Το '15 που θα θυμόμαστε και το '16 με το οποίο θα πορευτούμε...

Έφτασε το τέλος κι αυτής της χρονιάς, μιας χρονιάς πολύ ψυχοφθόρας, κουραστικής, που τέθηκαν πολλά ζητήματα επί τάπητος, με αναστάτωση προσωπική, εσωτερική, αλλά και γενικότερη, με ανατροπές όσων ξέραμε και είχαμε ως δεδομένα. Στη ζωή, βέβαια, διαπιστώνουμε διαρκώς ότι τίποτε δεν είναι δεδομένο.
Άνθρωποι πέθαναν στην προσπάθειά τους να σωθούν από έναν πόλεμο, άλλοι θυσιάστηκαν για τον δήθεν "ιερό πόλεμο" κάποιων νοσηρών και φανατισμένων εγκεφάλων έναντι σε όλους τους υπόλοιπους. Εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους όπως την ήξεραν, άφησαν σπίτια, πατρίδα και ξεκίνησαν ένα ριψοκίνδυνο ταξίδι για να πραγματοποιήσουν όνειρα ή να σωθούν από εφιάλτες. Έμαθαν πως αγαπούν αυτό που αφήνουν, αλλά δεν τους χωράει πια. Έμαθαν πως οπουδήποτε αλλού, όσο καλύτερα κι αν είναι, δεν θα είναι, δεν θα γίνει, ποτέ ακριβώς "το σπίτι τους", μα δεν τα παρατούν. Έμαθαν, δυστυχώς με τον χειρότερο τρόπο, πως είναι πολύ δυνατοί για να αντέχουν στα δύσκολα που δεν χωράει ανθρώπινος νους.
Μέσα στο 2015, μάθαμε ως πολίτες αυτής της χώρας ότι συνεχίζουμε ακάθεκτοι να κάνουμε λάθη, ότι δεν αποκομίσαμε καμία γνώση από τα προηγούμενα πεπραγμένα, ότι είμαστε έτοιμοι να βρεθούμε στα διαδικτυακά, τηλεοπτικά και καφενειακού τύπου "ιδεολογικά χαρακώματα" μεταξύ μας, σε ένα εμφυλιακό κλίμα. Ανακαλύψαμε μικρούς φωτεινούς παντογνώστες ανάμεσά μας που κατέχουν τη μία, μοναδική και αδιαπραγμάτευτη αλήθεια. Φοβηθήκαμε, ανησυχήσαμε, ξεβολευτήκαμε, ανακαλύψαμε με ποιους ζούμε, αλλά και ποιοι είμαστε εμείς τελικά. Κάποιοι δεν επαναλάβαμε τα λάθη, άλλοι επέμειναν. Μα, αυτά έχει η ζωή.
Είδαμε για άλλη μία χρονιά, το φασισμό και τον ρατσισμό να δια- ή και συν-τηρείται, αλλά και κοινωνικές πρωτοβουλίες αλληλεγγύης -σε όσους έχουν ανάγκη- να υπερβαίνουν εαυτόν και δυνάμεις και να κάνουν αυτό που αρνείται (δεν πιστεύω ότι αδυνατεί) να κάνει το ελληνικό κράτος. Πιστέψαμε ξανά στον άνθρωπο.
Μάθαμε να περπατάμε δίπλα σε άστεγους και να τους προσπερνάμε, σαν να είναι κάτι φυσιολογικό, ή μάλλον, σαν να είναι κάτι που μας χαλάει την εικόνα του κόσμου που θέλουμε να έχουμε. Μόνο που αυτός ο κόσμος πρέπει να αλλάξει επειγόντως προς το καλύτερο, γιατί κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να ζει στο δρόμο, κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να νιώθει ότι δεν χωρά στον κοινωνικό ιστό. Ίσως, λοιπόν, επειδή αυτός ο ιστός έχει διαρραγεί και αυτή τη χρονιά ακόμη περισσότερο, ήρθε η στιγμή να τον υφάνουμε από την αρχή, ανθεκτικότερο, για να προστατεύει τα μέλη του.
Όσον αφορά σε πιο προσωπικό επίπεδο, δεν θα μπορούσαμε να μην επηρεαστούμε απ' όλο αυτό που συμβαίνει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Κι ίσως αυτό είναι και το δυσκολότερο προς διαχείριση, καθώς η ζωή μας είναι ένα σύνολο πραγμάτων, καταστάσεων και συνθηκών. Συζητήσαμε πολύ (αλλά δραματικά πολύ) για την επαγγελματική ανομβρία και πως ό,τι υπάρχει ή δεν πληρώνει για την προσφερόμενη εργασία ή το ωράριο, οι άνθρωποι, οι απαιτήσεις, οι συνθήκες εργασίας είναι απάνθρωπα, ανυπόφορα και απελπιστικά για ένα ποσό που δεν σου φτάνει να ζήσεις. Κι έτσι, η δημιουργικότητα εξαφανίζεται. Συνειδητοποιήσαμε ότι η τραγικότητα του Έλληνα εργοδότη που θέλει να δουλεύεις τζάμπα όχι απλώς δεν έχει εξαφανιστεί, αλλά πολλαπλασιάζεται και βγαίνει σε διαφόρων ειδών συσκευασίες, εναλλακτικές, ιλουστρασιόν, απολιτίκ κλπ.
Είδα πώς είναι να θέλουν να δουλεύεις σε κάτι που απεχθάνεσαι κάθε δευτερόλεπτο που το κάνεις κι αισθάνεσαι ότι χάνεις πολύτιμο χρόνο ζωής κάνοντας κάτι που μισείς -απολύτως μαζοχιστικό- χωρίς να σε ενημερώσουν ποτέ πόσο θα πληρώνεσαι εάν τελικά επιλεγείς, μετά το πέρας της "δοκιμαστικής" περιόδου και μ' ένα ωράριο που δεν σου επιτρέπει να ζεις. Κι ένιωσα περήφανη για μένα που είπα ότι εγώ δεν θέλω να το κάνω αυτό, δεν είναι αυτό που θέλω, έχω ονειρευτεί, φανταστεί, για τη ζωή μου. Από την άλλη, απογοητεύτηκα πολύ και πολλάκις στο επαγγελματικό κομμάτι, κυρίως από τη συμπεριφορά, τη στάση και τη νοοτροπία των ανθρώπων. Αλλά, όλα είναι μαθήματα, αρκεί να το θυμόμαστε και να έχουμε ευκαιρίες να θέσουμε σε πρακτική εφαρμογή τη γνώση.

Φέτος, μεγάλωσα. Και δεν εννοώ μόνο σε ηλικία. Το 2015 ένιωσα ψυχικά βάρη που με εξουθένωσαν κι έπρεπε να διαχειριστώ με τον καλύτερο τρόπο που μπορούσα και παρόλο που τα αντιμετώπισα, με έφθειραν. Το αισθάνθηκα, το κατάλαβα, με θύμωσε. Υπήρξαν άνθρωποι που με απογοήτευσαν, με κούρασαν, μ' έκαναν να επαναπροσδιορίσω τη σχέση που είχαμε διαμορφώσει.
Με κάποιους χαθήκαμε σε αποστάσεις, προγράμματα, υποχρεώσεις, ζητήματα που δεν άπτονται της διάθεσης, αλλά των αντικειμενικών δυσκολιών και το εξέφρασα ως παράπονο, γιατί για μένα οι άνθρωποί μου είναι σημαντικοί. Με άλλους χαθήκαμε στην επικοινωνία αρκετά συχνά. Γενικά, φέτος θύμωσα, διαφώνησα, ταράχτηκα, εξουθενώθηκα, προβληματίστηκα, ανέλυσα και επανεξέτασα πολλά πράγματα σε μεγάλο βαθμό -περισσότερο απ' ό,τι συνήθως. Και θύμωσα, κυρίως, μ' εμένα. Για όσα δεν είπα όταν έπρεπε, για όσα δεν διεκδίκησα, για το ότι δεν ύψωσα τον τόνο σε όσα άκουσα και έπρεπε να το κάνω για την δική μου ψυχική γαλήνη. Για όσα έκανα, ενώ ενδόμυχα ήξερα ότι δεν θα εκτιμηθούν, αλλά ήλπιζα το αντίθετο, ματαίως.
Και μέσα από αυτά, κατάλαβα τί είχα ανάγκη αυτή τη χρονιά και δεν το είχα από όσους περίμενα, σε αντίθεση με ό,τι προσέφερα. Ήταν μία αφάνταστα κουραστική -ψυχικά- χρονιά. Ο οργανισμός μου αποφάσισε να μου το καταστήσει σαφές ουκ ολίγες φορές. Και τα δάκρυα, επίσης.
Δεν είναι μια χρονιά που θέλω να ξεχάσω, όχι. Θέλω να κρατήσω όσα έμαθα και να έρθουν καλύτερες χρονιές -μόνο καλύτερες και μάλιστα, πολύ- έχοντας πια τη γνώση, την εμπειρία, τη δύναμη και τη σιγουριά που σου δίνουν οι δυσκολίες όταν βγαίνεις από αυτές, ότι μπορείς να τα καταφέρεις στο τέλος.
Από το 2015, λοιπόν, θέλω να κρατήσω τους ανθρώπους που τόσα χρόνια μού επιβεβαιώνουν με τον καλύτερο τρόπο για ποιο λόγο έχουν μια περίοπτη, ευάερη, ευήλια και σταθερή θέση στην καρδιά και τη ζωή μου, εκείνους που ήρθαν και κέρδισαν επάξια μία, τις ωραίες και ουσιαστικές στιγμές που μοιραστήκαμε, τις αγκαλιές και τα βλέμματα που συνεννοούνται χωρίς λόγια όταν τα είχαμε ανάγκη και τα χέρια που πλέκονται την κατάλληλη στιγμή να σου θυμίσουν ότι δεν είσαι μόνη-ος. Τους ανθρώπους που γνώρισα, εκτίμησα και με εκτίμησαν, τα βήματα που έκανα για μένα, την ικανοποίηση για τα όρια που έθεσα και τις αποστάσεις που πήρα από όσους έπρεπε για να καταλάβουν ότι τίποτε, όπως ανέφερα και στην αρχή, δεν είναι δεδομένο -ποσώ δε μάλλον, οι άνθρωποι. Γιατί η καλοσύνη, η ευγένεια, η δοτικότητα, το ενδιαφέρον, ο σεβασμός, η αγάπη και η στήριξη δεν είναι ανταλλακτικά στοιχεία, αλλά όταν δεν είναι αμφίδρομα, πρέπει να παύεις να τα προσφέρεις, γιατί τα σπαταλάμε σε λάθος ανθρώπους.
Θα κρατήσω το γεγονός πως πραγματοποιήθηκαν οι ευχές των αγαπημένων να βρουν αυτό που τους έλειπε, αλλά και πως αν δεν έχουν πραγματοποιηθεί ακόμη, τουλάχιστον άντεξαν όσα τους κατέβαλαν και τους πλήγωσαν και είναι εδώ για να ζήσουν τα ωραιότερα που τους αξίζουν δυνατότεροι. Θα κρατήσω την ηρεμία και τη διαλλακτικότητα που είδα σε ανθρώπους που δεν το περίμενα, την προσωπική μου συνειδητοποίηση σε διάφορα θέματα και την σταθερότητά μου (αλλά όχι στασιμότητα) σ' αυτό που είμαι, νιώθω και πιστεύω, απαρέγκλιτα, είτε συμφωνούν, είτε διαφωνούν.
Θα κρατήσω τα ωραία πράγματα που είδα στο θέατρο, το ταλέντο που γέμισε το βλέμμα, τη σκηνή, την καρδιά, τις ενδιαφέρουσες συζητήσεις και σκέψεις, τις παραγωγικές διαφωνίες, τις βραδινές βόλτες στην πόλη με γέλια, αλλά και σοβαρές συζητήσεις. Το "μαζί" με τους άλλους που άλλοτε είχε ζεστασιά, χαρά, ουσία, μοίρασμα, εσωτερική ξεκούραση κι άλλοτε είχε σοβαρές δυσκολίες, που οδήγησαν σε εποικοδομητικές διαπιστώσεις και συμπεράσματα.
Αυτή η χρονιά μπορεί να αποχωρήσει και να μας αφήσει επιτέλους, ώστε να υποδεχτούμε το 2016 που εύχομαι, ελπίζω και επιθυμώ διακαώς να είναι μία μακράν καλύτερη, παραγωγικότερη, ευκολότερη, πιο χαρούμενη και ανάλαφρη χρονιά για όλους μας απ' ό,τι αυτή, με τη γνώση, την εμπειρία, τις συνειδητοποιήσεις, τους επαναπροσδιορισμούς και τους ανθρώπους μας για τους νέους στόχους που θέτουμε. Με υγεία πρωτίστως για εμάς, τους αγαπημένους μας και όλους, ψυχική ηρεμία, αγάπη αληθινή, ουσιαστική, υγιή και βαθιά, και πολλές χαρές, μικρές και μεγάλες με τους αγαπημένους μας.
Όσες λύπες, δυσκολίες και απώλειες έφερε το '15 να τελειώσουν μαζί του και η νέα χρονιά να μας φέρει πληρότητα και ισορροπία. Κι αν οι λύπες κι οι δυσκολίες είναι απαραίτητες, τουλάχιστον να είναι μικρές, όσο το δυνατόν πιο ανώδυνες, διαχειρίσιμες και χωρίς να αφήνουν σημάδια.
2016, να είσαι καλό μαζί μας, με όλους μας, γιατί ακόμη προσπαθούμε να ανασυνταχθούμε, όπως και όσο μπορούμε.

Κι εσείς, αγαπητοί μου, να έχετε υγεία, ηρεμία, να βρείτε την ισορροπία που χρειάζεστε και κρατήστε εκείνους που το αξίζουν, δώστε ευκαιρίες σε εκείνους που τις κερδίζουν, αφιερώνετε χρόνο σε ό,τι και όποιους έχουν σημασία και ουσία και σας κάνουν να γαληνεύετε, να χαμογελάτε, να μοιράζεστε, να εξελίσσεστε και να είστε ο εαυτός σας. Ανοίξτε την καρδιά και την αγκαλιά σας στα καλά ενδεχόμενα, όχι σαν να πέφτεις δίχως αλεξίπτωτο, αλλά αφού έχει δυναμώσει η καρδιά και προσέχοντας τα αγκάθια πριν αγκαλιάσετε. Κι ό,τι μας βαραίνει, ας μείνει στη χρονιά που φεύγει. Όσα δεν μας κάνουν, να έχουμε το θάρρος, τη σοφία και την ψυχραιμία να τα αποχωριζόμαστε, χωρίς δράματα, με αποφασιστικότητα και ηρεμία. Κι όσα ονειρευόμαστε κι επιθυμούμε, να έχουμε την τόλμη να τα προσπαθούμε και να τα διεκδικούμε με σιγουριά, επιμονή και υπομονή, αλλά όχι εμμονικά. Και κυρίως να νιώθουμε ζεστασιά -αυτό που λείπει περισσότερο- να ενώνει τις καρδιές μας. Όλα αυτά είναι όσα λέω σ' εμένα πρώτα, για να μην χάσω το νόημα.
Να έχουμε μία πραγματικά καλή χρονιά, όλοι. Μια πολύ καλή χρονιά!

Υ.Γ. Και όπως λέει και ο Σαββόπουλος στο τραγούδι:
"Θα επιτραπεί ο έρως όπως τον θέλει ο καθείς
[...] Και ως δια μαγείας θα εξαφανιστούν,
κάτι κρετίνοι, κάτι απαίσιοι που μας ταλαιπωρούν."


                                 
                                        Διονύσης Σαββόπουλος- Ο χρόνος που μετράει

Οι Κόρε. Ύδρο. (μας) χώρισαν, αλλά τους αγαπάμε ακόμη...

Οι Κόρε. Ύδρο. έκλεισαν τον εικοσαετή κύκλο τους με μια μίνι περιοδεία, κάτι εξαιρετικά σπάνιο για το αγαπημένο συγκρότημα από την Κέρκυρα που ό,τι κατάφερε το έκανε μόνο του. Κι αυτό πιστέψτε με, είναι κάτι που αξίζει το σεβασμό, το θαυμασμό και τα συγχαρητήριά μας.
Λίγα χρόνια πριν, έτυχε ν' ακούσω τυχαία στο ραδιόφωνο το "Όχι πια έρωτες". Στην αρχή, μου φάνηκε περίεργο, προσπαθούσα να καταλάβω αν η φωνή του Παντελή μου θυμίζει κάτι ή κάποιον. Τίποτε. Την άκουγα πρώτη φορά κι ακόμη κι αν στην αρχή με ξένιζε, ήθελα να μάθω ποιος/ποιοι είναι. Το τραγούδι μου δημιούργησε την περιέργεια να μάθω κι άλλα και να το ακούσω ξανά.
Αυτό είναι η πρώτη κερδισμένη παρτίδα στη μουσική. Εκείνη η μουσική που δεν είναι για όλους, που δεν θα αρέσει, δεν θα την καταλάβουν, δεν θα την εκτιμήσουν όλοι, αλλά δεν έχει και αποδέκτες με συγκεκριμένα κοινά χαρακτηριστικά.
Κόρε. Ύδρο. μπορούν να ακούν εντελώς διαφορετικοί άνθρωποι, με άλλες μουσικές προτιμήσεις και καταβολές, με άλλο τρόπο σκέψης, στιλ, ενδιαφέροντα, αλλά για κάποιον ανεξήγητο λόγο το μόνο τους κοινό είναι οι Κόρε. Ύδρο.
Όταν στις 18 Μαΐου 2013 βρέθηκα στη συναυλία που έδωσαν στο Gagarin 205 κατάλαβα τον λόγο. Ήταν ένα μυθικό live, από εκείνα που χαρακτηρίζεις εμπειρία ζωής, κεραυνοβόλο έρωτα και θέλεις οπωσδήποτε να το ξαναζήσεις. Ένα live με πολύ κακό ήχο, αλλά υπέροχους Κόρε. Ύδρο.
Λίγες εβδομάδες αργότερα, ξαναβρέθηκαν στην Αθήνα ως έκπληξη στη βραδιά για το line up του Up Festival στο Six d.o.g.s κι ήμουν και πάλι εκεί. Αυτή τη φορά ο ήχος ήταν πάρα πολύ καλός κι οι Κόρε. Ύδρο. υπέροχοι. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου -και δηλώσαμε ενθέρμως με την παρέα μου- ότι όποτε ξανάρθουν θα πάμε. Δυστυχώς, δεν τηρήσαμε την υπόσχεση, όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά η πρωινή δουλειά ήταν εμπόδιο στο ξενύχτι μια εργάσιμη ημέρα.
Βέβαια, αν ήξερα ότι αυτά τα live ήταν το κύκνειο άσμα του συγκροτήματος θα είχαν αλλάξει όλα, αλλά δυστυχώς το έμαθα μέσω της ανακοίνωσής τους στη συναυλία που έδωσαν στη Θεσσαλονίκη.
Ξαφνιάστηκα, λυπήθηκα, απογοητεύτηκα σαν έναν έρωτα που μόλις έχεις ενθουσιαστεί και περιμένεις τα καλύτερα που θα έρθουν, παίρνει τέλος και σε αφήνει με μια μετέωρη απορία και με τα σημάδια των φρένων από τα συναισθήματα που είχαν πάρει φόρα κι έτρεχαν.
Μετά, αναρωτήθηκα: γιατί τώρα, που ξαφνικά οι άνθρωποι που τους ακούν και τους ακολουθούν αυξάνονται; Μπορεί ποτέ να μην γίνουν εκατομμύρια, αλλά διαρκώς αυξάνονται κι είναι ένα κοινό πιστό, αφοσιωμένο, πωρωμένο.

Τότε, συνειδητοποίησα ότι έκλεισαν 20 χρόνια ζωής ως συγκρότημα κι εγώ τους ξέρω τα τελευταία 6. Ξεκίνησαν στα σχολικά τους χρόνια ως ένα γκρουπ φίλων, με αλλαγές, αποχωρήσεις, εισόδους, διαλείμματα, ανταμώματα, σπάνιες εμφανίσεις, αραιές κυκλοφορίες, δικούς τους ρυθμούς, δικό τους τρόπο, στηριζόμενοι στην αγάπη και το πάθος τους γι' αυτό που ήθελαν να κάνουν, όπως ακριβώς το ήθελαν. Και τα παρελκόμενα δεν είναι το φόρτε τους. Στις συνεντεύξεις φαινόταν, δεν ήταν αυτό το θέμα, αυτό ήταν κάτι που γινόταν στα πλαίσια μιας προώθησης, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα, δεν τους απασχολεί.
Βλέποντας τον Παντελή στη σκηνή, καταλάβαινες ότι εκείνη τη στιγμή είναι εκεί για σένα, τον καθένα ξεχωριστά κι ας μη σε ξέρει κι ας μη σε μάθει ποτέ, αλλά όχι με την έννοια ότι θέλει να σε κάνει να περάσεις καλά, αλλά θέλει να είσαι εκεί γι' αυτό που θα ζήσει εκείνος. Και πιστέψτε με, γι' αυτό περνούσες ακόμη καλύτερα από όσο θα μπορούσες να φανταστείς ποτέ!
Μέσα σε 20 χρόνια λοιπόν, περνώντας από την εφηβεία στην ενηλικίωση και φτάνοντας στο μέσον της δεκαετίας που αναθεωρείς πράγματα και καταστάσεις, είναι απολύτως λογικό να θέλεις να κάνεις καινούργια πράγματα, να δοκιμάσεις τον εαυτό σου, τις αντοχές σου, τις δυνατότητές σου, να νιώσεις ότι μπορείς να τα καταφέρεις και μόνος. Σε τέτοιου είδους σχέσεις πάντα έρχεται η στιγμή της ανεξαρτητοποίησης, του απογαλακτισμού αν θέλετε. Πρόκειται για μια φυσιολογική εξέλιξη και κυρίως, υγιή.
Ως -πρόσφατο- μέρος του κοινού που τους αγαπά, πωρώνεται και θα ήθελε να ξαναζήσει πολλές ακόμη βραδιές σαν εκείνες τις δύο με τις συναυλίες τους, έχω να πω ότι θα μου λείψουν τρομερά, στεναχωρήθηκα, ένιωσα ότι δεν πρόλαβα να τους χορτάσω και ακόμη νιώθω θλίψη.
Ως άνθρωπος, όμως, που πιστεύει στην αλλαγή και την εξέλιξη των άλλων ανθρώπων, στο δικαίωμα να αφήσουν το παρελθόν όπως το ήξεραν, παίρνοντας ρίσκο για το μέλλον, ως μια απολύτως προσωπική ανάγκη κι επιλογή απογυμνωμένη από τη γνώμη των άλλων, εύχομαι να κάνουν όλα όσα ονειρεύονται με τον τρόπο, το πάθος και την αγάπη που τους οδηγεί κι εμείς θα είμαστε εδώ να ακούσουμε αυτό που έχουν να πουν.

Έκαναν τα πάντα μόνοι τους, με τον δικό τους τρόπο, ό,τι κατάφεραν το έκαναν μόνοι έξω από νόρμες και συμβιβασμούς, αποδεχόμενοι την κατάσταση ως είχε, χωρίς όμως να αφήσουν και να τους παρασύρει. Μπορεί στην Κέρκυρα, όπως έλεγε ο Παντελής Δημητριάδης τον Απρίλιο που μας μίλησε τηλεφωνικά από εκεί, το κοινό να είναι σχεδόν ανύπαρκτο, αλλά από την άλλη, αυτό είναι και το εκπληκτικό. Κατάφεραν -προσέξτε, ένα εφηβικό αρχικά συγκρότημα- να αποκτήσουν φανατικούς λάτρεις σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και σε όλη την Ελλάδα (μπορεί όχι τόσους όσοι θα ήθελαν) οι οποίοι περίμεναν εναγωνίως και ενθουσιωδώς το επόμενο live τους.
Γιατί οι συναυλίες τους ήταν σαν ραντεβού, σου δημιουργούσαν πεταλούδες στο στομάχι και την ανάγκη να κοιτάς ημερολόγιο και ρολόι μέχρι τη στιγμή που θα μπεις στον συναυλιακό χώρο.
Όσοι τους έκριναν αυστηρά, αρνητικά ή τους "έθαψαν" κακεντρεχώς τις τελευταίες ημέρες, μία είναι η απάντηση: το να πετύχεις αυτό που κατάφεραν αυτοί οι άνθρωποι είναι σπουδαίο και μια περίτρανη απόδειξη ταλέντου, γιατί όταν δεν τους έχεις ξανακούσει ποτέ, δεν ξέρεις ούτε ένα τους τραγούδι, πας εξαιτίας άλλων στο live και φύγεις αναζητώντας όλη τους τη δισκογραφία και δηλώνεις ρητά "στην επόμενη συναυλία θα είμαστε οπωσδήποτε εκεί", τότε αυτοί οι άνθρωποι κάνουν κάτι πάρα πολύ καλά.
Κόρε. Ύδρο. θα μου λείψετε πολύ, αλλά θα είμαι εδώ να περιμένω την καινούργια, ακόρεστη μορφή σας.
Παντελή, Αλέξανδρε: Ήσασταν υπέροχοι. Θα συνεχίσετε να είστε, αλλά κάπως διαφορετικά, σωστά;

Καλή Πρωτοχρονιά και ένα υπέροχο 2014!

Γιατί όταν ο άνθρωπος είναι ολιγαρκής τί ζητάει; Να, εδώ, τίποτε σπουδαίο, θα μας τα πει κι η Eartha Kitt από το 1953...

Καλή μας Πρωτοχρονιά κι ακόμη καλύτερη χρονιά! Το 2014 οφείλει να μας ανταμείψει για όλη την ταλαιπωρία, τους κόπους, την υπομονή, την αντοχή, την προσπάθεια, το πείσμα και τη δύναμη που επιδείξαμε το 2013.
Για τις στιγμές που ξεπεράσαμε εαυτόν και διατηρήσαμε την ψυχραιμία και το χαμόγελό μας, για τις τρικλοποδιές που μπήκαν και σηκωθήκαμε συνεχίζοντας με ...ακμαίο ηθικό, για τις απογοητεύσεις που ξεπεράσαμε πεισμώνοντας περισσότερο κι επιμένοντας να ελπίζουμε. Για τα αντίο που είπαμε κι αντί να μας διαλύσουν, μας έκαναν πιο δυνατούς και σίγουρους για τον εαυτό μας. Για την αγάπη που δώσαμε χωρίς να περιμένουμε τίποτε -και δεν πήραμε τίποτα- αλλά παρόλα αυτά γίναμε πλουσιότεροι. Για τη δουλειά που προσφέραμε και δεν είχε το αντίκρισμα που περιμέναμε, αλλά κρατήσαμε τα θετικά, ότι κερδίσαμε το στοίχημα με τον εαυτό μας.
Για τα όνειρα που κάναμε και δεν πραγματοποιήθηκαν, αλλά δεν σταματήσαμε να ονειρευόμαστε...
Για όλες αυτές τις δοκιμασίες του 2013 λοιπόν, που μας πήραν, αλλά μας δίδαξαν κιόλας, η νέα χρονιά οφείλει να μας αφήσει τη γνώση και τη σοφία, να πάρει τα δύσκολα και να μας δώσει περισσότερη χαρά, αγάπη, ουσία!
Να έχουμε μια αληθινή, γλυκιά, τρυφερή, χαρούμενη, δημιουργική, γεμάτη αγάπη και τους κατάλληλους ανθρώπους χρονιά!

"O Άλλος Άνθρωπος" σε μια βαθιά ανθρώπινη -πολιτική- πράξη...

Είναι μεσημέρι Κυριακής και οι ήσυχοι δρόμοι του Κεραμεικού έρχονται σε αντίθεση μ’ αυτό που συμβαίνει στο οικόπεδο του Δημόσιου Σήματος. Πέντε άνθρωποι έχουν στήσει ένα πτυσσόμενο τραπέζι, έχουν βάλει πάνω σακούλες με πατάτες και κρεμμύδια, μια κατσαρόλα καλυμμένη με αλουμινόχαρτο και μια πινακίδα που εξηγεί πως είναι για οικονομική ενίσχυση.
Πίσω τους βρίσκεται αναρτημένο ένα πανό που γράφει σε ελληνικά και αγγλικά ότι προσφέρεται δωρεάν φαγητό. Ένας συμπαθητικός κύριος με μούσι και καπέλο πασχίζει ν’ ανάψει το γκάζι για να μαγειρέψει στο μεγάλο καζάνι και φωνάζει διαρκώς τη Μαρία.
Είναι ο Κώστας Πολυχρονόπουλος, άνεργος από το 2009, όταν απολύθηκε από την εταιρεία στην οποία εργαζόταν επί 25 χρόνια. Τα τελευταία δύο χρόνια γυρίζει καθημερινά την Αθήνα, «και όχι μόνο» όπως λέει, και μαγειρεύει μαζί με τους εθελοντές, αλλά και όποιον περαστικό έχει διάθεση να βοηθήσει, για όλους. «Το φαγητό είναι για όλους, χωρίς διακρίσεις: άστεγοι, άνεργοι, μαύροι, κίτρινοι, Ρομά, Έλληνες, ξένοι».
Πέρασε μια μακρά περίοδο κατά την οποία δεν έβγαινε από το σπίτι και στη συνέχεια αποφάσισε να δράσει. Η αφορμή ήταν η εικόνα δύο παιδιών να μαλώνουν για το ποιος θα πάρει τελικά το σάπιο μήλο που ήταν πεταμένο στα σκουπίδια.
Η κίνηση Κοινωνική Κουζίνα «Ο Άλλος Άνθρωπος», που ξεκίνησε το 2011, έχει βρει υποστηρικτές, αλλά και ανθρώπους που λαμβάνουν την βοήθεια που χρειάζονται.
«Απλώς, δίνω τη βοήθεια που δεν βρήκα εγώ», λέει ο Δημήτρης, άνεργος, εθελοντής στην Κοινωνική Κουζίνα, ο οποίος συμμετέχει από τον Ιούλιο σχεδόν καθημερινά στις δράσεις.
Οι ίδιοι δεν αρνούνται την ανιδιοτελή βοήθεια, όποιος θέλει να μπει στη διαδικασία της προετοιμασίας του φαγητού είναι ευπρόσδεκτος. Αν, λοιπόν, περνάς τυχαία από εκεί μπορεί να βρεθείς να καθαρίζεις κρεμμύδια και πατάτες για το φαγητό της ημέρας, μαζί με τους μόνιμους εθελοντές.
«Κάθε μέρα έρχονται όλο και περισσότεροι εθελοντές» επισημαίνει ο Κώστας Πολυχρονόπουλος. «Κάθε μέρα αυξάνεται ο κόσμος που έρχεται να βοηθήσει, είτε με προσωπική εργασία, είτε με οικονομική ενίσχυση ή σε τρόφιμα. Ο καθένας με ό, τι μπορεί βάζει το δικό του λιθαράκι» προσθέτει η Μαρία που είναι εθελόντρια. «Όπου και να πάμε τελευταία γίνεται χαμός από κόσμο που έρχεται και βοηθάει, προσφέρει, κάθεται να φάει ένα πιάτο φαγητό μαζί μας και συζητάμε» συνεχίζει ο Κώστας Πολυχρονόπουλος.
Δυστυχώς, όπως τονίζει, σημειώνεται μεγάλη αύξηση όσων προσφεύγουν αναγκαστικά στα γεύματα. «Ο αριθμός των ανθρώπων που έχουν ανάγκη από τέτοιες δράσεις σίγουρα αυξάνεται -και από οικογένειες πλέον. Βλέπεις οικογένειες με μικρά παιδιά να έρχονται, γιατί δεν έχουν άλλον τρόπο να ανταπεξέλθουν».
Όσο περνά η ώρα έρχονται κι άλλοι γνώριμοι της δράσης, όλοι βοηθάνε, δεν έρχονται απλώς για το φαγητό. «Μ’ αρέσει η προσφορά από τον άνθρωπο στον άνθρωπο, γιατί όλοι είμαστε άνθρωποι κι έχουμε το ίδιο πρόβλημα, άλλος λιγότερο κι άλλος περισσότερο» λέει η Μαρία που βοηθά σε όλα. «Άλλος έχει πρόβλημα επιβίωσης, άλλος πρόβλημα στέγης. Όλοι έχουμε κάτι».
Η Μαρία είναι άνεργη και πρωτοέμαθε για την Κοινωνική Κουζίνα το καλοκαίρι του 2012, όταν είχε πάει στη δράση στο Σύνταγμα. «Μ’ άρεσε αυτή η επικοινωνία, που ο ένας μίλαγε, γνωριζόταν με τον άλλο, αλλά μετά το καλοκαίρι χαθήκαμε για ένα εξάμηνο και τους βρήκα τυχαία στην Κουμουνδούρου πάλι. Άρχισα σιγά-σιγά να πηγαίνω για φαγητό, γιατί δεν είμαι τελείως άστεγη -είχα ένα χώρο να κοιμάμαι μόνο- και πήγαινα και να βοηθήσω και να φάω. Έτσι συνεχίζεται μέχρι σήμερα».
Η διαφορά της Κοινωνικής Κουζίνας «Ο Άλλος Άνθρωπος» σε σχέση με αντίστοιχες δράσεις κρύβεται στην ουσία της, στην ισότητα των ανθρώπων. «Το σημαντικό και το ωραίο» λέει η Βάσω, εθελόντρια και οργανώτρια του «Άλλου Ανθρώπου» στην Σαλαμίνα, «είναι πως δεν πρόκειται για συσσίτιο, δηλαδή υπάρχει μια ομάδα ανθρώπων οι οποίοι είναι εθελοντές -κάποιοι έχουν δουλειά, κάποιοι δεν έχουν, κάποιοι είναι στο δρόμο- κι όμως, καθημερινά μαγειρεύουν, αλλά δεν είναι συσσίτιο. Μαγειρεύουμε για να φάμε όλοι μαζί». Το ίδιο επισημαίνει και η Μαρία. «Δεν είναι ούτε συσσίτιο, ούτε φιλανθρωπία ούτε ελεημοσύνη, είναι η επικοινωνία, το να γίνουμε μια μεγάλη παρέα. Εδώ δεν υπάρχουν ταμπέλες, είμαστε όλοι μαζί, είμαστε όλοι άνθρωποι, μια γροθιά. Ο καθένας βοηθάει σε κάτι, αυτός είναι ο στόχος, να είμαστε όλοι μαζί».
Σκοπός της δράσης είναι «να ενώσει όλο τον κόσμο» λέει χαρακτηριστικά ο Δημήτρης.

Μέσα από τέτοιες κινήσεις, όμως, εμφανίζονται και κάποιοι που θέλουν να έχουν όφελος. «Πάντα υπάρχει πρόθεση να εκμεταλλευτούν πολιτικά τη δράση της Κοινωνικής Κουζίνας», εξηγεί ο Κώστας Πολυχρονόπουλος. «Και από πολιτικούς φορείς και από μεμονωμένους ανθρώπους που θέλουν να το εκμεταλλευτούν. Έχουν έρθει και σ’ εμάς και φυσικά, έχουν φύγει. Μόλις τους καταλάβαμε, τους απομονώσαμε». Διευκρινίζει, ωστόσο, πως «δεν στερούμε τη δυνατότητα σε κανέναν να έρθει να φάει ένα πιάτο φαΐ, στερούμε όμως τη δυνατότητα να ενσωματωθεί στην ομάδα για να την εκμεταλλευτεί για προσωπικό ή κομματικό όφελος».
Σήμερα γιατί είναι πιο εύκολο να έρθει κάποιος στα υπαίθρια γεύματα σε σχέση με τον πρώτο καιρό; «Οι άνθρωποι έρχονται πια πιο εύκολα, γιατί έχουν ξεπεράσει τη ντροπή, έχουν ξεπεράσει και το φόβο για το ποιοι ήμασταν. Κατάλαβαν ότι δεν είμαστε από κανέναν πολιτικό, ή κομματικό καλύτερα, φορέα, -γιατί κι αυτό που κάνουμε είναι πολιτική πράξη» εξηγεί. «Μπορεί να μην είναι κομματικοποιημένη, αλλά είναι πολιτική πράξη και θέλουμε να δείξουμε κι εμείς την αντίδρασή μας σ’ αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα. Όχι τώρα, ανέκαθεν συνέβαιναν. Πάντα υπήρχαν οι λίγοι που πλούτιζαν εις βάρος των πολλών. Πάντα ήταν οι λίγοι που παίρνανε αυτά που άξιζαν οι πολλοί, οπότε είναι το ίδιο πράγμα».
Η επιλογή να παραμείνει η δράση ανεξάρτητη από κόμματα και φορείς είναι συνειδητή και παρόλο που θα μπορούσαμε να σκεφτούμε ότι κάτι τέτοιο δημιούργησε δυσκολίες, ο ίδιος υποστηρίζει το αντίθετο. «Το να πραγματοποιηθούν τα γεύματα είναι εύκολο. Εμείς στηριζόμαστε αποκλειστικά και μόνο στην αλληλεγγύη των ανθρώπων, των απλών ανθρώπων. Για μας απλός άνθρωπος είναι ένας άστεγος, απλός άνθρωπος είναι κι ένας επιχειρηματίας αρκεί να μην θέλει να προβάλλει την επιχείρησή του. Έτσι όπως έρχεται ένας εργαζόμενος με το μεροκάματό του και φέρνει από το υστέρημά του, έτσι δεχόμαστε κι από έναν επιχειρηματία που έρχεται μόνο με το όνομά του, όχι ως επιχείρηση, και φέρνει τα τρόφιμα. Έτσι ξεκίνησε η κουζίνα και έτσι συνεχίζει. Ευτυχώς, είμαστε μια χαρά ακόμα».
Συμμετέχοντας στην Κοινωνική Κουζίνα συνειδητοποιείς πως το να καταφέρουν οι άνθρωποι να βρεθούν επί της ουσίας μαζί είναι ευκολότερο απ’ όσο μοιάζει και κυρίως, εκεί που δεν μπορείς να φανταστείς.
Η Βάσω πιστεύει ότι το σημαντικότερο κέρδος της είναι «ότι γνώρισα κι επικοινώνησα με ανθρώπους που, αν δεν μου δινόταν αυτή η ευκαιρία, ουδέποτε θα γύριζα το κεφάλι μου να δω, γιατί κάποιοι άνθρωποι, είτε από μόνοι τους είτε το σύστημα τους πετάει, βρίσκονται στο περιθώριο. Αν, όμως, καθίσεις και μιλήσεις μαζί τους είναι ενδιαφέροντες, μορφωμένοι, που μπορεί για κάποιο λόγο να βγήκαν στο δρόμο –ως χρήστες ή οτιδήποτε. Κι αυτό είναι το πιο ωραίο». Για τη Μαρία το μείζον είναι «η επικοινωνία, το να γεμίζει ο ένας τα κενά του άλλου».
Όσο η ώρα περνά και ο Κώστας Πολυχρονόπουλος ρυθμίζει τις λεπτομέρειες για τα επόμενα δύο γεύματα που έχουν να ετοιμάσουν την ίδια μέρα, γεννάται η απορία τι κερδίζει από όλο αυτό. «Αγάπη! Πολλή αγάπη και δεν υπάρχει μεγαλύτερος πλούτος από αυτό».
Αρκεί, ωστόσο, για να εξαλείψει την προσωπική ματαίωση; «Σίγουρα τώρα είμαι πιο γεμάτος κι ας είμαι και άνεργος. Είμαι περισσότερο άνθρωπος. Παίζει σπουδαίο ρόλο. Έλεγαν παλιά ότι κάτι κρύβεται μέσα μας. Εγώ κατάλαβα ότι μέσα μας κρύβεται ένας άλλος άνθρωπος ο οποίος είναι πάντα ελεύθερος κι είναι και πιο δυνατός απ’ όλους. Κρύβεται σε όλους. Αυτό είναι η αλληλεγγύη».
Κι έτσι αθόρυβα, αλλά βιαστικά, πήρε το καζάνι για τον επόμενο «μαγειρικό» προορισμό, το Θησείο.

Αποχαιρετούμε για καλοκαίρι και το γιορτάζουμε!

Αυτή η Παρασκευή θα είναι... η τελευταία μας! Για το καλοκαίρι, εννοούμε. Μην βιάζεστε να ταραχτείτε (ή να χαρείτε, αντίστοιχα).

Αποφασίσαμε λοιπόν, να το γιορτάσουμε όπως πρέπει. Περάσαμε μια γεμάτη χρονιά με καλεσμένους που ομόρφυναν τις Παρασκευές μας, οι οποίοι μας έμαθαν καινούργια πράγματα, μας έκαναν να σκεφτούμε διαφορετικά, να δούμε όψεις που δεν είχαμε φανταστεί, να συγκινηθούμε, να γελάσουμε, να αποκτήσουμε νέες καλλιτεχνικές -και όχι μόνο- αδυναμίες, ν' ανακαλύψουμε το ταλέντο όπου κι αν βρίσκεται, να γίνουμε λίγο πιο πλούσιοι άνθρωποι, όχι σε χρήμα, σε περιεχόμενο. Με κάποιους εξ αυτών θα περάσουμε κι αυτή την Παρασκευή είτε με την φυσική τους παρουσία, είτε με τα τραγούδια που έχουν επιλέξει γι' αυτή την τελευταία εκπομπή -είτε συνδυάζοντάς τα.
Μαζί με αγαπημένους ανθρώπους θα αποχαιρετήσουμε τη φετινή χρονιά σε ένα πάρτι όπως ακριβώς μας πρέπει: Γλυκό, δροσερό, μπριόζο και ολότρελο!
Γιατί το καλοκαίρι είναι δικό μας!

Σας περιμένουμε την Παρασκευή 28/6 στις 4μμ!

Συντονιστείτε στο www.spamradio.gr

Η αγάπη μοιάζει με οξυγόνο: δεν το βλέπεις, αλλά αν δεν υπήρχε, δεν θα ανέπνεες...

H 19η Ιουνίου είναι πάντα μια δύσκολη μέρα. Πέρασαν κιόλας 18 χρόνια από εκείνο το βράδυ που χτύπησε το τηλέφωνο και από την άλλη άκρη μια γνώριμη φωνή ανακοίνωνε με λυγμούς την μεγάλη απώλεια. Άκουγα το κλάμα στο διπλανό δωμάτιο και χωρίς να έχω καταλάβει τί έγινε, είχα παγώσει σαν να ένιωθα ότι αυτό που συνέβη ήταν κάτι που θα άλλαζε πολλά στην μέχρι τότε ζωή μου, στον μικρό λουλουδάτο μου κόσμο που για εκείνον τον άνθρωπο το κέντρο του ήμουν εγώ. Ή έτσι με έκανε να νιώθω...
Μπήκαμε στο αυτοκίνητο αμίλητοι για ένα βραδινό ταξίδι που οι ώρες έμοιαζαν ατέλειωτες, οι σιωπές επώδυνες, μα τα λόγια χαμένα. Για να επιστρέψουμε στο σπίτι και να αποχαιρετήσουμε έναν άνθρωπο που από τότε δεν έχω πάψει ούτε μέρα να σκέφτομαι.
Και πέρασαν 18 χρόνια... Η ζωή μου άλλαξε, εγώ άλλαξα, τα πράγματα κι ο κόσμος γύρω μου άλλαξαν, βρέθηκα ξαφνικά ν' αναζητώ την αγάπη που έχασα και στην οποία έπλεα από την μέρα που γεννήθηκα μέχρι την 19η Ιουνίου του 1995. Μα δεν τέλειωσε εκεί, η αγάπη δεν τελειώνει μαζί με τη ζωή, η αγάπη υπάρχει από τη στιγμή που οι δημιουργοί της δεν την αποκήρυξαν και δεν την αποποιήθηκαν ποτέ.
Και κάθε μέρα τη σκέφτομαι και χαμογελώ και βουρκώνω και γαληνεύω και νιώθω ασφαλής. Και συνεχίζει να μου λείπει μετά από 18 χρόνια. Και το παράδοξο και μαγικό είναι πως αν το σκεφτώ από μαθηματικής απόψεως μου λείπει και την αγαπώ για τριπλάσιο χρόνο απ' ό,τι έζησα μαζί της(δεν είμαι και πολύ καλή στα μαθηματικά, αλλά νομίζω πως σωστά το υπολόγισα).
Έτσι, συνειδητοποιώ το μεγαλείο της αγάπης, τη δύναμή της, την αντοχή στο χρόνο, το καταφύγιο που προσφέρει όταν είναι από καρδιάς, ανιδιοτελής, δοτική και δεν απαιτεί, δεν θέτει προϋποθέσεις, δεν ζητά ανταλλάγματα, εγγυήσεις, δεν έχει επιθετικότητα ή ανταγωνισμό. Αγάπη. Μόνο αυτό, τίποτε άλλο.
Καλούμαι να αποχαιρετήσω κι άλλον έναν άνθρωπο, ευτυχώς για πολύ καλό λόγο και ακόμη ευτυχέστερα, χαίρει άκρας υγείας. Απλώς, φεύγει. Αλλάζει χώρα, ήπειρο, αλλάζει καθημερινότητα, αλλά το κάνει για καλό. Παίρνει μαζί την οικογένεια που έχει δημιουργήσει κι αγαπά και κάνει ένα μεγάλο βήμα προς όφελος όλων. Μια προσωπική εξέλιξη που την αξίζει, μιας και τα σύνορα της Ελλάδας μοιάζουν καμιά φορά ασφυκτικά, σαν να σου λένε "έχεις ικανότητες; ταλέντο; δημιουργικότητα; Το μυαλό σου είναι δυνατό, αναζητά συνεχώς και γεννά διαρκώς νέες ιδέες; Ωραία, δεν έχουμε χώρο για σένα!"
Και το τολμά κι είμαι περήφανη που το τολμά και σίγουρη πως θα διαπρέψει, πως κάνει το σωστό. Μόνο που τώρα που φτάνουν οι μέρες, η άρνηση που είχα όλο αυτόν τον καιρό φεύγει και συνειδητοποιώ πόσο αφάνταστα θα μου λείψει, πόσο εξελίχθηκα μαζί της, χάρη στην βοήθεια, τη στήριξη, την εμπιστοσύνη της.
Μόλις τώρα συνειδητοποίησα ότι αποχαιρετώ έναν άνθρωπο που είχα στη ζωή μου για έξι χρόνια και ένιωθα πως είναι το καταφύγιό μου...
Τελικά, οι σημαντικές γυναίκες στη ζωή μου αποχωρούν στα έξι χρόνια, αλλά από την καρδιά και το μυαλό μου δεν φεύγουν ποτέ.
Ελπίζω κι εύχομαι, όλες οι αποχωρήσεις να είναι όπως αυτή τώρα, για καλό. Για πολύ καλό.
Κι αφήστε με να κλαίω μέχρι ν' αδειάσει όλη η θλίψη από μέσα μου για να μπορώ να χαρώ ότι τελικά αυτά τα έξι χρόνια έγινε μια καλή δουλειά που έχει πολύ καλά αποτελέσματα και το ευτυχές είναι πως χτίστηκε μια πολύ όμορφη σχέση που αλλάζει μεν μορφή, αλλά δεν χάνεται.

Υπάρχει ένα τραγούδι της εποχής της πρώτης μου αγαπημένης και πολύ σημαντικής γυναίκας της ζωής μου που είναι το αγαπημένο μου και με συγκινεί πάντα βαθύτατα. Προσέξτε τους υπέροχους στίχους. Το αφιερώνω, λοιπόν, και στην δεύτερη με την ευχή να μην πάψει ποτέ να ονειρεύεται, να τολμά, να μαθαίνει, να παίρνει μεγάλες αποφάσεις με θάρρος και σιγουριά και να κάνει τους ανθρώπους να θέλουν και να προσπαθούν να εξελίσσονται. Θα διαπρέψει, αυτό δεν είναι ευχή, είναι βεβαιότητα.

*Ο τίτλος του τραγουδιού μπορεί να έχει να κάνει με λύπη κι αυτή που αισθάνομαι αυτή την περίοδο, αλλά σε καμία περίπτωση με τα αισθήματά μου για όλα αυτά που ζήσαμε μαζί.
Αν ήταν άνθρωπος, ο μεν πρώτος θα ενηλικιωνόταν σήμερα, ο δεύτερος θα περίμενε τον Σεπτέμβρη να πάει πρώτη δημοτικού για να αρχίσει να μαθαίνει μικρά και μεγάλα πράγματα για τη ζωή -και θα ήξερε ήδη τόσα...

                                                Σοφία Βέμπο-  "Πόσο λυπάμαι"
                                 http://www.youtube.com/watch?v=50A5kScq6VE

Τί θα πει σ' αγαπώ...

Ευελπιστώντας ο Φεβρουάριος να συνεχίσει πολύ καλύτερος απ' όσο ξεκίνησε -που είχε μεν πολύ ωραίες στιγμές, ανθρώπους, αλλά είχε και κάμποσα καθόλου αμελητέα εμπόδια- γεμίζουμε και μοιράζουμε θετική ενέργεια μαζί με την υπέροχη λιακάδα που έχει έξω, με ένα γλυκό, χαρούμενο και άκρως εύστοχο τραγούδι το "Σ' αγαπώ θα πει" με την φωνή του ηθοποιού Θανάση Αλευρά, στίχους της Ελεάνας Βραχάλη και μουσική του Θέμη Καραμουρατίδη.

Απολαύστε με διάθεση Μαίρη Πόπινς(ακούστε το και θα θέλετε να πετάτε)!

Σ' αγαπώ θα πει
σού δίνω μέσα μου χώρο

δίνω την ψυχή

σαν να είναι απλό δώρο

Σ' αγαπώ θα πει

θα ειμ' εγώ ο άνθρωπός σου

Σ' αγαπώ θα πει

μ' αρέσει να 'σαι ο εαυτός σου

Θανάσης Αλευράς- Σ' αγαπώ θα πει



Κάνε μια νέα αρχή...

Ένα πολύ όμορφο τραγούδι από τον Νίκο Πορτοκάλογλου για τα νέα ξεκινήματα που χρειαζόμαστε, αφήνοντας ό,τι μας βάραινε στο παρελθόν!

Για τη νέα χρονιά, λοιπόν, ας κάνουμε και μια νέα αρχή σε όλους τους τομείς, κρατώντας τα σημαντικά, αλλά κάνοντάς τα ακόμη καλύτερα.

Να έχουμε μια χρονιά καλύτερη από κάθε προηγούμενη με υγεία, αγάπη, χαρά, ηρεμία, αισιοδοξία, δημιουργικότητα και επιμονή, όχι απογοητεύσεις!

Νίκος Πορτοκάλογλου- Νέα αρχή

Οι φυλές των γιορτών: Εορτολάτρες και Εορτομάχοι!

Κάθε χρόνο τα ίδια. Έρχονται οι γιορτές και οι μισοί πετούν από τη χαρά τους, ενώ οι άλλοι μισοί είναι μες στη γκρίνια και την κατσουφιά. Τα δύο άκρα, λοιπόν, τα οποία με κάποιο μαγικό τρόπο πρέπει να έρθουν πιο κοντά. Εν ολίγοις, να βρούμε τη μέση λύση.
Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή και την πλευρά του καθένα ξεχωριστά.
Οι χαρούμενοι των εορτών:
Οι δρόμοι ξαφνικά φωτίζονται με εκατοντάδες λαμπάκια σε σχήμα κεριού, αγγέλου, γκι, έλατου, χριστουγεννιάτικης μπάλας, γιρλάντας και άλλα πολλά εορταστικά.
Οι βιτρίνες στολίζονται ανάλογα και κάνουν την εμφάνισή τους κάθε είδους εποχιακά αντικείμενα, αγιοβασιλάκια, χιονάνθρωποι, ελαφάκια, από διακοσμητικά και στολίδια για το δέντρο μέχρι είδη σπιτιού και εσώρουχα! Γιατί τη χαρά της γιορτής την έχουμε μέσα μας (αγαπώ τα κλισέ! Ουπς, φάνηκε ότι ανήκω στην πρώτη κατηγορία ε;).
Βρίσκεις ευκαιρία να κάνεις δώρα σε όσους αγαπάς για να τους χαροποιήσεις, αλλά ας είμαστε ειλικρινείς, για να χαρείς κι εσύ! Χαζεύεις με τις ώρες σε καταστήματα με χριστουγεννιάτικα είδη, αλλά και τεράστια πολυκαταστήματα που σε ζαλίζουν με το πόσα πράγματα υπάρχουν και ξεμυαλίζεσαι χωρίς να μπορείς να αποφασίσεις τι να πάρεις στον καθένα (τα θέλεις όλα).
Τέτοια περίοδο κάθε χρόνο ξεκινούν οι ζαχαροπλαστικές δοκιμασίες (παράδεισος και κόλαση μαζί, εδώ που τα λέμε). Ας μην κοροϊδευόμαστε, δεν θα πάψουμε ποτέ να υποκύπτουμε στην γοητεία και τη σαγήνη των γλυκών, είναι ουτοπική προσδοκία. Τα μελομακάρονα, οι κουραμπιέδες και, για τους μερακλήδες, οι δίπλες είναι τα κλασικά γλυκά που κάθε σπίτι που σέβεται το ταβάνι και τα θεμέλιά του οφείλει να φτιάξει. Η σοκολάτα, όμως, πού είναι; Είναι δυνατόν να λείπει; Όχι, όχι, ποτέ. Να ‘τα λοιπόν τα τρουφάκια που ξεπηδούν μες την πολύχρωμη τρουφίτσα, να ‘τα τα μάφιν και τα cupcake, να’ τες οι σοκολατίνες και τα σπιτικά σοκολατάκια, οι κορμοί σοκολάτας και τα σουφλέ (ε, σοκολάτας φυσικά!). Τα οποία δεν θα φας μόνος! Θα τα μοιραστείς με τους αγαπημένους σου, οικογένεια, φίλους, κλπ, γιατί δεν είναι μόνο ότι είμαστε καλοί άνθρωποι κι έχουμε μπει στο κλίμα, αλλά αν τα φας μόνος θα φτάσει η περιεκτικότητα του σακχάρου στο αίμα σε συγκρίσιμες ποσότητες με όση ζάχαρη θα χωρούσε το καζάνι που έπεσε μικρός ο Οβελίξ…
Με το που πλησιάζει ο Δεκέμβρης ξεκινούν και οι προετοιμασίες για το στολισμό του σπιτιού. Γενική καθαριότητα, στρώσιμο χαλιών, αναζήτηση της κούτας με τα στολίδια και το δέντρο, αλλά και των cd με τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια (Frank Sinatra θα πρότεινα, αλλά θα δεχτώ και το χιλιοπαιγμένο Last Christmas των -αμίμητων κομμώσεων- Wham, ξέρω και κάποιους άλλους που θεωρούν χριστουγεννιάτικα κάτι ουρλιαχτά, δεν θα το σχολιάσω) και κλείσιμο ημερομηνίας που θα λάβει χώρα ο στολισμός. Χωρίς τα ανάλογα τραγούδια, στολισμός δεν υφίσταται! Τραγουδάς, χορεύεις, μπαίνεις στην κατάλληλη διάθεση.
Επίσης, ας μην ξεχνάμε, ότι αυτές τις μέρες μπορούμε να είμαστε όσο τρυφεροί και γλυκείς θέλουμε, ακόμη κι όσοι υπό κανονικές συνθήκες δεν είναι, χωρίς να παραξενευόμαστε. Έχουμε δικαίωμα στην αδικαιολόγητη χαρά κι αισιοδοξία, δεν είναι λίγο. Επιστρέφουμε στην παιδική αθωότητα για όσο μας επιτρέπεται.
Με το που φτάνει το πολυαναμενόμενο δεκαπενθήμερο έχουμε διάθεση είτε να μαζευόμαστε σε σπίτια με φίλους και οικογένεια(ανάλογα την οικογένεια, πάντα) και να συζητάμε σκασμένοι στο φαγητό, είτε να βγαίνουμε με τους φίλους μας σχεδόν κάθε μέρα, από μια απλή βόλτα κι έναν καφέ-γλυκό-φαγητό, μέχρι θέατρο, μουσικά live και club (ακόμη και για εκείνους που τα απορρίπτουν συλλήβδην). Ακόμη κι αν βρίσκεσαι ένα βήμα πριν την υπερκόπωση ή την αφωνία, που σημαίνει άλαλο πουλί κλεισμένο σε κλουβί(άσχετο, αλλά είχε κάτι δημώδες που πολύ θα ήθελα να εκτιμηθεί) γινόμαστε γυριστρούληδες και το απολαμβάνουμε.
Πρόκειται, άλλωστε, για μία πρώτης τάξεως ευκαιρία να δεις όλους όσους έχεις χάσει λόγω αναβλητικότητας ή διαφορετικών προγραμμάτων, αλλά θέλεις να δεις.
Οι γιορτές είναι μέρες χαράς, αγάπης, αλλά και απολογισμού, σκέφτεσαι όλα όσα έγιναν σ’ αυτούς τους 12 μήνες και τι θα ήθελες για τους επόμενους. Όσα θες να κρατήσεις, όσα θέλεις να σβηστούν δια παντός και εκείνα που εύχεσαι κι επιθυμείς να σε βρουν.

Έχουμε, λοιπόν και το άλλο άκρο. Οι κατσούφηδες-γκρινιάρηδες των γιορτών:
Σιχαίνονται όλα αυτά τα λαμπάκια σε κάθε είδους κιτς σχήμα που εξαπλώνονται σαν μάστιγα στους δρόμους της πόλης καταναλώνοντας ρεύμα, τη στιγμή που δεν λειτουργούν καλά-καλά οι λάμπες στις οδικές αρτηρίες και οι λακκούβες παραπέμπουν περισσότερο σε χαντάκια. Τζάμπα έξοδα σε φρου-φρου κι αρώματα, αντί να γίνουν τα βασικά. Γιατί πόσο χαρούμενος να είσαι και να υιοθετήσεις το εορταστικό πνεύμα όταν από το ταρακούνημα το όχημα κοντεύει να γίνει κουδουνίστρα;
Αυτό πάλι με τις βιτρίνες! Ο καπιταλισμός συνεχίζει το έργο του απτόητος κι όλοι εμείς τα πρόβατα που τον ακολουθούμε… Άγιος Βασίλης και αηδίες, άλλη μία εμπορική πατέντα με πρωτεργάτη την Coca Cola για να βγάζουν περισσότερα χρήματα οι καπιταλιστές που ρουφάνε το αίμα των αδαών. Για να μην μιλήσουμε για τη βιομηχανία του κινηματογράφου που έχει στηρίξει τα έσοδά της σε χαζοταινίες με θέμα τα Χριστούγεννα και τον Άη Βασίλη! Εδώ δεν έχουν αποφασίσει από πού είναι ο χοντρούλης και ποιο είναι το όνομά του… Santa Claus σου λέει!
Αυτό το «Μόνος στο Σπίτι» πόσες συνέχειες είχε πια; Αντί να μπουζουριάσουν τη μάνα που όλο το ξέχναγε και να το πάρει το πιτσιρίκι η Πρόνοια, πλήρωναν να πάνε να την δούνε. Επίσης, αυτό δεν είναι παιδί, μαγνήτης μπελάδων είναι, αλλά με τρομερή τύχη… Κάθε δεκάχρονο αυτό ακριβώς θα έκανε, τι λέμε τώρα!
Να σου και τα δώρα. Ε, βέβαια, γιορτές χωρίς δώρα -σού έχουν κάνει πλύση εγκεφάλου- δεν γίνεται. Έτσι ξεχνάμε την οικονομική κρίση; Όοοοοοχι, έτσι σε οδηγούν στην κατάθλιψη, ότι δεν έχεις λεφτά και αν δεν πάρεις δώρα θα σε κακοχαρακτηρίσουν. Άλλο ένα κόλπο της καπιταλιστικής κοινωνίας και των τραπεζών για να παίρνει ο κόσμος τα περίφημα εορτοδάνεια που συνέβαλαν στην κατάσταση που βρίσκεται η χώρα σήμερα. Υπερκατανάλωση, ένα σωρό αχρείαστα πράγματα που τα πληρώνεις χρυσά μόνο και μόνο για να πλουτίσουν μερικοί και να κλαις με μαύρο δάκρυ μόλις πάει 10 Γενάρη.
Και βάζουν τους ανθρώπους να δουλεύουν δύο Κυριακές, η εκμετάλλευση του εργαζόμενου σε όλο της το μεγαλείο. Αυτοί οι άνθρωποι ψυχή δεν έχουν; Δεν θέλουν, να γιορτάσουν, να ξεκουραστούν; Αλλά, βέβαια, αυτές οι γιορτές για εμπορικό όφελος δημιουργήθηκαν. Γεννήθηκε ο Χριστούλης και πράσσειν άλογα!

Κι έχουμε και το μεγαλύτερο ψέμα όλων των εποχών, διότι κάθε γονιός ψεύδεται ασύστολα στο βλαστάρι του ότι ο Άγιος Βασίλης υπάρχει και θα του φέρει δώρο, ό, τι δώρο θέλει, ακόμη και το πιο ακριβό! Και τι είναι, ρε φίλε, ο Άγιος, κούριερ ή ντελίβερι, ή μήπως ο Κόπερφιλντ να του εμφανίσει από το πουθενά το ελικοπτεράκι που πετά μέχρι και δέκα μέτρα με βροχή και χαλάζι –το οποίο και πανάκριβο είναι και πιο πολύ ο πατέρας θα το χαρεί παρά το τέκνο. Μας έχουν φάει τ’ αφτιά κι οι διαφημίσεις του jumbo, μισή ώρα διαφημιστικό! Εντάξει, το καταλάβαμε, βγάζεις χρήμα, πληρώνεις διαφημιστικό χρόνο, τελείωνε!
Για να μην μιλήσουμε για τα γλυκά. Πάνω που θες να κάνεις λίγη δίαιτα, τσουπ, να σου γλυκά από παντού και δεν φτάνει που τα βλέπεις και τα μυρίζεις, σε αναγκάζουν να τα δοκιμάσεις αν έγιναν καλά, θες δεν θες. Αν δεν δοκιμάσεις παρεξηγούνται κιόλας! Αν πάλι δεν σ’ αρέσουν, την «έβαψες». Τόσος κόπος κι εσύ ούτε να δοκιμάσεις, ούτε μία καλή κουβέντα, τίποτε; Άσε το άλλο, πρέπει να φτιάξεις κι εσύ, γιατί τέτοιες μέρες «είναι δυνατόν να μη μυρίσει το σπίτι γλυκόοοοοο»; Εδώ το έχω, αλλά συγκρατούμαι να πω «γιατί αν δεν μυρίσει θα του πέσει το παιδί;». Και να ‘τη η κούραση και τα κιλά των γιορτών που πας να μπεις σ’ ένα τζιν και δεν χωράς!
Άσε πια αυτός ο πανικός τέλη Νοέμβρη να καθαρίσουμε το σπίτι, να στρώσουμε χαλιά, να ψάχνουμε μέσα σε αποθήκες και πατάρια δέντρα και στολίδια, τα οποία κατά πάσα πιθανότητα θα βρεθούν σπασμένα και τα λαμπάκια μισοκαμμένα. Με τόσα λαμπάκια θα έρθει η ΔΕΗ όσο το χαράτσι από μόνο του, που περνάς απ’ έξω κι είναι λες και φωταγωγήθηκε ο Πύργος του Άιφελ από μεθυσμένο!
Ανοίγεις ραδιόφωνο και σου έρχεται να κάνεις φόνο, θυμούνται όλα τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια που έχουν γραφτεί ποτέ και τα παίζουν μαζί με τα νεύρα μας. Αν ξανακούσω Last Christmas θα σπάσω το ηχοσύστημα κι ακόμη το ξεχρεώνω. Θυμήθηκε κι ο κάθε κατακαημένος να τραγουδήσει για τα Χριστούγεννα, μπας και τον μάθει κανένας άνθρωπος. Άσχετο το νόημα του τραγουδιού με τις γιορτές; Κανένα πρόβλημα, αρκεί κάπου να υπάρχει μία από τις λέξεις «Χριστούγεννα», «Αη Βασίλης», «Πρωτοχρονιά», «γιορτές» και θεωρείται γιορτινό.
Μέρες αγάπης…μη μιλήσω!
Ξαφνικά όλοι έχουν κέφι, χαρά και γίνονται μικρές γιορτινές πεταλουδίτσες έχοντας την απαίτηση να τους ακολουθήσεις στην παράνοια. Δηλαδή, αν δεν έχεις κέφι, πρέπει απαραιτήτως να το βρεις ή να υποκριθείς; Καταναγκασμός με λίγα λόγια. Πρέπει να αγαπήσω όλο τον κόσμο, ακόμη κι αν στην πραγματικότητα δεν δίνω δεκάρα; Ο φασισμός των Χριστουγέννων! Τα ήξερε αυτά ο Χριστός όταν γεννιόταν; Εγώ, πάντως, στα γενέθλιά μου δεν ταλαιπωρώ τον κόσμο!
Κι αυτό το πράγμα να βγαίνεις όλη μέρα κάθε μέρα, τι είναι; Αντί να κάτσεις να ξεκουραστείς, μόνος στο σπιτάκι σου, να ηρεμήσεις, ή τραπεζώνεις και σου βγαίνει η ψυχή ή τρέχεις σε καλέσματα σε μια ενδιάμεση κατάσταση μεταξύ ύπνου και ξύπνιου. Στο κάτω-κάτω, με τέτοια κίνηση στους δρόμους και να βγεις να δεις όσους δεν έχεις δει, ξινό θα σου βγει. Αν είναι να τους συναντήσεις, θα το κάνεις και τον υπόλοιπο καιρό. Είναι και το άλλο στη μέση, αν δεν έχεις κανονίσει κάποιο ρεβεγιόν Χριστουγέννων-Πρωτοχρονιάς κι αποφασίσεις να το περάσεις σπίτι ήρεμα και μόνος για να χαλαρώσεις, σε κοιτούν με μια λύπηση, λες και είσαι ακοινώνητος.
Και όχι, δεν θέλω να κάνω απολογισμό του έτους, δεν κατάλαβα, επειδή το λέει το ημερολόγιο θα πει ότι κλείνει ένας κύκλος και όλοι ταυτόχρονα πρέπει να δούμε τι πετύχαμε και σε τι αποτύχαμε την περασμένη χρονιά; Διαγωνισμός είναι; Να κάνουμε ευχές, γιατί, ευχηθώ-δεν ευχηθώ, ό,τι είναι να γίνει δεν θα γίνει, ε; Χαζορομαντισμοί.

Τελικά και οι δύο πλευρές έχουν τα δίκια τους, αλλά ακριβώς αυτό τους φέρνει στη μέση. Δεν έχει να κάνει ούτε με καπιταλιστικά σχέδια, ούτε με ονειροβασίες, αλλά με την ευκαιρία να ξεφύγουμε από την καθημερινότητα για να την αντέξουμε μόλις ξαναμπούμε σ’ αυτήν. Τα διαλείμματα είναι απαραίτητα στη ζωή, όπως στο σχολείο και τη δουλειά. Με τη διαφορά ότι αυτά είναι κάπως πιο…φωτεινά και νόστιμα.
Όσο για το πώς θα περάσουμε τις μέρες μας, μία είναι η απάντηση: όπως θέλουμε με εκείνους που θέλουμε, χωρίς πρέπει και περιορισμούς. Αν αυτό σημαίνει να σκάσουμε στα γλυκά και τις αγκαλιές, εντάξει. Αν σημαίνει μοναχικά και ξεκούραστα, πάλι εντάξει.
Οι γιορτές δεν χρειάζεται να είναι πολυέξοδες. Τα δώρα δεν κοστολογούνται, αξιολογούνται μόνο κι από χέρια αγαπημένα είναι πάντα ανεκτίμητα.
Να περάσετε μια όμορφη Πρωτοχρονιά, όπως την θέλετε και να έχετε μια χρονιά καλύτερη από αυτή που φεύγει!

Υ.Γ. Α, και να σας πω ένα μυστικό...μη μας ακούσει κανείς... Ο Άγιος Βασίλης υπάρχει, σσσς... Όλοι έχουμε έναν και όλοι κρύβουμε μέσα μας τον Άη-Βασίλη κάποιου άλλου. Μην το πείτε πουθενά!

Όταν η οικονομική κρίση δεν σε οδηγεί στην κατάθλιψη, αλλά στην ουσία και την εφευρετικότητα...

Σ' ένα απόγευμα μπορείς να ανακαλύψεις μικρά και μεγάλα πράγματα, γωνιές της πόλης, αλλά και της καρδιάς -της δικής σου και των άλλων.
Ηλιόλουστη Παρασκευή σε χριστουγεννιάτικο κλίμα και το κέντρο της Αθήνας να σφύζει από ζωή. Τα Εξάρχεια πάντα ίδια, εκεί ο χρόνος κυλά με άλλους ρυθμούς, τους γνώριμους όλα αυτά τα χρόνια, άχρονη γειτονιά, δύο βήματα από την Ομόνοια και την εξαθλίωση. Εκεί οι άνθρωποι, οι καταβολές, οι ιδιότητες, μπερδεύονται δίχως να ξενίζουν...περίεργο πράγμα. Περίεργο κράμα.
Μεσημεράκι στον δρόμο κι ο ήλιος παρέα, μέχρι την πλατεία. Εκεί κάποιος περιμένει, το χαμόγελο στο πρόσωπο γίνεται πιο πλατύ, πιο φωτεινό. Μια σφιχτή αγκαλιά τα λέει όλα, δεν χρειάζονται περισσότερα, σ' αυτή την επαφή, σ' αυτή τη ζεστασιά, στο τρυφερό χάδι στην πλάτη λέγονται όλα και πάντα το ξέρεις. Οι άνθρωποι όταν αγαπούν ο ένας τον άλλο, άσχετα με το πόσο καιρό γνωρίζονται, έχουν τους δικούς τους κώδικες επικοινωνίας, είναι το πρώτο που δημιουργούν στη μεταξύ τους σχέση. Μπορείς να διακρίνεις τη μελαγχολία, το συναισθηματικό μούδιασμα, το φόβο ενός μετέωρου βήματος, αλλά δεν ανησυχείς, γιατί ξέρεις τί το προκάλεσε, ξέρεις ότι είναι λογικό, ότι μόλις γίνει το βήμα όλα θα μπουν σε μια σειρά. Αλλά κυρίως, ξέρεις ότι προτίθεσαι να είσαι κοντά για να το μοιραστεί, για να προσφέρεις μια αγκαλιά, δύο αυτιά πρόθυμα ν' ακούσουν και καρδιά έτοιμη να καταλάβει και βλέπεις ότι κι ο άλλος το ξέρει. Αυτό είναι το καθησυχαστικό. Αυτό είναι το ελπιδοφόρο και το χαρμόσυνο. Οι καρδιές ενώνονται, μοιράζονται αγάπη, αλήθειες και ζεστασιά, χρειάζονται κι άλλα;
Η συνάντηση λήγει -μα πόσο λίγος μοιάζει ο χρόνος μερικές φορές!- μια σφιχτή αγκαλιά για αποχαιρετισμό είναι ό,τι πρέπει, μιλούν ξανά οι σιωπές, τα λόγια περισσεύουν. Ο ήλιος συνεχίζει να λάμπει κι απορώ πώς φέτος μοιάζει η μέρα να μεγαλώνει πιο νωρίς απ' το σύνηθες, η αγαπημένη φίλη δεν το έχει παρατηρήσει, μάλλον έτσι μού φαίνεται.
Μια βιτρίνα μάς τραβά την προσοχή. Ένα μαγαζί με όλων των ειδών τα κουτιά, υπέροχα κουτιά, χάρτινα, μεταλλικά, μικρά, μεγάλα, σε σχήμα βιβλίου, βαλίτσας, με περίτεχνα σχέδια και πιο απλά, φερμένα σαν από άλλη εποχή. Μαγικά. Ίσως η μαγεία να βρίσκεται σε όσα θέλεις να κρύψεις μέσα τους. Ίσως...
Ανακαλύψαμε ένα μικρό θησαυρό στη Θεμιστοκλέους, δεν το είχαμε παρατηρήσει ποτέ ως τώρα. Επίσης, μάθαμε ότι το καλύτερο κυπριακό βρώμικο βρίσκεται στο Orange Submarine απέναντι απ΄την πλατεία. Το ωραιότερο τιραμισού το είχα δοκιμάσει στο Il doppio το οποίο έκλεισε οριστικά...
Η βόλτα συνεχίζεται στα μαγαζιά γύρω απ' την Ομόνοια, τίποτε αρκετά ενδιαφέρον, όχι ότι τα οικονομικά θα επέτρεπαν την αγορά, ακόμη κι αν βρισκόταν.
Στα εκδοτήρια του μετρό στην Ομόνοια βλέπεις την εξαθλίωση σε όλο της το μεγαλείο, την Αθήνα που δεν αγαπάς, που ντρέπεσαι γι' αυτήν, σε τρομάζει κι άλλοτε σε αγανακτεί. Άραγε, η πόλη δεν αγαπά τους ανθρώπους της, οι άνθρωποι την πόλη ή μήπως οι άνθρωποι τους ανθρώπους;
Λίγο μετά επιστρέφουμε στη βάση μας και κάνουμε μια βόλτα στην τοπική αγορά, καθώς το φως της μέρας δεν έχει εξαφανιστεί -μήπως όντως η μέρα αρνήθηκε να μικρύνει φέτος;- και ανακαλύπτουμε κι άλλα νέα πράγματα που μας ενθουσιάζουν.
Ένα νέο μαγαζί με χάντρες, κλωστές, υλικά για να φτιάξεις τα δικά σου κοσμήματα και γούρια, ώστε να προσφέρεις στους αγαπημένους σου, σε έναν υπέροχα διακοσμημένο χώρο και μάλιστα, με εργαστήριο για να τα φτιάξεις μόνος σου εκεί!
Λίγο παρακάτω ανακαλύπτουμε ένα αρωματοπωλείο. Αρχικά, πανέμορφο! Με γαλλική φινέτσα, λες και βγήκε από παλιά γαλλική συνοικία, και όλων των ειδών τα αρώματα. Οι τιμές άκρως λογικές, η ποιότητα απ' ό,τι είδαμε άριστη, η διάρκεια και αντοχή, όπως μάθαμε από άλλη πελάτισσα που είχε ξαναδοκιμάσει, εγγυημένη και όλα τα πανάκριβα αρώματα που χρυσοπληρώνουμε βρίσκονται εκεί και διαλέγεις την ποσότητα που θέλεις, ώστε να σου το βάλουν σε ένα κομψότατο μπουκαλάκι, αφού το ανακατέψουν με έλαιο για να πάρεις το άρωμα και να έχει την απαιτούμενη διάρκεια. Χαρακτηριστικά θα σας πω ότι τα 30ml κοστίζουν 6 ευρώ. Και σκεφτείτε ότι για παράδειγμα τα 20ml από ένα άρωμα Dior κοστίζουν 40-60 ευρώ. Καθώς είμαι λάτρις των συγκεκριμένων αρωμάτων, είδα ότι τα έχει, μύρισα να δω αν έχουν την ίδια μυρωδιά, η αγαπημένη φίλη το έλεγξε μυρίζοντας το μπουκάλι και το λαιμό μου και αποφάνθηκε ότι είναι ακριβώς το ίδιο άρωμα. Επομένως, εν καιρώ κρίσης, μερικοί άνθρωποι -δυστυχώς, όχι όλοι- αντιλαμβάνονται ότι πρέπει να στραφούν σε νέες προτάσεις, ή έστω σε πιο καινοτόμα επαναφορά παλιών ιδεών και κυρίως, οικονομικά ωφέλιμων, Ένας συνδυασμός ποιότητας και οικονομίας. Αφού, λοιπόν, χρήματα δεν υπάρχουν για να διαθέσουμε σε ένα μικροσκοπικό μπουκαλάκι με πανάκριβο επώνυμο που μοσχοπουλιέται, επενδύουμε, γιατί γυναίκες είμαστε, στα κομψά απλά μπουκαλάκια που περιέχουν αρώματα που μας αρέσουν, διαρκούν και μας ταιριάζουν, χωρίς την ακρίβεια του ονόματος και την διεθνή εμβέλεια. Όπως λέγαμε, άλλωστε, μεταξύ μας, το άρωμα ιδιαιτέρως για μία γυναίκα είναι σήμα κατατεθέν, πρέπει να ταιριάζει στην προσωπικότητά της, είναι η αίσθηση που αφήνει όταν φεύγει από ένα χώρο, είναι ένα συν στην αυτοπεποίθησή της, αλλά δεν πρέπει να γίνει μείον στην τσέπη της!

Συνεχίσαμε καταλήγοντας ότι υπάρχουν εξαιρετικές λοσιόν σώματος, οι οποίες δεν χρειάζεται να κοστίζουν όσο ένα επίχρυσο κολιέ! Αλλά και ότι, επιτέλους, ανοίγει κατάστημα πολύ κοντά μας μία εταιρεία καλλυντικών, της οποίας τα μανό είναι πάρα πολύ καλής ποιότητας, αντοχής και πάρα πολύ φθηνά, αλλά ελπίζουμε αυτό το τελευταίο να μην αλλάξει τώρα που θα έχει κι ενοίκια να πληρώνει.
Εν ολίγοις, λόγω εορτών, που όλο και κάποιο δώρο θέλουμε να κάνουμε στους αγαπημένους μας ανθρώπους, αλλά και στον ίδιο μας τον εαυτό, να μας φροντίσουμε, να καλλωπιστούμε και να μας φτιάξουμε τη διάθεση, αλλά τα οικονομικά μας δεν πάνε από το κακό στο χειρότερο, απλώς γίνονται ανύπαρκτα, γίναμε περισσότερο προσεκτικές, είμαστε σε μεγαλύτερη εγρήγορση και πιο εφευρετικές, όπως κι οι έξυπνοι επιχειρηματίες που αποφάσισαν να ανοίξουν εν μέσω κρίσης καταστήματα με σκοπό να χτυπήσουν την ακρίβεια και να γίνουν επί της ουσίας ανταγωνιστικοί.
Αν αυτή η Ελλάδα ήταν η πλειοψηφία θα ζούσαμε πολύ καλύτερα όλοι.
Κι ύστερα, μιλήσαμε για τα περίεργα συναισθήματα που μας προκαλούν οι γιορτές, για τις αναμνήσεις και τη νοσταλγία των περασμένων ετών, για τη συνειδητοποίηση ότι μεγαλώνουμε με τον πιο σκληρό τρόπο, όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με την απώλεια, ότι το πιο οδυνηρό είναι να ξεχνάς, αλλά κυρίως να σε ξεχνούν...
Είναι που έχουμε αυτή την έμφυτη τάση ψυχανάλυσης και αναγωγής των γεγονότων στο πλαίσιο των κοινωνικών προεκτάσεων που πάντα υπάρχουν... Γεννηθήκαμε ανήσυχα πνεύματα, τί να γίνει;!
Δεν ξέρω αν με πιστεύετε, αλλά ήταν ένα υπέροχο απόγευμα, όχι μόνο γιατί είδα δύο πολυαγαπημένα μου πρόσωπα -το ένα εδώ και χρόνια, το άλλο πιο πρόσφατα- αλλά γιατί όλες αυτές οι συζητήσεις, οι μικρές μας ανακαλύψεις, με υπόβαθρο την κρίση, δεν είχαν ίχνος μιζέριας! Παρά μόνο ενθουσιασμό και χαρά για το καινούργιο που σε εκπλήσσει, σαν μικρό παιδί που ανοίγει τα δώρα του, αλλά και συνειδητοποίηση ότι το σημαντικό δεν είναι στην ετικέτα ούτε του μπουκαλιού ούτε του ανθρώπου, το σημαντικό είναι αυτό που υπάρχει μέσα.
Κι ευτυχώς, από μέσα δεν πάσχουμε, έχουμε υγεία, γεμάτη καρδιά από αγάπη, γεμάτη αγκαλιά με ανθρώπους, μυαλό με λογική και ψυχές που επικοινωνούν στ' αλήθεια κι επί της ουσίας. Αν αυτό δεν είναι ευτυχία, τότε τί είναι;

Καλή Πρωτοχρονιά!

Ετήσιος απολογισμός για το 2012...

Τα Χριστούγεννα έχουν πάντα κάτι ιδιαίτερο, είναι γεμάτα αντιφάσεις στα συναισθήματα, στις εικόνες, στην πραγματικότητά μας. Κάθε χρόνο τα ίδια. Αναμειγνύονται οι σκέψεις, μπλέκονται η χαρά με τη λύπη, η ανεμελιά με τον προβληματισμό, το χαμόγελο με τη συγκίνηση, η αγάπη με την απώλεια.
Ίσως να πρόκειται για την ασυνείδητη ροπή του ανθρώπου στον απολογισμό, καθώς φτάνει στο τέλος της η χρονιά. Ίσως, πάλι, είναι η ανάγκη να ισορροπήσει ο κόσμος, γιατί ούτε η υπερβολική χαρά ούτε η υπερβολική λύπη είναι το υγιές, ή καλύτερα, το φυσιολογικά συνηθισμένο.
Οι ανατροπές, ωστόσο, καταφέρνουν όντως να ισοσκελίσουν τις υπερβολές των ημερών. Αρκεί να μην είναι δραματικές ή τραγικές.
Δεν το έχω συνηθίσει ακόμη, αλλά κάθε χρόνο τέτοια εποχή αποχαιρετώ ανθρώπους από τη ζωή μου είτε διότι όντως φεύγουν, είτε γιατί επέρχεται ένας συναισθηματικός αποχωρισμός με κάποιους. Δεν μεμψιμοιρώ, ωστόσο, καθώς η αλήθεια είναι πως κάθε χρόνο νιώθω πιο ευτυχής για τους ανθρώπους που μένουν κι όσους έρχονται στη ζωή μου. Μεγαλώνοντας και όσο μεταβάλλεται η προσωπικότητά μας, ξεκαθαρίζουν σχέσεις, επαναπροσδιορίζονται και ξεκινούν νέες σε άγραφο χαρτί, χωρίς μουντζούρες και διαγραφές, γιατί μαθαίνουμε με μεγαλύτερη βεβαιότητα τί και ποιους θέλουμε στη ζωή μας, με ποιον ρόλο και ποια ποιότητα σχέσης.
Όσοι, άλλωστε, αποχωρούν δεν σημαίνει πως αποδείχτηκαν "σκάρτοι" (άσχημη λέξη), απλώς δεν ταιριάζει πια ο τρόπος σκέψης μας, δεν ταυτίζονται τα συναισθήματά μας, δεν τους αναζητούμε όπως πριν κι εκείνοι το ίδιο. Ο δεσμός διαρρηγνύεται και αυτό δεν μπορεί να αποτραπεί.
Το ουσιώδες είναι να ξέρεις τί θέλεις. Για παράδειγμα, μια ουσιαστική, ειλικρινή, βαθιά, ισότιμη, υγιή και τρυφερή σχέση, χωρίς να με κρίνουν ή να προσπαθούν να ορίσουν ποιο είναι το σωστό και το λάθος στη ζωή και τις επιλογές μου. Να αισθάνομαι ασφαλής με τους ανθρώπους γύρω μου, ότι με αγαπάνε, με νοιάζονται, με θεωρούν σημαντική στη ζωή τους, με εκτιμούν και με σέβονται γνωρίζοντας τα ελαττώματά μου, αλλά αγαπώντας με ολόκληρη αρνούνται να με κρίνουν, να με επικρίνουν ή να μου κουνήσουν το δάχτυλο, επειδή διαφωνώ με την άποψή τους και ακολουθώ τις επιθυμίες μου (χωρίς να ζητάω ευθύνες από κάποιον άλλο).
Οι τυπικές σχέσεις...άχρωμες, άοσμες, βαρετές, περιττές. Δεν τις θέλω, δεν τις χρειάζομαι, δεν χωράνε στη ζωή μου. Αν δίνουμε χώρο σε καθετί μικρότερο των δεδομένων μας, τότε θα γεμίσουμε με τόσες ανούσιες σχέσεις, θα ξοδεύουμε τόση ενέργεια στα ασήμαντα που δεν θα μπορούμε να διακρίνουμε και να αξιολογήσουμε τα ουσιαστικά, τα σημαντικά, τα απαραίτητα.
Η αλήθεια είναι πως πάντα θα απογοητευόμαστε από συμπεριφορές, σχέσεις, ανθρώπους, αλλά από την άλλη, πάντα θα μας εκπλήσσουν ευχάριστα, ενθουσιάζοντάς μας και γεννώντας μέσα μας μια αισιοδοξία λες και δεν είχαμε νιώσει ποτέ κάτι τέτοιο. Γιατί, ειλικρινά, δεν θα κουραστώ να το λέω, οι άνθρωποι μπορούν να μας εκπλήξουν πολύ ευχάριστα, εκεί κι από αυτούς που δεν τον περιμένουμε.
Αν μη τι άλλο, στις δυσκολίες που προκύπτουν -κι είναι ανθρώπινο- στις σχέσεις μας, το θέμα είναι να το αντιμετωπίζουμε με ψυχραιμία, κατανόηση, διάθεση επίλυσης και επεξήγησης, να μην αφήνουμε μια κατάσταση να διαιωνίζεται και διογκώνεται.
Αν πάλι, δεν καταφέρει να λυθεί, τότε τουλάχιστον, θα έχει κλείσει ένας κύκλος χωρίς απωθημένα που δεν ειπώθηκαν. Είναι τρομερή η αίσθηση ανακούφισης, όσο κι αν σε ταράζει το προηγούμενο διάστημα, όταν κλείνεις τα ακανθώδη θέματα, γιατί ίσως είναι αστείο το όλο θέμα και συζητώντας το καταλήγεις ότι ήταν μια παρεξήγηση που πήρε υπερβολικές διαστάσεις κι αγαπιέσαι πραγματικά με τον άλλο, άρα το κλείνεις. Ακόμη, όμως, κι αν καταλήξει σε μια κουβέντα που δίνει καθαρά την εικόνα της απόλυτης απόκλισης απόψεων και πιθανότατα είναι απογοητευτική, ακόμη κι αν οδηγήσει στη λήξη μιας σχέσης, μπορείς ν' ανασαίνεις ξανά βαθιά.

Φέτος θέλω από τον Άγιο Βασίλη, πέρα από υγεία, ηρεμία, αγάπη, χαρά, χαμόγελα και δουλειά, τους ανθρώπους που αγαπώ και μ' αγαπούν πραγματικά έτσι όπως είμαι, χωρίς προσθαφαιρέσεις και επικριτική διάθεση, δίπλα μου να μ' αγκαλιάζουν και να τους αγκαλιάζω, να αγαπιόμαστε, να κρατιόμαστε σφιχτά, να νιώθουμε τη ζεστασιά και την αλήθεια, να δείχνουμε κατανόηση και σεβασμό, να είμαστε έντιμοι με τον εαυτό μας και τους άλλους, να με ξαφνιάζουν ευχάριστα και να δηλώνουν εμπράκτως ότι θέλουν να είμαστε μαζί, αμοιβαία, όχι μονόπλευρα.
Και ξέρετε κάτι; Η αγάπη δεν κρύβεται! Η αληθινή αγάπη που πηγάζει και βγαίνει σα χείμαρρος δεν μπορεί να κρυφτεί. Την αντικρίζεις στα μάτια που σε κοιτούν, στα χέρια που σου χαρίζουν ένα χάδι ή μια αγκαλιά αυθόρμητα κι ασυναίσθητα, χωρίς να το ζητήσεις και χωρίς συγκεκριμένο λόγο. Στα συνωμοτικά χαμόγελα, στα μηνύματα που δεν έχουν κάτι συγκεκριμένο να πουν, απλώς υπήρξε μια σκέψη που θέλησε να εκφραστεί, ή κάτι που είδε κάποιος και σε σκέφτηκε, ακόμη κι αν μοιάζει χαζό. Στο παράπονο ότι δεν προλαβαίνει ούτε να σε δει και δεν αντέχει άλλο κι ακούς την αγανάκτηση γι' αυτό στη φωνή και ξέρεις ότι το εννοεί, το νιώθει. Το βλέπεις στα απεγνωσμένα ραντεβού που κλείνονται έστω για μισή ώρα, γιατί θέλετε να είστε μαζί, έστω γι' αυτό το λίγο. Στα δώρα που γίνονται απ' την καρδιά κι ας μην είναι ακριβά, γιατί είναι ανεκτίμητα. Στον αποχαιρετισμό που σου τονίζει κάποιος "να κανονίσουμε οπωσδήποτε να βρεθούμε τότε, μην το ξεχάσεις" και βλέπεις πόσο το εννοεί. Ή σ' εκείνον τον ψίθυρο στο αυτί όταν σ' αγκαλιάζει σφιχτά για να σε αποχαιρετήσει που λέει "να βρεθούμε μες στη βδομάδα, ε;" και στην απάντηση "όποτε θέλεις", ακούς ως αντίδωρο ένα "πάντα". Και ξέρεις ότι είναι αλήθεια. Στον ώμο που γέρνεις και το πρόσωπο σε κοιτά με μάτια που λάμπουν από χαρά και με τη διαπίστωση "μου έχεις λείψει". Στα μάτια που σε κοιτούν ορθάνοιχτα με ενθουσιασμό ότι ναι, επιτέλους, θα καταφέρετε να βρεθείτε. Στη φωνή που χωρίς να πεις τίποτε, παρά μόνο δυσανασχετείς βουβά, σπεύδει να σε καθησυχάσει πιάνοντας το χέρι σου σ' έναν άδειο δρόμο στις 3 το πρωί. Ή σ' εκείνη, που ακούς να επαναλαμβάνει με πάθος "δεν θέλω να μου στεναχωριέσαι γι' αυτό, μ' ακούς; δεν θέλω, να μην το σκέφτεσαι!" Στο πρόσωπο που σε κοιτά αφοσιωμένο στα όσα λες και νιώθεις πως παρατηρεί με ευλάβεια ακόμη και τις ανάσες σου.
Να σας πω και κάτι ακόμη... Σαν την αγάπη, την υγιή αγάπη, τη βαθιά, την αληθινή, την αυθόρμητη, την αμοιβαία, δεν θα βρείτε τίποτε πιο σημαντικό, πιο ακριβό, πιο πολύτιμο.
Περάστε τις γιορτές με τους ανθρώπους που αγαπάτε και σας αγαπούν όπως ακριβώς πρέπει.
Και να το λέτε, χωρίς φόβο, αλλά με αυθεντικό πάθος.
Εγώ σήμερα κάνοντας έναν μίνι απολογισμό, έχω τόνους αγάπης να νιώθω, να μοιράζω, να χαρίζω κι ευτυχώς, ανθρώπους που την αξίζουν και την επιστρέφουν.
Όλα τ' άλλα θα γίνουν, αρκεί να είμαστε καλά μόνοι και μαζί.

Καλά Χριστούγεννα!

Ήρθαν τα Χριστούγεννα!

Μύρισαν και γευτήκαμε τα Χριστούγεννα, επιτέλους! Μετά από μία επιτυχή πρώτη προσπάθεια να φτιάξω σπιτικά σοκολατάκια (που εξωτερικά μοιάζουν με τρουφάκια, διότι -εκτός από τη λιωμένη σοκολάτα στην οποία τα βούτηξα- έβαλα και πολύχρωμη τρούφα) και κάποιος πρέπει να με σταματήσει ΤΩΡΑ να τα τρώω (είναι κάπως ναρικισσιστικό, αν μη τι άλλο!), έχω μπει σε κλίμα γιορτών!
Θέλω βόλτες στη γιορτινά στολισμένη πόλη, θέλω μυρωδιές από δίπλες, μελομακάρονα, κουραμπιέδες, λιωμένη σοκολάτα γάλακτος, χουχούλιασμα, "χάσιμο" σε βιβλιοπωλεία και βιτρίνες, θεατρικές εξορμήσεις (ναι κι άλλες!), μεμονωμένες συναντήσεις με φίλους, αλλά και πιο παρεΐστικες καταστάσεις, αυστηρά, όμως, μόνο με όσους επιθυμώ, ζαχαροπλαστικό οίστρο και αποτέλεσμα που να γίνεται αφορμή να γεμίζει το σπίτι κόσμο και επιβεβαίωση για τη γεμάτη καρδιά.
Να χαμογελάμε, να είμαστε υγιείς και να απολαμβάνουμε το δικαίωμα στο όνειρο των γιορτών, γιατί αφού, ευτυχώς, ακόμη μπορούμε, πρέπει να μην το θεωρούμε ασήμαντο και περιττό. Ας το δούμε ως αυτό που είναι, ως ένα διάλειμμα από την πεζή και άγρια καθημερινότητα. Γιατί τους ανθρώπους αν δεν τους ξεχνάμε κάθε μέρα, δεν θα τους ξεχάσουμε αυτές τις 15. Αντιστρόφως ανάλογο με όσους τους θυμούνται μόνο αυτές.
Καλά Χριστούγεννα με υγεία, αγάπη και τους ανθρώπους που θέλετε!

Παιδική χορωδία Δημήτρη Τυπάλδου- Ρούντολφ το ελαφάκι 

Υ.Γ. Αυτό το τραγούδι το αγαπώ!

Για τα καλύτερα και τους καλύτερους...

Λίγη -έως πολλή- θετική ενέργεια και χαμόγελο πάντα χρειάζεται. Για όλα όσα υπάρχουν στη ζωή μας και είμαστε ευτυχείς και ευγνώμονες, αλλά και για όσα περιμένουμε να έρθουν και να δώσουν κι άλλο φως, ένα είναι το τραγούδι(με μεγάλες προσδοκίες βεβαίως, διότι ο ξεροκέφαλος ο άνθρωπος δεν μαθαίνει!)...

Ray LaMontagne - You Are The Best Thing

Μια καλή νεράιδα σ' ένα στενό της Πλάκας...

Η ώρα είναι λίγο πριν τις 4 το απόγευμα μια Παρασκευή που το καλοκαίρι αποφάσισε να μας πείσει ότι ήρθε. Μια λιακάδα όλο αυθάδεια κηρύσσει την έναρξη του Ιουνίου και σ' ένα στενό της Πλάκας μια νέα κοπέλα εμφανίζεται φορώντας ένα κατακόκκινο φόρεμα με λευκό πουά, άλλης εποχής, σαν να βγήκε από τη δεκαετία του '50 ή του '60. Κρατά μια επίσης κατακόκκινη τσάντα με λευκό πουά κι έχει φωτογραφία από ένα καφέ σκυλάκι -δώρο συνεργάτη. Φορά μαύρα μπαλαρινάκια, τα μαλλιά της κατάξανθα, σπαστά, επιμελώς ατημέλητα πλαισιώνουν το πρόσωπό της με τα μεγάλα κι έντονα γαλανά μάτια. Υπέροχο χρώμα. Λίγο μολύβι στα βλέφαρα και τίποτε άλλο, άβαφη κι όμως τόσο φωτεινή. Ένα ζευγάρι κόκκινα κοκάλινα γυαλιά οράσεως ολοκληρώνει την καλοκαιρινή εικόνα. Χαμογελά με αυθορμητισμό, γλύκα κι ειλικρίνεια, πλησιάζει και πριν καν κάνουμε τις πρώτες συστάσεις με σφίγγει στην αγκαλιά της με τόση ζεστασιά και γλυκύτητα που την ένιωσα δικό μου άνθρωπο. Λάμπει, το νιώθεις, στο μεταδίδει.
Ωραίος άνθρωπος, πολύ.
Αποκλείεται να μην την συμπαθήσεις(τουλάχιστον), είναι ένας κανονικός άνθρωπος με τρομερό ταλέντο, κανένα ίχνος έπαρσης, ντροπαλή, ισορροπημένη, με βαθιά αγάπη για τη μουσική, γενναιόδωρη και αισιόδοξη. Ο τρόπος της ν' αντιμετωπίζει τις δυσκολίες είναι να σκέφτεται ότι είναι καλά εκείνη, η οικογένειά της, οι άνθρωποι που αγαπά κι αυτό πιθανότατα κάποιοι άλλοι μπορεί να μην το έχουν, άρα όλα τα άλλα προβλήματα είναι μηδαμινά. Καταλαβαίνεις πως το εννοεί, δεν το λέει έτσι απλά.
Όπως και όταν αναφέρει πως από πέρυσι που απολύθηκε από τη δουλειά της είναι πιο ευτυχισμένη από οποιαδήποτε άλλη χρονική στιγμή, γιατί μπορεί να ασχολείται με τη μουσική που τόσο αγαπά και την κάνει να νιώθει δημιουργική και τη γεμίζει χαρά. Κι ας είναι στα χειρότερά της οικονομικά, ζει αξιοπρεπώς μεν, αλλά τα χρήματα που έβγαζε πριν με αυτά δεν συγκρίνονται. Μα η ζωή της είναι πιο χαρούμενη, ακόμη και με τα λιγότερα.
Το βλέπεις στα μάτια της που φωτίζουν, στο πρόσωπό της που είναι γαλήνιο κι ήρεμο. Είναι πολύ καλύτερα πια. Δεν είχε σκεφτεί ποτέ να ανέβει στη σκηνή και να τραγουδήσει, ήταν θέμα συγκυριών, οι άλλοι την βρήκαν, εκείνη δεν έψαξε. Όπως ακριβώς δεν την τρομάζει να μην υπάρχει σ' ένα χρόνο στη δισκογραφία. Θα συνεχίσει να γράφει τη μουσική της στο σπίτι της, για εκείνη, αυτό είναι το βασικό.
Μας λέει ιστορίες πίσω από τα τραγούδια του καινούργιου δίσκου της Homemade Joy και γελάμε. Γράφει παντού, σε σουβλατζίδικο περιμένοντας να έρθει η πίτα-γίγας με το μπριζολάκι, στο αυτοκίνητο ανεβαίνοντας την Καλλιρρόης, την ώρα που τηγανίζει πατάτες και σε άλλες πολλές τέτοιες στιγμές. Η Μαριέττα Φαφούτη γράφει διαρκώς, αυτόματα, αυθόρμητα. Και μακάρι να συνεχίζει πάντα έτσι.
Της αρέσει η σκέψη ότι πρέπει μέσα σε 30 δευτερόλεπτα να φτιάξει μια ιστορία που να "ντύσει" την εικόνα, όσον αφορά τις διαφημίσεις, αλλά και το να πρέπει η μουσική της να συγχρονιστεί με την εικόνα μιας ταινίας, ενός ντοκιμαντέρ, μιας παράστασης.

Το πιο αγαπημένο της τραγούδι από τον δίσκο, για προσωπικούς λόγους, είναι το "June 2". Το Kookoobadi είναι κάτι σαν ξόρκι κι η καλή νεράιδα Μαριέττα έρχεται με τη φωνή και τις μελωδίες της να ξορκίσει την απαισιοδοξία, τη γκρίνια, την αρνητική ενέργεια, τη μαυρίλα και τη σκοτεινιά, αντικαθιστώντας τα με κέφι, χαρά, ελπίδα κι αισιοδοξία. Το καταφέρνει περίφημα.
Αγκαλιαζόμαστε, φιλιόμαστε, αποχαιρετάμε η μία την άλλη τονίζοντας πως θα τα πούμε λίαν συντόμως και ανεβαίνει τα σκαλιά για να φύγει με το κατακκόκινο φόρεμα που φαίνεται ακόμη πιο φωτεινό, ακόμη πιο πειστικά φερμένο από άλλη εποχή, κάνοντας αντίθεση με το κατάλευκο δέρμα της. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα τρέχω μήπως την προλάβω να τη ρωτήσω κάτι. Έχει εξαφανιστεί, μα πότε πρόλαβε;
...Λέτε να είναι όντως νεράιδα και να έφυγε πάνω σε μια ιπτάμενη άμαξα ή μήπως μέσα σ' αυτό το μικρό τσαντάκι είχε ένα μαγικό ραβδί, το έβγαλε και λέγοντας το μαγικό της ξόρκι "koo-koo-badi" εξαφανίστηκε;
Μπορεί.
Μέχρι -και αν ποτέ καταφέρουμε- να το εξιχνιάσουμε, μπορείτε να ακούσετε την "φωτεινή" Μαριέττα Φαφούτη, και όσα είπαμε, εδώ.

Υ.Γ. Στην καρδιά μου η υπέροχη νεαρή κυρία, και στο πόσο απόλαυσα αυτή την εκπομπή, βρίσκεται αμέσως μετά τον Αύγουστο Κορτώ (που είναι η άπιαστη κορυφή για μένα, το ιδεατό),όπως καταλαβαίνετε αυτό είναι από μόνο του αρκετό. Σημαίνει πολλά.

Καλό τριήμερο σε όλους, όπου κι αν πάτε, ό,τι κι αν κάνετε!

Περί ης ο λόγος...

Απορείς και μεγαλώνεις κι αλλάζεις και συνειδητοποιείς ότι κατά βάθος ίδιος είσαι και ξανά απ' την αρχή. Σαν τον Μάη που τον περιμένεις ανοιξιάτικο με τάσεις καλοκαιριού (πώς λέμε τάσεις αυτοκτονίας, κάτι τέτοιο) κι εμφανίζεται μία με ζέστη που σε κάνει να δυσανασχετείς, μια με βροχές, συννεφιά και κρύο. Αλλά είναι πάντα Μάης, απλώς προσπαθεί να εξισορροπήσει τις εποχές και να αντεπεξέλθει στο ρόλο του. Μεταξύ χειμώνα και καλοκαιριού.
Αυτό είμαστε κι εμείς άλλωστε. Άνθρωποι μεταξύ του χθες και του αύριο, μπορεί να μοιάζει και κυκλοθυμία, αλλά προσπαθούμε να προσαρμοστούμε, να κάνουμε τη μετάβαση, να πάμε ομαλά στο αύριο. Γι' αυτό θυμόμαστε το χθες, τους φόβους του, τις ανησυχίες, τις ανασφάλειες, τα αρνητικά, τα τραύματα, το θυμό, τη λύπη. Για να ξέρουμε τί αφήνουμε και γιατί, τί κρατάμε, τί μετατρέπουμε σε κάτι άλλο και πού θέλουμε να βρισκόμαστε.
Είναι αυτή η ανάγκη για νέα ξεκινήματα, για νέους ανθρώπους, για ξεκαθάρισμα, για χαμόγελο, αγάπη, τρυφερότητα, ζεστασιά, αλήθεια, καλοσύνη, αναπνοές, χώρο να είσαι ο εαυτός σου και θες να στον δίνουν, κατανόηση, ενδιαφέρον, αμφίδρομες σχέσεις, που δεν μπορείς να καταπνίξεις.
Παλαιότερα είχα γράψει πως πρέπει κάποτε στη ζωή να αποφασίσεις ποιον θα πάρεις και ποιον θ' αφήσεις και το πιστεύω ακόμη. Με κάποιους ανθρώπους συμβαίνει κάτι που δημιουργεί ένταση, δυναμική, "παγωμάρα" και ξέρεις πως αυτός ο άνθρωπος δεν σου χρειάζεται, ακόμη κι αν λυπάσαι, το δέχεσαι και προχωράς. Με άλλους συνειδητοποιείς ότι ο χρόνος που μεσολάβησε δημιούργησε ένα αγεφύρωτο χάσμα που ούτε θέλεις ούτε μπορείς να γεφυρώσεις, το δέχεσαι κι αυτό. Άλλοι πάλι, δεν κατάφεραν να συμβαδίσουν μαζί μας -δεν καταφέραμε κι εμείς να συμβαδίσουμε μαζί τους- στην αλλαγή που είναι αναπότρεπτη -και πολύ καλά κάνει! Δεν σημαίνει ότι δεν τους αγάπησες ή δεν σ' αγάπησαν κι εκείνοι -πιθανότατα- αλλά δεν μπορείς να συνεχίσεις να σχετίζεσαι μαζί τους επειδή συνήθιζες να το πράττεις κατά το παρελθόν. Ποτέ δεν είναι ευχάριστο, ούτε εύκολο, αλλά είναι αναγκαίο και αληθινό. Μερικές φορές πρέπει να αποχωρείς, αθόρυβα, πολιτισμένα, χωρίς εντάσεις και τσακωμούς, χωρίς δράματα, όμορφα κι ήσυχα.
Εκείνοι που έχουν μια θέση στην καρδιά μας αδιαπραγμάτευτη, με το όνομά τους ανεξίτηλο, είναι αυτοί για τους οποίους προσπαθούμε περισσότερο από κάθε άλλον, που στενοχωριόμαστε, σκεφτόμαστε, κάνουμε παράπονα όταν δεν τους βλέπουμε και μας λείπουν, γιατί η σχέση μας αξίζει κάτι καλύτερο, αξίζει το χρόνο, το χώρο, την απαραίτητα ανάσα, γιατί είναι εξαιρετικής ποιότητας και δεν πρέπει να ατονίσει. Και το ξέρουν, το νιώθουν, συνεχίζουν ν' αγαπούν κι ας πιέζει ο χρόνος κι οι ρυθμοί της ζωής, που πιθανότατα είναι διαφορετικοί.
Είναι εκείνοι που ακόμη κι όταν θυμώνεις μαζί τους, ή νιώθεις πως σαν να σε βάζουν λίγο στην άκρη, συνεχίζεις να τους αγαπάς, αυτό δεν αλλάζει, κι ας στενοχωριέσαι, γιατί ξέρεις ότι στο κάτω-κάτω, τα όρια τα θέτεις εσύ, άρα εσύ πρέπει να τα επανατοποθετήσεις σωστά για να συνεχίσεις μαζί τους. 
Είναι εκείνοι που σε βλέπουν να χαίρεσαι και χαίρονται μαζί σου, αντιλαμβάνονται πόσο ανάγκη το έχεις, αλλά και την μικρή ενοχή σου, μην τυχόν και νομίσουν λαθεμένα πως η αγάπη σου γι' αυτούς μειώθηκε στο ελάχιστο. Εκείνοι που ξέρουν ότι τους σκέφτεσαι, ότι υπάρχουν στο μυαλό και την καρδιά σου διαρκώς και νοιάζονται κι αυτοί απ' την πλευρά τους για σένα.
Είναι εκείνοι που όταν τους συμβαίνει κάτι, ακόμη κι αν δεν θέλουν να συζητήσουν τί ακριβώς είναι αυτό, σε ενημερώνουν ότι δεν είναι πολύ καλά και σου ζητούν λίγο χρόνο, τον οποίο και δίνεις. Άλλωστε, το να εξαφανίζεται κάποιος ξαφνικά, χωρίς να έχει συμβεί τίποτε στο ενδιάμεσο, είναι από αξιοπερίεργο κι ανησυχητικό, έως αφάνταστα απογοητευτικό. Ειδικά, όταν δεν περιμένεις τέτοια συμπεριφορά από συγκεκριμένους ανθρώπους. Κι είναι η περίπτωση που απαιτείς μια εξήγηση. Να ξέρεις τουλάχιστον, αν έτσι λειτουργεί στις σχέσεις του με τους άλλους, αν συνέβη κάτι που δεν πρόσεξες ή αν απλώς θέτει εξ αρχής ημερομηνία λήξης σε φίλους και γνωστούς μέχρι να βρει άλλους... Κι εκεί να απογοητευτείς στα σοβαρά για τη λάθος επιλογή "σημαντικών" ανθρώπων.
Δεν θέλω να νιώθω άσχημα ή ενοχικά όταν αγαπώ καινούργιους ανθρώπους στη ζωή μου, όταν ενθουσιάζομαι, όταν είμαι απέραντα χαρούμενη κι ευτυχισμένη που υπάρχουν ακόμη τέτοιοι, γιατί αυτό δεν βάζει σε δεύτερη μοίρα κανέναν άλλο. Απλώς, ο ενθουσιασμός της αρχής είναι πάντα μεγάλος, αυτό σημαίνει πως δεν ευθύνονται οι νέοι αγαπημένοι-λατρευτοί για οποιαδήποτε απομάκρυνση, αλλά ότι η σχέση αυτή καθαυτή έχει τα δικά της θέματα που είτε πρέπει να λυθούν είτε είναι δυσεπίλυτα. Δεν μπορώ, επομένως, να δεχτώ παράπονα ή σχόλια για τις επιλογές μου στους ανθρώπους, γιατί όπως επιλέγω, με επιλέγουν κι όπως αφήνω, με αφήνουν. Το να βάζουμε μπροστά άλλους για την έκβαση μιας ανθρώπινης σχέσης είναι από ανώριμο έως υποκριτικό, προσπαθώντας να αποφύγουμε την πραγματικότητα. Κι η πραγματικότητα όσο σκληρή κι αν είναι, είναι λυτρωτική.
Αγαπώ αβίαστα, άκριτα, αυθόρμητα, πηγαία, αδιαπραγμάτευτα, με ενθουσιασμό, δοτικότητα και τόνους χαράς, ακόμη κι αν κάποιες φορές στο τέλος απογοητεύομαι. Συνεχίζω να εμπιστεύομαι τους ανθρώπους.

Μπορεί να μην είναι όλοι οι άνθρωποι έτσι, να μην το καταλαβαίνουν, αλλά δεν έχει και μεγάλη σημασία. Ο ρούλης μου, για παράδειγμα, πριν λίγες μέρες που ήμουν μες στη χαρά, τη γλύκα και τις καρδούλες (που σχηματίζονταν στα μάτια μου),  μου λέει κάπως ειρωνικά και περιπαικτικά "αμάν, ρε Παναγιώτα, όλους τους αγαπάς εσύ, μη γνωρίσεις κάποιον, να ενθουσιαστείς και να τον αγαπήσεις αμέσως, σιγά!"
Παγώνει το χαμόγελό μου και τον κοιτώ πολύ σοβαρά. Να σε ρωτήσω κάτι; Δηλαδή, θα ήταν καλύτερα να μην αγαπώ, να μην εμπιστεύομαι, να μην χαίρομαι, μην τύχει και με απογοητεύσουν; Και τί έγινε; Η πρώτη ή η τελευταία φορά θα είναι; Αλλά μπροστά σε μια επικείμενη απογοήτευση θα πρέπει να πάψω να αγαπώ; Εγώ πλουτίζω όσο αγαπώ, εγώ γίνομαι καλύτερος άνθρωπος κι ας λυπάμαι πού και πού, μπροστά στην αξία αυτού που κερδίζεις είναι μια μικρή -ψυχική- απώλεια. Σκέψου να μην μοίραζα απλόχερα αγάπη σε όποιον νιώθω ότι το αξίζει -εκεί άλλωστε κρύβεται όλη η ουσία- και να ήμουν με μπλοκάκι να σημειώνω τα υπέρ και τα κατά! Αν το έκανα εγώ, θα το έκαναν κι άλλοι, άρα η αγάπη θα χανόταν, θα ψάχναμε να τη βρούμε και δεν θα τη βρίσκαμε. Θα ήταν ωραίο; Την αγάπη όσο τη δίνεις και πάει παντού, θα επιστρέψει σ' εσένα κάποτε, γιατί θα δεις που θα το κάνουν κι άλλοι. "Έτσι όπως το λες, δεν μπορώ να πω, δίκιο έχεις. Έτσι, είναι." Είδες, μπαμπάκα μου, που το προφανές είναι αυτό που οι άνθρωποι αρνούνται να δουν; Γι' αυτό άλλη φορά, μην αρχίσεις τις ειρωνείες, προτού σκεφτείς ότι ο άλλος έχει συνειδητοποιήσει και τί λέει και τί κάνει και τί νιώθει και κυρίως, γιατί.
Η αγάπη γεννιέται, μεγαλώνει, χαρίζεται, μοιράζεται, αλλάζει, δυναμώνει, πληγώνεται, γιατρεύεται, μαθαίνει, κερδίζει, κερδίζεται, χάνει, χάνεται, ξαναβρίσκεται και φτάνει πάλι σ' εμάς.
Αν λοιπόν, βρείτε κάποιον που το αξίζει, χαρίστε την, μην το φοβηθείτε κι όποιος είναι να μείνει, μην ανησυχείτε, θα μείνει. Οι άλλοι απλώς πέρασαν, άφησαν κάτι, μας έμαθαν σίγουρα κάτι -για εμάς και τους άλλους- κι έφυγαν.
Δεν πειράζει, οι κύκλοι έτσι είναι, ανοίγουν, κλείνουν, συνδέονται με άλλους, διαχωρίζονται και ξαναφτιάχνονται απ' την αρχή. Όπως κι εμείς.
Κι έξω είναι Μάης, τίποτε δεν είναι τυχαίο...

Ακολουθώντας...

Ένα δροσερό τραγούδι, γεμάτο φως για να χαμογελάσουμε, να αγαπήσουμε, να σιγοτραγουδήσουμε, να χορέψουμε παιχνιδιάρικα, να ονειρευτούμε ωραία μέρη, ωραίους ανθρώπους κι ωραίες στιγμές. Και να τα ζήσουμε όλα πραγματικά!
Να πούμε σε κάποιον "follow me" δείχνοντάς του ένα ολάνθιστο μονοπάτι και να ακολουθήσουμε εμείς την καρδιά μας όπου μας πάει.
Λα  λα λα λα λα...

Maia Vidal- Follow me

Χρόνια πολλά σε όλες τις μανούλες!

Σήμερα γιορτάζουν όλες οι μανούλες, επομένως επιβάλλεται να τους ευχηθούμε χρόνια πολλά, υγιή, ευτυχισμένα, γεμάτα αγάπη και ζεστασιά και να τους πούμε ότι πολύ τις αγαπάμε, ακόμη κι όταν μας κάνουν έξω φρενών, με ένα τραγουδάκι. Και με δύο, γιατί όχι;!

Μάνος Χατζιδάκις- Προσωπογραφία της μητέρας μου

Meryl Streep (διασκευή στο τραγούδι των ABBA)- Mamma mia

Συνεχίστε να υπάρχετε και φροντίστε να ομορφαίνετε τον κόσμο, τη ζωή και να δημιουργείτε ευτυχισμένους ανθρώπους!

Χρόνια Πολλά σε όλες!

Μα είναι στ' αλήθεια τόσο ωραία!

Μια και μου το θύμισε μια φίλη, καθώς έψαχνα να βρω κάτι αισιόδοξο να της αφιερώσω, το μοιράζομαι και μαζί σας, γιατί ό,τι και να λέμε, όσα πράγματα και να μας δυσκολεύουν η αλήθεια είναι πως...Η ζωή είναι ωραία, πολύ!
Μια υπέροχη διασκευή με τη φωνή της Καλλιόπης Βέττα και τους μαγευτικός στίχους του Κώστα Φασουλά...

Δες πιο πέρα κι απ' το φως.

Δες, δεν είσαι μοναχός.

Δες πιο πέρα κι απ' τον πόνο,

τη νύχτα που περνά,

σα γέλιο μάνας, μάνας που γεννά.

Δες στου χρόνου τη φωτιά.

Δες, πώς άντεξε η καρδιά.

Δες το ξάφνιασμα της λύπης,

σα χαίρεται η ψυχή και βγαίνει
βόλτα, βόλτα στη βροχή.

Δες μ'ένα βλέμμα πόσα λες.

Δεν ξοφλήσαμε, μη κλαίς

και πιάσε πάλι το χορό.

Δες με τι πάθος τραγουδώ,

όσο πιο ψηλά πετώ,μου φτάνει

μόνο να είσαι εδώ.

Δες του ανέμου την οργή.

Δες πώς παίζει σαν παιδί.

Δες το λίκνισμα της μέρας,

σα χαίρεται η καρδιά κι αλλάζει

χρώμα, χρώμα και τροχιά

                                    

Καλλιόπη Βέττα- Η ζωή είναι ωραία (La vita è bella)

Να έχετε ένα πολύ όμορφο, αισιόδοξο και που να ξεχειλίζει από αγάπη και χαρά σαββατοκύριακο!

Υ.Γ. Να πάμε όοολοι να ψηφίσουμε με σύνεση, ψυχραιμία, ευθυκρισία και με λογική, για το αύριο που πρέπει να μας βρει με πολύ καλύτερες συνθήκες. Κι εξαρτάται από εμάς, κάθε έναν ξεχωριστά.