Εν μέσω καλοκαιριού εμφανίζεται ένα καινούργιο, ιδιαίτερο, ατμοσφαιρικό τραγούδι δια χειρός Γεράσιμου Ευαγγελάτου (στους στίχους) και Στάμου Σέμση (στη μουσική) με την φωνή της Νατάσσας Μποφίλιου.
Για όσα δεν μπορούν να γίνουν τόσο απλά. Για τα αισθήματα που δεν μπορείς να διαγράψεις, να βάλεις σε κουτάκια, να ορίσεις, να εξηγήσεις, να εξαφανίσεις.
Ένα υπέροχο τραγούδι που "παίζει" διαρκώς στο μυαλό μου τις τελευταίες μέρες, χωρίς να είναι κάτι χαρούμενο, αλλά έχοντας μια γλυκιά μελαγχολική μελωδία που με συντροφεύει σταθερά είναι τα "Καραβάκια".
Κάθε τέτοια εποχή έχω κι από ένα τραγούδι-κόλλημα που αναφέρεται σε πολλών ειδών ταξίδια- δεν ξέρω για ποιο λόγο, κάτι συμβαίνει μάλλον υποσυνείδητα.
Είναι, ωστόσο, μια πολύ καλή ευκαιρία να ανακαλύψουμε ένα τραγούδι, όχι από τα πιο γνωστά του Θέμη Καραμουρατίδη, του Γεράσιμου Ευαγγελάτου και της Νατάσσας Μποφίλιου.
Σαν σήμερα γεννήθηκε η Τάνια Τσανακλίδου, μία από τις πιο αγαπημένες μου φωνές, μια γυναίκα αέρινη, αλλά συνάμα και γήινη, που εκπέμπει ζεστασιά, τρυφερότητα κι αλήθεια.
Να είναι πάντα καλά και να συνοδεύει στιγμές κι αισθήματα...
Είναι από αυτά τα τραγούδια που τα αγαπάς στίχο-στίχο, που κάτι μέσα τους, από τη μελωδία, τα λόγια την ερμηνεία μέχρι το συναίσθημα που σου δημιουργούν ταιριάζει τόσο σ' εσένα που το σιγοψιθυρίζεις σε ανύποπτο χρόνο. Και αν μη τι άλλο, είναι σύνθεση του Σταμάτη Κραουνάκη και στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου, αν προσθέσουμε και την ερμηνεία της Άλκηστης Πρωτοψάλτη, τότε μόνο αγαπημένο θα μπορούσε να είναι!
Είκοσι χρόνια μετά την πρώτη κυκλοφορία του και ακόμη είναι τόσο ζωντανό τραγούδι!
Όλοι μας, αυτή την περίοδο, αισθανόμαστε ασφυξία σαν αυτή που περιγράφουν οι στίχοι του κομματιού. Η καθημερινότητα, οι υποχρεώσεις που αυξάνονται, η αίσθηση ανεπάρκειας που νιώθουμε, αλλά και αδυναμίας να βοηθήσουμε τους άλλους, οι ανάγκες που είναι πάντα εκεί κι όσο τις παραμερίζουμε τόσο περισσότερες και πιο απαιτητικές γίνονται κι όλο πιο καταπιεσμένες. Κι έρχονται στιγμές για όνειρα, για πολλά όνειρα: μακρινά ταξίδια, εξάλειψη προβλημάτων και προβληματισμών, ένας κόσμος πολύχρωμος, γελαστός, φωτεινός και γεμάτος αγάπη και δημιουργικότητα, χωρίς άγχη, χωρίς φόβο, χωρίς έξωθεν κι έσωθεν πίεση και καταπίεση, που δεν χρειάζεται ν' αγανακτήσεις, να θυμώσεις, να πληγωθείς, να ματαιωθείς, να μετρήσεις τραύματα και απώλειες. Ένας κόσμος όπως θα έπρεπε να είναι, αλλά δεν είναι. Όλοι βιάζονται, αγχώνονται, θυμώνουν, στεναχωριούνται, είναι επιθετικοί, ανυπόμονοι, δεν έχουν χρόνο (πέρα από χρήμα), διάθεση, χαρά, χαμόγελο, ελπίδα. Κι αυτό είναι το χειρότερο απ' όλα. Γι' αυτό: μην ξεχνάς να νιώθεις, να μην χάνεις την ελπίδα, να μην παραγκωνίζεις όσους στ' αλήθεια αγαπάς, σ' αγαπούν και αποδέχεστε ο ένας τον άλλο ολόκληρο, χωρίς προσθαφαιρέσεις, με όσα αγαπάς και όσα δεν σ' αρέσουν.
Για όλους μας που λίγο ή πολύ νιώθουμε πως αγωνιζόμαστε για πράγματα απλά κι αυτονόητα στον κόσμο εκεί έξω, αλλά και βαθιά μέσα μας με τον ίδιο μας τον εαυτό, αφού δεν μπορούμε να μπούμε σ' ένα υπερωκεάνιο, ας το απολαύσουμε μελωδικά για μερικά λεπτά.
Καλή μας εβδομάδα!
Τόσο καπνό που πίνω μέσα μου
άμα τον είχα ταξιδέψει,
θα 'χα γυρίσει όλη τη γη
από τη νύχτα ως την αυγή
παρά που λες πως μ' αγαπάς
να 'χα πιστέψει.
Γιατί τώρα είναι σπάνιο
να ξοφλήσω το δάνειο
που 'χα πάρει απ' το χθες
για να ελπίζω
σ' έναν αγώνα τιτάνιο
σαν υπερωκεάνιο
μες την ομίχλη στεριά να σφυρίζω.
Παναγιά μου εσύ του Νοτιά της καρδιάς μου η γη ξενιτιά
της καρδιάς μου η γη
μια βαθιά πληγή που την κλείνει του χρόνου η φωτιά.
Ευελπιστώντας ο Φεβρουάριος να συνεχίσει πολύ καλύτερος απ' όσο ξεκίνησε -που είχε μεν πολύ ωραίες στιγμές, ανθρώπους, αλλά είχε και κάμποσα καθόλου αμελητέα εμπόδια- γεμίζουμε και μοιράζουμε θετική ενέργεια μαζί με την υπέροχη λιακάδα που έχει έξω, με ένα γλυκό, χαρούμενο και άκρως εύστοχο τραγούδι το "Σ' αγαπώ θα πει" με την φωνή του ηθοποιού Θανάση Αλευρά, στίχους της Ελεάνας Βραχάλη και μουσική του Θέμη Καραμουρατίδη.
Απολαύστε με διάθεση Μαίρη Πόπινς(ακούστε το και θα θέλετε να πετάτε)!
Τα ξημερώματα έφυγε από τη ζωή ο στιχουργός Άλκης Αλκαίος σε ηλικία 63 ετών, μετά από μάχη με τον καρκίνο. Οι στίχοι του και οι συνεργασίες του μας συντροφεύουν εδώ και δεκαετίες, θα συνεχίσουν να το κάνουν, αυτό είναι βέβαιο. Ωστόσο, η απώλεια παραμένει μεγάλη, κυρίως για την οικογένειά του και τους αγαπημένους του ανθρώπους, αλλά και για όλους όσοι αγαπήσαμε τους στίχους του. Έφυγε, άλλωστε, πολύ νέος.
Η κηδεία του θα πραγματοποιηθεί αύριο Τρίτη, στη γενέτειρά του, Πάργα.
Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε εδώ: http://www.lifo.gr/now/culture/20294
Τον αποχαιρετούμε με δύο από τα ωραιότερα τραγούδια του, το πρώτο από τον Διονύση Θεοδόση και το δεύτερο, από τον Δημήτρη Μητροπάνο που μας άφησε (νωρίς) κι εκείνος αυτή τη χρονιά.
Αυτό θα πει χαρά και φωτεινή διάθεση! Μαριέττα Φαφούτη (μία από τις μεγάλες μου καλλιτεχνικές αδυναμίες) και Tareq τραγουδούν με πολύ κέφι και ανεμελιά ένα άκρως μεταδοτικό τραγούδι...
Λίγη -έως πολλή- θετική ενέργεια και χαμόγελο πάντα χρειάζεται. Για όλα όσα υπάρχουν στη ζωή μας και είμαστε ευτυχείς και ευγνώμονες, αλλά και για όσα περιμένουμε να έρθουν και να δώσουν κι άλλο φως, ένα είναι το τραγούδι(με μεγάλες προσδοκίες βεβαίως, διότι ο ξεροκέφαλος ο άνθρωπος δεν μαθαίνει!)...
Μια Κυριακή που ο χειμώνας κάνει αισθητή την παρουσία του, επιμένοντας να μας υπενθυμίζει ότι ήρθε αποφασισμένος να μείνει, χρειάζεται κάτι που να ηρεμεί, να γαληνεύει και κυρίως, να μας ζεσταίνει.
Τί λέτε, να χορέψουμε;
Nouvelle Vague- Dance with me
Υ.Γ. Εδώ που τα λέμε, εγώ είμαι υπέρ της αγάπης, της αγκαλιάς, της τρυφερότητας και της ζουζουνιάς ως τρόπο καταπολέμησης του κρύου, διότι όταν είναι ζεστή η καρδιά, ζεσταίνεσαι ολόκληρος. Ξαφνικά το κρύο αποκτά μικρότερη σημασία, τό 'χει αυτό η ανθρώπινη φύση, γεννά αγάπη σε ποσότητες που εκμηδενίζουν τις τιμές που γράφουν τα θερμόμετρα, οι λογαριασμοί, οι εφημερίδες.
Αγάπη και μουσική, βέβαια, αποτελούν τον ιδανικό συνδυασμό!
Σήμερα αυτό το τραγούδι το είχα τρομερή ανάγκη, η μελωδία του, οι στίχοι, οι φωνές, Αφροδίτη Μάνου πρώτη κι από κάτω ο Λουκιανός Κηλαηδόνης, η νοσταλγία μιας άλλης εποχής, όλα ήταν απαραίτητα.
Αυτό το ταξιδιάρικο "Αμόρε μίο" που μοιάζει ν' ακολουθεί το κύμα που απαλά χτυπά το γιαλό, είναι απαραίτητο σήμερα...
Άνοιξε μωρό μου την κουρτίνα
μην τα παίρνεις όλα σοβαρά
είναι γάτα εφτάψυχη η Αθήνα
θα τα καταφέρει μια χαρά είναι γάτα εφτάψυχη η Αθήνα
θα τα καταφέρει μια χαρά.
Αμόρε μίο
εμείς οι δυο
και το φεγγάρι
μαργαριτάρι
αμόρε μίο
εμείς οι δυο
σ' αυτή την πόλη
που 'φυγαν όλοι.
Δεν παθαίνει τίποτα η Ελλάδα
δυόμισι χιλιάδες χρόνια ζει
δώσε μου κι εμένα μια βδομάδα φτάνει μόνο να 'μαστε μαζί
Μερικές μέρες περνούν πιο δύσκολα από άλλες, μερικά αισθήματα εμπεριέχουν ασφυξία, ενώ άλλα βαθιά ανάσα, μερικά χαμόγελα χρειάζονται μεγαλύτερη προσπάθεια από άλλα αυθόρμητα, μερικές κουβέντες ακούγονται πιο σφοδρές υπό συνθήκες και μερικές φορές η μοναξιά, η μέσα μοναξιά που δεν έχει να κάνει με τους ανθρώπους γύρω, είναι σχεδόν εκκωφαντική. Θα μπορούσε, βέβαια, να είναι και πολύ χειρότερη...σπαρακτική.
Κι είναι κι οι ερωτήσεις που γίνονται όταν δεν έχεις απαντήσεις, αλλά κι οι απαντήσεις που δίνονται, όταν έχεις στερέψει πια από ερωτήσεις και μένουν μετέωρες ν' αναζητούν προορισμό...
Αυτό το μυαλό που δεν ησυχάζει ποτέ είναι το πρόβλημα, που θες να μην απαιτείται καμία απολύτως σκέψη και βιαστική απόφαση, απλώς να κάτσεις για 5 λεπτά με το μυαλό σου άδειο ή έστω, με λίγη πνευματική ηρεμία κι ησυχία, αλλά δεν μπορείς. Δεν ξέρω ποιος δεν έχει ένα μυαλό που να προσπαθεί απεγνωσμένα να βάλει σε σειρά ένα σωρό πράγματα, αλλά είναι εξουθενωτικό.
Επειδή στο δικό μου επικρατεί ένα μικρό χάος τις τελευταίες εβδομάδες νομίζω πως το παρακάτω κομμάτι είναι ό,τι πρέπει.
Ένα τραγούδι από την αγαπημένη φωνή της Άλκηστης Πρωτοψάλτη, σε μελωδία της Ευανθίας Ρεμπούτσικα και στίχους της Ρεβέκκας Ρούση. Ένα τραγούδι που καταφέρνει μέσα στη μελαγχολία του τίτλου και των στίχων να σε δροσίσει και να σε κάνει να πάρεις μία βαθιά ανάσα. Απαραίτητη, είναι η αλήθεια.
Τελικά, ποιο είναι χειρότερο, να λυπάσαι για το αύριο, να το φοβάσαι ή να μην το περιμένεις;
Σαν σήμερα το 1934 γεννήθηκε ο Leonard Cohen, ένας από τους πιο πολυπράγμονες(ταλαντούχους σε όλους τους τομείς) και ιδιαίτερους καλλιτέχνες. Συνθέτης, στιχουργός, ερμηνευτής, ποιητής, συγγραφέας, αλλά και ένα συνονθύλλευμα εθνικοτήτων από Ευρώπη και Αμερική που βγαίνει με έναν χαρακτηριστικό τρόπο σε κάθετί με το οποίο καταπιάνεται και δημιουργεί...
Και εδώ που τα λέμε, έχοντας ζήσει (τον έρωτά του με την Marianne C. Stang Jensen Ihlen, για την οποία γράφτηκε το So long Marianne) στην Ύδρα τη δεκαετία του '60, είναι κάπως πιο κοντά σ' εμάς, στον τρόπο ζωής, στο μεσογειακό μας ταπεραμέντο κι ερωτισμό. Τα ξέρει, άλλωστε, καλά.
Ας τον απολαύσουμε σε μία από τις εξαιρετικές του ερμηνείες για να του ευχηθούμε να τα εκαστοστήσει...
Για έναν ανεξήγητο λόγο αυτό το τραγούδι με γεμίζει αισιοδοξία, χαρά, κέφι και εξαφανίζει τη μελαγχολία που κουβαλά η βροχή. Μπορεί να ευθύνεται η φωνή της Τάνιας Τσανακλίδου, η μουσική του Γιάννη Σπανού ή οι στίχοι του Τάκη Καρνάτσου. Δεν ξέρω και δεν έχει και μεγάλη σημασία.
Αλλά εγώ πάντα χαμογελώ και το χρειάζομαι επειγόντως όταν βρέχει για να μου διώξει το γκρίζο από την καρδιά και τη διάθεση.
Ένα τραγούδι που το είχα ξεχάσει -κι ευτυχώς μου το θύμισαν- μιλώντας για ένα πάθος πρωτόφαντο και μαγικό, ντυμένο με υπέροχη, αισθαντική και ταξιδιάρα μελωδία.
Οι ερωτικοί και λυρικοί στίχοι, καθώς και η μελωδία, ανήκουν στον Δημήτρη Λάγιο.
Σαν κάτι παλιό, μυστηριώδες, ερχόμενο από τα βάθη του χρόνου, της μνήμης, της καρδιάς και των ονείρων που μόλις το ξανασυναντάς έχεις το ίδιο αίσθημα, σαν να ήταν πάντα εκεί κι ας μην το είχες καταλάβει. Γιατί πάντα μπορεί να εκπλήσσεσαι με τους άλλους, με τον εαυτό σου, με την αλληλεπίδραση των δύο, με το μεγαλείο του συναισθήματος και την ίδια την πραγματικότητα.
Τί πάθος...!
