Επιστροφή στα θρανία...

Αυτή η διαδοχή των εποχών και η επανάληψη των κύκλων είναι αναπόφευκτη, αλλά το καλό μέσα σ' όλα είναι πως ποτέ δεν γίνεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Κι έτσι μέσα στην αδιατάραχτη (κι αυτό δεν είναι κακό) σειρά συμβαίνουν πράγματα όμορφα, αναπάντεχα, που σε ξαφνιάζουν δίνοντας στην ρουτίνα μια νότα χαράς, ελπίδας κι αισιοδοξίας, κάνοντας όλα εκείνα που ξέρεις μ' έναν συγκεκριμένο τρόπο να μοιάζουν ολοκαίνουργια, πρωτόφαντα και γοητευτικά. Αυτή είναι αξία ανεκτίμητη.
Σήμερα ξεκινά η σχολική χρονιά για μικρούς, λίγο μεγαλύτερους, αλλά και για όλους. Κάποιοι φοβούνται το άγνωστο, άλλοι προσδοκούν το καινούργιο εναγωνίως, άλλοι μουτρώνουν για το καλοκαίρι που πέρασε (κι όμως είναι ακόμη εδώ), άλλοι αγχώνονται για τη χρονιά που έρχεται, τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις που κουβαλά, άλλοι χαίρονται που ξαναβρίσκουν τους φίλους τους κι άλλοι περιμένουν να τελειώσει επιτέλους αυτή η δωδεκαετής επανάληψη της επιστροφής σε ένα χώρο που μόνο χαρά δεν τους προκαλεί για να ξεκινήσει η ζωή τους. Για αυτούς τους τελευταίους βλέπετε αυτά τα δώδεκα χρόνια είναι απλώς μια ανυπόφορη, αλλά υποχρεωτική παρένθεση μέχρι τα 18 και την εισαγωγή σε μια σχολή και τη ζωή που θεωρητικά την ορίζεις με τον δικό σου τρόπο και όχι με τα μέτρα της μικρής κοινωνίας που λέγεται σχολείο.
Μιλώντας για μένα, ειλικρινά δεν νοσταλγώ τα σχολικά χρόνια, δεν θα γύριζα ποτέ ξανά σ' αυτά, για κανέναν λόγο. Είμαι ευτυχής που τέλειωσαν και η σκέψη να επαναληφθούν με γεμίζει τρόμο, ένας εφιάλτης.
Προφανώς και υπήρξαν ευχάριστες, όμορφες και σημαντικές στιγμές, όπως και άνθρωποι αντίστοιχα, αλλά το γενικό συναίσθημα δεν είναι όμορφο. Δεν μου έλειψε και δεν μου λείπει, χαίρομαι αφάνταστα που κάθε 11η του Σεπτέμβρη δεν χρειάζεται να πάω στο σχολείο και να συναντήσω ένα σωρό ανθρώπους που δεν με ενδιαφέρουν, να επιστρέψω στα άγχη για τα μαθήματα και τους βαθμούς (είμαι και αγχώδης άνθρωπος τί να κάνω;!) και να είμαι υποχρεωμένη για τους επόμενους εννέα μήνες να περνώ τη μισή μου μέρα εκεί και την υπόλοιπη διαβάζοντας μέσα στο άγχος για αυτό.
Γνώρισα -ελάχιστους είναι η αλήθεια, αλλά- καταπληκτικούς δασκάλους-καθηγητές και ανθρώπους, που μέσα στο σύνολο έκαναν τη διαφορά, γίνονταν το κίνητρο κι ο λόγος να προσπαθώ όλο και περισσότερο και να χαίρομαι που πηγαίνω στο σχολείο, ένα μέρος που ειλικρινά με αρρώσταινε λόγω άγχους, γιατί ως τέτοιο και μόνο το έβλεπα.
Όπως. λοιπόν, γίνεται εύκολα κατανοητό δεν ανήκω σε εκείνους που χαίρονταν κάθε Σεπτέμβρη, αλλά από την άλλη, θεωρούσα απαράδεκτο από τη στιγμή που το σχολείο μπορεί να σου προσφέρει ό,τι τέλος πάντων μπορεί, να μην εμφανίζεσαι, να κάνεις "κοπάνες", να είσαι ασυνεπής, να μην σέβεσαι τον χώρο, τους ανθρώπους, τον ρόλο που διαδραματίζει, ακόμη κι αν θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερος, ουσιαστικός, ενδιαφέρων και χρήσιμος.
Αυτό, λοιπόν, ας κρατήσουμε. Εκμεταλλεύσου τη γνώση, την παιδεία, τις δυνατότητες που μπορεί να σου προσφέρει, αλλά και τους ανθρώπους που έχουν όλοι την καλή διάθεση, ικανότητα και μεταδοτικότητα να σου ανοίξουν νέους γνωστικούς ορίζοντες και να σου δείξουν νέους τρόπους θέασης των πραγμάτων.
Στο κάτω-κάτω, κάποτε τελειώνει κι έρχεται η πραγματική ζωή με τις απομυθοποιήσεις, αλλά και τις δυσκολίες να σου διδάξει πως όλα για κάποιο λόγο είναι χρήσιμα, άλλα λιγότερο και άλλα περισσότερο.

Να έχετε μια δημιουργική χρονιά λοιπόν, εσείς οι μικροί κι εσείς οι μεγάλοι. Όσο για εσάς τους γονείς, μην πανικοβάλλεστε, μην συγκρίνετε τα παιδιά σας με τα υπόλοιπα, μην τα φορτώνετε με τις δικές σας προσδοκίες και απωθημένα. Να τα αγαπάτε, να τα στηρίζετε, να τους δείχνετε σεβασμό και να τους δίνετε κίνητρο, όχι την επιβράβευση, αλλά τον ανεκτίμητο πλούτο της γνώσης. Γιατί δυνατός είσαι όταν ξέρεις αυτά που οι ισχυρότεροι θα ήθελαν να αγνοείς. Εμφυσήστε τους την όρεξη να μαθαίνουν, να εμβαθύνουν στη γνώση πέρα από το σχολείο, όχι σαν υποχρέωση ή βαθμοθηρία, αλλά σαν μια εσωτερική ανάγκη.
Αυτά τα παιδιά θα είναι και ευτυχισμένα και χρήσιμα.
Και κάτι εξίσου σημαντικό: στο σχολείο μαθαίνεις να ξεχωρίζεις σιγά-σιγά τους ανθρώπους που θέλεις συνοδοιπόρους στη ζωή σου και εκείνους με τους οποίους δεν μπορείς να συμπορευτείς. Συνήθως δια της ατόπου, αλλά όταν είσαι μικρός -μη σου πω κι όταν μεγαλώσεις- έτσι μαθαίνεις, κάνεις επιλογές κι αν βγουν λαθεμένες την επόμενη φορά ξέρεις να τις αποφεύγεις. Εκτός πια κι αν δεν είσαι θιασώτης της ρήσης "το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού", αλλά ολίγον τι μαζοχιστής.
Κι όποιος είναι να μείνει, θα μείνει κι όποιος πρέπει να φύγει καλά θα κάνει. Μέσα σ' όλα αυτά μαθαίνεις να αγαπάς τον εαυτό σου όπως είναι, να αντέχεις τη διαφορετικότητά σου και να μην γίνεσαι μάζα, αλλά να μπορείς να συνυπάρχεις όσο πιο αρμονικά γίνεται στο σύνολο.
Καλή σχολική χρονιά!

Μαθαίνοντας να βαδίζεις σε μια νέα εποχή...

                          

Συνειδητοποιείς ότι ξαφνικά πρέπει να καταλάβεις έναν κόσμο που στα μάτια σου μοιάζει ολοκαίνουργιος, γκρεμίζοντας παλιά στερεότυπα, πρότυπα, παλιές αξίες που ίσως τελικά να αποδεικνύονται ανάξιες...
Κι αρχίζεις να μαθαίνεις έναν ολόκληρο κόσμο απ' την αρχή, να αποκαθηλώνεις, να απομυθοποιείς, να αναθεωρείς το άξιον θαυμασμού και το παρωχημένο, το ξεφτισμένο, το επίπλαστο απ' το αυθεντικό. Δηλαδή, αλλάζεις εποχή, κλείνεις κύκλους, ανοίγεις νέους, ενηλικιώνεσαι. Κι όποιος πει ότι είναι εύκολο ή έχει τρομερή προσαρμοστικότητα και ικανότητα να διαχωρίζει το συναίσθημα από τη λογική χωρίς κόστος, ή λέει αναίσχυντα ψέματα.
Αυτό μου συμβαίνει τον τελευταίο καιρό. Αυτή η χρονιά ήταν γεμάτη αλλαγές, αποχωρισμούς, νέες αποφάσεις, αντιμετώπιση κρίσεων εσωτερικών και εξωτερικών, συνειδητοποίηση ότι ήρθε η ώρα να κλείσουν κύκλοι για ν' ανοίξουν νέοι. Όχι χωρίς κόστος, βέβαια, αλλά θέλω και ξέρω ότι πρέπει να γίνει.
Έβγαλα από τη ζωή μου όσους και ό,τι τη βάραιναν, έληξα σχέσεις που δεν υπήρχε λόγος να τραβιούνται από τα μαλλιά, επαναπροσδιόρισα εμένα, τον τρόπο που θέλω να σχετίζομαι με τους ανθρώπους και τις σχέσεις μου μαζί τους, είπα σε καθέναν τί θέλω από τη σχέση μας και τί χρειάζομαι απ' αυτή, ξεκαθάρισα μέσα μου τί δεν θέλω να επαναλάβω ως μοτίβο και τί πρέπει να προσέξω. Άρχισα να δείχνω την αλλαγή, χωρίς να αυτοπεριορίζομαι και μένοντας σταθερή σ' αυτά που χρειάζομαι και επιθυμώ.
Αποχαιρέτησα έναν πολύ αγαπημένο μου άνθρωπο και ανησυχώ μήπως ακόμη δεν έχω συνειδητοποιήσει ότι έφυγε και ότι πια μας χωρίζουν δεκάδες χιλιάδες μίλια, έτσι ώστε όταν το συνειδητοποιήσω δεν θα ξέρω πώς να το αντιμετωπίσω. Προβληματίζομαι ότι ίσως βρίσκομαι σε άρνηση, ότι προσπαθώντας να με προφυλάξω πάγωσα τα αισθήματά μου κι αυτό δεν θέλω σε καμία περίπτωση να συμβεί.
Απ΄την άλλη, μου συμβαίνει ό,τι και σε κάθε άλλον ενήλικα. Σκέφτομαι τις υποχρεώσεις, όσα θέλω, αλλά πρακτικώς δεν γίνονται, τους συμβιβασμούς που πρέπει να κάνω νιώθοντας ότι ασφυκτιώ. Κι όλα αυτά μες στο καλοκαίρι. Γιατί από Σεπτέμβρη θα είναι πια γεγονός οι κύκλοι που έκλεισαν και θα πρέπει να ανοίξω νέους, με τη θλίψη του αποχωρισμού και την αγωνία του καινούργιου ξεκινήματος. Μα ήρθε η ώρα. Το ξέρω. Και δεν είμαι η μόνη, είμαστε πολλοί που αυτό το καλοκαίρι καταλάβαμε ότι αλλάζουμε εποχή και φάση ζωής, ότι θέλουμε άλλα πράγματα απ' αυτά που είχαμε, ότι χρειαζόμαστε μια εξέλιξη κι ότι αναπόφευκτα κάποια πράγματα πρέπει να τελειώσουν.
Μουδιασμένο το καλοκαίρι του 2013, αλλά και αναπάντεχα θετικό. Από εκεί που δεν το περιμένεις μπορεί να κάνει την ανατροπή κι εκεί που νιώθεις ότι μια θηλιά είναι δεμένη γύρω απ' το λαιμό σου και σε πνίγει, γίνεται κάτι και παίρνεις μια βαθιά ανάσα, ίσα να πεις ότι υπάρχει ελπίδα. Σαν μια τυχαία συνάντηση με φίλους που αλλιώς την έχεις κανονίσει κι αλλιώς καταλήγει. Προστίθενται κι άλλοι που δεν είχες σκεφτεί αρχικά, όλοι αγαπημένοι, και περνάς ένα από τα ωραιότερα καλοκαιρινά μεσημέρια σου, χωρίς τίποτε το εντυπωσιακό ή το πρωτότυπο, απλώς με τους ανθρώπους που αγαπάς και σ' αγαπάνε, την οικειότητα που ξαναθυμάσαι ότι έχετε, τις σοβαρές κι αστείες κουβέντες, το μοίρασμα των προβληματισμών και σκέψεων για το μέλλον, τα πειράγματα και την ελεύθερη διατύπωση παραπόνων και γκρίνιας σε ένα ασφαλές περιβάλλον.
Ωραίο πράγμα όταν αλλάζουν όλα να έχεις κάποιους ανθρώπους ως σταθερές που μπορείς πάντα να είσαι ο εαυτός σου όσο κι αν αλλάζεις κι ο ίδιος -όπως κι εσύ για εκείνους- και να μην νιώθεις μόνος. Ή καλύτερα, όταν νιώθεις μόνος να εμφανίζονται για να σου υπενθυμίσουν πως κάνεις ένα τεράστιο λάθος, γιατί δεν θα σ' αφήσουν μόνο... Κι εσύ το ελπίζεις και το πιστεύεις, γιατί το έχεις ανάγκη κι έτσι συνεχίζεις. Τις συνειδητοποιήσεις, την ενηλικίωση, τις αλλαγές, τη ζωή.
Καλό μας καλοκαίρι! Δεν έχει τελειώσει ακόμη, μέχρι να συμβεί οι θετικές ανατροπές συνεχίζουν να είναι καλοδεχούμενες -αν ακούει κανείς εκεί πάνω!

Η αγάπη μοιάζει με οξυγόνο: δεν το βλέπεις, αλλά αν δεν υπήρχε, δεν θα ανέπνεες...

H 19η Ιουνίου είναι πάντα μια δύσκολη μέρα. Πέρασαν κιόλας 18 χρόνια από εκείνο το βράδυ που χτύπησε το τηλέφωνο και από την άλλη άκρη μια γνώριμη φωνή ανακοίνωνε με λυγμούς την μεγάλη απώλεια. Άκουγα το κλάμα στο διπλανό δωμάτιο και χωρίς να έχω καταλάβει τί έγινε, είχα παγώσει σαν να ένιωθα ότι αυτό που συνέβη ήταν κάτι που θα άλλαζε πολλά στην μέχρι τότε ζωή μου, στον μικρό λουλουδάτο μου κόσμο που για εκείνον τον άνθρωπο το κέντρο του ήμουν εγώ. Ή έτσι με έκανε να νιώθω...
Μπήκαμε στο αυτοκίνητο αμίλητοι για ένα βραδινό ταξίδι που οι ώρες έμοιαζαν ατέλειωτες, οι σιωπές επώδυνες, μα τα λόγια χαμένα. Για να επιστρέψουμε στο σπίτι και να αποχαιρετήσουμε έναν άνθρωπο που από τότε δεν έχω πάψει ούτε μέρα να σκέφτομαι.
Και πέρασαν 18 χρόνια... Η ζωή μου άλλαξε, εγώ άλλαξα, τα πράγματα κι ο κόσμος γύρω μου άλλαξαν, βρέθηκα ξαφνικά ν' αναζητώ την αγάπη που έχασα και στην οποία έπλεα από την μέρα που γεννήθηκα μέχρι την 19η Ιουνίου του 1995. Μα δεν τέλειωσε εκεί, η αγάπη δεν τελειώνει μαζί με τη ζωή, η αγάπη υπάρχει από τη στιγμή που οι δημιουργοί της δεν την αποκήρυξαν και δεν την αποποιήθηκαν ποτέ.
Και κάθε μέρα τη σκέφτομαι και χαμογελώ και βουρκώνω και γαληνεύω και νιώθω ασφαλής. Και συνεχίζει να μου λείπει μετά από 18 χρόνια. Και το παράδοξο και μαγικό είναι πως αν το σκεφτώ από μαθηματικής απόψεως μου λείπει και την αγαπώ για τριπλάσιο χρόνο απ' ό,τι έζησα μαζί της(δεν είμαι και πολύ καλή στα μαθηματικά, αλλά νομίζω πως σωστά το υπολόγισα).
Έτσι, συνειδητοποιώ το μεγαλείο της αγάπης, τη δύναμή της, την αντοχή στο χρόνο, το καταφύγιο που προσφέρει όταν είναι από καρδιάς, ανιδιοτελής, δοτική και δεν απαιτεί, δεν θέτει προϋποθέσεις, δεν ζητά ανταλλάγματα, εγγυήσεις, δεν έχει επιθετικότητα ή ανταγωνισμό. Αγάπη. Μόνο αυτό, τίποτε άλλο.
Καλούμαι να αποχαιρετήσω κι άλλον έναν άνθρωπο, ευτυχώς για πολύ καλό λόγο και ακόμη ευτυχέστερα, χαίρει άκρας υγείας. Απλώς, φεύγει. Αλλάζει χώρα, ήπειρο, αλλάζει καθημερινότητα, αλλά το κάνει για καλό. Παίρνει μαζί την οικογένεια που έχει δημιουργήσει κι αγαπά και κάνει ένα μεγάλο βήμα προς όφελος όλων. Μια προσωπική εξέλιξη που την αξίζει, μιας και τα σύνορα της Ελλάδας μοιάζουν καμιά φορά ασφυκτικά, σαν να σου λένε "έχεις ικανότητες; ταλέντο; δημιουργικότητα; Το μυαλό σου είναι δυνατό, αναζητά συνεχώς και γεννά διαρκώς νέες ιδέες; Ωραία, δεν έχουμε χώρο για σένα!"
Και το τολμά κι είμαι περήφανη που το τολμά και σίγουρη πως θα διαπρέψει, πως κάνει το σωστό. Μόνο που τώρα που φτάνουν οι μέρες, η άρνηση που είχα όλο αυτόν τον καιρό φεύγει και συνειδητοποιώ πόσο αφάνταστα θα μου λείψει, πόσο εξελίχθηκα μαζί της, χάρη στην βοήθεια, τη στήριξη, την εμπιστοσύνη της.
Μόλις τώρα συνειδητοποίησα ότι αποχαιρετώ έναν άνθρωπο που είχα στη ζωή μου για έξι χρόνια και ένιωθα πως είναι το καταφύγιό μου...
Τελικά, οι σημαντικές γυναίκες στη ζωή μου αποχωρούν στα έξι χρόνια, αλλά από την καρδιά και το μυαλό μου δεν φεύγουν ποτέ.
Ελπίζω κι εύχομαι, όλες οι αποχωρήσεις να είναι όπως αυτή τώρα, για καλό. Για πολύ καλό.
Κι αφήστε με να κλαίω μέχρι ν' αδειάσει όλη η θλίψη από μέσα μου για να μπορώ να χαρώ ότι τελικά αυτά τα έξι χρόνια έγινε μια καλή δουλειά που έχει πολύ καλά αποτελέσματα και το ευτυχές είναι πως χτίστηκε μια πολύ όμορφη σχέση που αλλάζει μεν μορφή, αλλά δεν χάνεται.

Υπάρχει ένα τραγούδι της εποχής της πρώτης μου αγαπημένης και πολύ σημαντικής γυναίκας της ζωής μου που είναι το αγαπημένο μου και με συγκινεί πάντα βαθύτατα. Προσέξτε τους υπέροχους στίχους. Το αφιερώνω, λοιπόν, και στην δεύτερη με την ευχή να μην πάψει ποτέ να ονειρεύεται, να τολμά, να μαθαίνει, να παίρνει μεγάλες αποφάσεις με θάρρος και σιγουριά και να κάνει τους ανθρώπους να θέλουν και να προσπαθούν να εξελίσσονται. Θα διαπρέψει, αυτό δεν είναι ευχή, είναι βεβαιότητα.

*Ο τίτλος του τραγουδιού μπορεί να έχει να κάνει με λύπη κι αυτή που αισθάνομαι αυτή την περίοδο, αλλά σε καμία περίπτωση με τα αισθήματά μου για όλα αυτά που ζήσαμε μαζί.
Αν ήταν άνθρωπος, ο μεν πρώτος θα ενηλικιωνόταν σήμερα, ο δεύτερος θα περίμενε τον Σεπτέμβρη να πάει πρώτη δημοτικού για να αρχίσει να μαθαίνει μικρά και μεγάλα πράγματα για τη ζωή -και θα ήξερε ήδη τόσα...

                                                Σοφία Βέμπο-  "Πόσο λυπάμαι"
                                 http://www.youtube.com/watch?v=50A5kScq6VE

Την ξεμυαλίστρα Άνοιξη κάποιοι οργώνουν για να σπείρουν...

Αχ αυτή η εποχή... Σε ξεμυαλίζει, σε ζαλίζει, σε αναστατώνει, σου δημιουργεί προσδοκίες, σε κάνει πιο αισιόδοξο και κάπως πιο αποφασιστικό. Η μέρα μεγαλώνει κι ο ήλιος που λάμπει σε παρασύρει σαν να σου φωνάζει "έλα, ακολούθησέ με, περπάτα την πόλη σου, ξεκίνα καινούργιες διαδρομές, βρες δικά σου μονοπάτια, ανακάλυψε κρυμμένους θησαυρούς παρέα με το φως μου". Και το κάνεις ή έστω, προσπαθείς.
Υπάρχουν πάντα, μάλλον γιατί έτσι έχει φτιαχτεί ο κόσμος ή εμείς οι άνθρωποι, δυσκολίες, εντάσεις, προβληματισμοί, παρεξηγήσεις, συμπεριφορές που ενοχλούν, θυμώνουν ή προκαλούν ασφυξία, αλλά το θέμα είναι να μπορείς να προφυλάξεις τον εαυτό σου από τις συνέπειες αυτών, ακόμη κι από αυτά τα ίδια. Να μπορείς να είσαι ο εαυτός σου άκριτα, άφοβα, φυσικά, χωρίς να καταπιέζεσαι, αλλά προστατεύοντάς σε από τις επιβλαβείς συμπεριφορές των ανθρώπων γύρω σου και να τις αντικρούεις σταθερά, ήρεμα και ακλόνητα.
Κι εδώ επανέρχονται τα περίφημα όρια και η σταθερότητα με την οποία τα διαφυλάσσουμε. Μια πολύ σημαντική κουβέντα που μου είπε ο δικός μου άνθρωπος ήταν ότι οι φίλοι μας δεν είναι η οικογένειά μας και με ξάφνιασε, τόσο που δεν ζήτησα να μου το επεξηγήσει. Για μένα οι φίλοι μου είναι η οικογένειά μου, τουλάχιστον αυτό ίσχυε μέχρι σήμερα. Αναλογιζόμενη τί διημείφθη νωρίτερα και γιατί φτάσαμε εκεί, κατάλαβα τί θα μπορούσε να εννοεί.
Η οικογένειά μας είναι η μικρή κοινωνία στην οποία γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε, ακόμη και όσα μας ενοχλούν σ' αυτήν είναι πράγματα που μάθαμε να αντιμετωπίζουμε, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν παίρνουμε τις απαραίτητες αποστάσεις, δεν διαφοροποιούμαστε και δεν τους οριοθετούμε. Στις σχέσεις μας ως ενήλικες, όμως, πρέπει να παύουμε να αναπαράγουμε το μοτίβο των σχέσεων με την οικογένειά μας -με όλες τις παθογένειες που αυτό κουβαλά. Δεν είμαστε πια μικροί, ανήμποροι, που χρειαζόμαστε προστασία από κάποιον παντοδύναμο ή έγκριση, αλλά ενήλικες που πρέπει να σταθούμε στα πόδια μας, να υψώσουμε το ανάστημά μας, να διεκδικήσουμε το χώρο που μας αξίζει και μας αναλογεί, να προστατεύσουμε τον εαυτό μας από τις συμπεριφορές των άλλων που μας προσβάλλουν, μας ενοχλούν ή μας "ομογενοποιούν" και να διαμορφώσουμε τις σχέσεις μας κατά τον τρόπο που επιθυμούμε για να είμαστε ικανοποιημένοι, ήρεμοι και χαρούμενοι.
Δεν σημαίνει, βέβαια, πως δεν θα υπάρξουν κλυδωνισμοί, αλλά σημαντικό ρόλο παίζει να ξέρεις πάνω-κάτω τί θέλεις εσύ, τί ζητάς από τις σχέσεις σου με τους ανθρώπους, ποια θέλεις να είναι η θέση σου, ποιος θέλεις να είσαι, πώς θέλεις να σου συμπεριφέρονται, τί προτίθεσαι να δεχτείς(ή ανεχτείς) και τί όχι, ποια είναι τα όριά σου και πώς σκοπεύεις να τα κάνεις ευδιάκριτα και να τα προφυλάξεις. Πώς θα λειτουργείς ως καθρέφτης στην αρνητικότητα, την ένταση, την αγένεια και την προσβλητική συμπεριφορά των άλλων, έτσι ώστε να τους επιστρέφεις όλο αυτό χωρίς να επιτρέπεις να σε μολύνει ή να σε ταράζει. Απλώς, καταδεικνύοντάς τους την αλήθεια, κάνοντας ξεκάθαρο ότι δεν προτίθεσαι να ανεχτείς τέτοιες συμπεριφορές και οριοθετώντας τους αμέσως.
Βεβαίως, στη θεωρία και ωραίο είναι και πολύ εύκολο, στην πράξη είναι που εμφανίζεται η δυσκολία, αλλά όταν το πάρεις απόφαση ότι θέλεις να είσαι ο εαυτός σου και να απαιτήσεις το σεβασμό, τον χώρο, τη θέση και τη συμπεριφορά που δικαιούσαι και σου αξίζει, τότε το να περάσεις στην πράξη γίνεται λίγο πιο εύκολο.
Πίστευα ότι θα ήμουν λιγότερο ο εαυτός μου αν δεν μοιραζόμουν, αν δεν έλεγα σε αυτούς που αγαπώ και εμπιστεύομαι όλα όσα σκέφτομαι, όλα όσα μου συμβαίνουν, όσα κάνω ή με απασχολούν. Τελικά, κατάλαβα πως αυτό δεν είναι αλήθεια. Ο τρόπος που σκέφτομαι και βλέπω τα πράγματα δεν είναι κοινός με όλους τους άλλους. Αυτό, λοιπόν, σημαίνει πως πρέπει -για να προστατέψουμε τον εαυτό μας και τον χώρο μας- να ξεχωρίζουμε τί μοιραζόμαστε με τον καθένα, γιατί όλα είναι αδύνατον. Μπορεί ο άλλος να μην είναι έτοιμος να ακούσει, να είναι επικριτικός, απότομος, επιθετικός, αδιάλλακτος με αποτέλεσμα να απογοητευθούμε και να ματαιωθούμε. Ή κάποτε, μπορεί αυτό που έχεις μοιραστεί μια δεδομένη στιγμή να το χρησιμοποιήσει εναντίον σου σε άλλη, αναλόγως τον άνθρωπο και την δική του οπτική. Απέναντι σ' αυτά είναι που πρέπει να προασπίσεις την γαλήνη και ισορροπία σου.
Για να μην χανόμαστε μέσα στους άλλους, οφείλουμε σ' εμάς πρωτίστως να διαφυλάξουμε την ατομικότητά μας, την προσωπικότητά μας, τη μοναδικότητα, τον χώρο μας και την κάθε σχέση ξεχωριστά. Ξεκινώντας από το ότι δεν είμαστε ένα με κανέναν άλλο, ότι λειτουργούμε διαφορετικά και αυτόνομα, ότι έχουμε ο καθένας τον απροσπέλαστο ζωτικό του χώρο, την προσωπική του άποψη για όλα και τις δικές του σχέσεις με τους ανθρώπους, τους δικούς του και μόνο δικούς του ανθρώπους.
Και μια και είμαστε στην άνοιξη, ας μην ξεχνάμε πως κάθε λουλούδι για ν' ανθίσει χρειάζεται χώρο για να απλώσει τις ρίζες του και τίποτε δεν ευδοκιμεί όταν τα ζιζάνια προσπαθούν να μπλεχτούν σ' αυτές...
Μαζί με την ανθοφορία της φύσης έρχονται κι οι αλλεργίες, μια αναστάτωση του οργανισμού από τα καινούργια δεδομένα της εποχής. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και στο μυαλό και την ψυχή μας, που πρέπει να διαχειριστούμε για να πάψει να μας ενοχλεί.
Μια εποχή εσωτερικού "οργώματος", καθώς προλειαίνουμε το έδαφος για τις αλλαγές, ώστε να ευδοκιμήσουν και να καρποφορήσουν.
Σηκώστε μανίκια, ξεκινάμε!

Κάνε μια νέα αρχή...

Ένα πολύ όμορφο τραγούδι από τον Νίκο Πορτοκάλογλου για τα νέα ξεκινήματα που χρειαζόμαστε, αφήνοντας ό,τι μας βάραινε στο παρελθόν!

Για τη νέα χρονιά, λοιπόν, ας κάνουμε και μια νέα αρχή σε όλους τους τομείς, κρατώντας τα σημαντικά, αλλά κάνοντάς τα ακόμη καλύτερα.

Να έχουμε μια χρονιά καλύτερη από κάθε προηγούμενη με υγεία, αγάπη, χαρά, ηρεμία, αισιοδοξία, δημιουργικότητα και επιμονή, όχι απογοητεύσεις!

Νίκος Πορτοκάλογλου- Νέα αρχή