλεί την ελευθερία μου, απλώς δεν ταιριάζει με τα δικά μου δεδομένα -και τί έγινε;

Θα πρέπει να ξεκινήσουμε πόλεμο απέναντι σε ό,τι δεν μας βρίσκει σύμφωνους; Σε ό,τι δεν συμβαδίζει με τον δικό μας τρόπο σκέψης; Άρα, απαιτούμε να πάψει να υφίσταται κόσμος -γιατί δεν θέλω να σας πικράνω, αλλά ακόμη και με τους πιο δικούς μας ανθρώπους έχουμε τεράστιες διαφορές, σε σημείο πολλές εξ αυτών να είναι αγεφύρωτες, αλλά δεν θα σκεφτόμασταν τη ζωή χωρίς αυτούς ούτε λεπτό.
Η τέχνη, λοιπόν, δεν επιτελεί ένα σκοπό, δεν έχει δημιουργηθεί για να σε διδάξει, ούτε να σε προσηλυτίσει, είναι το αποτέλεσμα της υποκειμενικής σκέψης, οπτικής και ανάγκης ενός ανθρώπου. Σου θέτει ερωτήματα, δεν σου δίνει απαντήσεις, σου φτιάχνει κόσμους, δεν σου ζητά να τους υιοθετήσεις, σου παραθέτει επιλογές, δεν σε αναγκάζει να κάνεις κάποια. Μιλάει, δείχνει, αναπαριστά το νοητό με κάτι υλικό, ακόμη κι αν, επί της ουσίας, δεν είναι ταυτόσημα, αλλά και εγώ πάω να εξηγήσω τα περί σημειολογίας σε ανθρώπους που βγαίνουν στους δρόμους και τους κλείνουν για μία θεατρική παράσταση που θίγει, καθώς διατείνονται, τα θρησκευτικά τους αισθήματα. Τότε, λυπάμαι, αλλά πρώτον, δεν είναι αρκετά γερά αισθήματα για να είναι τόσο εύθικτα και δεύτερον, θυμάμαι, τότε, παλιά που πήγαινα στο κατηχητικό(ναι, ναι, έχω πάει και μάλιστα επί εννέα συναπτά έτη), οι κατηχήτριες έλεγαν πάντα πως ο Θεός είναι αγάπη, τίποτε άλλο, ούτε τιμωρία, ούτε κακία, ούτε μνησικακία, ούτε κριτική, ούτε επιβολή, ούτε οργή και μίσος, ούτε βία. Το θυμάμαι, γιατί ως παιδί είχα νιώσει μία τρομερή ανακούφιση και γαλήνη ακούγοντάς το. Ο Θεός, λοιπόν, που πιστεύω εγώ είναι ακριβώς αυτό, μόνο αγάπη, σεβασμός και ελευθερία βούλησης, λόγου και πράξης.
Για τον δικό σας δεν ξέρω, ο δικός μου έτσι όπως είναι, είναι υπέροχος. Γιατί δεν τρομοκρατεί, δεν διαχωρίζει, δεν τιμωρεί και κυρίως, δεν προσβάλλεται τόσο εύκολα και δεν κινδυνεύει, ο δικός σας, γιατί τόσο εύθικτος;
Μπορούμε να κρίνουμε την τέχνη, ως καλύτερη ή λιγότερο καλή, ως ποιοτική ή μη, κι αυτό το έργο ακόμη, μπορεί να μην είναι καν καλό, μπορεί, όμως, και να' ναι! Δεν θα ήταν καλύτερο να κρίνουμε το αν μας αρέσει ή όχι, αν έχει ουσία, ωραίο λόγο, καλή σκηνοθεσία, καλές ερμηνείες, αν είναι ένα αξιόλογο κείμενο, παρά να ασχολούμαστε με θρησκοληψίες και αστειότητες που καταντούν τραγελαφικές;
Η τέχνη είναι κάτι ελεύθερο, τα όρια είναι που την σκοτώνουν, όταν ξεπερνά τα όρια κάνει κάτι μεγαλειώδες ή κάτι παταγωδώς αποτυχημένο, αλλά εκεί είναι το νόημα. Παίζει με την ευαισθησία και τα αισθητήριά μας, είναι πάνω σ' ένα τεντωμένο σκοινί χωρίς δίχτυ ασφαλείας κι έτσι πρέπει να είναι πάντα. Ελεύθερη κι αλογόκριτη. Ευάλωτη στην κριτική και "γυμνή" μπροστά στον εκάστοτε κριτή. Κι ό,τι δεν μας αρέσει, μπορούμε να το πούμε και να το απορρίψουμε, όχι να το πολεμήσουμε. Η τέχνη δεν πολεμά, ενώνει τα αντίθετα στρατόπεδα, κάνει τους ανθρώπους ένα, γιατί ανήκει σε όλους, είναι, ευτυχώς, πανανθρώπινη. Μην το ξεχνάμε...
Σε τέτοιους καιρούς, αντί να επιστρέφουμε στις ρίζες και στον εαυτό μας για να βρούμε τί φταίει, πολεμάμε φαντάσματα γύρω μας, ακόμη κι αν δεν υπάρχουν.
Κι αν τα φαντάσματα είναι, τελικά, η σκιά μας, τί γίνεται;...
  

Η φωτιά που μας καίει...

Καμιά φορά αναρωτιέμαι πώς φτάσαμε ως εδώ και δεν εννοώ ούτε την οικονομική κρίση ούτε μια προσωπική πορεία. Αναφέρομαι στο είδος μας, στους ανθρώπους.

Θυμάμαι τον μύθο του Προμηθέα που έκλεψε τη φωτιά από τους Ολύμπιους θεούς για να τη δώσει στους ανθρώπους και οι θεοί -τόσο φιλεύσπλαχνοι και ηθικοί, όπως τους είχε φτιάξει στο μυαλό του ο αρχαίος άνθρωπος- τον τιμώρησαν κι έχουμε ξαφνικά τον Προμηθέα δεμένο σ' ένα βράχο να του τρώει το ήπαρ ένας αετός.  Ο Δίας ήθελε να μην δοθεί αυτό το "μυστικό δώρο" στους θνητούς με σκοπό να εξοντώσει το γένος (όλα αυτά στη φαντασία των ανθρώπων χιλιάδες χρόνια πριν, τελικά ο ανθρώπινος νους περισσότερο ή λιγότερο εξελιγμένος κάνει πάντα τις ίδιες σκέψεις), ο Προμηθέας όμως του χάλασε τα σχέδια κι έπρεπε να τιμωρηθεί γι' αυτό.
Πριν φτάσουμε σ' αυτό το σημείο, όμως, οι άνθρωποι -όσοι υπήρχαν τότε- τρόμαζαν με τους κεραυνούς που κατέληγαν να καίνε δέντρα, αδυνατώντας να κατανοήσουν τί συνέβαινε. Πίστευαν πως πρόκειται για μεγάλη απειλή, σαν τιμωρία από το άγνωστο.
Με το πέρασμα των ετών άρχισαν να εξοικειώνονται με το παράξενο αυτό φαινόμενο, έμαθαν πώς να το προκαλούν και να το χρησιμοποιούν για να μαγειρεύουν, να ζεσταίνονται και να φωτίζουν το χώρο τους. Έμαθαν ακόμη πόσο προσεκτικοί πρέπει να είναι, διότι μπορεί να καταλήξει εξαιρετικά επικίνδυνο. Κατανόησαν την λειτουργία της φύσης που το δημιουργεί, το πώς προκαλείται εξαιτίας της θερμότητας κι έμαθαν πώς να την δημιουργούν με άλλους τρόπους και υλικά.
Μετατράπηκε σε όπλο κι όχι πια σε εργαλείο.
Η Ιστορία είναι γεμάτη από τέτοιες χρήσεις της φωτιάς. "Μάγισσες" που καίγονται, βιβλία που θεωρήθηκαν ανίερα και κάηκαν σύμφωνα με τις βουλές της Ιεράς Εξέτασης, ολοκαυτώματα σε μια Ευρώπη που θεωρούσε εαυτόν ανώτερο όλων, ολόκληρα χωριά και πόλεις γίνονταν στάχτες για κάποιο σκοπό, ας μην ξεχνάμε και τη θρησκευτική ιστορία με τα Σόδομα και τα Γόμορρα. Η φωτιά ξεπλένει τη βρωμιά, την ανηθικότητα, την αμαρτία.
Κι ύστερα, αρχίζει να χρησιμοποιείται για τους επεκτατικούς σκοπούς των επιχειρήσεων και των ιδιωτών, αλλά και για να πλήξει και να αποδυναμώσει την οικονομία και τον τουρισμό ολόκληρων κρατών.
Όταν η ψυχιατρική και η επιστήμη της ψυχολογίας αναπτύχθηκε ικανοποιητικά εφευρέθηκε ένας νέος όρος: πυρομανής.  Έτσι, εκτός από τους φυσικούς νόμους, στους οποίους δεν μπορούμε να πάμε κόντρα, παρά μόνο να είμαστε σε εγρήγορση για να το αντιμετωπίσουμε, έχουμε μία μερίδα άρρωστων ψυχικά ανθρώπων που δεν κατανοούν, αλλά κυρίως δεν ελέγχουν την παρόρμησή τους να τα κάνουν όλα αποκαΐδια. Ακόμη, τους ασυνείδητους που δεν σκέφτονται ότι η δική τους ανευθυνότητα μπορεί να καταστρέψει το πολύτιμο για όλους μας περιβάλλον, αλλά και όλους αυτούς που μπροστά στο κέρδος ή το μίσος και τα συμφέροντα καταστρέφουν ό,τι ωραιότερο έφτιαξε η φύση ή ο Θεός (ό,τι σας αρέσει καλύτερα) και σίγουρα δεν μπορεί να δημιουργήσει ο άνθρωπος, όσο απαραίτητο κι αν είναι για να συνεχίσει να ζει...
Χτες κάηκε η Χίος -και συνεχίζεται ακόμη- ένα νησί που τα τελευταία χρόνια γνώριζε μια πρωτοφανή οικονομική άνθηση λόγω της διάδοσης της μαστίχας σε όλο τον κόσμο με πολλές και διαφορετικές χρήσεις. Από τους κρυστάλλους μαστίχας μέχρι τσίχλες, ποτά και καλλυντικά με γεύση, βάση και άρωμα μαστίχας. Ένα νησί με σπουδαία ναυτική παράδοση και σημαντική αγροτική παραγωγή.
Άλλοι μιλούν για αναμμένο τσιγάρο, άλλοι για οικοπεδοποίηση, άλλοι για τουρκικό δάκτυλο, όπως και πολλές άλλες φωτιές στις περιοχές πλησίον της γείτονος χώρας.

Εικόνα από την παραλία της Χίου, χθες 18-8-2012

Το σημαντικό, όμως, είναι ότι συνέβη, πως δεν υπήρχε η σωστή πρόληψη, αλλά ούτε και τα σωστά μέτρα αντιμετώπισης, πόσω δε μάλλον όταν λόγω των ανέμων τα αεροπλάνα δεν μπορούσαν να κάνουν ρίψεις νερού και δεν έστελναν άμεσα τα ελικόπτερα να βοηθήσουν. Ένα νησί, χωριά, σπίτια, καλλιέργειες, ανυπολόγιστες ζημιές στην οικονομία, στη ζωή των ανθρώπων, αλλά κυρίως στη φύση που συνεχίζουμε να την αντιμετωπίζουμε σαν να μας χρωστά κάτι κι όχι σαν να της χρωστάμε τα πάντα.
Ο Δίας δεν ήθελε να δώσει τη φωτιά στους ανθρώπους για να τους αφανίσει και τιμωρούσε για αιώνες τον Προμηθέα που τους την έδωσε κι έπαψαν πια να τον φοβούνται. Τί ειρωνεία! Εξαιτίας της φωτιάς και με μέσο αυτή την ίδια ο αφανισμός της ανθρωπότητας επιτυγχάνεται πολύ ευκολότερα και πολύ πιο αποτελεσματικά. Όσο για τον φόβο, εκείνος είναι που μας παραλύει μπροστά στην εικόνα της πύρινης λαίλαπας.
Θα αρχίσουμε άραγε ποτέ και έγκαιρα(αν δεν το έχουμε περάσει αυτό το στάδιο προ πολλού) να σκεφτόμαστε και να δρούμε λογικά, με ευαισθησία και υπευθυνότητα, ή θα συνεχίσει να μας ορίζει το συμφέρον, ο ωφελιμισμός και το μίσος;
Ειλικρινά, πιστεύει κανείς ότι αυτά τα τελευταία μας ωφέλησαν σε ο,τιδήποτε όλους αυτούς τους αιώνες που καταγράφεται η ιστορική πραγματικότητα; Γιατί εγώ όχι...
Κι έτσι αρχίζεις να αμφιβάλλεις έντονα αν υπάρχει ελπίδα στον κόσμο...

Γίναμε ανέκδοτο και μάλιστα πολύ κακό...

Δεν είμαι ψύχραιμη, το παραδέχομαι, δεν αντέχω αυτή την απογοήτευση, τη ματαίωση... Μια απελπισία, είμαστε στ' αλήθεια τόσο ηλίθιος λαός; Τόσο; Γιατί;
Πέρασα σήμερα 15 ολόκληρα λεπτά πίσω από το μπλε παραβάν, να προσπαθώ ν' αποφασίσω τί θα ψηφίσω. Τί δεν θα ψήφιζα το γνώριζα ήδη. Με το που τα έβλεπα, καθώς φυλλομετρούσα τον πάκο με τα ψηφοδέλτια, τα πέταγα στη μεγάλη σακούλα σκουπιδιών δίπλα μου. Κι έμειναν τέσσερα ψηφοδέλτια και το λευκό, μετά τρία και το λευκό. Έβαλα κι έβγαλα απ' το φάκελο τα ψηφοδέλτια διαφορετικών κομμάτων άπειρες φορές, δεν ήμουν σίγουρη. Ναι, αυτό το κόμμα το θέλω στη Βουλή, πρέπει να είναι δυνατό, αλλά δεν μπορώ να συμφωνήσω 100% με όλες τις απόψεις και τις λύσεις που προτείνει, το άλλο έχει έναν σοβαρό αρχηγό, πράο, ήρεμο, χωρίς μεγαλοστομίες, αλλά έλα που απαρτίζεται απ' όσους έφυγαν απ' το ΠΑΣΟΚ, δηλαδή τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου; Ε, όχι! Το άλλο μικρό, πολύ, άσχετοι άνθρωποι με την πολιτική, άγνωστοι, δεν είμαι πολύ σίγουρη αν πρέπει. Κοιτάω το λευκό, αλλά όχι, το λευκό δεν είναι μια πράξη σοφή εν προκειμένω. Είναι κρίσιμες εκλογές, γι' αυτό και δεν θέλω να χαραμίσω την ψήφο μου. Δεν θέλω, είμαι υπεύθυνη για τη μοίρα μου, για τη μοίρα κι άλλων, η ψήφος μου μετρά, όπως και καθένα ξεχωριστά. Έτσι, νόμιζα αφελώς πως θα σκέφτονται κι οι άλλοι, με βάση το καλό, το γενικό καλό, με σοβαρότητα, με ψυχραιμία, ζυγίζοντας καταστάσεις και προτάσεις, αλλά έκανα λάθος.
Έβαλα με κρύα καρδιά το ψηφοδέλτιο στο φάκελο και τον έκλεισα, βγήκα απ' το παραβάν και το έριξα στη διάφανη κάλπη, νιώθοντας ότι ψήφισα κάτι που δεν με κάνει να ντρέπομαι, να νιώθω ενοχές ή ηλίθια, ούτε κάτι επικίνδυνο, αλλά θα ήθελα να υπάρχει κάτι που να ψηφίσω με όλη μου την καρδιά, γιατί θα ήταν ελπιδοφόρο.
Γύρισα σπίτι, μίλησα με τους γονείς μου, μοιράστηκα το μούδιασμα κι όταν είδα τα πρώτα exit poll σκέφτηκα ότι ίσως να έπρεπε να ψηφίσω ένα από τα γνωστά κόμματα (δεν εννοώ ΠΑΣΟΚ και ΝΔ προφανώς!) μπας και μεγάλωνε το ποσοστό τους και δεν έμπαιναν τα κτήνη στη Βουλή.
Ο πατέρας μου να προσπαθεί να με ηρεμήσει ότι δεν υπάρχει ακόμη λόγος να στεναχωριέμαι, μπορεί μέχρι το τέλος να έχουν αλλάξει τα αποτελέσματα και να μην γίνουμε η πρώτη χώρα -που έχει υπάρξει θύμα ναζισμού- που βάζει στον οίκο της Δημοκρατίας νεοναζί!!!
Άκουσα ότι η αποχή φέτος ήταν μεγαλύτερη από το 2009. Μετά από το χαμό που έχει ξεσπάσει 3 χρόνια τώρα, μετά την εξαθλίωση, τις πορείες, την απόλυτη εξαχρείωση, ένα καθόλου αμελητέο ποσοστό πολιτών δεν πήγαν να ψηφίσουν κι αποφάσισαν να πάνε για μπανάκι στην παραλία.

Και πόσοι άλλοι ξαναψήφισαν τα δύο μεγάλα κόμματα που μας οδήγησαν εδώ που είμαστε και ένα πολύ μεγάλο ποσοστό ψήφισε Χρυσή Αυγή, τα δίποδα με νοημοσύνη μηδέν που είναι χειρότεροι κι από θηρίο στη ζούγκλα, για να μην πω ότι στην τροφική αλυσίδα βρίσκονται κάτω από την αμοιβάδα!
Όλοι εσείς λοιπόν, που δεν πήγατε να ψηφίσετε, γιατί θεωρήσατε ότι αν πηγαίνατε θα ήταν μια χαμένη Κυριακή που λέει και το τραγούδι, όλοι εσείς που ξαναψηφίσατε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, αλλά κυρίως, όλοι εσείς που ψηφίσατε Χρυσή Αυγή (ανακατεύομαι και μόνο που το γράφω) είστε άξιοι της μοίρας σας!
Από 'δω και στο εξής δεν έχετε κανένα απολύτως δικαίωμα να παραπονιέστε, να γκρινιάζετε,να διαμαρτύρεστε, να δυσανασχετείτε για ο,τιδήποτε συμβαίνει, για σκληρά μέτρα, για ψεύτες πολιτικούς, για ρατσισμό, φόβο, εξαθλίωση, ήταν δική σας επιλογή και δική σας η ευθύνη. Δικές σας κι οι συνέπειες.
Βγάλτε το σκασμό και κολυμπήστε στα σκατά που διαλέξατε! Είστε αξιοθρήνητοι.
Α, ξέχασα. Τις συνέπειες της δικής σας βλακείας (άλλη λέξη έχω κατά νου) θα τις λουστούμε κι οι υπόλοιποι.
Πόσο περήφανοι νιώθετε Ελληναράδες μου, πολύ; Μην σκέφτεστε, τόσο λίγο μυαλό αν το κουράσεις καίγεται.
Σήμερα με κάνατε να ντρέπομαι. Δεν σας το συγχωρώ..."πατριώτες".

'Οταν ο κόσμος ΔΕΝ κινείται γύρω από σένα...

Σάββατο βράδυ. Μια υπέροχη μέρα με πικ-νικ, καλή παρέα, γέλιο, εποικοδομητικές συζητήσεις, φύση, οξυγόνο, περπάτημα, χαμόγελα, τελειώνει και αφού έχω στείλει τα φωτογραφικά ντοκουμέντα και χαζολογήσει λίγο στο διαδίκτυο, χτυπάει το κινητό. Ο ρούλης, κάτι θυμάται να μου πει, να με ρωτήσει, αστεΐζεται, του υπενθυμίζω ότι μόλις έρθει σπίτι μπορούμε να το συζητήσουμε από κοντά. Δεύτερη γραμμή. Ένας αριθμός άγνωστος. Κλείνω βιαστικά τον γεννήτορα ρούλη (από το πατερούλης, καλέ!) κι απαντώ.
"Γεια σου, έχεις κλείσει τον τάδε για την εκπομπή;" Γεια. Ποιός είναι;;; " Η αυτή." Α, συγνώμη, δεν κατάλαβα. "Έχεις κλείσει τον τάδε; Γιατί τον πήρα να τον κλείσω για την εκπομπή μου και μου είπε ότι θα έρθει στη δική σας." Ναι, έχω κάνει κρούση, αλλά περιμένω ημερομηνία, επομένως δεν έχει κλείσει οριστικά. "Να ενημερώνετε όμως για να μην εκτιθέμεθα. Εγώ δεν το 'ξερα και τον πήρα τηλέφωνο." Από τη στιγμή που δεν έχω μια σίγουρη ημερομηνία, δεν μπορώ να ανακοινώσω ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος θα έρθει στην εκπομπή. Μόλις γίνει θα το γνωστοποιήσω.  "Καλά, θα μιλήσω κι εγώ μαζί του αύριο και θα του το πω. Να ξέρεις πάντως ότι όταν έρθει θα σας έρθω κι εγώ στο στούντιο." Κανένα πρόβλημα. "Πάντως, νομίζω ότι φεύγει για Θεσσαλονίκη, άρα πώς θα έρθει;" Απ' ό,τι ξέρω ξεκίνησε εμφανίσεις από το περασμένο Σάββατο και για όλο τον Μάιο στην Αθήνα -όπως με ενημέρωσε με δελτίο τύπου η εταιρεία του- και από τη στιγμή που η υπεύθυνη της εταιρείας του είπε ναι κι ότι έχει ενημερωθεί και θα μας πει ημερομηνία, μάλλον εδώ θα είναι. "Α, εντάξει. Να δίνετε όμως σήμα γι' αυτούς που θέλετε να κλείσετε να ξέρουμε άλλη φορά." (Γέλασα) Οκ. Γεια.
Πάμε τώρα σε όσα κρύβονταν πίσω από τις λέξεις -και δεν ήταν ο Αλέξης.
"Γεια σου, έχεις κλείσει τον τάδε για την εκπομπή;"
Γεια (θα 'χουμε υγεία ή μπααα; Παίζεται). Ποιός είναι;;; (Θεέ μου, πόσοι τρελοί κυκλοφορούν εκεί έξω και ποιος είναι αυτός που ξέρει τις κινήσεις μου, Παναγία μου, με παρακολουθούν; Ο Big Brother, η KGB, το FBI, τί, καλέ πείτε, μιλήστε μου!)
" Η αυτή." Α, συγνώμη, δεν κατάλαβα(τί θέλει πάλι αυτή, βρε παιδιά;). "Έχεις κλείσει τον τάδε; Γιατί τον πήρα να τον κλείσω για την εκπομπή μου και μου είπε ότι θα έρθει στη δική σας." Ναι, έχω κάνει κρούση, αλλά περιμένω ημερομηνία, επομένως δεν έχει κλείσει οριστικά(τί έγινε εδώ; Κι εσένα στο κάτω-κάτω ποιος σ' έχρισε ανακριτή, που θα πάρεις με ύφος τηλέφωνο να με ψέξεις που έκανα κίνηση να κλείσω καλεσμένο; Πάμε καλά;).
"Να ενημερώνετε όμως για να μην εκτιθέμεθα. Εγώ δεν το 'ξερα και τον πήρα τηλέφωνο." (βασική αντίδραση: Νοιαστήκαμε -αντικαταστήστε το 'νοια' και το βρήκατε) Από τη στιγμή που δεν έχω μια σίγουρη ημερομηνία, δεν μπορώ να ανακοινώσω ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος θα έρθει στην εκπομπή. Μόλις γίνει θα το γνωστοποιήσω(τόοοοοσο παράλογο κι εξωφρενικό να μην αποδέχομαι να κάνω τζάμπα εφέ και να παραπληροφορώ, έτσι, γιατί μπορώ! Μα τί άνθρωπος είμαι βρε παιδί μου, χάλια). 
"Καλά, θα μιλήσω κι εγώ μαζί του αύριο και θα του το πω. Να ξέρεις πάντως ότι όταν έρθει θα σας έρθω κι εγώ στο στούντιο." Κανένα πρόβλημα(τώρα να σου πω καμιά κουβέντα ή να μη σου πω; Αν βρεις την πόρτα ανοιχτή έλα, πώς θα φύγεις τώρα δεν ξέρω, αν αρχίσεις πάλι τις γελοιότητες. Και έχω και το έτερον ήμισυ της εκπομπής που είναι μην της γυρίσει το μάτι, γιατί δεν χαρίζει κάστανα).
"Πάντως, νομίζω ότι φεύγει για Θεσσαλονίκη, άρα πώς θα έρθει;" (Πρώτον: νομίσματα!)Απ' ό,τι ξέρω ξεκίνησε εμφανίσεις από το περασμένο Σάββατο και για όλο τον Μάιο στην Αθήνα -όπως με ενημέρωσε με δελτίο τύπου η εταιρεία του- και από τη στιγμή που η υπεύθυνη της εταιρείας του είπε ναι κι ότι έχει ενημερωθεί ο ίδιος και θα μας πει ημερομηνία, μάλλον εδώ θα είναι.(Αν είναι Θεσσαλονίκη και δεν μπορεί να έρθει και γνωρίζεις κάτι τέτοιο, γιατί προσπάθησες να τον κλείσεις εσύ, εεεε; Μωρέ, ξέρω τι σου χρειάζεται, να σου μιλήσω όσο πιο αγενώς μπορώ, αλλά έχε χάρη που θέλω το κάρμα μου ανάλαφρο!)
"Α. Εντάξει. Να δίνετε όμως σήμα γι' αυτούς που θέλετε να κλείσετε να ξέρουμε άλλη φορά." Γέλασα... (Θα μου κάνει μάθημα συναδελφικότητας και συνεργασίας η κοπέλα που ήρθε φέτος στο σταθμό. Σ' εμένα, που ανήκω στο δυναμικό του 3 χρόνια; Που στην πρακτική είχαν να λένε για το πόσο συνεργάσιμη, ευγενική και φιλότιμη είμαι και για το πνεύμα ομαδικότητας που έχω; Θα τρελαθούμε τελείως;) Οκ.(παραδίνομαι, η βλακεία είναι αήττητη, τέλος) Γεια.(Άντε να τελειώνουμε πριν ανέβει η πίεση, νέος άνθρωπος,  και φρόντισε να μην ξαναδώ τον αριθμό σου στις εισερχόμενες κλήσεις, γιατί δεν μας βλέπω καλά.)
Το τηλέφωνο κλείνει. Παίρνω την αγαπημένη φίλη να αφηγηθώ την παράνοια, εκνευρίζεται κι εκείνη και καταλήγουμε ότι εμείς σίγουρα ζούμε σ' ένα εντελώς διαφορετικό σύμπαν απ' όλους τους υπόλοιπους. Πρώτον, δεν θεωρώ ότι οφείλω να ενημερώνω κανέναν για το τί σκέφτομαι για την εκπομπή και ποιες κινήσεις κάνω, πέραν από τη φίλη και συμπαραγωγό. Γιατί είναι η εκπομπή ΜΑΣ. Δεύτερον, όταν δεν έχω οριστικοποιήσει κάτι θα βγαίνω σαν την τρελή να φωνάζω έχω κι αυτόν κι αυτόν κι αυτόν τον καλεσμένο; Είμαστε σοβαροί; Τρίτον, λυπάμαι, αλλά δεν κατανοώ γιατί πρέπει να είμαι στο μυαλό κάθε άλλου κι ο άλλος στο δικό μου. Από πού κι ως πού; Και θα μου ζητάνε και το λόγο από πάνω... Έχουμε ξεφύγει μου φαίνεται! Ε, ρε, η τρέλα δεν πάει στα βουνά, όλη εδώ ήρθε!
Γιατί ολόκληρος ο κόσμος κινείται γύρω από έναν και μόνο άνθρωπο...κατά τη γνώμη αυτού και μόνον.
Κι έτσι ένα πολύ όμορφο Σάββατο, καταλήγει κείμενο παραφροσύνης στο blog. Μ' ένα τηλεφώνημα. Πφφ...

Υ.Γ. Με τάραξαν πάλι, είχαν-δεν είχαν!
Καλό σαββατοκύριακο, αγαπητοί μου!

Δεν είναι ο κόσμος μου αυτός...

Σε ποιον κόσμο ζούμε; Γιατί κατάντησε έτσι; Πόση θλίψη κουβαλάει, αλλά κυρίως ποιος τη φόρτωσε μ' αυτή; Μέχρι κι ο καιρός βάρυνε ξαφνικά και δεν λέει να γαληνέψει... Βαρύς, μελαγχολικός, θυμωμένος, ή μάλλον, οργισμένος. Λες και μας τιμωρεί κι αυτός, σαν να μας εκδικείται για κάτι...ή για πολλά.
Κοιτάζω τον ουρανό και βλέπω γκρίζο, ούτε φως ούτε χρώμα, μόνο γκρίζο, ψάχνω να πιαστώ από την ελπίδα, μα κι αυτή κρύβεται από την αγριότητα, προσπαθεί να προφυλαχθεί όσο αντέξει. Κι αλήθεια προσπαθεί ν' αντέξει, αλλά κανείς άλλος δεν το κάνει γι' αυτή.
Ξεχάσαμε να χαμογελάμε, να αγαπάμε, να κατανοούμε, να αγγίζουμε τρυφερά, ζεστά, αληθινά κι αθώα(το πονηρό δυστυχώς επιβιώνει των πάντων και θρέφεται από αυτό), να νοιαζόμαστε, να δημιουργούμε, να στηρίζουμε και να στηριζόμαστε, αλλά δυστυχώς δεν βρίσκονται εύκαιροι ώμοι... Εμείς μήπως διαθέτουμε τον δικό μας στην ανάγκη του άλλου...; Μπα, πού διάθεση κι εμπιστοσύνη.
Θεέ μου, πάψαμε να εμπιστευόμαστε, ακόμη περισσότερο, κλειστήκαμε στο καβούκι μας και απαιτούμε μόνο να μας ανήκουν. Πράγματα και άνθρωποι. Αλλά δεν μας ανήκουν κι εκεί είναι το θέμα.
Δεν υπάρχει ιδιοκτησία στο συναίσθημα ούτε στους ανθρώπους, υπάρχουν μόνο σχέσεις που χτίζονται και θωρακίζονται από τυχόν κλυδωνισμούς. Αλλά είμαστε όλοι ελεύθεροι, να ζήσουμε, να αγαπήσουμε, να μας αγαπήσουν, να αισθανθούμε, να χαρούμε, να μείνουμε ή να φύγουμε, να ξεκινήσουμε ή να τελειώσουμε κάτι, να ακολουθήσουμε μια διαδρομή ή να χαράξουμε τη δική μας, να δεχτούμε ή να αρνηθούμε, να απλώσουμε το χέρι ή να κόψουμε τα σχοινιά, να ακολουθήσουμε τον ασφαλή τρόπο ή να ρισκάρουμε αναλαμβάνοντας την ευθύνη. Εμείς, εγώ για μένα, ούτε για σένα ούτε για κανέναν άλλον. Μπορώ να κάνω όσα λάθη θέλω, αρκεί να είναι δικά μου, φτάνει να μην επηρεάσω εσένα, όπως κι εσύ. Μπορείς να κάνεις αυτό που θες χωρίς να έχει αντίκτυπο σε οποιονδήποτε άλλον παρά μόνο στον εαυτό σου. Αυτό θα πει ελευθερία, ουσιαστική κι αληθινή.
Μπορώ να θέλω ένα σωρό πράγματα, να ονειρεύομαι, να θέλω δομημένες με έναν συγκεκριμένο τρόπο τις σχέσεις μου με τους ανθρώπους, είναι δικαίωμά μου. Αν οι άλλοι δεν συμφωνούν κι εγώ δεν προτίθεμαι να μειώσω τις ανάγκες κι επιθυμίες μου έχω επίσης το δικαίωμα να αποχωρήσω, όπως και οι άλλοι.
Σκεφτόμουν τη διαφορά στις φιλοδοξίες, τις επιθυμίες, τα όνειρα και τις αντοχές των ανθρώπων, ξεκινώντας από τους γύρω μου. Αναρωτιόμουν μήπως δεν είμαι αρκετά φιλόδοξη και ναι, μάλλον δεν είμαι. Δεν ονειρεύομαι να δουλεύω 20 ώρες τη μέρα, να μην ξέρω αν και πότε θα γυρίσω σπίτι μου και να ξεροσταλιάζω έξω από ένα πολιτικό γραφείο περιμένοντας μια δήλωση ή μια εξέλιξη. Λυπάμαι, αλλά όχι. Εγώ έχω φανταστεί αλλιώς τη ζωή μου, να κάνω μεν τη δουλειά που αγαπώ, γιατί είναι ένα κομμάτι πολύ σημαντικό της ζωής μου που δεν είναι όμως η ζωή μου. Θέλω να έχω το χρόνο να κάνω μια βόλτα, έναν περίπατο, να μπορώ να χαρώ ένα ηλιόλουστο απόγευμα, να μπορώ να κανονίσω μια συνάντηση με φίλους μετά τη δουλειά, να κάνω πράγματα που τώρα ελλείψει δουλειάς άρα διάθεσης και χρημάτων δεν μπορώ να κάνω. Μαθήματα ιταλικών, ζαχαροπλαστικής, χορού, γιόγκα, ένα ενδιαφέρον(και όχι οπωσδήποτε "σημαντικό" για το βιογραφικό) μεταπτυχιακό, ταξίδια που χρόνια σκέφτομαι, αλλά δεν έχω κάνει και πολλά-πολλά ακόμη. Για τη δουλειά τώρα...ναι, θα ήθελα να δουλεύω σε ένα ραδιόφωνο(το λατρεύω) που να με πληρώνει, γιατί εντάξει και τώρα σε ραδιόφωνο είμαι, αλλά τσάμπα, δωρεάν εργασία. Να εργάζομαι σε ένα από τα εξαιρετικά ενδιαφέροντα περιοδικά των εφημερίδων που έχουν υπέροχα θέματα ή και σε μια εφημερίδα σε ένα τομέα που να μ' αρέσει και να μαθαίνω διαρκώς, να είναι μια διαδικασία διαρκούς γνώσης(τί πιο ωραίο!), αλλά με ανθρώπινα ωράρια όχι ξεχνάω πριν πόσες μέρες πήγα σπίτι μου!
Το μέτρο είναι κάτι πολύ σημαντικό. Θέλω επιτέλους ν' αρχίσω να χαίρομαι τη ζωή μου, γιατί αν σκεφτώ ότι όλος ο πανικός, το άγχος και η μαύρη μελαγχολία τόσων χρόνων για να είμαι υπόδειγμα παιδιού, να μην αφήσω το χρόνο να περνά άσκοπα, να είμαι υπεύθυνη, με δομημένη και ισορροπημένη προσωπικότητα και χαρακτήρα, να μπω στη σχολή, να την τελειώσω και ν' αρχίζω να δουλεύω για να αρχίσω επιτέλους  να ζω όπως θα ήθελα, με ηρεμία, θετική ενέργεια και χαμόγελο, πήγε στράφι και πρέπει να συνεχιστεί δεν θα το αντέξω.
Ίσως τελικά αυτό είναι ακόμη μεγαλύτερη φιλοδοξία από τους άλλους...Ιδιαίτερα αυτή την εποχή.
Και νά σου η οικονομική κρίση, που ως γενικότερη κρίση έχει ξεκινήσει χρόνια ολόκληρα, σταματώντας τα όνειρά μας, εξοντώνοντας την ελπίδα και δημιουργώντας ένα πόλεμο εντός κι εκτός κι όχι μόνο συνόρων, αλλά και ψυχής.
Χιλιάδες άνθρωποι βρέθηκαν στο δρόμο και για πρώτη φορά αυτός ο χειμώνας ακόμη και στην Αθήνα αποδεικνύεται ο χειρότερος. Φοβόμαστε να κυκλοφορήσουμε, η εγκληματικότητα έχει φτάσει στα ύψη, αναστολές δεν υπάρχουν, ηθική το ίδιο, ο θάνατός σου η ζωή μου καταλήξαμε... Αναλγησία παντού.
Και ξαφνικά το Σάββατο ανοίγω την τηλεόραση κι ακούω ότι κάποιος έβαλε έναν εμπρηστικό μηχανισμό σε συρμό του μετρό στο Αιγάλεω. Λίγες ώρες μετά γίνεται γνωστό ότι ήταν ενεργοποιημένος κι επανέρχεται η απορία: Σε ποιον κόσμο ζούμε επιτέλους; Έχουμε φτάσει στο σημείο να μην νιώθουμε πουθενά σίγουροι κι ασφαλείς, όπως ακριβώς και μες στα σπίτια μας. Την ευθύνη ανέλαβε μια οργάνωση που λέγεται Αντάρτικο Πόλεων. Γελοίοι άνθρωποι, για πολύ ξύλο... τουλάχιστον.
Δεν ξέρω τί χειρότερο από αυτό υπάρχει. Το να αισθάνεσαι ανασφάλεια και φόβο από την πόλη που ζεις μέχρι μέσα στο ίδιο σου το σπίτι. Να φοβάσαι να μετακινηθείς, να βλέπεις ότι αυτοί που θα τους χαρακτήριζες συνανθρώπους σου μόνο αυτό δεν είναι. Θέτουν τη ζωή και τη σωματική ακεραιότητα χιλιάδων ανθρώπων σε κίνδυνο αψήφιστα, σαν να μην έχουν αξία οι ζωές μας, σαν να είναι προσάναμμα στο σκοπό που έχουν κατά νου. Μια νοητική αρρώστια δίχως όρια, δίχως λογική, αλλά κυρίως δίχως ανθρωπιά. Με τρομοκρατία και όλεθρο θα νικήσουν τη βαρύτητα που μας τραβά στο βυθό; Μάλλον πιο γρήγορα και με το χειρότερο δυνατό αποτέλεσμα θα χαθούμε στην άβυσσο.
Ένας πόλεμος με αόρατο ή καλά κρυμμένο εχθρό και κάθε μέρα ξεφυτρώνουν κι άλλοι χωρίς να ξέρεις από πού να φυλαχθείς...
Σε ποιον κόσμο ζούμε;

Είναι τελικά...;

...λάθος εποχή;
Η εξαιρετική μελωδία του Σταμάτη Σπανουδάκη με τη φωνή του Πέτρου Γαϊτάνου (τί πάω και θυμάμαι ώρες-ώρες!) σε ένα τραγούδι που οι στίχοι κι ο τίτλος του ταιριάζουν στο σήμερα τόσο πολύ κι ας γράφτηκε δύο δεκαετίες πριν...

"Λάθος εποχή τ' όνειρο τελειώνει

λάθος εποχή, τί να ξημερώνει;

ποιος μπορεί να πει, ποιος μπορεί να δει

κι έτσι σ' αγαπώ κι έτσι σε αγγίζω

κι αν σε χάνω εδώ κάπου σε κερδίζω

Λάθος εποχή ξεκινάμε πάλι

λάθος εποχή, πάμε για μιαν άλλη

φτάνει εγώ κι εσύ να 'μαστε μαζί

κι έτσι σ' αγαπώ κι έτσι σε αγγίζω

κι αν σε χάνω εδώ κάπου σε κερδίζω"

Πέτρος Γαϊτάνος- Λάθος εποχή

Αναζητώντας την ουσία (ατελέσφορη αναζήτηση)...

Σκέφτομαι πως αν ζούσε σήμερα θα απολάμβανε με ένα μειδίαμα σαρκασμού τη διαχρονικότητα των όσων σατίριζε πριν εκατό περίπου χρόνια. Η ποίηση του να κρύβεται, να παραγκωνίζεται και οι ποιητικές του συλλογές να μην βρίσκουν εκδότη να τις επανεκδώσει, γιατί είναι επιζήμιο κι όχι επικερδές. Στις προθήκες των βιβλιοπωλείων να κοιτούν τον αναγνώστη -και πιθανό αγοραστή- μια σειρά ογκωδέστατων βιβλίων με γυαλιστερά εξώφυλλα, φωτογραφίες που είτε δείχνουν δύο κατακόκκινα γυναικεία χείλη, είτε μια πλάτη, ένα μαχαίρι, ένα ζευγάρι ν' απομακρύνεται, ένα γυμνό κορμί και στην ουσία τους είναι κενά. Κενά περιεχομένου. Χαραμίζεται τόσο χαρτί για το απόλυτο κενό, το απόλυτο τίποτε που όλως περιέργως ζυγίζει πάνω από 1,5 κιλό και φυλλομετρώνται άνω των 500 σελίδων. Το ακόμη πιο παράδοξο είναι πως αυτές οι ιλουστρασιόν εκδόσεις των εύπεπτων (πόσο ειρωνικό!) βιβλίων βρίσκουν ανταπόκριση σε ένα πολύ μεγάλο αναγνωστικό κοινό αριθμώντας πωλήσεις 70.000 και ακόμη περισσότερο. Αν σκεφτεί κανείς πως οι συγγραφείς τέτοιων βιβλίων παράγουν ένα τέτοιου μεγέθους κάθε χρόνο, γίνεται εύκολα αντιληπτό πως δεν μιλάμε για αστείρευτη έμπνευση, αλλά για καθαρή εμπορευματοποίηση μιας από τις πιο ωραίες, δύσκολες και σαγηνευτικές τέχνες, της λογοτεχνίας.

Με το λόγο πρέπει να είμαστε προσεκτικοί, να τον αντιμετωπίζουμε με σεβασμό, όπως και τον αναγνώστη. Δεν χρειάζονται "δύσκολες", σπάνιες και λόγιες λέξεις, το ταλέντο είναι να μπορείς με τις πιο απλές και καθαρές λέξεις να φτιάξεις έναν κόσμο. Να ξέρεις πότε, πού και γιατί χρησιμοποιείς την οποιαδήποτε λέξη και έννοια.

Γεώργιος Σουρής. Δεν ξέρω αν σας λέει κάτι το όνομα, υπήρξε ένας μοναδικός και ιδιαίτερος ποιητής και συγκαταλέγεται σε μια πολύ μικρή και όχι ιδιαίτερα προβεβλημένη ομάδα ποιητών, των σατιρικών. Ο λόγος του ευφυής, ρέει μέσα στο πολιτικό σχόλιο, την ειρωνεία, τη σάτιρα, η πιο εύστοχη πολιτική κριτική συμπτυγμένη σε μερικές στροφές.

Η ποίηση του καθαρή, ο λυρισμός απέχει χωρίς να ξενίζει, γελάς! Κι όμως, μπορεί η ποίηση να σε κάνει να γελάσεις κι όχι λόγω έλλειψης ταλέντου ή έμπνευσης του ποιητή, αλλά επειδή καταφέρνει μέσα στο έμμετρο της ποίησης να ξεφύγει από τα στεγανά και να στηλίτευση την επικαιρότητα και την πραγματικότητά του με έναν τόσο έξυπνο, καυστικό κι απολαυστικό τρόπο που δεν μπορείς να αντισταθείς.

Πριν μερικές μέρες θέλησα να αναζητήσω μια ποιητική συλλογή, την πιο πρόσφατη ανθολογία και έκδοση με τίτλο " Άπαντα τα καλύτερα ποιήματα" του Γεώργιου Σουρή που κυκλοφόρησε το 2002. Πήγα σε μια μεγάλη αλυσίδα βιβλιοπωλείων και μου είπαν ότι δεν κυκλοφορεί πια. Στην ερώτηση μήπως -καθώς είναι ο χώρος τους- ξέρουν πότε και αν θα κυκλοφορήσει, έλαβα την απάντηση "αυτό είναι θέμα εκδότη, αν δεν πουλάει, δεν θα το ξαναβγάλει''. Και έφυγα κοιτώντας στη βιτρίνα τρία σταντ με τα βιβλία της Λένας Μαντά κι ένιωσα μια βαθιά απογοήτευση για το πού έχουμε καταντήσει. "Αν δεν πουλάει..." αυτή η φράση για τον Σουρή! Ακούς εκεί αν δεν πουλάει!

Αλλά ξέχασα, οι εκδότες προτιμούν βιβλία τύπου Μαντά, Δημουλίδου κλπ που "πουλάνε" κι αφήνουν να χαθούν έργα ανθρώπων που στην πάροδο των ετών μοιάζουν πιο φρέσκα από ποτέ και τόσο μα τόσο ενδιαφέροντα ώστε επανέρχεσαι διαρκώς. Δεν έχω πρόβλημα με τις εν λόγω κυρίες, άλλωστε δεν έχω διαβάσει ποτέ έργα τους κι ούτε θα 'θελα για να είμαι ειλικρινής.

Όταν έχεις να διαβάσεις ακόμη άπειρα έργα που σημάδεψαν τη λογοτεχνία, συγγραφείς αναγνωρισμένους ή λιγότερο γνωστούς που η γραφή τους έχει κάτι ουσιαστικό να σου πει και μια καινούργια οπτική να σου δείξει, θεωρώ χάσιμο πολύτιμου χρόνου και κατασπατάληση φαιάς ουσίας να αφιερώσω χρόνο και προσοχή σε κάτι τέτοιο. Κι έγω έχω όντως άπειρα λογοτεχνικά και όχι μόνο έργα που πρέπει να συναντήσω και να μελετήσω, αρνούμαι να τα παραγκωνίσω για έργα 500 και πλέον σελίδων που δεν έχουν τίποτε να μου πουν και να μου δείξουν. Πεντακόσιες σελίδες για ερωτικά δράματα κακής ποιότητας, για ερωτικό πόνο, για σεξουαλικές επαφές κάθε είδους (με ή χωρίς βιαιότητα, γιατί αν δεν έχει και το στοιχείο της επιβολής τί να το κάνεις;! ωχ, Παναγία μου!) και για το μαύρο ριζικό των πρωταγωνιστών που άλλους τους ανεβάζει κι άλλους τους κατεβάζει. Βλέπετε, πρώτον ξέρω κάποιους που τα διάβασαν να δουν τί γραφουν πια κι αυτοί οι άνθρωποι και ... κόντεψαν ν' αυτοκτονήσουν από το περιεχόμενο. Δεύτερον, η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει και καμιά ιδιαίτερη πρωτοτυπία σ' αυτού του είδους τη μυθοπλασία για να είμαστε κι ειλικρινείς, όχι τίποτε άλλο.

Αυτό με θύμωσε πιο πολύ, τα άπαντα του Σουρή 192 σελίδες όλες κι όλες, 8 ευρώ και κάτι ψιλά η τιμή, διαχρονικές οι σκέψεις και οι πολιτικές απόψεις-κρίσεις, ευφάνταστος, πρωτότυπος, ευφυέστατος, με ένα απλό γαλάζιο μαλακό χαρτί για εξώφυλλο και καμιά ιδιαίτερη γραμματοσειρά. Κι όμως, δεν πουλάει, δεν τον αναζητούν, δεν τον αγοράζουν. Ενώ το "Χωρίς χειροκρότημα" που μας έχουν πνίξει οι αφίσες του, μεγαλύτερο σε όγκο κι από το λεξικό του Μπαμπινιώτη (που αυτό όσο να πεις χρειάζεται να είναι έτσι κι είναι κι επένδυση, όχι αστείο) κατά πολύ ακριβότερο (λες και είναι Όσκαρ Ουάϊλντ, Σαίξπηρ, και Ντοστογιέφσκι, μαζί. Λίγη σοβαρότητα, σας παρακαλώ!), με το μικρόφωνο δεκαετίας '50 και μια κόκκινη κουρτίνα στο εξώφυλλο, που του χρόνου όταν κυκλοφορήσει το καινούργιο βιβλίο δεν θα το θυμάται κανείς, πουλάει δεκάδες χιλιάδες...

Πότε πάψαμε ν' αναζητάμε την ουσία; Όχι, δεν θέλω να αρχίσουμε να το παίζουμε όλοι ψευτοκουλτουριάρηδες, δεν είναι ούτε φυσιολογικό ούτε υγιές. Άλλα θα 'θελα να μπορούμε να ξεχωρίσουμε το σημαντικό από το ασήμαντο, το ουσιώδες από το επουσιώδες, το αυθεντικό από το κακέκτυπο, το αυθόρμητο από το προσχεδιασμένο με συνταγές και "βασικά συστατικά". Δεν έχω διαβάσει το Δόκτωρ Ζιβάγκο κι ας το έχω στη βιβλιοθήκη, ούτε την Άννα Κρένινα, είχα πάντα την αίσθηση δυσφορίας όταν τα κοίταζα και δεν με προκαλούσαν να τα διαβάσω. Το παράδοξο είναι πως τα Χριστούγεννα της Α' Γυμνασίου στη βιβλιοθήκη του θείου μου βρήκα το "Όταν ξυπνήσουμε εμείς οι νεκροί" του Ερρίκου Ίψεν, ένα μικρό σε έκταση έργο, αλλά που σ' έκανε να νιώθεις λες και από πάνω σου έχουν συγκεντρωθεί κατάμαυρα σύννεφα έτοιμα να σε πνίξουν στη βροχή. Δεν είναι ένα από τα γνωστά έργα του και δεν μ' ένοιαξε, βρήκα την ευκαιρία να διαβάσω κάτι που μου τράβηξε την προσοχή από έναν συγγραφέα που ήξερα πως είναι αξιόλογος. Τότε αυτό που μουέμεινε ήταν μια θλίψη, σήμερα αναγνωρίζω πως ήταν ένα άνοιγμα σε κάτι ξένο μέχρι εκείνη τη στιγμή, έμαθα να εκτιμώ την αξία και την ποιότητα ακόμη και στο έργο που σου αφήνει μια πικρή και δυσάρεστη γεύση, αλλά που σ' έχει βάλει μέσα σ' αυτό χωρίς την παραμικρή αντίσταση.

Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι... μα γίνονται εξαιτίας τους κι άλλοι πτωχοί και στο πνεύμα και στην ψυχή. Κι αυτοί μακάριοι ουτε είναι ούτε αισθάνονται...

Ένα ιδιαίτερο ποίημα του Γ. Σουρή από περασμένο αιώνα που θα καταλάβετε διαβάζοντάς το πόσο διαχρονικό κι επίκαιρο είναι:

Ὁ σκαρτάδος

Ἕνας σκαρτάδος Βρεττανός προχθές ανέβη μόνος
απάνω ᾿στήν Ἀκρόπολι τη δόξα μας νά ᾿δη,
κι όσο τάς στήλας ἔβλεπε τού θείου Παρθενώνος,
εσυγκινείτο κι  έκλαιε σάν τό μωρό παιδί.

Τόν έπιασε ντελίριο, τόν έσφιξ᾿ η καρδιά του,
κι εστάλαζαν στά μάρμαρα ζεστά τά δάκρυά του.

Κι αμέσως τότε έγραψε μέ φούρκα στό Λονδίνο
῾στήν Ἄνασσα Βικτώρια οπίσω νά μάς δώση
τά όσα εσουφρώθησαν απ᾿ τόν γνωστό Ἐλγίνο,
γιατί αργά ή γρήγορα θέ νά τό μετανιώση.

Αυτά καί άλλα έγραψε ό κύριος σκαρτάδος,
χωρίς γι' αυτό τήν άδεια νά πάρη τής Ἑλλάδος.

Τί διάβολο;... κάθε τρελλός σ' εμάς θά ξεθυμαίνη;
ποιός τούπε τούτου του μουρλού γιά μάρμαρα νά γράψη;
καί άν γυμνός ό Παρθενών κι᾿ ερημωμένος μένη,
θαρρώ κανένας Ἕλληνας γι'  αυτό πώς δέ θά κλάψη.

Εμείς εσυνειθίσαμε σέ τέτοια καί δέν κλαῖμε,
κι εκείνα πού  μάς έκλεψαν οπίσω δεν τά θέμε.

Κι  άν θές ν' ακούσης, Ἄνασσα τών Βρεττανών, κι  εμένα,
τό λάμπον Μεγαλείόν σου θερμώς παρακαλώ,
νά μή μάς στείλη τίποτε απ᾿ όλα τά κλεμμένα,
καί νά βουλώση τό αυτί γιά τούτο τόν τρελλό.

Σέ βεβαιώ, Παντάνασσα, πώς διόλου δέ μάς μέλλει,
κανεὶς δέν τούπε τίποτα, κανένας δέν τά θέλει.

Ὦ Βρεττανέ, τούς Ἕλληνας μήν κλαίς γιά Παρθενώνες,
καί ούτε γράμματα πικρά στήν Ἄνασσα νά στέλλης,
πέρνε σάν τόν Παράσχο μας από τή γη κοτρώνες,
καί στοίβαζε κι ασβέστωνε καί κάνε όσους θέλεις.

Ὅπου πατήσης μάρμαρα, όπου σταθής μνημεῖα,
καί από αρχαιότητας παντού ἐπιδημία.

Κι άν έχης όρεξι νά κλαῖς μέ  όλη τήν καρδιά σου,
γι'  άψυχα μάρμαρα μήν κλαίς καί γιά παληά κεφάλια,
τά ζωντανά αγάλματα γιά κύτταξε μπροστά σου,
κι εμάς νά κλάψης, Βρεττανέ, καί τά κακά μας χάλια.

Τά πύρινά σου δάκρυα γιά μάς δέν πάν χαμένα...
ώ! κλάψε γιά τούς Ἕλληνας, μά κλάψε καί γιά μένα.

Καί στείλε στή Βικτώρια άλλο καινούριο γράμμα,
καί πές της γιά τό χάλι μας καί τήν κακή μας μοίρα,
καί παρακάλει την καί σύ μέ πόνο καί μέ κλάμμα
να στείλη αντί μάρμαρα κανένα κιούπι λίρα,
κανένα παληοκάνονο, κανένα παληοστόλο,
κι᾿αν το θέλη, της χαρίζουμε τόν Παρθενώνα όλο.

Καλή μας εβδομάδα!

Υ.Γ. Κι επιτέλους ας συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είναι απαραίτητο όποιος γράφει κάτι που μπορεί  να μην είναι τίποτε το ιδιαίτερο να προσπαθεί να το εκδώσει κιόλας! Λίγο έλεος στον φτωχό αναγνώστη που μπαίνει σ' ένα βιβλιοπωλείο και τον βομβαρδίζει το ατάλαντο, ανέμπνευστο, κοινότοπο! Αν έχεις σκέψεις, μια δική σου ιστορία κλπ γράψ' τη στον υπολογιστή σου ή φτιάξε ένα blog, μην απαιτείς να χαρακτηριστείς και συγγραφέας. Ας έχουμε έστω λίγη οικολογική συνείδηση, τόσο χαρτί πάει χαμένο! Ουφφφφφφφφ, είπα να παραμείνω ψύχραιμη, αλλά δεν γινόταν να μην το πω.

Αθάνατη ελληνική αστυνομία...

Η χθεσινή μέρα από το μεσημεράκι κι έπειτα ήταν πολύ όμορφη, με τη λιακάδα της, τη σωστή θερμοκρασία που δεν σκας, αλλά δεν κρυώνεις κιόλας, ό,τι έπρεπε για βολτίτσα και πολλές φωτογραφίες. Έβγαλα αρκετές, αλλά κούρασα τους φωτογραφιζόμενους, γιατί για μάθημα είχαμε πάει και καταλήξαμε να βγάζουμε φωτογραφίες μεταξύ μας και τον καθηγητή μας, που δεν ένιωθε και πολύ άνετα και δεν είχαμε το κατάλληλο αποτέλεσμα.
Εκεί λοιπόν, που τελειώσαμε το μάθημα και χαιρόμασταν το περπάτημα στην Πλάκα -καλά, λίγο τα αυτοκίνητα, λίγο που όλα τα μαγαζιά βγάζουν την πραμάτεια τους στη μέση του δρόμου, λίγο που τα πεζοδρόμια είναι το πολύ 20-40 εκατοστά, δεν είναι δόκιμος όρος το "χαίρομαι", αλλά τελοσπάντων- ξαφνικά βλέπουμε από ένα στενό να τρέχουν πανικόβλητοι, με σεντόνια που έκρυβαν το εμπόρευμά τους, αρκετοί μαύροι προς ένα άλλο στενό, μια και ήταν η μόνη διέξοδος. Σταθήκαμε, καθώς ξαφνιαστήκαμε από τον πανικό τους κι απ' την ξαφνική ένταση, παρακολουθώντας άναυδες τους ανθρώπους να τρέχουν ψάχνοντας τρόπο διαφυγής και αμέσως μετά, να καταφθάνουν άντρες της Δημοτικής Αστυνομίας, οδηγώντας μηχανές, προσπαθώντας να πιάσουν τους πλανόδιους μικροπωλητές.
Αυτό που γέμισε με απορία και αγανάκτηση όλη την παρέα ήταν ένας κύριος, επίσης αλλοδαπός, μάλλον υπάλληλος ενός καταστήματος ρούχων, ο οποίος με το που βλέπει την αστυνομία, πριν καν κατέβουν από τις μηχανές, άρχισε να φωνάζει "από κει πήγαν, από κει" και να δείχνει την κατεύθυνση από την οποία έφυγαν οι κυνηγημένοι άντρες. Το επανέλαβε τόσες φορές, ώστε να είναι σίγουρος ότι το άκουσαν οι αστυνομικοί. Και αναρωτηθήκαμε και οι πέντε: Γιατί;
Γιατί, εσύ, ο μετανάστης, που ξέρεις πόσο δύσκολη είναι η ζωή, εσύ, που έχεις αφήσει τη χώρα σου και προσπαθείς να ζήσεις σε μια άλλη, γιατί γίνεσαι χαφιές; Γιατί δίνεις έτσι στεγνά και στυγνά, συνανθρώπους σου που δεν είναι εγκληματίες, δεν είναι κλέφτες, δεν σε απειλούν, απλώνουν μόνο το εμπόρευμά τους και περιμένουν ελπίζοντας κάποιος να σταματήσει και ν' αγοράσει κάτι, ακόμη και μετά από πολλά παζάρια για την τιμή.
Γιατί;
Η δημοτική αστυνομία δεν θα έπρεπε να υπάρχει εφόσον είναι έτσι. Τους ενοχλητικούς τύπους που θέλουν σώνει και καλά να σου πουλήσουν περιοδικά για να ενισχύσεις τους υπό απεξάρτηση ναρκομανείς, που δεν σε πολυπείθουν ότι απεξαρτήθηκαν, αλλά αν πεις "όχι, ευχαριστώ" σε στολίζουν με ένα σωρό ύβρεις και αρχίζουν να σε πιάνουν και να σε τραβάνε για να πάρεις, γιατί δεν τους πιάνει, γιατί δεν τους απομακρύνει; Γιατί τα ναρκωτικά είναι στο απυρόβλητο, γιατί δεν τα βάζουν μ' αυτούς που πρέπει;
Τελοσπάντων...
Οι μικροπωλητές που βρέθηκαν σε αδιέξοδο πήδηξαν πάνω από το συρματόπλεγμα που υπήρχε και μπήκαν σε ένα οικόπεδο για να προφυλαχθούν. Εκεί όμως εγκλωβίστηκαν. Οι αστυνομικοί, ακολουθώντας τις οδηγίες του αλλοδαπού κυρίου τους βρήκαν. Δεν πήδηξαν -εννοείται, σιγά μην κουράζονταν-το συρματόπλεγμα, αλλά ο ένας έστειλε κάποιον άλλο να κάνει τον κύκλο για να τους βρούν, να μπουν και να τους πιάσουν.
Ένας κύριος που είχε πλησιάσει να δει τί συμβαίνει, ήρθε προς εμάς με ένα μειδίαμα σαν να συνειδητοποιεί ότι ήταν λάθος του που περίμενε να εκπλαγεί. Μια κυρία που στεκόταν στην πόρτα του μαγαζιού της τον ρώτησε τί γινεται. Εκείνος απάντησε "τί να γίνει; Τους έχουν πιάσει στο οικόπεδο και τους βαράνε". "Ποιοι;" ξαναρωτά, "οι αστυνομικοί" της απαντά.
Κόσμος μαζεμένος σ' εκείνη τη γωνιά του δρόμου, σ' εκείνον το στενό δρόμο, άνθρωποι, Έλληνες και τουρίστες που δεν πολυκαταλάβαιναν τί γινόταν, αυτοκίνητα που κόρναραν, μαγαζάτορες στις πόρτες τους και εκείνος ο υπάλληλος, που σαν να τον ακούω ακόμη να φωνάζει και να δείχνει "από κει πήγαν, από κει", να κρατάει μια μπλούζα και να λέει στην τουρίστρια που κοιτούσε μια τσάντα, "10 euros, yes"...
Σ' εκείνο το δρόμο, χάθηκε ξανά η ανθρωπιά, άλλοι ρωτούσαν τί γίνεται κι άλλοι μιλούσαν για "euros". Τελικά, χτες έμαθα πόσο κοστίζει η ανθρωπιά και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια. 10 euros, φίλοι μου, ω yes, 10 euros.
Ναι, θα συμφωνήσω με το ότι οι παλιοί μετανάστες έχουν απορροφηθεί και φοβούνται κι αυτοί τους νέους. Ο κύριος Μιχόπουλος μας το έλεγε κατά τη διάρκεια του μαθήματος, λίγο πριν δούμε όλο αυτό το σκηνικό να εκτυλίσσεται στα έκπληκτα μάτια μας. Ωραία, φοβούνται. Αλλά, ποιόν; Τον ήσυχο μικροπωλητή, που δεν σε κοιτά καν κι όταν το κάνει βλέπεις έναν άνθρωπο που δεν θέλει να σε πιέσει, να σου κάνει κακό, θέλει μόνο να προσέξεις αυτά που πουλάει, για να έχει στο τέλος της μέρας χρήματα να φάει, να ζήσει, να στείλει κάτι σ' αυτούς που άφησε πίσω;
Δεν ξέρω γιατί μου κακοφάνηκε τόσο το ότι το έκανε ένας ξένος, θα μπορούσε να το κάνει κι ένας Έλληνας, αλλά λειτούργησε μέσα μου εκείνο το συναίσθημα που φωνάζει: Θα μπορούσες να είσαι εσύ στη θέση τους!
Και μ' έναν Έλληνα θα γινόμουν έξαλλη, γιατί δεν είναι κλέφτες, εγκληματίες, τρομοκράτες, είναι ήσυχοι άνθρωποι που προσπαθούν να ζήσουν με όση αξιοπρέπεια τους αφήσαμε.
Αχ, η ελληνική αστυνομία... Θεέ μου, πόσοι κομπλεξικοί βρίσκονται σ' αυτή, πόσοι τρελοί, πόσοι με ψυχολογικά προβλήματα, πόσοι ρατσιστές, σωβινιστές, πόσοι άρρωστοι, πόσοι πραγματικοί εγκληματίες, επικίνδυνοι είναι υπεύθυνοι για την ασφάλειά μας; Πόσοι;
Πόσο καιρό πια θα λέμε ότι πρέπει να υπάρχουν αυστηρότατα κριτήρια για την είσοδο στο αστυνομικό και στρατιωτικό Σώμα; Ψυχολογικά τεστ, τεστ κοινωνικοπολιτικών αντιλήψεων, να είναι άνθρωποι με κοινωνική παιδεία κυρίως, με αυστηρές ποινές σε περίπτωση που δεν δράσουν όπως πρέπει, να είναι ελεγμένα αδιάφθοροι, να μην είναι εξουσιομανείς.
Καλό θα ήταν να μην βγαίνει κάθε τρεις και λίγο ο υπουργός, κ. Χρυσοχοϊδης, να μας πει ότι θα τιμωρηθούν οι ΟΥΚάδες, αυτός κι αυτός ο αστυνομικός, πιάσαμε τόσους τρομοκράτες κλπ, όταν δεν μπορεί να καθαρίσει τα ελληνικά σώματα από τόση βρωμιά, όταν επιτρέπει να κυκλοφορούν με στολή, όπλο κι εξουσία τόσοι άρρωστοι, διεφθαρμένοι, συμπλεγματικοί και ανίκανοι άνθρωποι.
Η επιτυχία είναι πολύ αστεία κουβέντα, όταν ο αστυνομικός διευθυντής στα Πατήσια ήταν ο εγκέφαλος του καρτέλ ναρκωτικών της περιοχής, όταν κάτω απ' το σπίτι μου υπάρχει "καφενείο-ιντερνετ καφέ" που το έχει αστυνομικός και το έχει γράψει στο όνομα μιας αλλοδαπής για να μην φαίνεται αυτός και μέσα γίνεται το σώσε. Ό, τι εγκληματικό στοιχείο, υπόκοσμος, εκεί, φοβάσαι να περάσεις. Όλη την μέρα έχουν την μουσική τέρμα, δεν μπορούμε να κοιμηθούμε, να ηρεμήσουμε, να διαβάσουμε, τίποτα, φωνάζουμε την αστυνομία κάθε μέρα κι επειδή είναι συνάδελφοί του πότε έρχονται και πότε απλώς τον παίρνουν τηλέφωνο. Μας απειλεί, βρίζει συνέχεια γιατί του έχουμε κάνει σύσταση δυο φορές, χρωστάει εδώ και ενάμιση χρόνο να αντικαταστήσει το μάρμαρο της εισόδου μας, το οποίο έσπασαν πελάτες του που πλακώθηκαν στο ξύλο και το πρωί βρήκαμε αίματα στην είσοδο, τώρα, πριν τα Χριστούγεννα, έπεσαν πυροβολισμοί από Αλβανούς θαμώνες του κι ήρθε η αστυνομία, έχει αλλοδαπές τις οποίες οι θαμώνες...πιάνουν γενικώς. Έχουμε ακούσει μάλιστα το εκπληκτικό ενός θαμώνα σε άλλον "έλα ρε, πάμε, δεν θες να πιάσεις κώλο;"-μετά συγχωρήσεως- και έχουν φέρει και στριπτιζέζ σ' ένα μαγαζί όλο τζαμαρία, 8 η ώρα το βράδυ, που γράφει "Καφενείο-Ίντερνετ καφέ", παρεμπιπτόντως, υπολογιστές δεν διαθέτει.
Αυτή είναι η Ελληνική Αστυνομία.
Βρωμερή, συμπλεγματική, νοσηρή, σιχαμερή, ανίκανη, διεστραμμένη.
Υπάρχουν εξαιρέσεις, αλλά σ' ένα βούρκο το διαμάντι, όσο ακριβό κι αν είναι, είναι πολύ μικρό για να ξεχωρίσει στο χάος της βρωμιάς. Δεν μπορείς να καλύψεις ένα βούρκο με διαμάντια, είναι πιο εύκολο να βουλιάξει το διαμάντι στο βούρκο.
Τελικά, όντως, η ανθρωπιά πουλιέται για 10 euros, yes...

Debate: Παιχνίδι συμφερόντων κι εντυπώσεων, παρά παρουσίαση απόψεων.

Μέχρι πρότινος πίστευα πως η Βουλή είναι ο χώρος ανταλλαγής πολιτικών απόψεων και αντίλογου, αλλά την κλείσανε. Υποψιάζομαι πως δεν γλίτωσε ούτε κι αυτή απ' την κρίση και κήρυξε πτώχευση, γι' αυτό και την αντικατέστησαν επάξια οι επτά τηλεοπτικοί σταθμοί που έκαναν την αναμετάδοση της λογομαχίας των έξι αρχηγών των κομμάτων της Βουλής. Πρώτη και καλύτερη η ΝΕΤ, που φιλοξένησε, σύμφωνα με τα όσα μας δίδαξε από την αρχαιότητα ο Ξένιος Ζευς, τους έξι πολιτικούς αρχηγούς και έθεσε την κα Μαρία Χούκλη συντονίστρια της συζήτησης. Αλλά και το Μega με την Όλγα Τρέμη, ο ANT1 με τον Νίκο Ευαγγελάτο, ο Alpha με τον Αντώνη Σρόϊτερ, το Star με τον Αιμίλιο Λιάτσο, το ALTER με τον Ανδρέα Κωνσταντάτο και ο ΣΚΑΪ με την Σία Κοσσιώνη που έθεταν τις ερωτήσεις.
Το debate διήρκησε δυόμιση ώρες και μάλλον όλοι το είδαν λίγο-πολύ, μιας και κατέκλυσαν τις τηλεοπτικές μας οθόνες τα πρόσωπα των πολιτικών και των δημοσιογράφων. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, που πολλοί θα πίστεψαν πως ή χάλασε το τηλεχειριστήριο ή η συσκευή, μέσα σ' αυτούς και εγώ. Το παρακολούθησα ζωντανά, αλλά κι ένα μέρος από την επανάληψη μεταμεσονύχτια στον ΣΚΑΪ και μου γεννήθηκε η απορία (βρίσκω κι εγώ κάτι ώρες να απορώ!) για ποιον ακριβώς λόγο γίνεται κάθε φορά πριν τις εκλογές (βουλευτικές-νομαρχιακές-ευρωπαϊκές) αυτή η διακαναλική συνάντηση των πολιτικών. Δεν πήρα απαντήσεις σε φλέγοντα ζητήματα, δεν άκουσα απόψεις και προτάσεις, δεν είδα να υπάρχει πρόθεση για διάλογο ή έστω για ειλικρίνεια και καινοτομία, μόνο σταθερή κοινοτοπία και σχετική μετριοπάθεια. Δεν οξύνθηκαν τα πνεύματα- που αν εννοούμε φωνές και οχλαγωγία, καλύτερα που το αποφύγαμε- και δεν τέθηκαν ερωτήματα που όλοι περιμέναμε να απαντηθούν. Η υπόθεση Siemens, τα ομόλογα, το Βατοπέδι ήταν εκτός ύλης, εκεί που τα είχαμε για sos. Δεν μπορώ να πω όμως, ότι ήταν λάθος, καθώς πάμε σε ευρωεκλογές, τα θέματα που πρέπει να συζητηθούν είναι τι έχουν να προτείνουν για την Ευρώπη ως Έλληνες και ως δυνάμει ευρωβουλευτές.
Το πρόβλημα είναι πως ανάγουμε την τηλεόραση σε αξία και τα κανάλια σε θεσμό και δεν διακρίνουμε τη λεπτή διαχωριστική γραμμή μεταξύ ενός ενημερωτικού και ψυχαγωγικού μέσου από ρυθμιστή της πολιτικής ζωής. Όντως η λογομαχία είχε πολύ αυστηρούς κανόνες και όχι τόσο βοηθητικούς για τους δημοσιογράφους που ήθελαν να κάνουν περισσότερες ερωτήσεις και να επανέρχονται μετά τις απαντήσεις των πολιτικών. Και βέβαια, η απουσία διαλόγου μεταξύ των αρχηγών, εφόσον δεν επιτρέπεται, εξυπηρετούσε μάλλον τους Κ. Καραμανλή και Γ. Παπανδρέου που δεν ήθελαν και δεν είχαν κάτι καινούργιο να αντιτάξουν στα θέματα που θα έθεταν οι υπόλοιποι. Τελικά, δεν είναι και πολύ δημοκρατική η πολιτική του debate, αν αναλογιστούμε πως ξεκίνησε για να έχουν βήμα όλα τα κόμματα στην καθολική προβολή και παρουσίαση των θέσεών τους μέσω της τηλεόρασης. Ο χρόνος για ερωτήσεις και απαντήσεις λίγος, οι θεματικές ενότητες περιοριστικές και οι πολιτικοί προετοιμασμένοι να υπεκφεύγουν ή έχοντας αποστηθίσει απαντήσεις. Κερδισμένοι βγαίνουν οι μέτοχοι των σταθμών που έχουν εφημερίδες και στενές σχέσεις με κόμματα. Στέλνουν τους δημοσιογράφους τους, έχουν εκ των έσω ενημέρωση και κερδίζουν την εύνοια των κομμάτων που στηρίζουν.
Οι πολίτες όμως δεν πολυβγάζουν άκρη και δεν ικανοποιούνται από τέτοιου είδους γεγονότα(happening θα το χαρακτήριζα)που εντέλει δεν έχουν ουσία. Τίποτε καινούργιο, αυθόρμητο, ειλικρινές και παραγωγικό.
Πριν αποφασίσουν πότε θα γίνει επόμενο debate είναι καλό να σκεφτούμε αν και γιατί πρέπει να γίνεται κάτι τέτοιο. Ποια δημοκρατία καθορίζεται από ένα καθαρά τηλεοπτικό-και όχι πολιτικό- προϊόν; Οι δημοκρατίες υπήρχαν ακόμη κι όταν δεν είχε εφευρεθεί η τηλεόραση, πώς ξαφνικά μια ηλεκτρική συσκευή γίνεται η συνείδησή μας;
Τότε μάλλον θα επιλέξω να την βγάλω από την πρίζα και να την κάνω πλυντήριο. Χρησιμότερη συσκευή για συνείδηση, καθαρίζει, λευκαίνει και εξαφανίζει τις "βρωμιές", δεν τις καλύπτει απλώς.

Πέρασε κι αυτό το debate, όπως όλα τα προηγούμενα.

Διαφάνεια, πολιτική ευθύνη, ατιμωρησία, αγανάκτηση, κρίση, ανεργία και πολλά αυτο-εύσημα...
Αυτά είχε η τηλεοπτική αναμέτρηση των πολιτικών αρχηγών και έξι δημοσιογράφους να ρωτούν-μάλλον όχι επαρκώς- κάτι (μέσες-άκρες) από όλα όσα θέλει να ρωτήσει ο ελληνικός λαός.
Τί είδαμε, τί ακούσαμε και εντέλει, τι ζήσαμε πάλι οι πολίτες-τηλεθεατές-ψηφοφόροι-μαζοχιστές(γιατί είμαστε, μην κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας, δεν θέλω τέτοια χαζά) που αντί να βγούμε να χαρούμε το καλοκαιράκι, μείναμε σπίτι να παρακολουθήσουμε ό, τι πιο βαρετό, αλλά τουλάχιστον αξιοπρεπές, έχουμε δει. Παράπονο δεν έχω. Για πρώτη φορά, (καθώς δεν έχω αντέξει να δω προηγούμενο debate)δεν με έκανε να νιώσω την ανάγκη να χτυπήσω το κεφάλι μου στον τοίχο. Ε, είναι σημαντικό και αξιοσημείωτο. Βέβαια, θα έπαιρνα έναν υπνάκο ευχαρίστως.
Θέλω να ρωτήσω κι εγώ κάτι. Ποιον ικανοποίησε αυτή η αναμέτρηση; Ποιος έλαβε απαντήσεις για τα φλέγοντα θέματα; Ποιος μπήκε στην ουσία; Και μήπως τελικά οι πολιτικοί αρχηγοί θέλησαν να κάνουν μαθήματα στους δημοσιογράφους και οι τελευταίοι να κάνουν εντύπωση χωρίς κάτι ουσιαστικό ως αντίλογο στους πρώτους;
Ας ξεκινήσουμε με το γενικότερο θέμα του debate. Δυόμιση ώρες είναι αρκετές για να παρακολουθήσεις ένα τηλεοπτικό προϊόν και πιθανόν να καταλήξει κουραστικό. Δεν είναι όμως όσες χρειάζονται για να δώσουν απαντήσεις έξι πολιτικοί αρχηγοί που πρέπει να δώσουν το στίγμα των απόψεων των κομμάτων τους. Δεχόμαστε όλοι νομίζω πως πρέπει οι ερωτήσεις και οι απαντήσεις να είναι σύντομες και σαφείς. Δυστυχώς ούτε οι ερωτήσεις ήταν σύντομες, ούτε οι απαντήσεις σαφείς. Δεν υπήρχε διάλογος, αντίλογος και το λυπηρό είναι ότι συνδέουμε το μαλλιοτράβηγμα και τον ορυμαγδό με την υγιή ανταλλαγή απόψεων. Αυτό μας έμαθαν τα δελτία που παρουσιάζουν ή συμμετέχουν οι δημοσιογράφοι που υπέβαλαν τις ερωτήσεις. Αλλά θα ήθελα να ακούσω τον Κ. Καραμανλή να απαντά στα ερωτήματα του κ. Αλαβάνου, χωρίς φωνές, κλαυθμούς, οδυρμούς, προσβολές και αποπροσανατολισμό, το γνωστό "άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε". Δεν είχαμε τέτοιες αντιδράσεις ευτυχώς, αλλά δεν είχαμε και διάλογο, δυστυχώς.
Αυτό θέλαμε να δούμε. Να ανοίξουν το θέμα του Βατοπεδίου, της Siemens, των δομημένων ομολόγων, του Παυλίδη. Αντ' αυτού, ο κ. Καραμανλής πήρε ακόμη μια φορά την πολιτική ευθύνη, είπε ότι έχει γίνει ό, τι καλύτερο θα μπορούσε και μας διαβεβαίωσε πως κανείς υπουργός από την δική του κυβέρνηση, αλλά και του ΠΑΣΟΚ δεν καταχράστηκε ηθελημένα δημόσιο χρήμα. Έγινε εκπρόσωπος τύπου του ΠΑΣΟΚ ή απλούστατα βλέπει την άνοδο του Γ. Παπανδρέου και τις αντιδράσεις για τη διαφήμιση με τα παπαγαλάκια και αποφάσισε να ισοσκελίσει τη χασούρα ψήφων;
Από την άλλη ο κ. Καρατζαφέρης ακόμη μια φορά ξεδίπλωσε όλο του το ταλέντο στον λαϊκισμό και την εφετζίδικη ευγένεια. Ως πολιτικός αρχηγός, είναι δυνατόν να απευθύνεσαι στον δημοσιογράφο προσφωνώντας τον "συνάδελφε"; Προσπαθούσε να κερδίσει την εύνοια των δημοσιογράφων, των πολιτών με το πρόσωπο του "είμαι ένας από σας" και να κερδίσει την συμπάθεια των πληγέντων με την απόδειξη της τράπεζας ότι έβαλε ΈΝΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ ΕΥΡΩ στο ταμείο φτώχειας; Ένας από τους ανθρώπους που γνωρίζω πάντως δεν είναι, καθώς δεν διαθέτουν ένα εκατομμύριο, όχι σε ευρώ, ούτε και με το παλιό νόμισμα, σε δραχμές. Μετά, σου λέει, τέλος ο διαχωρισμός των κομμάτων σε αριστοκρατία-αστούς, μικροαστούς και εργατική τάξη. Μα αν δεν είναι το ΛΑ.Ο.Σ το κατεξοχήν αστικό κόμμα, ποιο θα μπορούσε να είναι με αρχηγό καναλάρχη, εκδότη κλπ;
Τι να δείξει, την φιλευσπλαχνία του, την ανθρωπιά του; Με τι; Με τα δημόσια χρήματα που παίρνει από τους πολίτες (με ξένα κόλλυβα μνημόσυνο εν ολίγοις) για να τα δώσει στους πληγέντες του προπερασμένου καλοκαιριού και να φτιάξει το προφίλ του πολιτικού με αισθήματα, γενναιοδωρία και αλτρουισμό. Το κακό δεν είναι τόσο τι κάνει ο κ. Καρατζαφέρης για να κερδίσει ψήφους, το κακό είναι ότι υπάρχουν πολίτες που βλέποντας να σηκώνει την απόδειξη πείστηκαν να τον ψηφίσουν και μάλλον θα το κάνουν. Ακόμα δεν μάθαμε να βλέπουμε πίσω από τα προφανή, να διαβάζουμε τα ψιλά γράμματα στα συμβόλαια που βάζουμε την υπογραφή μας. Συμβόλαιο είναι η ψήφος μας και δεν χαρίζεται σε κανέναν. Το υπογράφουμε για τέσσερα χρόνια και θα πληρώνουμε τις δόσεις της απόφασής μας ανάλογα με το πόσο κοστολογούν τον εαυτό τους οι εκλεγμένοι βουλευτές και ευρωβουλευτές μας.
Η κα Α. Παπαρήγα απ' την άλλη πλευρά, δείχνει να αδιαφορεί για την πολιτική διαμάχη. Δεν είναι κακό να είσαι ψύχραιμος και να μην οδηγείσαι σε ακρότητες που θα σε φθείρουν και δεν θα φέρουν αποτέλεσμα, αλλά από αυτό μέχρι να επαναπαύεσαι στο ρόλο του τρίτου κόμματος της Ελληνικής Βουλής, με μονοψήφια ποσοστά, είναι μεγάλη απόσταση και αρχίζει να γίνεται γραφικό. Ήταν ήρεμη και χωρίς πανικό να φανεί χαλαρή, διαλλακτική και σίγουρη, κάτι που οι τρεις εκ των τεσσάρων κυρίων πάσχιζαν να μας πείσουν. Εκτιμήθηκε το γεγονός πως, όταν ο κ. Ευαγγελάτος τη ρώτησε για τις κατηγορίες πως το ΚΚΕ έχει δοσοληψίες με τον ΟΠΑΠ, εκείνη απάντησε πως εκείνος που κατηγορεί πρέπει να αποδείξει τους ισχυρισμούς του, όχι αυτός που κατηγορείται και πως δεν θα φτάσει σε δικαστική διαμάχη, γιατί η πολιτική ζωή δεν πρέπει να απασχολεί τη δικαιοσύνη. Ας μην ξεχνάμε ότι έχουμε Δημοκρατία(όρκο δεν παίρνω), τουλάχιστον αυτό ορίζει το Σύνταγμα. Ελευθερία του λόγου, της σκέψης και διακίνησης των ιδεών, το αν κάποτε γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης και καταχράται η ελευθερία είναι ένα θέμα που θέλει μεγάλη κουβέντα και δεν είναι της παρούσης.
Η κα Παπαρήγα έδινε σχετικά σύντομες απαντήσεις, χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια να πείσει για κάτι, αλλά ούτε και να επιτεθεί στα δυο μεγάλα κόμματα πέραν μερικών αναμενόμενων αιχμών. Ή ξαφνικά γίναμε πολιτισμένοι (αν υποψιαστώ πως γίναμε Ευρωπαίοι σε χρόνο μηδέν δεν θα το αντέξω, το δηλώνω. Εγώ πού ήμουν;) ή δεξιοί, κεντρώοι, αριστεροί έφτιαξαν μια ωραία συντεχνία για να υπάρχει η ισορροπία που βολεύει όλους, να μην διαταραχθεί η ηρεμία που έχουν.
Φαντάζεστε να γίνει κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ με πρωθυπουργό τον Γ. Παπανδρέου και τον Καραμανλή αξιωματική αντιπολίτευση; Καλά, ο Καραμανλής μπορεί και να ξέρει να το διαχειριστεί, αν όμως βγουν σκάνδαλα στον Παπανδρέου πώς θα καλύψει τους υπουργούς του και όχι μόνον; Ο Σημίτης μες στα σαρδάμ έκρυβε κι άλλα που ίσως δεν μάθουμε και ποτέ, ο Καραμανλής επέλεξε να μην εμφανίζεται για να μην πέφτει το βάρος των σκανδάλων σ' εκείνον, ο κληρονόμος του ΠΑΣΟΚ με δηλώσεις:το κόμμα με το σήμα του δείχνει τον οικολογική του ευαισθησία, έχουμε τον ήλιο και είναι πράσινος, τι θα μπορούσε να καταφέρει; Το γεγονός πως δυο γενιές Παπανδρέου αποτελούσαν την αφρόκρεμα της πολιτικής ζωής του τόπου, δεν σημαίνει πως μπορούν να ακολουθήσουν όλοι οι επόμενοι τα βήματα των προγόνων τους. Δεν αμφισβητώ ότι είναι ένας έξυπνος και μορφωμένος άνθρωπος με καλές προθέσεις, αλλά μάλλον δεν αρκούν για να γίνει κάποιος πολιτικός ηγέτης. Η λέξη ηγέτης χρειάζεται άλλα στοιχεία και ορισμό. Διαφορετικά όλοι οι έξυπνοι, μορφωμένοι και καλοί άνθρωποι θα διέπρεπαν στην πολιτική. Και ιδίως τα τελευταία χρόνια δεν συναντήσαμε πολλούς έξυπνους ή καλούς πολιτικούς στην διεθνή πολιτική σκηνή (για παράδειγμα Τζορτζ Μπους, Νικολά Σαρκοζί, Σίλβιο Μπερλουσκόνι).
Μόνο ο κ. Αλ. Αλαβάνος ήταν οξύτερος, ανέβαζε τον τόνο της φωνής του και απηύθυνε ευθείες ερωτήσεις στον πρωθυπουργό που, φυσικά, στα πλαίσια της λογομαχίας, καθώς δεν υπήρχε η δυνατότητα αλλά ούτε και η διάθεση προφανώς, δεν έπαιρνε απάντηση. Η παρουσία του κ. Αλαβάνου αντί του Αλ. Τσίπρα εγείρει ερωτήσεις και συζητήσεις, αλλά πιστεύω πως οι δημοσιογράφοι που έθεταν τις ερωτήσεις στάθηκαν περισσότερο απ' ό, τι θα έπρεπε σ' αυτό. Ας μην ξεχνάμε πως μέχρι πέρσι πρόεδρος του ΣΥ.ΡΙΖ.Α ήταν ο Αλέκος Αλαβάνος και πως έχει χρόνια εμπειρίας και στο Ευρωκοινοβούλιο. Δόθηκε η εντύπωση πως η λογομαχία έγινε στα πλαίσια των βουλευτικών εκλογών και όχι των Ευρωεκλογών. Δεν ακούστηκε κάποιο σχέδιο από τους εκπροσώπους των κομμάτων που θα προτείνουν στο Ευρωκοινοβούλιο, έμειναν στα στεγανά των εγχώριων θεμάτων κι αυτά επιφανειακά.
Το είδαμε, το σχολιάσαμε, κουραστήκαμε, βαρεθήκαμε, απογοητευθήκαμε ακόμα λίγο και ο καιρός χάλασε...
Να δείτε που έχουν μέσον και στον καιρό(κι ο Μητσοτάκης μια χαρά την κάνει τη δουλειά), για να μας χαλάσει η διάθεση, να βρέχει το τριήμερο του Αγ. Πνεύματος και αντί να πάνε στην παραλία οι ψηφοφόροι να πάνε στις κάλπες.
Αχ, βρε Έλληνα, μια ζωή...και κερατάς(μετά συγχωρήσεως) και δαρμένος(μετά θλίψης)!