Το '15 που θα θυμόμαστε και το '16 με το οποίο θα πορευτούμε...

Έφτασε το τέλος κι αυτής της χρονιάς, μιας χρονιάς πολύ ψυχοφθόρας, κουραστικής, που τέθηκαν πολλά ζητήματα επί τάπητος, με αναστάτωση προσωπική, εσωτερική, αλλά και γενικότερη, με ανατροπές όσων ξέραμε και είχαμε ως δεδομένα. Στη ζωή, βέβαια, διαπιστώνουμε διαρκώς ότι τίποτε δεν είναι δεδομένο.
Άνθρωποι πέθαναν στην προσπάθειά τους να σωθούν από έναν πόλεμο, άλλοι θυσιάστηκαν για τον δήθεν "ιερό πόλεμο" κάποιων νοσηρών και φανατισμένων εγκεφάλων έναντι σε όλους τους υπόλοιπους. Εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους όπως την ήξεραν, άφησαν σπίτια, πατρίδα και ξεκίνησαν ένα ριψοκίνδυνο ταξίδι για να πραγματοποιήσουν όνειρα ή να σωθούν από εφιάλτες. Έμαθαν πως αγαπούν αυτό που αφήνουν, αλλά δεν τους χωράει πια. Έμαθαν πως οπουδήποτε αλλού, όσο καλύτερα κι αν είναι, δεν θα είναι, δεν θα γίνει, ποτέ ακριβώς "το σπίτι τους", μα δεν τα παρατούν. Έμαθαν, δυστυχώς με τον χειρότερο τρόπο, πως είναι πολύ δυνατοί για να αντέχουν στα δύσκολα που δεν χωράει ανθρώπινος νους.
Μέσα στο 2015, μάθαμε ως πολίτες αυτής της χώρας ότι συνεχίζουμε ακάθεκτοι να κάνουμε λάθη, ότι δεν αποκομίσαμε καμία γνώση από τα προηγούμενα πεπραγμένα, ότι είμαστε έτοιμοι να βρεθούμε στα διαδικτυακά, τηλεοπτικά και καφενειακού τύπου "ιδεολογικά χαρακώματα" μεταξύ μας, σε ένα εμφυλιακό κλίμα. Ανακαλύψαμε μικρούς φωτεινούς παντογνώστες ανάμεσά μας που κατέχουν τη μία, μοναδική και αδιαπραγμάτευτη αλήθεια. Φοβηθήκαμε, ανησυχήσαμε, ξεβολευτήκαμε, ανακαλύψαμε με ποιους ζούμε, αλλά και ποιοι είμαστε εμείς τελικά. Κάποιοι δεν επαναλάβαμε τα λάθη, άλλοι επέμειναν. Μα, αυτά έχει η ζωή.
Είδαμε για άλλη μία χρονιά, το φασισμό και τον ρατσισμό να δια- ή και συν-τηρείται, αλλά και κοινωνικές πρωτοβουλίες αλληλεγγύης -σε όσους έχουν ανάγκη- να υπερβαίνουν εαυτόν και δυνάμεις και να κάνουν αυτό που αρνείται (δεν πιστεύω ότι αδυνατεί) να κάνει το ελληνικό κράτος. Πιστέψαμε ξανά στον άνθρωπο.
Μάθαμε να περπατάμε δίπλα σε άστεγους και να τους προσπερνάμε, σαν να είναι κάτι φυσιολογικό, ή μάλλον, σαν να είναι κάτι που μας χαλάει την εικόνα του κόσμου που θέλουμε να έχουμε. Μόνο που αυτός ο κόσμος πρέπει να αλλάξει επειγόντως προς το καλύτερο, γιατί κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να ζει στο δρόμο, κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να νιώθει ότι δεν χωρά στον κοινωνικό ιστό. Ίσως, λοιπόν, επειδή αυτός ο ιστός έχει διαρραγεί και αυτή τη χρονιά ακόμη περισσότερο, ήρθε η στιγμή να τον υφάνουμε από την αρχή, ανθεκτικότερο, για να προστατεύει τα μέλη του.
Όσον αφορά σε πιο προσωπικό επίπεδο, δεν θα μπορούσαμε να μην επηρεαστούμε απ' όλο αυτό που συμβαίνει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Κι ίσως αυτό είναι και το δυσκολότερο προς διαχείριση, καθώς η ζωή μας είναι ένα σύνολο πραγμάτων, καταστάσεων και συνθηκών. Συζητήσαμε πολύ (αλλά δραματικά πολύ) για την επαγγελματική ανομβρία και πως ό,τι υπάρχει ή δεν πληρώνει για την προσφερόμενη εργασία ή το ωράριο, οι άνθρωποι, οι απαιτήσεις, οι συνθήκες εργασίας είναι απάνθρωπα, ανυπόφορα και απελπιστικά για ένα ποσό που δεν σου φτάνει να ζήσεις. Κι έτσι, η δημιουργικότητα εξαφανίζεται. Συνειδητοποιήσαμε ότι η τραγικότητα του Έλληνα εργοδότη που θέλει να δουλεύεις τζάμπα όχι απλώς δεν έχει εξαφανιστεί, αλλά πολλαπλασιάζεται και βγαίνει σε διαφόρων ειδών συσκευασίες, εναλλακτικές, ιλουστρασιόν, απολιτίκ κλπ.
Είδα πώς είναι να θέλουν να δουλεύεις σε κάτι που απεχθάνεσαι κάθε δευτερόλεπτο που το κάνεις κι αισθάνεσαι ότι χάνεις πολύτιμο χρόνο ζωής κάνοντας κάτι που μισείς -απολύτως μαζοχιστικό- χωρίς να σε ενημερώσουν ποτέ πόσο θα πληρώνεσαι εάν τελικά επιλεγείς, μετά το πέρας της "δοκιμαστικής" περιόδου και μ' ένα ωράριο που δεν σου επιτρέπει να ζεις. Κι ένιωσα περήφανη για μένα που είπα ότι εγώ δεν θέλω να το κάνω αυτό, δεν είναι αυτό που θέλω, έχω ονειρευτεί, φανταστεί, για τη ζωή μου. Από την άλλη, απογοητεύτηκα πολύ και πολλάκις στο επαγγελματικό κομμάτι, κυρίως από τη συμπεριφορά, τη στάση και τη νοοτροπία των ανθρώπων. Αλλά, όλα είναι μαθήματα, αρκεί να το θυμόμαστε και να έχουμε ευκαιρίες να θέσουμε σε πρακτική εφαρμογή τη γνώση.

Φέτος, μεγάλωσα. Και δεν εννοώ μόνο σε ηλικία. Το 2015 ένιωσα ψυχικά βάρη που με εξουθένωσαν κι έπρεπε να διαχειριστώ με τον καλύτερο τρόπο που μπορούσα και παρόλο που τα αντιμετώπισα, με έφθειραν. Το αισθάνθηκα, το κατάλαβα, με θύμωσε. Υπήρξαν άνθρωποι που με απογοήτευσαν, με κούρασαν, μ' έκαναν να επαναπροσδιορίσω τη σχέση που είχαμε διαμορφώσει.
Με κάποιους χαθήκαμε σε αποστάσεις, προγράμματα, υποχρεώσεις, ζητήματα που δεν άπτονται της διάθεσης, αλλά των αντικειμενικών δυσκολιών και το εξέφρασα ως παράπονο, γιατί για μένα οι άνθρωποί μου είναι σημαντικοί. Με άλλους χαθήκαμε στην επικοινωνία αρκετά συχνά. Γενικά, φέτος θύμωσα, διαφώνησα, ταράχτηκα, εξουθενώθηκα, προβληματίστηκα, ανέλυσα και επανεξέτασα πολλά πράγματα σε μεγάλο βαθμό -περισσότερο απ' ό,τι συνήθως. Και θύμωσα, κυρίως, μ' εμένα. Για όσα δεν είπα όταν έπρεπε, για όσα δεν διεκδίκησα, για το ότι δεν ύψωσα τον τόνο σε όσα άκουσα και έπρεπε να το κάνω για την δική μου ψυχική γαλήνη. Για όσα έκανα, ενώ ενδόμυχα ήξερα ότι δεν θα εκτιμηθούν, αλλά ήλπιζα το αντίθετο, ματαίως.
Και μέσα από αυτά, κατάλαβα τί είχα ανάγκη αυτή τη χρονιά και δεν το είχα από όσους περίμενα, σε αντίθεση με ό,τι προσέφερα. Ήταν μία αφάνταστα κουραστική -ψυχικά- χρονιά. Ο οργανισμός μου αποφάσισε να μου το καταστήσει σαφές ουκ ολίγες φορές. Και τα δάκρυα, επίσης.
Δεν είναι μια χρονιά που θέλω να ξεχάσω, όχι. Θέλω να κρατήσω όσα έμαθα και να έρθουν καλύτερες χρονιές -μόνο καλύτερες και μάλιστα, πολύ- έχοντας πια τη γνώση, την εμπειρία, τη δύναμη και τη σιγουριά που σου δίνουν οι δυσκολίες όταν βγαίνεις από αυτές, ότι μπορείς να τα καταφέρεις στο τέλος.
Από το 2015, λοιπόν, θέλω να κρατήσω τους ανθρώπους που τόσα χρόνια μού επιβεβαιώνουν με τον καλύτερο τρόπο για ποιο λόγο έχουν μια περίοπτη, ευάερη, ευήλια και σταθερή θέση στην καρδιά και τη ζωή μου, εκείνους που ήρθαν και κέρδισαν επάξια μία, τις ωραίες και ουσιαστικές στιγμές που μοιραστήκαμε, τις αγκαλιές και τα βλέμματα που συνεννοούνται χωρίς λόγια όταν τα είχαμε ανάγκη και τα χέρια που πλέκονται την κατάλληλη στιγμή να σου θυμίσουν ότι δεν είσαι μόνη-ος. Τους ανθρώπους που γνώρισα, εκτίμησα και με εκτίμησαν, τα βήματα που έκανα για μένα, την ικανοποίηση για τα όρια που έθεσα και τις αποστάσεις που πήρα από όσους έπρεπε για να καταλάβουν ότι τίποτε, όπως ανέφερα και στην αρχή, δεν είναι δεδομένο -ποσώ δε μάλλον, οι άνθρωποι. Γιατί η καλοσύνη, η ευγένεια, η δοτικότητα, το ενδιαφέρον, ο σεβασμός, η αγάπη και η στήριξη δεν είναι ανταλλακτικά στοιχεία, αλλά όταν δεν είναι αμφίδρομα, πρέπει να παύεις να τα προσφέρεις, γιατί τα σπαταλάμε σε λάθος ανθρώπους.
Θα κρατήσω το γεγονός πως πραγματοποιήθηκαν οι ευχές των αγαπημένων να βρουν αυτό που τους έλειπε, αλλά και πως αν δεν έχουν πραγματοποιηθεί ακόμη, τουλάχιστον άντεξαν όσα τους κατέβαλαν και τους πλήγωσαν και είναι εδώ για να ζήσουν τα ωραιότερα που τους αξίζουν δυνατότεροι. Θα κρατήσω την ηρεμία και τη διαλλακτικότητα που είδα σε ανθρώπους που δεν το περίμενα, την προσωπική μου συνειδητοποίηση σε διάφορα θέματα και την σταθερότητά μου (αλλά όχι στασιμότητα) σ' αυτό που είμαι, νιώθω και πιστεύω, απαρέγκλιτα, είτε συμφωνούν, είτε διαφωνούν.
Θα κρατήσω τα ωραία πράγματα που είδα στο θέατρο, το ταλέντο που γέμισε το βλέμμα, τη σκηνή, την καρδιά, τις ενδιαφέρουσες συζητήσεις και σκέψεις, τις παραγωγικές διαφωνίες, τις βραδινές βόλτες στην πόλη με γέλια, αλλά και σοβαρές συζητήσεις. Το "μαζί" με τους άλλους που άλλοτε είχε ζεστασιά, χαρά, ουσία, μοίρασμα, εσωτερική ξεκούραση κι άλλοτε είχε σοβαρές δυσκολίες, που οδήγησαν σε εποικοδομητικές διαπιστώσεις και συμπεράσματα.
Αυτή η χρονιά μπορεί να αποχωρήσει και να μας αφήσει επιτέλους, ώστε να υποδεχτούμε το 2016 που εύχομαι, ελπίζω και επιθυμώ διακαώς να είναι μία μακράν καλύτερη, παραγωγικότερη, ευκολότερη, πιο χαρούμενη και ανάλαφρη χρονιά για όλους μας απ' ό,τι αυτή, με τη γνώση, την εμπειρία, τις συνειδητοποιήσεις, τους επαναπροσδιορισμούς και τους ανθρώπους μας για τους νέους στόχους που θέτουμε. Με υγεία πρωτίστως για εμάς, τους αγαπημένους μας και όλους, ψυχική ηρεμία, αγάπη αληθινή, ουσιαστική, υγιή και βαθιά, και πολλές χαρές, μικρές και μεγάλες με τους αγαπημένους μας.
Όσες λύπες, δυσκολίες και απώλειες έφερε το '15 να τελειώσουν μαζί του και η νέα χρονιά να μας φέρει πληρότητα και ισορροπία. Κι αν οι λύπες κι οι δυσκολίες είναι απαραίτητες, τουλάχιστον να είναι μικρές, όσο το δυνατόν πιο ανώδυνες, διαχειρίσιμες και χωρίς να αφήνουν σημάδια.
2016, να είσαι καλό μαζί μας, με όλους μας, γιατί ακόμη προσπαθούμε να ανασυνταχθούμε, όπως και όσο μπορούμε.

Κι εσείς, αγαπητοί μου, να έχετε υγεία, ηρεμία, να βρείτε την ισορροπία που χρειάζεστε και κρατήστε εκείνους που το αξίζουν, δώστε ευκαιρίες σε εκείνους που τις κερδίζουν, αφιερώνετε χρόνο σε ό,τι και όποιους έχουν σημασία και ουσία και σας κάνουν να γαληνεύετε, να χαμογελάτε, να μοιράζεστε, να εξελίσσεστε και να είστε ο εαυτός σας. Ανοίξτε την καρδιά και την αγκαλιά σας στα καλά ενδεχόμενα, όχι σαν να πέφτεις δίχως αλεξίπτωτο, αλλά αφού έχει δυναμώσει η καρδιά και προσέχοντας τα αγκάθια πριν αγκαλιάσετε. Κι ό,τι μας βαραίνει, ας μείνει στη χρονιά που φεύγει. Όσα δεν μας κάνουν, να έχουμε το θάρρος, τη σοφία και την ψυχραιμία να τα αποχωριζόμαστε, χωρίς δράματα, με αποφασιστικότητα και ηρεμία. Κι όσα ονειρευόμαστε κι επιθυμούμε, να έχουμε την τόλμη να τα προσπαθούμε και να τα διεκδικούμε με σιγουριά, επιμονή και υπομονή, αλλά όχι εμμονικά. Και κυρίως να νιώθουμε ζεστασιά -αυτό που λείπει περισσότερο- να ενώνει τις καρδιές μας. Όλα αυτά είναι όσα λέω σ' εμένα πρώτα, για να μην χάσω το νόημα.
Να έχουμε μία πραγματικά καλή χρονιά, όλοι. Μια πολύ καλή χρονιά!

Υ.Γ. Και όπως λέει και ο Σαββόπουλος στο τραγούδι:
"Θα επιτραπεί ο έρως όπως τον θέλει ο καθείς
[...] Και ως δια μαγείας θα εξαφανιστούν,
κάτι κρετίνοι, κάτι απαίσιοι που μας ταλαιπωρούν."


                                 
                                        Διονύσης Σαββόπουλος- Ο χρόνος που μετράει

Ακολουθώντας...

Ένα δροσερό τραγούδι, γεμάτο φως για να χαμογελάσουμε, να αγαπήσουμε, να σιγοτραγουδήσουμε, να χορέψουμε παιχνιδιάρικα, να ονειρευτούμε ωραία μέρη, ωραίους ανθρώπους κι ωραίες στιγμές. Και να τα ζήσουμε όλα πραγματικά!
Να πούμε σε κάποιον "follow me" δείχνοντάς του ένα ολάνθιστο μονοπάτι και να ακολουθήσουμε εμείς την καρδιά μας όπου μας πάει.
Λα  λα λα λα λα...

Maia Vidal- Follow me

Έχεις 4 λεπτά να πεταχτούμε στον κόσμο;

Ένα βιντεάκι που μου έστειλε μια φίλη και συμφώνησα ότι είναι πολύ όμορφο. Εκπληκτικές εικόνες του κόσμου που δεν μοιάζουν καθόλου με αυτές που παρακολουθούμε καθημερινά στα δελτία ειδήσεως (και τρόμου). Εικόνες που σε ταξιδεύουν, σε ξεκουράζουν και σε κάνουν να χαμογελάς, ξεχνώντας για λίγο όσα δεν γίνεται δυστυχώς να ξεχάσεις...
Το τραγούδι που ακούγεται είναι το Wolf από τις First aid kit.
Δώστε 4 λεπτά στον εαυτό σας να κάνει ένα ανέξοδο και μοναδικό ταξίδι, γιατί εν προκειμένω δεν υπάρχει χρόνος, χώρος, όρια, σύνορα, φόβοι, κίνδυνοι.
Καλό βράδυ!

Welcome to Earth - Universal Time-lapse

Κοσμικά φαινόμενα...

Καμιά φορά αναρωτιέμαι πόσα παράλληλα σύμπαντα υπάρχουν -και πριν αρχίσετε να υποψιάζεστε ότι παρακολουθώ Χαρδαβέλλα κάνω την απαραίτητη επεξήγηση.
Φτιάχνουμε κόσμους και ζούμε σ' αυτούς, δικούς μας, αφήνουμε τους άλλους και ο,τιδήποτε συμβαίνει εκτός. Σηκώνουμε τείχη, άλλες φορές είναι μια διάφανη φούσκα(εύκολα σκάει και να 'σαι ξανά στην κοινή πραγματικότητα), άλλοτε είναι ένας ηλιόλουστος ροζ κόσμος, γεμάτος ροζ συννεφάκια, συντριβάνια σοκολάτας, δέντρα που καρποφορούν ζαχαρωτά, πολύχρωμες πεταλουδίτσες που πετούν χαρωπά, καρδούλες που γεμίζουν τον ουρανό και γλυκιές μουσικές(ναι, εντάξει αυτόν τον κόσμο θέλω, μην βρίζετε!) κι άλλες πρόκειται για φυλακές που δεν μπορείς να ξεφύγεις, είσαι εσύ που πρέπει να αναμετρηθείς με τον ίδιο σου τον εαυτό, με ό,τι κουβαλάς και πρέπει να νικήσεις. Κι είναι κι εκείνες οι φορές που ο κόσμος σου κι η πραγματικότητα βρίσκουν σημείο επαφής και μολύνεται ο κόσμος σου και γίνεται γκρι και ξαφνικά γεμίζει βαβούρα. Μα είναι κάποτε μαγικό που η πραγματικότητα έχει τόσο ωραία πράγματα να σου δώσει που ενσωματώνει τον κόσμο σου και μοιάζει όνειρο, αλλά είναι όντως αληθινό!

Εδώ ο κόσμος(ο πραγματικός, ο κοινός) καίγεται κι εσύ το χαβά σου θα μου πεις εσύ που διαβάζεις αυτές τις γραμμές και θα σου έδινα δίκιο αν δεν κατέληγα σε κάτι άμεσα σχετικό. Σήμερα η Αθήνα έζησε μεγάλες στιγμές, μια πρωτοφανούς συμμετοχής πορεία στο κέντρο της πόλης για να διαμαρτυρηθούν οι πολίτες για τον εξευτελισμό, για την εργασιακή εκμετάλλευση και εξαθλίωση, για το ξεπούλημα των ανθρώπων που έπαψαν να μετρούν ως τέτοιοι κι έγιναν ξαφνικά αναλώσιμα προϊόντα που μπορείς να τα ρίξεις στο τζάκι σου για να ζεσταθείς. Κάπου εκεί βρέθηκαν αυτοί που μια ολόκληρη ζωή δεν καταλαβαίνουν, εκείνα τα ανθρωποειδή που δεν μπορούν να μάθουν πως ο άνθρωπος περπατά στα δύο πόδια εδώ και αιώνες και πως η βασική του διαφορά από τα τετράποδα είναι η λογική. Υπήρξαν λοιπόν αυτοί οι κακομοίρηδες-απεχθείς-γελοίοι-δήθεν επαναστάτες(χάνει κι η λέξη το νόημά της γι' αυτούς) που έκαψαν ό,τι βρήκαν μπροστά τους, έσπασαν μάρμαρα από προσόψεις κτιρίων και τα εκσφενδόνιζαν προς πάσα κατεύθυνση με κύριο στόχο της αστυνομικές δυνάμεις που πρώτη φορά κάθονταν αμέτοχες. Φοβήθηκαν τόσο λαό ή μήπως κάτι άλλο συμβαίνει και δεν προέβησαν ούτε σε συλλήψεις των συγκεκριμένων ούτε σε συνήθεις και σχεδόν εθιμοτυπικούς θα χαρακτήριζα ξυλοδαρμούς; Εδώ, την προηγούμενη φορά έβγαλαν όλο τους το μένος σε μια γυναίκα ρεπόρτερ, αλλά τώρα που καιγόταν η πόλη ούτε καν να τους συλλάβουν!
Πόσο περίεργη χώρα είμαστε, περίεργοι άνθρωποι... Κατάφεραν μια μεγαλειώδη μαζική πράξη διαμαρτυρίας μερικές δεκάδες κουκουλοφόροι-επαγγελματίες αλήτες να την κάνουν εμπόλεμη ζώνη.
Αυτό όμως δεν είναι η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια -και όσο περνάει ο καιρός οι εχθροπραξίες κλιμακώνονται; Σε πόλεμο είμαστε, στα χαρακώματα, να σώσουμε ό,τι σώζεται ή έστω να μην παραδοθούμε αμαχητί στον εχθρό. Κι αν με ρωτάτε δεν ξέρω αν ο εχθρός είναι ένας ή πολλοί, αν είναι η Ευρώπη και το ΔΝΤ ή οι πολιτικοί μας κι εμείς οι ίδιοι. Φοβόμαστε να περπατήσουμε στους δρόμους, να κάνουμε μια βόλτα στην πόλη μας, να περιμένουμε στη στάση του λεωφορείου γιατί είναι κάποιος ή μια ομάδα περίεργων τύπων εκεί, να βγούμε το βράδυ, να κάνουμε παρατήρηση στον τρελό που έχει τη μουσική στη διαπασών με αποτέλεσμα να ακούγεται τρία τετράγωνα πιο πέρα μην τυχόν είναι όντως ψυχοπαθής και συμβεί κάτι από αυτά που φέρνει η ώρα εκεί που δεν το περιμένεις. Φοβόμαστε να μιλήσουμε και καταλήγουμε να ουρλιάζουμε σε άλλους που δεν φταίνε, φοβόμαστε να πούμε όχι και αρνούμαστε αναίτια εκεί που μπορούμε να το πούμε, φοβόμαστε να πούμε το όνομά μας και κρυβόμαστε στην αφάνεια, εκεί που η ανωνυμία μερικές φορές γίνεται θάλαμος αποσυμπίεσης, αλλά με τον χειρότερο δυνατό τρόπο: την ασυδοσία.

Ζούμε ανάμεσα σε άλλα κατ' ευφημισμόν ανθρώπινα όντα -γιατί μόνο αυτό δεν είναι πραγματικά- που δεν σέβονται τον συνάνθρωπό τους, δεν νοιάζονται, νομίζουν πως είναι μόνοι στον κόσμο και μάλιστα πως τους ανήκει. Μερικοί έχουν μόνο δικαιώματα και καμιά υποχρέωση, αυτό-ορίζονται ανώτεροι όλων και καταπατούν ένα-ένα τα δικαιώματα των άλλων κι είναι οι ίδιοι που θα πουν πως δεν υπάρχει κράτος και δεν σέβεται τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματά μας!
Και μέσα σ' αυτούς που κάθε μέρα γίνονται όλο και περισσότεροι, αποκτηνωμένοι, θρασείς, επιθετικοί καλούμαστε να ζήσουμε και να διεκδικήσουμε το ζωτικό μας χώρο και τη δικαιοσύνη της δημοκρατίας που θεσπίσαμε. Κάθε μέρα απογοητευόμαστε, κάθε μέρα πολεμάμε να νικήσουμε δαίμονες, μικρούς και μεγάλους, τον τραμπούκο της γειτονιάς, τον κλέφτη έμπορο ή την αλυσίδα καταστημάτων, την τράπεζα και τους τόκους των δανείων, τον οδηγό στο δρόμο που νομίζει πως είναι στη Formula 1 και από θαύμα δεν δημιουργεί καραμπόλα, τη γραφειοκρατία που ρουφάει τη ζωή μας, τη ΔΕΗ που πληρώνουμε τα πάντα στο λογαριασμό της(μόνο το διοξείδιο του άνθρακα που εκπέμπουμε δεν μας έχουν χρεώσει ακόμη), τα ΜΜΜ που δεν έρχονται ποτέ στην ώρα τους τη στιγμή που πληρώνουμε τα αυξημένα εισιτήρια και είναι πάντα γεμάτα, ενώ μας αντιμετωπίζουν σαν τσουβάλια με πατάτες και κάνουν συχνότατες απεργίες(γιατί μπορούν να καθηλώσουν τη χώρα, ταλαιπωρώντας όμως χιλιάδες ανθρώπους- η κυβέρνηση τίποτε δεν παθαίνει), τους όγκους σκουπιδιών που μας πνίγουν, τη βροχή που παραλύει τα πάντα και μετατρέπει τους δρόμους σε χείμαρρους, γιατί οι ιθύνοντες δεν φρόντισαν να κάνουν αυτά για τα οποία πληρώθηκαν. Τον απαιτητικό και περίεργο εργοδότη που ανέχεσαι για να έχεις δουλειά, τις περικοπές στον μισθό που είναι ανάλογες με την αύξηση της πίεσης στο πιεσόμετρο, τις υποχρεώσεις που τρέχουν και τέλος, τους πολιτικούς που αποφασίζουν να απομυζήσουν και την τελευταία σταγόνα απ' το αίμα σου και στο λένε μες στα μούτρα σου. Πάνω απ' όλα όμως με τον εαυτό σου, τις επιλογές σου, τις πράξεις σου, τί κάνεις εσύ για όλα αυτά ώστε να πάψουν να λειτουργούν έτσι; Εδώ σε θέλω.
Εδώ είναι που φτιάχνεις τον δικό σου κόσμο για να μην τρελαθείς, για να μην πεις πως η ζωή σου δεν έχει νόημα. Το τραγικό είναι να σε κάνουν να πιστεύεις πως η ίδια η ζωή σου είναι ανυπόφορη. Τίποτε χειρότερο δεν μπορούν να κάνουν όταν έχουν πετύχει να μετατρέψουν τη ΖΩΗ -το δώρο που χάρη σ' αυτό όλα τα άλλα παίρνουν νόημα, που εξαιτίας του όλα τα άλλα έχουν νόημα και λόγο ύπαρξης- σε βάρος, σε βάσανο, σε κάτι ανυπόφορο. Όταν σε αναγκάζουν να γκρεμίσεις ο ίδιος τα όνειρά σου πριν καν το κάνουν εκείνοι. Σ' αυτό είναι που πρέπει να αντισταθούμε, να μην πάψουμε να ονειρευόμαστε τη ζωή μας, να κάνουμε όνειρα για αυτή.
Πολλοί κόσμοι, άλλοι φτιαγμένοι για να μας ισοπεδώνουν κι άλλοι για να μας σώζουν και να μας λυτρώνουν. Φτιάξτε το δικό σας κι ελάτε όλοι μαζί να φτιάξουμε αυτόν στον οποίο ζούμε μαζί, ξεκινώντας ο καθένας απ' τον εαυτό του και καταλήγοντας στο σύνολο.
Κοινωνική αλληλεγγύη το λένε θαρρώ, αλλά πολλοί την ξέχασαν, ας την ξαναθυμίσουμε όλοι μαζί κι ας την ξαναθυμηθούμε!

Να είσαι καλός... αν όχι ο καλύτερος!

Από τα χεράκια και με την καλλιτεχνική άποψη μιας φίλης που μου την έκανε δώρο για καλό μήνα. Μπορεί να το μοιράζομαι μαζί σας τώρα που οδεύει προς το τέλος του, αλλά έχω τους λόγους μου...

Να' σαι καλός μαζί μας, αγαπητέ Φλεβάρη... κι όχι μόνο εσύ! Να βρέχεις αντί να χύνονται δάκρυα, να βγάζεις ήλιο όταν πάει να χαθεί η ελπίδα, να κρυώνεις όταν πάμε να πάρουμε φωτιά(με την κακή έννοια), να μας ζεσταίνεις όταν πάμε να ξεχάσουμε να αισθανόμαστε, να φυσάς ένα αεράκι για να παίρνει όσα πρέπει να φύγουν μακριά και να καθαρίζει το μυαλό μας από τα σύννεφα, να υπενθυμίζεις την έννοια της αγάπης και να μας κάνεις αυθόρμητους, αλλά όχι ενοχικούς. Να ανοίγεις δρόμους για νέα ξεκινήματα, αγκαλιές για εφοδιασμό, μυαλά για καινούργιες προοπτικές, καρδιές για ελευθερία...

Να' σαι καλός.

2029 μ.Χ. Ακόμα να μας επισκεφθεί ο Ε.Τ. ...

6/5/2029-Εάν μέχρι τότε δεν έχουν μετοικήσει στη Γη οι εξωγήινοι...

Το να δηλώσεις γραπτώς πώς φαντάζεσαι τον εαυτό σου σε είκοσι χρόνια είναι ομολογουμένως παρακινδυνευμένο, ειδικά όταν μιλάμε για τον επαγγελματικό τομέα. Εκεί μπορεί να πέσει πολύ γέλιο. Αν μάλιστα το συνδυάσουμε με το επερχόμενο τέλος του κόσμου το 2012, σύμφωνα με τους καλεσμένους στις εκπομπές του κ. Χαρδαβέλλα και τον κ. Λιακόπουλο πάντα, τότε η φαντασία για ζωή το 2029 γίνεται αυτόματα επιστημονική.

Ας είμαστε όμως αισιόδοξοι.

Σε είκοσι χρόνια θα είμαι...20 χρόνια μεγαλύτερη (δεν προσδιορίζω ηλικία, τα γραπτά μένουν είπαμε) και ευελπιστώ να εργάζομαι ως καλή δημοσιογράφος. Σας το κάνω εικόνα: θα ξεκινάω τη μέρα μου μια λογική ώρα -όχι πολύ πρωί, δεν λειτουργώ αποτελεσματικά τις άγριες πρωινές ώρες. Θα ανοίγω ραδιόφωνο και τηλεόραση για μια γρήγορη ενημέρωση και είτε θα κάθομαι στο γραφείο μου μπροστά στο laptop τελευταίας τεχνολογίας- που επιτέλους θα έχω μάθει να χρησιμοποιώ- για να γράψω το άρθρο μου και να περιηγηθώ στο διαδίκτυο, είτε θα βγω για να πάρω εφημερίδες και να κατευθυνθώ προς το γραφείο μου. Αφού φτάσω εκεί μετά από πολύ λίγη ώρα- γιατί φυσικά και δεν θα υπάρχει κίνηση στους δρόμους- θα παραδώσω το άρθρο μου και θα συζητήσω με τον αρχισυντάκτη το επόμενο θέμα μου.

Μετά θα συναντήσω το πρόσωπο από το οποίο θα πάρω συνέντευξη για το περιοδικό στο οποίο εργάζομαι!Ναι, δουλεύω σε εφημερίδα και περιοδικό και μετά θα δείτε πού αλλού...

Μόλις τελειώσω με την συνέντευξη θα κάνω ένα διάλειμμα για να δω τα αγαπημένα μου πρόσωπα και στη συνέχεια θα πάω στον ραδιοφωνικό σταθμό και θα μπω στο στούντιο για την εκπομπή μου. Θα διαβάσω τις εφημερίδες, θα πω και θ' ακούσω νέα, θα βάλω πολύ ωραία και αγαπημένη μουσική και θα επικοινωνώ με τους ακροατές που θα με κάνουν να νιώθω πως αυτό που κάνω, η δουλειά που διάλεξα, αξίζει τον κόπο. Κι αυτό είναι κάτι που θες να το ξέρεις και να στο λένε.

Μια και είναι Μάης μετά την εκπομπή επιβάλλεται -με ή χωρίς παρέα- μια επίσκεψη στο κοντινότερο ζαχαροπλαστείο για παγωτάκι(είπαμε είμαι 20 χρόνια μεγαλύτερη, αλλά δεν έκανα και λοβοτομή, μερικές συνήθειες απλώς δεν κόβονται). Κάνω μια βόλτα στην ανοιξιάτικη Αθήνα παρατηρώντας ανθρώπους και κτίρια, γιατί έχω πια πάρει απόφαση ότι τα πάντα μπορούν να γίνουν θέμα και πως όσο ψάχνεις τόσο θα βρίσκεις. Κάνω τα τελευταία τηλεφωνήματα της μέρας για να πάρω, να δώσω και να επαληθεύσω πληροφορίες, να κλείσω συνεντεύξεις, καλεσμένους, θέματα και να πω τα νέα μου στην παρέα και τη μαμά μου.

Μαγειρεύω -γιατί καλή η δουλειά αλλά υπάρχουν κι άλλα πράγματα- και φτιάχνω μία συγκλονιστική συνταγή που θα έχω δημιουργήσει εγώ και θα κάνει θραύση, όχι μόνο στην οικογένεια και την παρέα, αλλά σε ολόκληρο το γαλαξία! Κι εκεί που πάω να βάλω την τελευταία καλλιτεχνική πινελιά πριν το βάλω να ψηθεί, μου έρχεται στο μυαλό ΤΟ θέμα. Πραγματική επιφοίτηση. Οπότε το βάζω γρήγορα στο φούρνο και τρέχω στο laptop. Ύστερα από αρκετή ώρα, αφού έχω τελειώσει το άρθρο και νιώθω σαν να ανακάλυψα την πενικιλίνη, συνειδητοποιώ ότι το φαγητό είναι ακόμη στο φούρνο. Δυστυχώς, δεν το προλάβαμε εγκαίρως. Η συνταγή πέτυχε, το φαγητό πάλι...απεβίωσε!

Εάν το μόνο μου πρόβλημα σε είκοσι χρόνια είναι το να καεί ένα φαγητό -βέβαια, χωρίς τον κίνδυνο να καεί όλο το σπίτι- και κατά τα άλλα είμαι καλά, υπερπλήρης και ευτυχισμένη σε όλους τους τομείς, τότε νομίζω πως αυτό μπορώ να το δεχτώ. Και μετά θα κοιμάμαι πολύ ήρεμα, ίσως με ένα παράθυρο ανοιχτό για να φύγει ο καπνός και μια ανησυχία μην τυχόν μ' επισκεφθεί από κει καμιά κατσαρίδα. Αλλά αν αυτή είναι η μοναδική μου ανησυχία, θα βάλω σίτες, θα κάνω και μια απολύμανση και θα ξενοιάσω.
Το βράδυ θα με κρατάει ξύπνια μόνο καμιά πολιτική εξέλιξη της τελευταίας στιγμής, το γράψιμο κάποιου άρθρου για το οποίο το μυαλό βρήκε την ώρα να ξεκολλήσει -και ποτέ δεν αφήνεις την έμπνευση να φύγει, γιατί δεν ξέρεις πότε θα ξανάρθει- το διάβασμα κάποιου βιβλίου, οι βόλτες με παρέα και φυσικά τα νέα επεισόδια του CSI MIAMI που θα βρίσκεται στην εικοστή έβδομη χρονιά του, αλλά και το Sex and the City που δεν θα έχω βαρεθεί τις επαναλήψεις και μετά από είκοσι εννέα χρόνια που η Κάρι και η γυναικοπαρέα της θα (ξανά)ζει τα ερωτικά της δράματα με τον Mr. Big!
Γιατί μερικά πράγματα πρέπει να αλλάζουν και κάποια άλλα είναι σταθερές αξίες.
Γι' αυτό και το 2029 με την ίδια τρέλα θα με βρει κι όποιος αντέξει!