Πάντα κλείνει ένας κύκλος...

Ήρθε η στιγμή, έστω και λίγο καθυστερημένα, να σας ενημερώσω ότι η εκπομπή "Spame Πακέτο" έκλεισε τον κύκλο συνεργασίας της με το Spam Radio. Περάσαμε μαζί 3μισι πολύ ενδιαφέροντα, γεμάτα, εποικοδομητικά και ευχάριστα χρόνια στη διάρκεια των οποίων μάθαμε πολλά, εξελιχθήκαμε, επαναπροσδιοριστήκαμε, υπερπηδήσαμε σκοπέλους, γνωρίσαμε αξιόλογους ανθρώπους και κάπου εδώ έφτασε η ώρα του απογαλακτισμού.

Ευχαριστώ προσωπικά θερμά όλους όσοι μας στήριξαν ηθικά και έμπρακτα, είτε ακούγοντάς μας, είτε ερχόμενοι ως καλεσμένοι στην εκπομπή και ομορφαίνοντάς τη. Ευχαριστώ και το Πάντειο για την ευκαιρία που μου έδωσε να ξεκινήσω τη σχέση μου με το ραδιόφωνο. Το από 'κει και πέρα, βέβαια, δεν σχετίζεται ή οφείλεται σ' αυτό, αλλά σ' εμάς και εσάς.

Θα τα ξαναπούμε, όμως. Θα ξανασυναντηθούμε ραδιοφωνικά, το πού, ποιοι, με ποια σύνθεση και πότε, άγνωστο ακόμη, αλλά σίγουρα θα γίνει. Οι μεγάλοι έρωτες, άλλωστε, δεν τελειώνουν ποτέ.

Εις το επανιδείν και το... επανακούειν!

                                            Με εκτίμηση και ειλικρινείς ευχαριστίες,                                           
                                                                   Παναγιώτα Κ.

Η προσωπική μου επέτειος...

Κάτι που πρέπει να θυμάμαι κάθε μέρα και μου υπογράμμισε ο δικός μου άνθρωπος πως δεν πρέπει να το ξεχάσω, είναι πως αν ανατρέξω στα χρόνια πριν ξεκινήσω ψυχοθεραπεία, αλλά και τα πρώτα μόλις είχα ξεκινήσει, οι μέρες μου όπως τις θυμάμαι ήταν πιο γκρίζες και μακράν χειρότερες από την πιο μέτρια τωρινή μου μέρα. Κι αυτό είναι μια τεράστια εξέλιξη την οποία πρέπει να υπενθυμίζω στον εαυτό μου και να νιώθω πολύ περήφανη γι' αυτή.
Είναι ο δρόμος που έχω διανύσει αυτά τα έξι χρόνια, είναι η προσωπική μου πορεία μέσα από την προσπάθεια, την επιμονή, την πίστη και την θέλησή μου. Είναι όλη μου η ανάγκη και δίψα για ζωή, όχι μια οποιαδήποτε, αλλά τη ζωή που ονειρεύομαι και αξίζω.
Τα χαμόγελα, τη χαρά, την μείωση του φόβου, την αύξηση της αυτοπεποίθησης, την ισότητα στις σχέσεις με τους άλλους, την εμπιστοσύνη και αγάπη στον εαυτό μου, την φροντίδα που μου χρωστώ. Και τη σιγουριά για όσα θέλω και όσα δεν θέλω, όσα χρειάζομαι και όσα είναι περιττά, όσα έχω επιλέξει και όσα τα έχουν επιλέξει άλλοι για μένα, για τον τρόπο που θα ζήσω, τον δικό μου τρόπο, όχι τις απόψεις των άλλων.
Κι έτσι, σήμερα, 26 Απριλίου, κλείνουν ακριβώς 6 χρόνια από εκείνη την Παρασκευή που πήγα με όλη μου την καρδιά, αλλά και με έναν φόβο, στην πρώτη μου συνεδρία. Δεν μπορώ να θυμηθώ πολλά, μόνο μερικά στιγμιότυπα, μα θυμάμαι πως φεύγοντας σημείωσα την ημερομηνία για να μην το ξεχάσω. Ήταν έστω κι ασυνείδητα μια πολύ σημαντική μέρα της ζωής μου, μια αφάνταστα σημαντική μέρα για την υπόλοιπη ζωή μου. Η μέρα που αποφάσισα να αλλάξω ό,τι δεν μου αρέσει σ' αυτή, που αποφάσισα να με μάθω λίγο καλύτερα, που αποφάσισα ότι ήρθε η ώρα να γίνω ο άνθρωπος που είμαι πραγματικά και που θέλω.
Έχει μια ιδιαίτερη συναισθηματική φόρτιση η συγκεκριμένη μέρα, ειδικά φέτος, γιατί σε λίγο αυτός ο κύκλος θα κλείσει. Θα αποχαιρετήσω έναν ακόμη άνθρωπο, τον δικό μου άνθρωπο, στον οποίο έχω εμπιστευθεί όσα σε κανέναν άλλο, αλλά όχι για κακό, ούτε με πικρία, ούτε με θυμό, ούτε με απογοήτευση, αλλά με την εύλογη θλίψη ότι πρέπει να αποχωριστείς κάποιον που αγαπάς κι αποτελεί κομμάτι της καθημερινότητάς σου στα μικρά και στα μεγάλα και στήριγμα σε όλα. Κι αυτό δημιουργεί έναν φόβο και μια ανησυχία για το πώς θα είναι χωρίς εκείνη.
Μα αν με ρωτήσει κάποιος τι ήταν αυτά τα έξι χρόνια για μένα, θα απαντήσω τα έξι πιο γεμάτα, πιο δημιουργικά, με τις περισσότερες εντάσεις, συγκρούσεις και επανατοποθετήσεις, αλλά και αυτά που ένιωσα πιο χαρούμενη, πιο ευτυχισμένη, πιο γεμάτη, πιο κοντά σ' αυτό που είμαι και που θέλω από ποτέ.

Αυτά τα χρόνια είναι σαν να κάνω προπόνηση για τους Ολυμπιακούς αγώνες, μόνο που δεν ντοπάρομαι και δεν κρίνεται το αποτέλεσμα από μια απόδοση, αλλά από τη διαρκή στάση μου απέναντι στα γεγονότα, στις πράξεις, τις σχέσεις, τις συμπεριφορές, τις επιλογές και τις αποφάσεις και τί μαθαίνω για μένα μέσα από αυτές.
Έξι χρόνια "ενηλικιώνομαι", έχοντας την απόλυτη ευθύνη του πώς αυτό θα γίνει σωστά και σύμφωνα με τους δικούς μου ρυθμούς. Με έναν αρωγό που ξέρω ότι μπορώ να του ανοίξω ακόμη και τα πιο δύσκολα κομμάτια μου και να τα φροντίσει με σεβασμό και κατανόηση.
Έξι χρόνια... Είναι ένας αριθμός, ούτε πάρα πολύ μικρός, ούτε ιδιαίτερα μεγάλος, μα υπάρχουν παιδιά που γεννήθηκαν τότε και τώρα πηγαίνουν πρώτη δημοτικού, ήταν βρέφη και τώρα είναι παιδιά που τρέχουν, γελάνε, παίζουν, μαλώνουν, κάνουν φίλους, μαθαίνουν, απορούν,  διαβάζουν,  κάνουν λάθη και τα αντιμετωπίζουν! Είναι έξι χρόνια που με μια γρήγορη σκέψη φαίνονται λίγα, αλλά με μια πιο προσεκτική αποτίμηση είναι πολλά, γιατί η Παναγιώτα του 2007 με την Παναγιώτα του 2013 έχει οφθαλμοφανείς, αλλά κυρίως σημαντικές εσωτερικές διαφορές.
Η βάση είναι η ίδια, αυτή ήταν η πρώτη ύλη, μόνο που το καλούπι δεν μου ταίριαζε, δεν ήταν συνειδητή δική μου επιλογή κι αυτό έπρεπε ν' αλλάξει. Έμαθα να αποδέχομαι, να σέβομαι και να αντιμετωπίζω τις ατέλειές μου ως άνθρωπος -όχι εύκολα και άκοπα και σίγουρα όχι ολοκληρωτικά- που τόσο με φόβιζαν, αυτά τα κομμάτια που ακόμη κι αν δεν μ' αρέσουν πρέπει να συνειδητοποιήσω ότι μου ανήκουν, είναι δικά μου και πρέπει να συμφιλιωθώ μαζί τους. Αν δεν το κάνω, ξέρω πως δεν θα μπορώ να συμβιώσω ειρηνικά μαζί τους, άρα με τον ίδιο μου τον εαυτό. Ειλικρινά, δεν είναι εύκολο, δεν είναι πως δεν έχει κόστος καθώς παλεύεις μ' εσένα, με όσα έχεις μάθει ως σήμερα, ανατρέπεις τον ίδιο σου τον εαυτό και ανοίγεις πόρτες και επιλογές που νόμιζες πως δεν υπήρχαν μέσα σου. Περνάς από όλα τα πιθανά στάδια, από τη σύγχυση, τη λύπη, την απογοήτευση, το θυμό, το φόβο, την αγωνία, την αναποφασιστικότητα, το κλείσιμο στον εαυτό σου, το πισωγύρισμα, την αισιοδοξία, τη χαρά, τη σιγουριά, την ηρεμία, την όρεξη για καινούργια πράγματα και δημιουργία, το άνοιγμα στον κόσμο εκεί έξω που κάποτε τον φοβόσουν.
Έρχονται μέρες που θέλεις να κλάψεις μέχρι να πλημμυρίσει ο κόσμος όλος, που πνίγεσαι και δεν αντέχεις άλλο, που θέλεις να ουρλιάξεις "ως εδώ, παραδίνομαι!", αλλά αν ξέρεις πού θέλεις να φτάσεις μέσα από τη διαδικασία της ψυχοθεραπείας τις αντέχεις, τις εκλογικεύεις, τις καταλαβαίνεις και τις ξεπερνάς. Γιατί θα έρθουν οι μέρες που ακόμη κι αν γύρω σου επικρατεί το χάος θα μπορείς πια να προστατεύσεις τον εαυτό σου και να διατηρήσεις τη χαρά και την ηρεμία σου.
Θα ξανάρθουν δύσκολες μέρες, κανείς δεν σου λέει ότι θα πάψεις να τις συναντάς, μόνο που πια θα διαρκούν λιγότερο, θα τις κατανοείς και θα τις αντιμετωπίζεις πιο δραστικά και αποτελεσματικά με λιγότερο προσωπικό κόστος.
Μαθαίνεις να σέβεσαι την διαφορετικότητά σου και τη διαφορετικότητα των άλλων στον τρόπο σκέψης, σύνδεσης, αντίδρασης, έκφρασης συναισθημάτων και κυρίως, ζωής. Συνειδητοποιείς ότι το να επικρίνεις τις επιλογές των άλλων είναι άσκοπο και δυσλειτουργικό, όπως ακριβώς και το να επιτρέπεις στους άλλους να επικρίνουν τις δικές σου επιλογές.
Ακόμη και οι πιο εξουθενωτικές και ψυχοφθόρες μέρες μπορούν να μαλακώσουν αν βρεθείς απέναντι σε κάποιον που είναι πρόθυμος να σε ακούσει, έχοντας τη γνώση, αλλά όχι και την προκατάληψη ή τη διάθεση να σε κρίνει.
Κι έτσι, γίνεσαι πιο λειτουργικός άνθρωπος, πιο αυθεντικός, γιατί φτιάχνεις τα όριά σου, δημιουργείς τους δεσμούς που σου ταιριάζουν, κόβεις όσους σε κρατούν καθηλωμένο και ξέρεις να ξεχωρίζεις ό,τι θέλεις από αυτά με τα οποία θα πρέπει να καταπιεστείς για να συμβιβαστείς. Δεν ακολουθείς τα "πρέπει" του ψυχοθεραπευτή, είναι εκεί για να σε βοηθήσει να μάθεις εσύ τον εαυτό σου και να πάρεις μόνος τις αποφάσεις σου. Είναι εκεί για να κάνει τις σωστές ερωτήσεις ώστε να βρεις εσύ τις απαντήσεις που πάντα είχες, αλλά δεν το ήξερες ή έβλεπες και να σε καθησυχάσει όταν μέσα στο μυαλό σου τα πάντα έχουν μεγεθυνθεί.
Για να επανέλθω στο πρώτο ενικό... Αυτά τα έξι χρόνια είχαν όσες αλλαγές έπρεπε να γίνουν κι ίσως αν ήμουν έτοιμη να είχαν γίνει κι άλλες, αλλά η Βάσω λέει πως πρέπει να σεβόμαστε τον χρόνο μας. Ο καθένας έχει τον δικό του.
Η Βάσω είναι "ο δικός μου άνθρωπος" τα τελευταία έξι χρόνια και χρωστάω έναν απολογισμό, σ' εμένα, σ' εκείνη, στην διαδικασία, στο μεγάλο ταξίδι που κάναμε μαζί στα πιο μύχια σημεία της ψυχής μου.
Δεν είναι πάρα πολλά, αλλά δεν είναι καθόλου λίγα.
Είμαι ευγνώμων και χαίρομαι γι' αυτά και ταυτόχρονα, νιώθω μεγάλη συναισθηματική φόρτιση λόγω του κύκλου που κλείνει.
Αλλά το τέλος είναι κάτι σχετικό και όταν κάτι μέσα μας υπάρχει, δεν τελειώνει ποτέ κι ας μας χωρίζει η απόσταση -θέλω να ελπίζω... Κλείνει μονάχα το κομμάτι που πρέπει.

Η Παναγιώτα (του 2013 και του '12 και του '11 και του '10 και του '09 και του '08 και του '07, με όλες τις αλλαγές που συντελέστηκαν μέσα σ' αυτά τα χρόνια).

Mαριέττα Φαφούτη & Voyage Limpid Sound -This is not the end

Η ώρα να πετάξουμε τις μάσκες...

Τελειώνουν κι οι απόκριες και κρύβονται οι μάσκες σιγά-σιγά, αν και δεν ξέρω κατά πόσον υπήρξαν πολλοί που κατάλαβαν αυτές τις γιορτές, αλλά και πόσοι θα αφήσουν τις μάσκες κατά μέρος. Τις μάσκες των σκληρών, των σίγουρων, των απόλυτων, των πολύξερων, που έχουν τα πάντα υπό έλεγχο, τις μάσκες των ευαίσθητων και συμπονετικών, των γεμάτων κατανόηση κι ενδιαφέρον, των συμμάχων. Ξέρετε, όλες αυτές οι μάσκες μας βοηθούν να επιβιώνουμε, να συνεχίζουμε να ζούμε μέσα στον κόσμο χωρίς να εκτιθέμεθα, χωρίς να απογυμνωνόμαστε στα μάτια των άλλων. Είναι πάντα έτοιμα, άλλωστε,  να μας κρίνουν και να βρουν λάθη κι ατέλειες.
Αν αναλογιστούμε όλα όσα έχουμε μάθει από την Ιστορία, οι άνθρωποι απαρχής του κόσμου φορούν μάσκες, δημιουργούν προσωπεία και δικαιολογίες και κρύβονται πίσω απ' αυτά. Αρχέγονος φόβος, αρχέγονη αντίδραση. Αν, όμως, ρίξουμε τις μάσκες, θα φοβηθούμε, θα κατακρημνιστούμε, θα ξαφνιαστούμε ή θα ελευθερωθούμε επιτέλους;
Ακόμη και οι άλλοι είναι ένα είδος μάσκας, κρυβόμαστε στο πλήθος, στις παρέες, στην οικογένεια, στη μάζα, γιατί η μονάδα μπορεί και να μας φοβίζει. Να μην νιώθουμε επαρκείς για τους άλλους ή εκείνοι για εμάς.
Είναι, όμως, μια τεράστια ελευθερία να είσαι εσύ απέναντι σε κάποιον άλλο, όχι εσύ μέσα σε πολλούς ούτε ο άλλος μαζί με άλλους, δύο καθαρές μονάδες. Φτιάχνοντας λοιπόν τους σωστούς συνδυασμούς των μονάδων, μπορούν μετέπειτα αυτοί οι πολλαπλοί συνδυασμοί να συνυπάρξουν αρμονικά υπό συνθήκες και περιστάσεις.
Θα μου πείτε τί ακριβώς είναι αυτό που λέω... Αυτό που λέω είναι πως κάθε άνθρωπος κι εγώ συγκεκριμένα, χρειαζόμαστε το "εγώ" και το κτητικό "δικό μου, δικοί μου", ώστε το "εμείς" και το "δικό μας, δικοί μας" να είναι υγιή και ξεκάθαρα.
Δεν μπορεί να έχεις τους ίδιους φίλους με όλους σου τους φίλους, τους ίδιους γνωστούς με τους γνωστούς σου, ούτε την ίδια σχέση και τον ίδιο τρόπο σύνδεσης με τους ανθρώπους γύρω σου. Είναι κουραστικό και άσκοπο να διεκδικείς τους ανθρώπους κάποιου άλλου, μα ποιος ο λόγος; Όποιος είναι να γίνει δικός σου άνθρωπος, φίλος κλπ γίνεται! Άσε που είναι και παιδιάστικο. Όσο κουραστικό κι ενοχλητικό είναι και το να μην σέβονται οι άλλοι τη σχέση σου με τους ανθρώπους και να θέλουν, ενώ δεν το έχουν πετύχει, γιατί προφανώς δεν γίνεται, να έχουν την ίδια σχέση που έχεις εσύ με τους δικούς σου ανθρώπους.

Για μένα τα πράγματα είναι πολύ καθαρά, ωστόσο, εντοπίζω ότι δεν ισχύει το ίδιο για όλους. Οι αγαπημένοι μου άνθρωποι είναι συγκεκριμένοι, έχω χτίσει μια ξεχωριστή σχέση με τον καθένα και τη χαίρομαι για τη μοναδικότητά της. Κάθε σχέση και άνθρωπος καλύπτει κι ένα διαφορετικό κομμάτι στη ζωή μου. Μπορεί κάποιοι εξ αυτών να είναι φίλοι μεταξύ τους, πριν γίνω εγώ με τον καθένα, αυτό δεν σημαίνει ότι τους βλέπω ως ομάδα, ως παρέα, ως ένα. Γιατί απαιτώ πια να μην με βλέπουν κι εκείνοι έτσι. Το αν τύχει να κάνουμε κάτι όλοι μαζί και να περάσουμε ωραία, δεν είναι η βάση της όποιας σχέσης μας. Απλώς, συγκυριακά μπορούμε να συνυπάρξουμε και να απολαύσουμε το όλον.
Το ίδιο, όμως, μπορεί να συμβεί και σε μια συνάντηση με έναν φίλο στην οποία μπορεί να ακολουθήσει και κάποιος άλλος φίλος μου, ο οποίος είναι απλώς γνωστός του έτερου. Όπως και να συναντηθώ με φίλο μου και να έρθει κάποιος δικός του φίλος, που για μένα είναι μόνο ένας γνωστός ή ένας καλός γνωστός που συμπαθώ.
Μετά από αρκετά χρόνια δουλειάς με τον εαυτό μου κατάλαβα ότι απεχθάνομαι όσο λίγα πράγματα(όπως τα ρεβίθια, το γιαχνί, το αρνί, τη λακ, τη γαλάζια σκιά και δυο τρία άλλα) το να με θεωρούν "σιαμαία" με οποιονδήποτε άνθρωπο, να μην έχουν μια ξεχωριστή και ευκρινή εικόνα και σχέση μαζί μου. Κυριολεκτικά, το σιχαίνομαι.  Με εκνευρίζει, με πνίγει, με θυμώνει αφάνταστα. Όπως ακριβώς και το να θέλουν να παρέμβουν στη σχέση μου με έναν άνθρωπο. Όπως ακριβώς όταν πρέπει να ανεχθώ τη συνύπαρξή μου στον ίδιο χώρο με όσους δεν θα ήθελα να βρεθώ ποτέ ξανά. Όπως όταν αισθάνομαι ότι υπερβαίνουν, καταπατούν τα όρια και το χώρο μου. Όπως όταν δέχομαι άνευ λόγου την επιθετικότητα, την επικριτικότητα και την αμφισβήτηση κάποιου, του οποίου δεν προτίθεμαι να λύσω τα προβλήματα, αλλά δεν είμαι και υποχρεωμένη να ανεχθώ την προσβλητική συμπεριφορά.
Αυτό, λοιπόν, που μάλλον με ενοχλεί περισσότερο και τα περιλαμβάνει όλα είναι να μην σέβονται τον ζωτικό, προσωπικό, κυριολεκτικά και μεταφορικά, χώρο μου με όσους και όσα έχω επιλέξει να περιλαμβάνει. Εγώ, όχι οι άλλοι. Οι δικές μου επιλογές, οι δικοί μου άνθρωποι, οι δικές μου σχέσεις, οι δικές μου σκέψεις, οι δικές μου απόψεις, τα δικά μου αισθήματα, ξεχωριστά, προσωπικά, μοναδικά, αμοιβαία και με τους δικούς μου όρους ανάλογα με την κάθε περίπτωση.
Γιατί οι μάσκες πρέπει να πέφτουν για να μπορούμε να κοιταχτούμε στα μάτια και να πούμε αλήθειες. Για να αγαπήσω την αλήθεια σου κι εσύ τη δική μου, αλλιώς δεν μιλάμε για αγάπη, αλλά για αναίμακτες μάχες, με πολλά αόρατα τραύματα και υφέρποντες ανταγωνισμούς που εξουθενώνουν ψυχή, μυαλό και σώμα.
Η αλήθεια μπροστά, λοιπόν, και οι μάσκες από τη Δευτέρα στο πατάρι. Ας κρατήσουμε τη μοναδικότητά μας και την ανεξαρτησία μας ως προσωπικότητες στην προθήκη για να ξέρουμε όλοι ποιοι είμαστε, τί θέλουμε, πώς θέλουμε να υπάρχουμε με τους άλλους ανθρώπους της ζωής μας.
Οι μάσκες δεν κάνουν ρυτίδες, δεν έχουν δυνατότητα πολλαπλών εκφράσεων, δεν έχουν και ατέλειες και προτερήματα για να μπορείς να ανοίξεις την γκάμα των συναισθημάτων σου σ' αυτές.

Καλό τριήμερο και να είστε πάντα εσείς, μην προσπαθείτε να προσποιηθείτε κάτι άλλο!

Οι φυλές των γιορτών: Εορτολάτρες και Εορτομάχοι!

Κάθε χρόνο τα ίδια. Έρχονται οι γιορτές και οι μισοί πετούν από τη χαρά τους, ενώ οι άλλοι μισοί είναι μες στη γκρίνια και την κατσουφιά. Τα δύο άκρα, λοιπόν, τα οποία με κάποιο μαγικό τρόπο πρέπει να έρθουν πιο κοντά. Εν ολίγοις, να βρούμε τη μέση λύση.
Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή και την πλευρά του καθένα ξεχωριστά.
Οι χαρούμενοι των εορτών:
Οι δρόμοι ξαφνικά φωτίζονται με εκατοντάδες λαμπάκια σε σχήμα κεριού, αγγέλου, γκι, έλατου, χριστουγεννιάτικης μπάλας, γιρλάντας και άλλα πολλά εορταστικά.
Οι βιτρίνες στολίζονται ανάλογα και κάνουν την εμφάνισή τους κάθε είδους εποχιακά αντικείμενα, αγιοβασιλάκια, χιονάνθρωποι, ελαφάκια, από διακοσμητικά και στολίδια για το δέντρο μέχρι είδη σπιτιού και εσώρουχα! Γιατί τη χαρά της γιορτής την έχουμε μέσα μας (αγαπώ τα κλισέ! Ουπς, φάνηκε ότι ανήκω στην πρώτη κατηγορία ε;).
Βρίσκεις ευκαιρία να κάνεις δώρα σε όσους αγαπάς για να τους χαροποιήσεις, αλλά ας είμαστε ειλικρινείς, για να χαρείς κι εσύ! Χαζεύεις με τις ώρες σε καταστήματα με χριστουγεννιάτικα είδη, αλλά και τεράστια πολυκαταστήματα που σε ζαλίζουν με το πόσα πράγματα υπάρχουν και ξεμυαλίζεσαι χωρίς να μπορείς να αποφασίσεις τι να πάρεις στον καθένα (τα θέλεις όλα).
Τέτοια περίοδο κάθε χρόνο ξεκινούν οι ζαχαροπλαστικές δοκιμασίες (παράδεισος και κόλαση μαζί, εδώ που τα λέμε). Ας μην κοροϊδευόμαστε, δεν θα πάψουμε ποτέ να υποκύπτουμε στην γοητεία και τη σαγήνη των γλυκών, είναι ουτοπική προσδοκία. Τα μελομακάρονα, οι κουραμπιέδες και, για τους μερακλήδες, οι δίπλες είναι τα κλασικά γλυκά που κάθε σπίτι που σέβεται το ταβάνι και τα θεμέλιά του οφείλει να φτιάξει. Η σοκολάτα, όμως, πού είναι; Είναι δυνατόν να λείπει; Όχι, όχι, ποτέ. Να ‘τα λοιπόν τα τρουφάκια που ξεπηδούν μες την πολύχρωμη τρουφίτσα, να ‘τα τα μάφιν και τα cupcake, να’ τες οι σοκολατίνες και τα σπιτικά σοκολατάκια, οι κορμοί σοκολάτας και τα σουφλέ (ε, σοκολάτας φυσικά!). Τα οποία δεν θα φας μόνος! Θα τα μοιραστείς με τους αγαπημένους σου, οικογένεια, φίλους, κλπ, γιατί δεν είναι μόνο ότι είμαστε καλοί άνθρωποι κι έχουμε μπει στο κλίμα, αλλά αν τα φας μόνος θα φτάσει η περιεκτικότητα του σακχάρου στο αίμα σε συγκρίσιμες ποσότητες με όση ζάχαρη θα χωρούσε το καζάνι που έπεσε μικρός ο Οβελίξ…
Με το που πλησιάζει ο Δεκέμβρης ξεκινούν και οι προετοιμασίες για το στολισμό του σπιτιού. Γενική καθαριότητα, στρώσιμο χαλιών, αναζήτηση της κούτας με τα στολίδια και το δέντρο, αλλά και των cd με τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια (Frank Sinatra θα πρότεινα, αλλά θα δεχτώ και το χιλιοπαιγμένο Last Christmas των -αμίμητων κομμώσεων- Wham, ξέρω και κάποιους άλλους που θεωρούν χριστουγεννιάτικα κάτι ουρλιαχτά, δεν θα το σχολιάσω) και κλείσιμο ημερομηνίας που θα λάβει χώρα ο στολισμός. Χωρίς τα ανάλογα τραγούδια, στολισμός δεν υφίσταται! Τραγουδάς, χορεύεις, μπαίνεις στην κατάλληλη διάθεση.
Επίσης, ας μην ξεχνάμε, ότι αυτές τις μέρες μπορούμε να είμαστε όσο τρυφεροί και γλυκείς θέλουμε, ακόμη κι όσοι υπό κανονικές συνθήκες δεν είναι, χωρίς να παραξενευόμαστε. Έχουμε δικαίωμα στην αδικαιολόγητη χαρά κι αισιοδοξία, δεν είναι λίγο. Επιστρέφουμε στην παιδική αθωότητα για όσο μας επιτρέπεται.
Με το που φτάνει το πολυαναμενόμενο δεκαπενθήμερο έχουμε διάθεση είτε να μαζευόμαστε σε σπίτια με φίλους και οικογένεια(ανάλογα την οικογένεια, πάντα) και να συζητάμε σκασμένοι στο φαγητό, είτε να βγαίνουμε με τους φίλους μας σχεδόν κάθε μέρα, από μια απλή βόλτα κι έναν καφέ-γλυκό-φαγητό, μέχρι θέατρο, μουσικά live και club (ακόμη και για εκείνους που τα απορρίπτουν συλλήβδην). Ακόμη κι αν βρίσκεσαι ένα βήμα πριν την υπερκόπωση ή την αφωνία, που σημαίνει άλαλο πουλί κλεισμένο σε κλουβί(άσχετο, αλλά είχε κάτι δημώδες που πολύ θα ήθελα να εκτιμηθεί) γινόμαστε γυριστρούληδες και το απολαμβάνουμε.
Πρόκειται, άλλωστε, για μία πρώτης τάξεως ευκαιρία να δεις όλους όσους έχεις χάσει λόγω αναβλητικότητας ή διαφορετικών προγραμμάτων, αλλά θέλεις να δεις.
Οι γιορτές είναι μέρες χαράς, αγάπης, αλλά και απολογισμού, σκέφτεσαι όλα όσα έγιναν σ’ αυτούς τους 12 μήνες και τι θα ήθελες για τους επόμενους. Όσα θες να κρατήσεις, όσα θέλεις να σβηστούν δια παντός και εκείνα που εύχεσαι κι επιθυμείς να σε βρουν.

Έχουμε, λοιπόν και το άλλο άκρο. Οι κατσούφηδες-γκρινιάρηδες των γιορτών:
Σιχαίνονται όλα αυτά τα λαμπάκια σε κάθε είδους κιτς σχήμα που εξαπλώνονται σαν μάστιγα στους δρόμους της πόλης καταναλώνοντας ρεύμα, τη στιγμή που δεν λειτουργούν καλά-καλά οι λάμπες στις οδικές αρτηρίες και οι λακκούβες παραπέμπουν περισσότερο σε χαντάκια. Τζάμπα έξοδα σε φρου-φρου κι αρώματα, αντί να γίνουν τα βασικά. Γιατί πόσο χαρούμενος να είσαι και να υιοθετήσεις το εορταστικό πνεύμα όταν από το ταρακούνημα το όχημα κοντεύει να γίνει κουδουνίστρα;
Αυτό πάλι με τις βιτρίνες! Ο καπιταλισμός συνεχίζει το έργο του απτόητος κι όλοι εμείς τα πρόβατα που τον ακολουθούμε… Άγιος Βασίλης και αηδίες, άλλη μία εμπορική πατέντα με πρωτεργάτη την Coca Cola για να βγάζουν περισσότερα χρήματα οι καπιταλιστές που ρουφάνε το αίμα των αδαών. Για να μην μιλήσουμε για τη βιομηχανία του κινηματογράφου που έχει στηρίξει τα έσοδά της σε χαζοταινίες με θέμα τα Χριστούγεννα και τον Άη Βασίλη! Εδώ δεν έχουν αποφασίσει από πού είναι ο χοντρούλης και ποιο είναι το όνομά του… Santa Claus σου λέει!
Αυτό το «Μόνος στο Σπίτι» πόσες συνέχειες είχε πια; Αντί να μπουζουριάσουν τη μάνα που όλο το ξέχναγε και να το πάρει το πιτσιρίκι η Πρόνοια, πλήρωναν να πάνε να την δούνε. Επίσης, αυτό δεν είναι παιδί, μαγνήτης μπελάδων είναι, αλλά με τρομερή τύχη… Κάθε δεκάχρονο αυτό ακριβώς θα έκανε, τι λέμε τώρα!
Να σου και τα δώρα. Ε, βέβαια, γιορτές χωρίς δώρα -σού έχουν κάνει πλύση εγκεφάλου- δεν γίνεται. Έτσι ξεχνάμε την οικονομική κρίση; Όοοοοοχι, έτσι σε οδηγούν στην κατάθλιψη, ότι δεν έχεις λεφτά και αν δεν πάρεις δώρα θα σε κακοχαρακτηρίσουν. Άλλο ένα κόλπο της καπιταλιστικής κοινωνίας και των τραπεζών για να παίρνει ο κόσμος τα περίφημα εορτοδάνεια που συνέβαλαν στην κατάσταση που βρίσκεται η χώρα σήμερα. Υπερκατανάλωση, ένα σωρό αχρείαστα πράγματα που τα πληρώνεις χρυσά μόνο και μόνο για να πλουτίσουν μερικοί και να κλαις με μαύρο δάκρυ μόλις πάει 10 Γενάρη.
Και βάζουν τους ανθρώπους να δουλεύουν δύο Κυριακές, η εκμετάλλευση του εργαζόμενου σε όλο της το μεγαλείο. Αυτοί οι άνθρωποι ψυχή δεν έχουν; Δεν θέλουν, να γιορτάσουν, να ξεκουραστούν; Αλλά, βέβαια, αυτές οι γιορτές για εμπορικό όφελος δημιουργήθηκαν. Γεννήθηκε ο Χριστούλης και πράσσειν άλογα!

Κι έχουμε και το μεγαλύτερο ψέμα όλων των εποχών, διότι κάθε γονιός ψεύδεται ασύστολα στο βλαστάρι του ότι ο Άγιος Βασίλης υπάρχει και θα του φέρει δώρο, ό, τι δώρο θέλει, ακόμη και το πιο ακριβό! Και τι είναι, ρε φίλε, ο Άγιος, κούριερ ή ντελίβερι, ή μήπως ο Κόπερφιλντ να του εμφανίσει από το πουθενά το ελικοπτεράκι που πετά μέχρι και δέκα μέτρα με βροχή και χαλάζι –το οποίο και πανάκριβο είναι και πιο πολύ ο πατέρας θα το χαρεί παρά το τέκνο. Μας έχουν φάει τ’ αφτιά κι οι διαφημίσεις του jumbo, μισή ώρα διαφημιστικό! Εντάξει, το καταλάβαμε, βγάζεις χρήμα, πληρώνεις διαφημιστικό χρόνο, τελείωνε!
Για να μην μιλήσουμε για τα γλυκά. Πάνω που θες να κάνεις λίγη δίαιτα, τσουπ, να σου γλυκά από παντού και δεν φτάνει που τα βλέπεις και τα μυρίζεις, σε αναγκάζουν να τα δοκιμάσεις αν έγιναν καλά, θες δεν θες. Αν δεν δοκιμάσεις παρεξηγούνται κιόλας! Αν πάλι δεν σ’ αρέσουν, την «έβαψες». Τόσος κόπος κι εσύ ούτε να δοκιμάσεις, ούτε μία καλή κουβέντα, τίποτε; Άσε το άλλο, πρέπει να φτιάξεις κι εσύ, γιατί τέτοιες μέρες «είναι δυνατόν να μη μυρίσει το σπίτι γλυκόοοοοο»; Εδώ το έχω, αλλά συγκρατούμαι να πω «γιατί αν δεν μυρίσει θα του πέσει το παιδί;». Και να ‘τη η κούραση και τα κιλά των γιορτών που πας να μπεις σ’ ένα τζιν και δεν χωράς!
Άσε πια αυτός ο πανικός τέλη Νοέμβρη να καθαρίσουμε το σπίτι, να στρώσουμε χαλιά, να ψάχνουμε μέσα σε αποθήκες και πατάρια δέντρα και στολίδια, τα οποία κατά πάσα πιθανότητα θα βρεθούν σπασμένα και τα λαμπάκια μισοκαμμένα. Με τόσα λαμπάκια θα έρθει η ΔΕΗ όσο το χαράτσι από μόνο του, που περνάς απ’ έξω κι είναι λες και φωταγωγήθηκε ο Πύργος του Άιφελ από μεθυσμένο!
Ανοίγεις ραδιόφωνο και σου έρχεται να κάνεις φόνο, θυμούνται όλα τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια που έχουν γραφτεί ποτέ και τα παίζουν μαζί με τα νεύρα μας. Αν ξανακούσω Last Christmas θα σπάσω το ηχοσύστημα κι ακόμη το ξεχρεώνω. Θυμήθηκε κι ο κάθε κατακαημένος να τραγουδήσει για τα Χριστούγεννα, μπας και τον μάθει κανένας άνθρωπος. Άσχετο το νόημα του τραγουδιού με τις γιορτές; Κανένα πρόβλημα, αρκεί κάπου να υπάρχει μία από τις λέξεις «Χριστούγεννα», «Αη Βασίλης», «Πρωτοχρονιά», «γιορτές» και θεωρείται γιορτινό.
Μέρες αγάπης…μη μιλήσω!
Ξαφνικά όλοι έχουν κέφι, χαρά και γίνονται μικρές γιορτινές πεταλουδίτσες έχοντας την απαίτηση να τους ακολουθήσεις στην παράνοια. Δηλαδή, αν δεν έχεις κέφι, πρέπει απαραιτήτως να το βρεις ή να υποκριθείς; Καταναγκασμός με λίγα λόγια. Πρέπει να αγαπήσω όλο τον κόσμο, ακόμη κι αν στην πραγματικότητα δεν δίνω δεκάρα; Ο φασισμός των Χριστουγέννων! Τα ήξερε αυτά ο Χριστός όταν γεννιόταν; Εγώ, πάντως, στα γενέθλιά μου δεν ταλαιπωρώ τον κόσμο!
Κι αυτό το πράγμα να βγαίνεις όλη μέρα κάθε μέρα, τι είναι; Αντί να κάτσεις να ξεκουραστείς, μόνος στο σπιτάκι σου, να ηρεμήσεις, ή τραπεζώνεις και σου βγαίνει η ψυχή ή τρέχεις σε καλέσματα σε μια ενδιάμεση κατάσταση μεταξύ ύπνου και ξύπνιου. Στο κάτω-κάτω, με τέτοια κίνηση στους δρόμους και να βγεις να δεις όσους δεν έχεις δει, ξινό θα σου βγει. Αν είναι να τους συναντήσεις, θα το κάνεις και τον υπόλοιπο καιρό. Είναι και το άλλο στη μέση, αν δεν έχεις κανονίσει κάποιο ρεβεγιόν Χριστουγέννων-Πρωτοχρονιάς κι αποφασίσεις να το περάσεις σπίτι ήρεμα και μόνος για να χαλαρώσεις, σε κοιτούν με μια λύπηση, λες και είσαι ακοινώνητος.
Και όχι, δεν θέλω να κάνω απολογισμό του έτους, δεν κατάλαβα, επειδή το λέει το ημερολόγιο θα πει ότι κλείνει ένας κύκλος και όλοι ταυτόχρονα πρέπει να δούμε τι πετύχαμε και σε τι αποτύχαμε την περασμένη χρονιά; Διαγωνισμός είναι; Να κάνουμε ευχές, γιατί, ευχηθώ-δεν ευχηθώ, ό,τι είναι να γίνει δεν θα γίνει, ε; Χαζορομαντισμοί.

Τελικά και οι δύο πλευρές έχουν τα δίκια τους, αλλά ακριβώς αυτό τους φέρνει στη μέση. Δεν έχει να κάνει ούτε με καπιταλιστικά σχέδια, ούτε με ονειροβασίες, αλλά με την ευκαιρία να ξεφύγουμε από την καθημερινότητα για να την αντέξουμε μόλις ξαναμπούμε σ’ αυτήν. Τα διαλείμματα είναι απαραίτητα στη ζωή, όπως στο σχολείο και τη δουλειά. Με τη διαφορά ότι αυτά είναι κάπως πιο…φωτεινά και νόστιμα.
Όσο για το πώς θα περάσουμε τις μέρες μας, μία είναι η απάντηση: όπως θέλουμε με εκείνους που θέλουμε, χωρίς πρέπει και περιορισμούς. Αν αυτό σημαίνει να σκάσουμε στα γλυκά και τις αγκαλιές, εντάξει. Αν σημαίνει μοναχικά και ξεκούραστα, πάλι εντάξει.
Οι γιορτές δεν χρειάζεται να είναι πολυέξοδες. Τα δώρα δεν κοστολογούνται, αξιολογούνται μόνο κι από χέρια αγαπημένα είναι πάντα ανεκτίμητα.
Να περάσετε μια όμορφη Πρωτοχρονιά, όπως την θέλετε και να έχετε μια χρονιά καλύτερη από αυτή που φεύγει!

Υ.Γ. Α, και να σας πω ένα μυστικό...μη μας ακούσει κανείς... Ο Άγιος Βασίλης υπάρχει, σσσς... Όλοι έχουμε έναν και όλοι κρύβουμε μέσα μας τον Άη-Βασίλη κάποιου άλλου. Μην το πείτε πουθενά!

Όταν η οικονομική κρίση δεν σε οδηγεί στην κατάθλιψη, αλλά στην ουσία και την εφευρετικότητα...

Σ' ένα απόγευμα μπορείς να ανακαλύψεις μικρά και μεγάλα πράγματα, γωνιές της πόλης, αλλά και της καρδιάς -της δικής σου και των άλλων.
Ηλιόλουστη Παρασκευή σε χριστουγεννιάτικο κλίμα και το κέντρο της Αθήνας να σφύζει από ζωή. Τα Εξάρχεια πάντα ίδια, εκεί ο χρόνος κυλά με άλλους ρυθμούς, τους γνώριμους όλα αυτά τα χρόνια, άχρονη γειτονιά, δύο βήματα από την Ομόνοια και την εξαθλίωση. Εκεί οι άνθρωποι, οι καταβολές, οι ιδιότητες, μπερδεύονται δίχως να ξενίζουν...περίεργο πράγμα. Περίεργο κράμα.
Μεσημεράκι στον δρόμο κι ο ήλιος παρέα, μέχρι την πλατεία. Εκεί κάποιος περιμένει, το χαμόγελο στο πρόσωπο γίνεται πιο πλατύ, πιο φωτεινό. Μια σφιχτή αγκαλιά τα λέει όλα, δεν χρειάζονται περισσότερα, σ' αυτή την επαφή, σ' αυτή τη ζεστασιά, στο τρυφερό χάδι στην πλάτη λέγονται όλα και πάντα το ξέρεις. Οι άνθρωποι όταν αγαπούν ο ένας τον άλλο, άσχετα με το πόσο καιρό γνωρίζονται, έχουν τους δικούς τους κώδικες επικοινωνίας, είναι το πρώτο που δημιουργούν στη μεταξύ τους σχέση. Μπορείς να διακρίνεις τη μελαγχολία, το συναισθηματικό μούδιασμα, το φόβο ενός μετέωρου βήματος, αλλά δεν ανησυχείς, γιατί ξέρεις τί το προκάλεσε, ξέρεις ότι είναι λογικό, ότι μόλις γίνει το βήμα όλα θα μπουν σε μια σειρά. Αλλά κυρίως, ξέρεις ότι προτίθεσαι να είσαι κοντά για να το μοιραστεί, για να προσφέρεις μια αγκαλιά, δύο αυτιά πρόθυμα ν' ακούσουν και καρδιά έτοιμη να καταλάβει και βλέπεις ότι κι ο άλλος το ξέρει. Αυτό είναι το καθησυχαστικό. Αυτό είναι το ελπιδοφόρο και το χαρμόσυνο. Οι καρδιές ενώνονται, μοιράζονται αγάπη, αλήθειες και ζεστασιά, χρειάζονται κι άλλα;
Η συνάντηση λήγει -μα πόσο λίγος μοιάζει ο χρόνος μερικές φορές!- μια σφιχτή αγκαλιά για αποχαιρετισμό είναι ό,τι πρέπει, μιλούν ξανά οι σιωπές, τα λόγια περισσεύουν. Ο ήλιος συνεχίζει να λάμπει κι απορώ πώς φέτος μοιάζει η μέρα να μεγαλώνει πιο νωρίς απ' το σύνηθες, η αγαπημένη φίλη δεν το έχει παρατηρήσει, μάλλον έτσι μού φαίνεται.
Μια βιτρίνα μάς τραβά την προσοχή. Ένα μαγαζί με όλων των ειδών τα κουτιά, υπέροχα κουτιά, χάρτινα, μεταλλικά, μικρά, μεγάλα, σε σχήμα βιβλίου, βαλίτσας, με περίτεχνα σχέδια και πιο απλά, φερμένα σαν από άλλη εποχή. Μαγικά. Ίσως η μαγεία να βρίσκεται σε όσα θέλεις να κρύψεις μέσα τους. Ίσως...
Ανακαλύψαμε ένα μικρό θησαυρό στη Θεμιστοκλέους, δεν το είχαμε παρατηρήσει ποτέ ως τώρα. Επίσης, μάθαμε ότι το καλύτερο κυπριακό βρώμικο βρίσκεται στο Orange Submarine απέναντι απ΄την πλατεία. Το ωραιότερο τιραμισού το είχα δοκιμάσει στο Il doppio το οποίο έκλεισε οριστικά...
Η βόλτα συνεχίζεται στα μαγαζιά γύρω απ' την Ομόνοια, τίποτε αρκετά ενδιαφέρον, όχι ότι τα οικονομικά θα επέτρεπαν την αγορά, ακόμη κι αν βρισκόταν.
Στα εκδοτήρια του μετρό στην Ομόνοια βλέπεις την εξαθλίωση σε όλο της το μεγαλείο, την Αθήνα που δεν αγαπάς, που ντρέπεσαι γι' αυτήν, σε τρομάζει κι άλλοτε σε αγανακτεί. Άραγε, η πόλη δεν αγαπά τους ανθρώπους της, οι άνθρωποι την πόλη ή μήπως οι άνθρωποι τους ανθρώπους;
Λίγο μετά επιστρέφουμε στη βάση μας και κάνουμε μια βόλτα στην τοπική αγορά, καθώς το φως της μέρας δεν έχει εξαφανιστεί -μήπως όντως η μέρα αρνήθηκε να μικρύνει φέτος;- και ανακαλύπτουμε κι άλλα νέα πράγματα που μας ενθουσιάζουν.
Ένα νέο μαγαζί με χάντρες, κλωστές, υλικά για να φτιάξεις τα δικά σου κοσμήματα και γούρια, ώστε να προσφέρεις στους αγαπημένους σου, σε έναν υπέροχα διακοσμημένο χώρο και μάλιστα, με εργαστήριο για να τα φτιάξεις μόνος σου εκεί!
Λίγο παρακάτω ανακαλύπτουμε ένα αρωματοπωλείο. Αρχικά, πανέμορφο! Με γαλλική φινέτσα, λες και βγήκε από παλιά γαλλική συνοικία, και όλων των ειδών τα αρώματα. Οι τιμές άκρως λογικές, η ποιότητα απ' ό,τι είδαμε άριστη, η διάρκεια και αντοχή, όπως μάθαμε από άλλη πελάτισσα που είχε ξαναδοκιμάσει, εγγυημένη και όλα τα πανάκριβα αρώματα που χρυσοπληρώνουμε βρίσκονται εκεί και διαλέγεις την ποσότητα που θέλεις, ώστε να σου το βάλουν σε ένα κομψότατο μπουκαλάκι, αφού το ανακατέψουν με έλαιο για να πάρεις το άρωμα και να έχει την απαιτούμενη διάρκεια. Χαρακτηριστικά θα σας πω ότι τα 30ml κοστίζουν 6 ευρώ. Και σκεφτείτε ότι για παράδειγμα τα 20ml από ένα άρωμα Dior κοστίζουν 40-60 ευρώ. Καθώς είμαι λάτρις των συγκεκριμένων αρωμάτων, είδα ότι τα έχει, μύρισα να δω αν έχουν την ίδια μυρωδιά, η αγαπημένη φίλη το έλεγξε μυρίζοντας το μπουκάλι και το λαιμό μου και αποφάνθηκε ότι είναι ακριβώς το ίδιο άρωμα. Επομένως, εν καιρώ κρίσης, μερικοί άνθρωποι -δυστυχώς, όχι όλοι- αντιλαμβάνονται ότι πρέπει να στραφούν σε νέες προτάσεις, ή έστω σε πιο καινοτόμα επαναφορά παλιών ιδεών και κυρίως, οικονομικά ωφέλιμων, Ένας συνδυασμός ποιότητας και οικονομίας. Αφού, λοιπόν, χρήματα δεν υπάρχουν για να διαθέσουμε σε ένα μικροσκοπικό μπουκαλάκι με πανάκριβο επώνυμο που μοσχοπουλιέται, επενδύουμε, γιατί γυναίκες είμαστε, στα κομψά απλά μπουκαλάκια που περιέχουν αρώματα που μας αρέσουν, διαρκούν και μας ταιριάζουν, χωρίς την ακρίβεια του ονόματος και την διεθνή εμβέλεια. Όπως λέγαμε, άλλωστε, μεταξύ μας, το άρωμα ιδιαιτέρως για μία γυναίκα είναι σήμα κατατεθέν, πρέπει να ταιριάζει στην προσωπικότητά της, είναι η αίσθηση που αφήνει όταν φεύγει από ένα χώρο, είναι ένα συν στην αυτοπεποίθησή της, αλλά δεν πρέπει να γίνει μείον στην τσέπη της!

Συνεχίσαμε καταλήγοντας ότι υπάρχουν εξαιρετικές λοσιόν σώματος, οι οποίες δεν χρειάζεται να κοστίζουν όσο ένα επίχρυσο κολιέ! Αλλά και ότι, επιτέλους, ανοίγει κατάστημα πολύ κοντά μας μία εταιρεία καλλυντικών, της οποίας τα μανό είναι πάρα πολύ καλής ποιότητας, αντοχής και πάρα πολύ φθηνά, αλλά ελπίζουμε αυτό το τελευταίο να μην αλλάξει τώρα που θα έχει κι ενοίκια να πληρώνει.
Εν ολίγοις, λόγω εορτών, που όλο και κάποιο δώρο θέλουμε να κάνουμε στους αγαπημένους μας ανθρώπους, αλλά και στον ίδιο μας τον εαυτό, να μας φροντίσουμε, να καλλωπιστούμε και να μας φτιάξουμε τη διάθεση, αλλά τα οικονομικά μας δεν πάνε από το κακό στο χειρότερο, απλώς γίνονται ανύπαρκτα, γίναμε περισσότερο προσεκτικές, είμαστε σε μεγαλύτερη εγρήγορση και πιο εφευρετικές, όπως κι οι έξυπνοι επιχειρηματίες που αποφάσισαν να ανοίξουν εν μέσω κρίσης καταστήματα με σκοπό να χτυπήσουν την ακρίβεια και να γίνουν επί της ουσίας ανταγωνιστικοί.
Αν αυτή η Ελλάδα ήταν η πλειοψηφία θα ζούσαμε πολύ καλύτερα όλοι.
Κι ύστερα, μιλήσαμε για τα περίεργα συναισθήματα που μας προκαλούν οι γιορτές, για τις αναμνήσεις και τη νοσταλγία των περασμένων ετών, για τη συνειδητοποίηση ότι μεγαλώνουμε με τον πιο σκληρό τρόπο, όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με την απώλεια, ότι το πιο οδυνηρό είναι να ξεχνάς, αλλά κυρίως να σε ξεχνούν...
Είναι που έχουμε αυτή την έμφυτη τάση ψυχανάλυσης και αναγωγής των γεγονότων στο πλαίσιο των κοινωνικών προεκτάσεων που πάντα υπάρχουν... Γεννηθήκαμε ανήσυχα πνεύματα, τί να γίνει;!
Δεν ξέρω αν με πιστεύετε, αλλά ήταν ένα υπέροχο απόγευμα, όχι μόνο γιατί είδα δύο πολυαγαπημένα μου πρόσωπα -το ένα εδώ και χρόνια, το άλλο πιο πρόσφατα- αλλά γιατί όλες αυτές οι συζητήσεις, οι μικρές μας ανακαλύψεις, με υπόβαθρο την κρίση, δεν είχαν ίχνος μιζέριας! Παρά μόνο ενθουσιασμό και χαρά για το καινούργιο που σε εκπλήσσει, σαν μικρό παιδί που ανοίγει τα δώρα του, αλλά και συνειδητοποίηση ότι το σημαντικό δεν είναι στην ετικέτα ούτε του μπουκαλιού ούτε του ανθρώπου, το σημαντικό είναι αυτό που υπάρχει μέσα.
Κι ευτυχώς, από μέσα δεν πάσχουμε, έχουμε υγεία, γεμάτη καρδιά από αγάπη, γεμάτη αγκαλιά με ανθρώπους, μυαλό με λογική και ψυχές που επικοινωνούν στ' αλήθεια κι επί της ουσίας. Αν αυτό δεν είναι ευτυχία, τότε τί είναι;

Καλή Πρωτοχρονιά!

Όταν ο προβληματισμός γίνεται πρόβλημα...

"Να προβληματιστώ; -Μπααα...Πού να τρέχεις τώρα..."
Αυτό πριν μερικά χρόνια θα μπορούσε να σημαίνει ότι είσαι ένας φύσει αναίσθητος άνθρωπος, γαϊδούρι κανονικό δηλαδή, ο οποίος αρνείται να βάλει τον εγκέφαλό του σε διαδικασία σκέψης μην τυχόν και κάψει κανένα αναντικατάστατο εγκεφαλικό κύτταρο στην προσπάθεια.
Εν έτει 2012(που όπως όοοοολοι γνωρίζουμε σε λιγότερο από τρεις μήνες θα καταστραφεί ο κόσμος και είμαστε-δεν είμαστε ευαίσθητοι δεν θα έχει σημασία) το αν θα προβληματιστείς δεν είναι θέμα προς συζήτηση, γιατί είναι η καθημερινότητά σου. Είσαι προβληματισμένος σε σημείο που αρχίζεις να νιώθεις (αν δεν είσαι κιόλας) προβληματικός. Άρα η παραπάνω προτροπή είναι απαραίτητη. αλλά όχι και εφικτή.
Ένα σωρό θέματα που βομβαρδίζουν ανηλεώς το μυαλό σου με καταιγιστικό ρυθμό απαιτούν να τα διαχειριστείς. Πώς γίνεται αυτό; θα με ρωτήσεις εύλογα και θα αναρωτηθείς παράλληλα. Δεν ξέρω.
Ναι, ναι, δεν είναι και πολύ διαφωτιστική τοποθέτηση, αλλά τουλάχιστον είναι ειλικρινής.
Ξυπνάω το πρωί και νιώθω σαν ποδήλατο μετά από σύγκρουση με τριαξονική νταλίκα(έλα, δεν θέλω ειρωνείες για το άτοπο του πράγματος, αφού το ποδήλατο είναι άψυχο, δεν είναι αυτό το θέμα μας). Ακούω όλη την ημέρα γκρίνια για τα οικονομικά και δεν λέω πως άδικα συμβαίνει, απλώς όσο δίκιο κι αν έχουν, παραμένει γκρίνια. Ψάχνω αγγελίες για δουλειά και οι περισσότεροι σου το λένε κατάμουτρα πως σε θέλουν για απλήρωτο χαμαλίκι. Δεν ξέρουν αν και πότε θα σε πληρώσουν, υπάρχει πάντα μία μακρά δοκιμαστική περίοδος, έχουν απαιτήσεις από άποψη χρόνου και φόρτου εργασίας που δεν φαντάζεσαι και σου δηλώνουν πως είσαι πάρα πολύ τυχερός-η που σου κάνουν τη χάρη να τους δουλέψεις τζάμπα. Και πρόσεχε, αν δεν κάνεις αυτά που ζητούν, πάντα υπάρχει κάποιος άλλος που θα δεχτεί να τα κάνει επίσης τζάμπα.
Αρχίζεις να σκέφτεσαι πώς θα πληρώσεις τα εισιτήρια ή τις μηνιαίες κάρτες για τα μέσα μαζικής μεταφοράς, πώς θα πληρώσεις τον καφέ-χυμό-ποτό, ενώ θέλεις πάρα πολύ να βγεις να αλλάξεις παραστάσεις, να δεις τους φίλους σου, το έχεις ανάγκη. Μειώνεις ακόμη και έξοδα βασικών ειδών και πάλι δεν αρκεί. Οι λογαριασμοί τρέχουν, πράγματα που θα ήθελες να κάνεις, π.χ. να πας σε μία παράσταση, μία συναυλία, μία έκθεση, να ξεκινήσεις μαθήματα φωτογραφίας, μίας ξένης γλώσσας, κάτι τέλος πάντων, απλώς δεν μπορείς. Κι η ζωή σου αρχίζει να γίνεται κάπως σκοτεινή, άχρωμη και το χειρότερο, μίζερη. Μία μιζέρια που δεν έχεις καλοδεχτεί, ούτε την προσκάλεσες, αλλά ήρθε με το έτσι θέλω.
Το όνειρο να έχεις τη δουλειά σου και να νοικιάσεις το σπιτάκι σου, το δικό σου το σπιτάκι, το ολόδικό σου, εξανεμίζεται. Αρχίζεις να αρκείσαι σε μία δουλειά που θα πληρώνει τα απολύτως απαραίτητα, ώστε απλώς να μην επιβαρύνεις τους γονείς με τα προσωπικά σου έξοδα. Κι αυτό ακόμη ακατόρθωτο μοιάζει στην Ελλάδα της κρίσης. Μόνο που η κρίση έχει χτυπήσει μία μερίδα, γιατί δεν βλέπω να ευαισθητοποιείται ο επιχειρηματίας που συνεχίζει να χρεώνει ένα ποτήρι χυμό(κι ούτε καν φυσικό) γεμάτο παγάκια 4,30 ευρώ, επειδή τον σερβίρει στην Αποστόλου Παύλου, κάτω από την Ακρόπολη...
Τα νέα μέτρα είναι κάτι σαν ανέκδοτο, σε δύο μέρες έχουν γίνει παλιά κι έχουμε άλλα ολοκαίνουργια. Σαν να ζουν σε άλλο κόσμο, λες και δεν βλέπουν σε τί κατάσταση έχουμε περιέλθει όλοι κι είναι αλήθεια ν' απορείς πώς για κάτι ανύπαρκτο επί της ουσίας, όπως είναι το χρήμα, μία καθαρή ανθρώπινη επινόηση, καταφέρνουν να γίνονται οι ζωές μας κακόμοιρες και λίγες. Γιατί όταν σου αφαιρούν το δικαίωμα στην ανεμελιά και τις στιγμές απουσίας προβληματισμού τότε σου πετσοκόβουν τη ζωή.
Έχω, λοιπόν, παρατηρήσει ότι δεν υπάρχει στιγμή που να μην προβληματιζόμαστε για κάτι και δεν εννοώ "αστακό ή καραβίδες;", εννοώ τα δικά μας τα φυσιολογικά, τα μικρά, ακόμη και μικροαστικά προβλήματα της καθημερινότητας που πολλές φορές μοιάζουν δυσεπίλυτα. Το να μην μπορεί να αδειάσει το μυαλό σου την ώρα που πέφτεις για ύπνο είναι μαρτυρικό και αποτελεί μία σοβαρή ένδειξη ότι δεν είσαι απλώς προβληματισμένος, αλλά είσαι πολύ κοντά στο να γίνεις και προβληματικός. Ο ύπνος σου άλλωστε, μάλλον ως τέτοιος χαρακτηρίζεται.
Μαθαίνεις ξαφνικά ότι δικοί σου άνθρωποι μεταναστεύουν για να βρουν δουλειά και παθαίνεις σοκ, διότι όλα όσα άκουγες από τους παππούδες και τους γονείς σου, όσα διάβαζες στην Ιστορία, τα βλέπεις να συμβαίνουν στη γενιά σου, στους φίλους σου, στους συγγενείς και τους γνωστούς κι η απογοήτευση κι ο φόβος μεγαλώνουν -λες να 'ρθει κι η σειρά μου;
Γίνονται συζητήσεις και προκύπτουν διαπληκτισμοί για το ποιες πρέπει να είναι οι οικονομικές προτεραιότητες ενός ανθρώπου, διότι ουσιαστικά σου ζητούν να μείνεις κλεισμένος μέσα στο σπίτι, χωρίς να ανάβεις φώτα, θερμοσίφωνα, κουζίνα, να μην τρως, να μην πλένεσαι, να μην μιλάς με άνθρωπο, αν θες να πας βόλτα τότε να περπατήσεις με βροχή, χιόνι, καύσωνα χωρίς να έχεις την απαίτηση να κάτσεις να πιεις έστω ένα ποτήρι νερό και να μιλήσεις με τους φίλους σου και χωρίς να ξοδέψεις χρήματα σε εισιτήρια βεβαίως. Τώρα, οι πολυτέλειες να πάω μία εκδρομή, έστω μονοήμερη ή ένα ταξίδι για πενθήμερες διακοπές, είναι εξωφρενικές. Ευτυχώς που ακόμη επιτρέπεται ν' αναπνέουμε -τώρα για πόσο ακόμη δεν ξέρω.
Θέλεις να νιώσεις δημιουργικός και παραγωγικός άνθρωπος, να αποδείξεις ότι είσαι άξιος, αλλά κανείς δεν σε πληρώνει, τώρα αν σε πιστεύει δεν μπορώ να το πω με σιγουριά.
Και μέσα σ' όλα, έχουμε και τα πιο προσωπικά θέματα, που αν δεν πηγαίνουν καλά, όλα μοιάζουν χειρότερα, αν πηγαίνουν ωστόσο έχεις μία ελπίδα, γιατί μοιράζεται το βάρος, λες αφού είμαστε μαζί καλά είναι, αλλά πάντα υπάρχει η σκέψη πως θέλετε να κάνετε πράγματα μαζί που λόγω οικονομικών συνθηκών δεν μπορείτε.
Το κυριότερο για μένα είναι το να σε βασανίζει η ανησυχία για το πώς θα τα βγάλεις πέρα και να μην μπορείς να είσαι ανεξάρτητος, να έχεις τα δικά σου χρήματα και να μπορείς να διαχειριστείς τη ζωή σου τη στιγμή που έχεις και όρεξη και διάθεση για δουλειά -όχι δουλεία, μην μπερδευόμαστε.
Αυτός ο διαρκής προβληματισμός που ισοπεδώνει τα πάντα είναι που δεν αντέχω. Κάνει την ψυχολογία και τη διάθεσή μου ένα με το πάτωμα κι ακόμη κι όταν βλέπω τα πάντα αισιόδοξα, οι γύρω μου φροντίζουν να με προσγειώνουν απότομα κι ανώμαλα. Ναι, αυτό δεν αντέχω και δεν ανέχομαι να μου επιβάλλουν έναν αέναο κι ατελέσφορο προβληματισμό κάνοντας προβληματική τη ζωή μου.
Ε, όχι, προβληματικοί είναι όλοι όσοι το έκαναν αυτό, όχι εγώ! Ε, μα πια!
Προβληματισμός και στα μούτρα τους!(ανύπαρκτη ωριμότητα, αλλά είμαι απηυδισμένη)

Περί ης ο λόγος...

Απορείς και μεγαλώνεις κι αλλάζεις και συνειδητοποιείς ότι κατά βάθος ίδιος είσαι και ξανά απ' την αρχή. Σαν τον Μάη που τον περιμένεις ανοιξιάτικο με τάσεις καλοκαιριού (πώς λέμε τάσεις αυτοκτονίας, κάτι τέτοιο) κι εμφανίζεται μία με ζέστη που σε κάνει να δυσανασχετείς, μια με βροχές, συννεφιά και κρύο. Αλλά είναι πάντα Μάης, απλώς προσπαθεί να εξισορροπήσει τις εποχές και να αντεπεξέλθει στο ρόλο του. Μεταξύ χειμώνα και καλοκαιριού.
Αυτό είμαστε κι εμείς άλλωστε. Άνθρωποι μεταξύ του χθες και του αύριο, μπορεί να μοιάζει και κυκλοθυμία, αλλά προσπαθούμε να προσαρμοστούμε, να κάνουμε τη μετάβαση, να πάμε ομαλά στο αύριο. Γι' αυτό θυμόμαστε το χθες, τους φόβους του, τις ανησυχίες, τις ανασφάλειες, τα αρνητικά, τα τραύματα, το θυμό, τη λύπη. Για να ξέρουμε τί αφήνουμε και γιατί, τί κρατάμε, τί μετατρέπουμε σε κάτι άλλο και πού θέλουμε να βρισκόμαστε.
Είναι αυτή η ανάγκη για νέα ξεκινήματα, για νέους ανθρώπους, για ξεκαθάρισμα, για χαμόγελο, αγάπη, τρυφερότητα, ζεστασιά, αλήθεια, καλοσύνη, αναπνοές, χώρο να είσαι ο εαυτός σου και θες να στον δίνουν, κατανόηση, ενδιαφέρον, αμφίδρομες σχέσεις, που δεν μπορείς να καταπνίξεις.
Παλαιότερα είχα γράψει πως πρέπει κάποτε στη ζωή να αποφασίσεις ποιον θα πάρεις και ποιον θ' αφήσεις και το πιστεύω ακόμη. Με κάποιους ανθρώπους συμβαίνει κάτι που δημιουργεί ένταση, δυναμική, "παγωμάρα" και ξέρεις πως αυτός ο άνθρωπος δεν σου χρειάζεται, ακόμη κι αν λυπάσαι, το δέχεσαι και προχωράς. Με άλλους συνειδητοποιείς ότι ο χρόνος που μεσολάβησε δημιούργησε ένα αγεφύρωτο χάσμα που ούτε θέλεις ούτε μπορείς να γεφυρώσεις, το δέχεσαι κι αυτό. Άλλοι πάλι, δεν κατάφεραν να συμβαδίσουν μαζί μας -δεν καταφέραμε κι εμείς να συμβαδίσουμε μαζί τους- στην αλλαγή που είναι αναπότρεπτη -και πολύ καλά κάνει! Δεν σημαίνει ότι δεν τους αγάπησες ή δεν σ' αγάπησαν κι εκείνοι -πιθανότατα- αλλά δεν μπορείς να συνεχίσεις να σχετίζεσαι μαζί τους επειδή συνήθιζες να το πράττεις κατά το παρελθόν. Ποτέ δεν είναι ευχάριστο, ούτε εύκολο, αλλά είναι αναγκαίο και αληθινό. Μερικές φορές πρέπει να αποχωρείς, αθόρυβα, πολιτισμένα, χωρίς εντάσεις και τσακωμούς, χωρίς δράματα, όμορφα κι ήσυχα.
Εκείνοι που έχουν μια θέση στην καρδιά μας αδιαπραγμάτευτη, με το όνομά τους ανεξίτηλο, είναι αυτοί για τους οποίους προσπαθούμε περισσότερο από κάθε άλλον, που στενοχωριόμαστε, σκεφτόμαστε, κάνουμε παράπονα όταν δεν τους βλέπουμε και μας λείπουν, γιατί η σχέση μας αξίζει κάτι καλύτερο, αξίζει το χρόνο, το χώρο, την απαραίτητα ανάσα, γιατί είναι εξαιρετικής ποιότητας και δεν πρέπει να ατονίσει. Και το ξέρουν, το νιώθουν, συνεχίζουν ν' αγαπούν κι ας πιέζει ο χρόνος κι οι ρυθμοί της ζωής, που πιθανότατα είναι διαφορετικοί.
Είναι εκείνοι που ακόμη κι όταν θυμώνεις μαζί τους, ή νιώθεις πως σαν να σε βάζουν λίγο στην άκρη, συνεχίζεις να τους αγαπάς, αυτό δεν αλλάζει, κι ας στενοχωριέσαι, γιατί ξέρεις ότι στο κάτω-κάτω, τα όρια τα θέτεις εσύ, άρα εσύ πρέπει να τα επανατοποθετήσεις σωστά για να συνεχίσεις μαζί τους. 
Είναι εκείνοι που σε βλέπουν να χαίρεσαι και χαίρονται μαζί σου, αντιλαμβάνονται πόσο ανάγκη το έχεις, αλλά και την μικρή ενοχή σου, μην τυχόν και νομίσουν λαθεμένα πως η αγάπη σου γι' αυτούς μειώθηκε στο ελάχιστο. Εκείνοι που ξέρουν ότι τους σκέφτεσαι, ότι υπάρχουν στο μυαλό και την καρδιά σου διαρκώς και νοιάζονται κι αυτοί απ' την πλευρά τους για σένα.
Είναι εκείνοι που όταν τους συμβαίνει κάτι, ακόμη κι αν δεν θέλουν να συζητήσουν τί ακριβώς είναι αυτό, σε ενημερώνουν ότι δεν είναι πολύ καλά και σου ζητούν λίγο χρόνο, τον οποίο και δίνεις. Άλλωστε, το να εξαφανίζεται κάποιος ξαφνικά, χωρίς να έχει συμβεί τίποτε στο ενδιάμεσο, είναι από αξιοπερίεργο κι ανησυχητικό, έως αφάνταστα απογοητευτικό. Ειδικά, όταν δεν περιμένεις τέτοια συμπεριφορά από συγκεκριμένους ανθρώπους. Κι είναι η περίπτωση που απαιτείς μια εξήγηση. Να ξέρεις τουλάχιστον, αν έτσι λειτουργεί στις σχέσεις του με τους άλλους, αν συνέβη κάτι που δεν πρόσεξες ή αν απλώς θέτει εξ αρχής ημερομηνία λήξης σε φίλους και γνωστούς μέχρι να βρει άλλους... Κι εκεί να απογοητευτείς στα σοβαρά για τη λάθος επιλογή "σημαντικών" ανθρώπων.
Δεν θέλω να νιώθω άσχημα ή ενοχικά όταν αγαπώ καινούργιους ανθρώπους στη ζωή μου, όταν ενθουσιάζομαι, όταν είμαι απέραντα χαρούμενη κι ευτυχισμένη που υπάρχουν ακόμη τέτοιοι, γιατί αυτό δεν βάζει σε δεύτερη μοίρα κανέναν άλλο. Απλώς, ο ενθουσιασμός της αρχής είναι πάντα μεγάλος, αυτό σημαίνει πως δεν ευθύνονται οι νέοι αγαπημένοι-λατρευτοί για οποιαδήποτε απομάκρυνση, αλλά ότι η σχέση αυτή καθαυτή έχει τα δικά της θέματα που είτε πρέπει να λυθούν είτε είναι δυσεπίλυτα. Δεν μπορώ, επομένως, να δεχτώ παράπονα ή σχόλια για τις επιλογές μου στους ανθρώπους, γιατί όπως επιλέγω, με επιλέγουν κι όπως αφήνω, με αφήνουν. Το να βάζουμε μπροστά άλλους για την έκβαση μιας ανθρώπινης σχέσης είναι από ανώριμο έως υποκριτικό, προσπαθώντας να αποφύγουμε την πραγματικότητα. Κι η πραγματικότητα όσο σκληρή κι αν είναι, είναι λυτρωτική.
Αγαπώ αβίαστα, άκριτα, αυθόρμητα, πηγαία, αδιαπραγμάτευτα, με ενθουσιασμό, δοτικότητα και τόνους χαράς, ακόμη κι αν κάποιες φορές στο τέλος απογοητεύομαι. Συνεχίζω να εμπιστεύομαι τους ανθρώπους.

Μπορεί να μην είναι όλοι οι άνθρωποι έτσι, να μην το καταλαβαίνουν, αλλά δεν έχει και μεγάλη σημασία. Ο ρούλης μου, για παράδειγμα, πριν λίγες μέρες που ήμουν μες στη χαρά, τη γλύκα και τις καρδούλες (που σχηματίζονταν στα μάτια μου),  μου λέει κάπως ειρωνικά και περιπαικτικά "αμάν, ρε Παναγιώτα, όλους τους αγαπάς εσύ, μη γνωρίσεις κάποιον, να ενθουσιαστείς και να τον αγαπήσεις αμέσως, σιγά!"
Παγώνει το χαμόγελό μου και τον κοιτώ πολύ σοβαρά. Να σε ρωτήσω κάτι; Δηλαδή, θα ήταν καλύτερα να μην αγαπώ, να μην εμπιστεύομαι, να μην χαίρομαι, μην τύχει και με απογοητεύσουν; Και τί έγινε; Η πρώτη ή η τελευταία φορά θα είναι; Αλλά μπροστά σε μια επικείμενη απογοήτευση θα πρέπει να πάψω να αγαπώ; Εγώ πλουτίζω όσο αγαπώ, εγώ γίνομαι καλύτερος άνθρωπος κι ας λυπάμαι πού και πού, μπροστά στην αξία αυτού που κερδίζεις είναι μια μικρή -ψυχική- απώλεια. Σκέψου να μην μοίραζα απλόχερα αγάπη σε όποιον νιώθω ότι το αξίζει -εκεί άλλωστε κρύβεται όλη η ουσία- και να ήμουν με μπλοκάκι να σημειώνω τα υπέρ και τα κατά! Αν το έκανα εγώ, θα το έκαναν κι άλλοι, άρα η αγάπη θα χανόταν, θα ψάχναμε να τη βρούμε και δεν θα τη βρίσκαμε. Θα ήταν ωραίο; Την αγάπη όσο τη δίνεις και πάει παντού, θα επιστρέψει σ' εσένα κάποτε, γιατί θα δεις που θα το κάνουν κι άλλοι. "Έτσι όπως το λες, δεν μπορώ να πω, δίκιο έχεις. Έτσι, είναι." Είδες, μπαμπάκα μου, που το προφανές είναι αυτό που οι άνθρωποι αρνούνται να δουν; Γι' αυτό άλλη φορά, μην αρχίσεις τις ειρωνείες, προτού σκεφτείς ότι ο άλλος έχει συνειδητοποιήσει και τί λέει και τί κάνει και τί νιώθει και κυρίως, γιατί.
Η αγάπη γεννιέται, μεγαλώνει, χαρίζεται, μοιράζεται, αλλάζει, δυναμώνει, πληγώνεται, γιατρεύεται, μαθαίνει, κερδίζει, κερδίζεται, χάνει, χάνεται, ξαναβρίσκεται και φτάνει πάλι σ' εμάς.
Αν λοιπόν, βρείτε κάποιον που το αξίζει, χαρίστε την, μην το φοβηθείτε κι όποιος είναι να μείνει, μην ανησυχείτε, θα μείνει. Οι άλλοι απλώς πέρασαν, άφησαν κάτι, μας έμαθαν σίγουρα κάτι -για εμάς και τους άλλους- κι έφυγαν.
Δεν πειράζει, οι κύκλοι έτσι είναι, ανοίγουν, κλείνουν, συνδέονται με άλλους, διαχωρίζονται και ξαναφτιάχνονται απ' την αρχή. Όπως κι εμείς.
Κι έξω είναι Μάης, τίποτε δεν είναι τυχαίο...

Μα είναι στ' αλήθεια τόσο ωραία!

Μια και μου το θύμισε μια φίλη, καθώς έψαχνα να βρω κάτι αισιόδοξο να της αφιερώσω, το μοιράζομαι και μαζί σας, γιατί ό,τι και να λέμε, όσα πράγματα και να μας δυσκολεύουν η αλήθεια είναι πως...Η ζωή είναι ωραία, πολύ!
Μια υπέροχη διασκευή με τη φωνή της Καλλιόπης Βέττα και τους μαγευτικός στίχους του Κώστα Φασουλά...

Δες πιο πέρα κι απ' το φως.

Δες, δεν είσαι μοναχός.

Δες πιο πέρα κι απ' τον πόνο,

τη νύχτα που περνά,

σα γέλιο μάνας, μάνας που γεννά.

Δες στου χρόνου τη φωτιά.

Δες, πώς άντεξε η καρδιά.

Δες το ξάφνιασμα της λύπης,

σα χαίρεται η ψυχή και βγαίνει
βόλτα, βόλτα στη βροχή.

Δες μ'ένα βλέμμα πόσα λες.

Δεν ξοφλήσαμε, μη κλαίς

και πιάσε πάλι το χορό.

Δες με τι πάθος τραγουδώ,

όσο πιο ψηλά πετώ,μου φτάνει

μόνο να είσαι εδώ.

Δες του ανέμου την οργή.

Δες πώς παίζει σαν παιδί.

Δες το λίκνισμα της μέρας,

σα χαίρεται η καρδιά κι αλλάζει

χρώμα, χρώμα και τροχιά

                                    

Καλλιόπη Βέττα- Η ζωή είναι ωραία (La vita è bella)

Να έχετε ένα πολύ όμορφο, αισιόδοξο και που να ξεχειλίζει από αγάπη και χαρά σαββατοκύριακο!

Υ.Γ. Να πάμε όοολοι να ψηφίσουμε με σύνεση, ψυχραιμία, ευθυκρισία και με λογική, για το αύριο που πρέπει να μας βρει με πολύ καλύτερες συνθήκες. Κι εξαρτάται από εμάς, κάθε έναν ξεχωριστά.

Το λες με βεβαιότητα;

Ένα από τα πολύ ωραία τραγούδια των Πυξ Λαξ με τη φωνή του Μπάμπη Στόκα. Ότι πρόκειται για μια αλήθεια, πρόκειται. Βαριόμαστε οι άνθρωποι εκ φύσεως, αλλά μπορεί να είναι και μια "απειλή" για να ταράξεις τα λιμνάζοντα ύδατα, να μην με θεωρείς δεδομένο επί παραδείγματι.
Στο χέρι μας όμως είναι και να μην βαρεθούμε και να μην μας βαρεθούν.
Καλή ακρόαση :-)

Πυξ Λαξ- Θα σε βαρεθώ

"...Θέλω να 'μαι καλά"

Ένα πάρα πολύ όμορφο τραγούδι σε εξαιρετικούς και αληθινούς στίχους της Ρεβέκκας Ρούσση, μουσική του Στέφανου Κορκολή και η Άλκηστις Πρωτοψάλτη χαρίζει τη φωνή της. Πόση αλήθεια, βάθος, συναίσθημα...
"Σουπερμάρκετ, ζωές και χαμένες στιγμές
μ' αγαπάς, θέλεις να 'μαι καλά.
Με κοιτάς και δεν βλέπεις ποια είμαι,
μου μιλάς και μιλάς στη σκιά,
μοναξιά μου, ζωή μου,
δύναμή μου, ψυχή μου,
μ' αγαπάς, θέλω να'σαι καλά .
Και για χρόνια στην ίδια κολώνια
στη συνήθεια που αφήνει κενά
μοναξιά μου, ζωή μου,
δύναμή μου, ψυχή μου
μ' αγαπάς μα δεν είμαι καλά"

Άλκηστις Πρωτοψάλτη- Θέλεις να 'μαι καλά

Διαφάνεια... Τί είναι αυτό;

Μέσω ενός mail έλαβα το παρακάτω βίντεο και το μόνο μου σχόλιο είναι πως ή είμαστε πολύ εύπιστοι και κορόιδα ή μεγάλοι μαζοχιστές. Αναφέρεται πως τον Δεκέμβρη του 2009 ο κ. Παπανδρέου πούλησε ασφάλιστρα κινδύνου χρεωκοπίας ύψους 1,3 δις τα οποία με τα σημερινά δεδομένα αξίζουν 27 δις ευρώ. Δείτε και βγάλτε τα συμπεράσματά σας.

Τύποις...αλλά και επί της ουσίας

Ένα ακόμη εξαιρετικό άρθρο του κ. Παντελή Μπουκάλα στην Καθημερινή (kathimerini.gr), Το Σύνταγμα και ο κύριος Μεϊντάνης: http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_2_09/10/2011_1296469
Για να έχουμε επαφή με την πραγματικότητα, γιατί από σουρρεαλισμό άλλο τίποτε. Η κατάσταση στην οποία περιήλθε η χώρα και όλοι εμείς οι πολίτες διατυπώνεται με τον πιο γλαφυρό τρόπο και κρατώντας την ισορροπία στο συναίσθημα, η αλήθεια είναι πολύ σκληρή, ωστόσο διατηρεί την αξιοπρέπεια που αρμόζει χωρίς να καταφεύγει σε λαϊκισμούς. Τα θερμά μου συγχαρητήρια κύριε Μπουκάλα.

Δύσκολο πράγμα η σχέση τη σήμερον ημέρα...

Μ' έχεις κουράσει! Ναι, ναι, σ' εσένα απευθύνομαι, τί με κοιτάς έτσι; Μ' έχεις κουράσει, πώς το λένε, δεν σε μπορώ άλλο, δεν σε αντέχω, πνί-γο-μαι!Όοοοοοοχι, για την ακρίβεια ΕΣΥ με πνίγεις. Ναι, μην κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις, ότι έχεις εκπλαγεί, τί μας λες καλέ; Δεν το 'ξερες, τώρα το ακούς πρώτη φορά; Είσαι σε απελπιστικό σημείο και μ' έχεις φέρει κι εμένα. Αρνούμαι. Νομίζω ότι ή θα αλλάξεις ή θα πορευτούμε χωριστά στη ζωή. Άλλη λύση δεν υπάρχει.
Τί κουνάς το κεφάλι, λέω κάτι παράλογο; Τί πώς θα χωρίσουμε και δεν γίνεται; Μια χαρά γίνεται! Τώρα που πήρα την απόφαση δεν αλλάζω γνώμη, λυπάμαι, αλλά αφού δεν θες ν' αλλάξεις, ως εδώ ήταν η σχέση μας. Τέλος.

Ούτε εσύ θες;! "Μ' έχουν κουράσει οι ανασφάλειες σου. οι φοβίες σου, τα άγχη σου, ο ενθουσιασμός σου που αν τελικά δεν ανταποκρίνονται οι άλλοι στις προσδοκίες σου μετατρέπεται σε απογοήτευση, στεναχωριέσαι κι αρρωσταίνεις, που δεν έχεις αυτοπεποίθηση, που όλο αγαπάς κι όλο θες ν' αγαπιέσαι κι αν δεν σ'το λένε συχνά ανησυχείς μήπως κάτι δεν πάει καλά! Ε, ναι ρε κορίτσι μου δεν πας εσύ καλά και να σου πω γιατί; Γιατί εμένα πρώτα-πρώτα που σ' αγαπάω όσο κανείς δεν μ' αγαπάς. Άρα δεν ξέρεις τί θέλεις!"
Εγώ δεν σ' αγαπάω; Αν δεν σ' αγαπάω εγώ, ποιος σ' αγαπάει;! Ζήσαμε να τ' ακούσουμε κι αυτό, αχάριστο πλάσμα...! Ακούς εκεί, δεν σ' αγαπάω...
"Γιατί μ' αγαπάς; Μου το δείχνεις; Κάνεις κάτι για να καταλάβω ότι νιώθεις έτσι για μένα; Ε, λοιπόν, σου απαντώ: ΌΧΙ. Όλοι οι άλλοι τα κάνουν όλα τέλεια, μόνο εγώ δεν μπορώ να καταφέρω, μόνο εγώ δεν είναι σίγουρο αν μπορώ να αντεπεξέλθω στις απαιτήσεις και την υπευθυνότητα μιας υποχρέωσης. Πότε έδειξα ανευθυνότητα και φάνηκα ασυνεπής; Αλλά εσύ εκεί, οι άλλοι πιο έξυπνοι, εγώ πάντα λιγότερο, οι άλλοι πιο όμορφοι, εγώ τα μαύρα μου τα χάλια, οι άλλοι πιο δυνατοί εγώ μες στην αδυναμία, οι άλλοι αξίζουν και να ζουν, να χαίρονται, να τους συμβαίνουν ωραία πράγματα, να τους δίνονται ευκαιρίες, εγώ τίποτα. Γιατί κοριτσάκι μου, εγώ όχι; Περάσαμε μαζί τόσα χρόνια κι ακόμα δεν μ' εκτιμάς, ακόμα δεν μ' αγαπάς..." Μα τί είναι αυτά που λες τώρα; Εγώ; Πότε τα έκανα όλα αυτά; Μην πας να βγεις από πάνω τώρα.
"Όχι, ξέρω, πάντα από κάτω είμαι, κάτω απ' όλους, όλοι οι άλλοι πάνω, μετά ο τελευταίος και ακόμη πιο κάτω για σένα εγώ. Την αλήθεια λέω κι εσύ την ξέρεις αυτή την αλήθεια, παραδέξου το επιτέλους! Ας είμαστε ειλικρινείς."
Με αδικείς. Σε ξαναρωτάω, ποιος σ' αγαπάει αν όχι εγώ;
"Κάποιος ή κάποιοι άλλοι, που βλέπουν αυτά που δεν βλέπεις εσύ." Έχεις σκεφτεί ότι μπορεί κι αυτοί να κουράζονται μαζί σου όμως όπως κι εγώ;  "Το έχεις σκεφτεί εσύ για μένα, γλυκειά μου κι αυτό αρκεί! Αυτό είναι το πρόβλημα, ότι με κάνεις να νιώθω ελλιπής, ενώ προσπαθώ, σ' αγαπάω, σε νοιάζομαι, θέλω να λάμψεις επιτέλους από ευτυχία, κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ -μέχρι και σε ψυχολόγο πήγα για να 'σαι εσύ καλά- πιστεύω σ' εσένα, ξέρω ότι αξίζεις, ότι το μόνο που χρειάζεται είναι να ηρεμήσεις, να πάψεις να φοβάσαι και να αποφασίσεις να ζήσεις τη ζωή σου, όπως νιώθεις, όπως επιθυμείς, αλλά εσύ πάντα με απορρίπτεις, με μειώνεις, με κάνεις να νιώθω το ηλιθιότερο και πιο άχρηστο πλάσμα στο σύμπαν! Εγώ δεν σε αντέχω άλλο, λοιπόν, εγώ!"
Αν αισθάνεσαι έτσι γιατί δεν μου το είχες πει τόσο καιρό; " Γιατί, ακούς; Και δεν μιλάω για τους άλλους, αυτό το ξέρω, για μένα λέω, μ' ακούς ποτέ, τί θέλω εγώ, τί χρειάζομαι εγώ, τι νιώθω, πόσα μπορώ να ανεχθώ;"

Τότε γιατί συνεχίζουμε αυτή τη σχέση; Ας την τελειώσουμε όπως σου είπα, ούτε εσύ μπορείς κι απορώ που έμενες! Χωρίζουμε κι αυτή η σχέση αποτελεί παρελθόν, οριστικά. "Όχι, κάνεις μεγάλο λάθος, η σχέση για να υπάρξει θέλει δύο, εμείς δεν είχαμε ποτέ κάτι τέτοιο, αλλά αυτό που έχουμε ό,τι κι αν είναι δεν μπορεί να τελειώσει, γιατί ό,τι κι αν λες, ό,τι κι αν κάνεις, ακόμη κι όταν δεν κοιτάς τον καθρέφτη σου, είμαστε μαζί και μου μιλάς, γιατί δεν υπάρχει εσύ κι εγώ, υπάρχει μόνο το εγώ. Είμαι εσύ κι όταν καταφέρουμε, λάθος... όταν καταφέρω να με αντέχω και να με αγαπώ, θα πάψω να μπαίνω σε παιχνίδια κυριαρχίας με τον ίδιο μου τον εαυτό. Γίνε πρώτα το ένα, το ολόκληρο, το μοναδικό κι άσε τα άλλα, γιατί...
...οι σχέσεις θέλουν δύο, να το θυμάσαι."

Μου δανείζετε λίγη ελπίδα;

Απόγευμα έξω από το Νοσοκομείο Παίδων Αγία Σοφία, εφημερεύει. Κατά διαστήματα περνούν την έξοδο ή μπαίνουν γονείς με ή χωρίς τα παιδιά τους. Βλέπεις ανθρώπους που απ' το βλέμμα καταλαβαίνεις ότι όλα είναι καλά κι ήταν κάτι απλό αυτό που τους ανησύχησε, αλλά διακρίνεις και βλέμματα που κοιτούν σε ένα σημείο χωρίς να το βλέπουν, γιατί το μυαλό τους βομβαρδίζεται από σκέψεις και φόβους. Αυτοί ήταν οι πιο άτυχοι.

Νοσοκομείο Παίδων...μωρά, νήπια, παιδάκια άρρωστα, πώς να το καταλάβεις και πώς να αφήσεις την ανθρωπιά σου στην άκρη για να κάνεις τη δουλειά σου; Με μια κάμερα, ένα μικρόφωνο στο χέρι, ερωτήσεις που ζητούν απαντήσεις, γιατί θέλουν "γύρω στα 4-5 κιου", ανθρώπους ανήσυχους που αποφεύγουν με ευγένεια, άλλοι φοβισμένοι, άλλοι πάλι αγενείς...
Μα εκείνος ο άνθρωπος δεν ξεχνιέται. Μετρίου αναστήματος, χοντρούλης, φαλακρός, με μερικά δόντια να λείπουν, μια νευρικότητα σε όλο του το κορμί, υπάλληλος σε ΔΕΚΟ όπως είπε, που μείωσαν τον μισθό του από 1200 ευρώ σε 900. Τον ρωτώ για την έξαρση της γρίπης, αν ανησυχεί, αν θα κάνουν τα παιδιά το εμβόλιο κι απαντά πως ό,τι πουν οι γιατροί, γιατί έχει και το παιδί του άρρωστο...καρκίνος, έκανε μετάσταση, κοριτσάκι, 7 ετών, δεν υπάρχει η ευχή "περαστικά", έκανε μετάσταση, είναι 7 χρονών...
Μουδιάζω και κάνω κάτι που απόρησα κι εγώ με τον εαυτό μου. Έκανα ακόμη μια ερώτηση από αυτές που μου είχαν ζητήσει, αν παίρνουν περισσότερες προφυλάξεις κι αν αρρωσταίνουν συχνότερα!Μα τί ρώτησα, πώς το ξεστόμισα; Εδώ μιλάμε για καρκίνο και μεταστάσεις του σε ένα παιδάκι και ασχολούμαστε με τη γρίπη; Θέλουν, όμως, το θέμα και "αν γίνεται να βρούμε και κανέναν γονέα με αρρωστούλι το παιδί του" για να είμαστε καλυμμένοι. Πόσο εύκολα χάνεται η ανθρωπιά, πόσο;
Δεν θέλω να τη χάσω, απλώς δεν θέλω, αφήστε με να την κρατήσω, να έχω να μοιράζω, να δίνω άφοβα, να μην ντρέπομαι μετά για τον εαυτό μου, να μη μουδιάζω μπροστά στα πρέπει της δουλειάς. Όταν μιλάμε για τη ζωή, η δουλειά δεν έχει θέση, ούτε λόγο.

Χάζευα μια κουκλίτσα που κοιμόταν στην αγκαλιά της γιαγιάς της κι η μητέρα της προχωρούσε μπροστά με την φουσκωμένη της κοιλίτσα. Αυτό το υπέροχο πλάσμα ντυμένο στα ροζ, με ένα κατάλευκο γαλήνιο και γεμάτο αθωότητα πρόσωπο με μαγνήτισε. Έπαψα να ακούω τη γιαγιά και σαν μαγεμένο το βλέμμα μου παρατηρούσε την ηρεμία της μικρούλας και ασυναίσθητα έπιασα τον εαυτό μου να χαμογελά. Ελπίδα, μια μικρή σπίθα κι η ελπίδα ζεσταίνει ξανά στην καρδιά μου. Ένα παιδί κουβαλάει μαζί του την ελπίδα κι όμως, πόσες ελπίδες είναι λαβωμένες, πληγωμένες, άρρωστες μέσα σ' εκείνο το κτήριο;
Ένα κοριτσάκι 7 ετών έχει καρκίνο, έκανε μετάσταση, δεν υπάρχει ελπίδα, ο μπαμπάς της δεν ελπίζει πια, προσπαθεί να το πάρει απόφαση, παλεύει με τις φαρμακευτικές εταιρείες που προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τον πόνο του, με το ελληνικό κράτος που του μείωσε το μισθό και πρέπει να τα βγάλει πέρα με ένα παιδί άρρωστο και τα έξοδα νοσηλείας του κι ένα ακόμη που πρέπει να μεγαλώσει. Όλα αυτά με 900 ευρώ... Αλλά κυρίως παλεύει με τον εαυτό του. Χρειάζεται την ελπίδα, χρειάζεται ένα θαύμα, πρέπει να συμβεί!

Χρειάζεται την ελπίδα πως το θαύμα θα συμβεί...Ελπίζω, ότι θα γίνει, κάντε το κι εσείς και ποιός ξέρει, ίσως οι ελπίδες όλων μας κάνουν το θαύμα!

Για τις μικρές ελπίδες που όλοι υπήρξαμε κάποτε και για όλες εκείνες που φωτίζουν τις ζωές μας...Για να μην χαθούν και σβήσουν. Για να ζήσουν.

Πίσω απ'τα κάγκελα κι όχι μόνο τα μυαλά...

Έχω μια μανία, όταν ανοίγω τον υπολογιστή να ψάχνω στις ιστοσελίδες, τα portal και τα blogs κάτι που να μου κινεί το ενδιαφέρον να διαβάσω. Δυστυχώς, το καλοκαίρι δεν είναι καλή εποχή για κάτι τέτοιο, ακόμη και οι ειδήσεις κάνουν διακοπές, είναι ράθυμες κι αυτό είναι καλό αν πρόκειται οι όποιες ειδήσεις να είναι άσχημες. Τότε προσέχεις μερικές που σε κάνουν να γελάς και να εξοργίζεσαι συνάμα.
Συζητούσα νωρίτερα την απίστευτη γελοιότητα με ονοματεπώνυμο, την πορνοστάρ Tζ.Α., η οποία δεν γνωρίζει, όπως δήλωσε, τον δημοσιογράφο Σταύρο Θεοδωράκη, γιατί εκείνη ξέρει την Τζ.Α. που την ξέρει και όλη η Ελλάδα και όχι τον άνθρωπο αυτόν που δεν τον ξέρει κανείς!
Οϊμέ, οϊμέ! Τί ακούν τα ροζ μου αυτάκια!
Μάλιστα, δήλωσε με στόμφο ότι θα τον μηνύσει και αυθόρμητα βγήκε από μέσα μου το "μηνύστε με, μηνύστε με, σε δίκες ξεφτιλίστε με" του αγαπημένου Λάκη Λαζόπουλου. Τί λες μαντάμ, που έχει περάσει το ντεκαπάζ στα εγκεφαλικά κύτταρα, τα έχει κάνει παρανάλωμα του πυρός και αυτό που βλέπουμε για τρίχες είναι ο καπνός που βγαίνει!Δεν φτάνει που, ενώ δεν έχει καν διαβάσει τί έγραψε ο άνθρωπος στο protagon.gr, λέει, χωρίς να ξέρει το παραμικρό, ότι θα του κάνει μήνυση, αλλά μηνύει και όλους τους άλλους, όπως την παρουσιάστρια Σταματίνα Τσιμτσιλή, που έτρεχε το μεσημέρι της Κυριακής να φυγαδευτεί από το Alter, γιατί της είχε κάνει μήνυση η ξανθιά πορνοστάρ και είχαν πάει οι αστυνομικοί να τη συλλάβουν με τη διαδικασία του αυτόφωρου!
Θα με ρωτήσετε γιατί τη μήνυσε και θα σας απαντήσω. Γιατί η παρουσιάστρια του TV Weekend είχε γράψει σε στήλη της στην εφημερίδα Αποκαλύψεις για το θέμα του υιού Ζαγορίτη μετά της ξανθιάς και σε νυχτερινά κέντρα και στο χώρο στάθμευσης του Πολεμικού Μουσείου αποδίδοντας σκοπιμότητα στις πράξεις της ξανθιάς, ώστε να επανεμφανιστεί στη δημοσιότητα μετά την έκταση που πήρε το σκάνδαλο με το ξέφρενο γλέντι στο Αβέρωφ που της πήρε πολύτιμο τηλεοπτικό χρόνο. Α!Να μην ξεχάσω το σημαντικότερο, την χαρακτήρισε πορνοστάρ και την προσέβαλε. Ερώτηση: Γιατί δεν είναι, τότε τί ακριβώς είναι;
Εντέλει, ποιός σοβαρός δικηγόρος ασχολείται με την ανάληψη των νομικών υποθέσεων της εν λόγω; Ποιός σοβαρός άνθρωπος συντάσσει και καταθέτει αβέρτα μηνύσεις προς πάσα κατεύθυνση;
Αν ήθελε να μην χαρακτηρίζεται πορνοστάρ ή πόρνη, θα μπορούσε απλούστατα ή να μην είναι ή να μην το κάνει τόσο απροκάλυπτα και με τόσο ντόρο. Αν θες να φαίνεσαι για να ανεβάσεις το κασέ σου, τότε μάθε να δέχεσαι και τα σχόλια γι' αυτό που επαγγέλλεσαι, αυτό που κάνεις και είσαι κι άσε τις μηνύσεις γι' αυτούς που έχουν σοβαρούς λόγους να τις κάνουν.
Τώρα, να ασχολείται η ελληνική δικαιοσύνη με τις ανοησίες και τις φαιδρότητες κάθε ανθρώπου με προβληματική συμπεριφορά, νοημοσύνη, συνείδηση και συναίσθηση είναι, όπως λέει και ο καθηγητής μου, ο κ. Λέανδρος για τα λάθη στις εργασίες, επιπόλαιο και τραγικό! Η ξανθιά δεν ξέρω για επιπολαιότητα, αλλά για τραγικότητα-μη σας πω είναι και τραγελαφική- χίλια τοις εκατό.
Ας αποδεχτούμε ότι σε έναν κόσμο που δέχεται να επιτηρείται, να οριοθετείται, να δανείζεται, να χρωστά, να ξεπληρώνει, να εξευτελίζεται, να σκύβει το κεφάλι, να κρύβεται στο σκοτάδι, να ζει στη σιωπή, να πνίγεται κι όμως να λέει πως όλα είναι καλά, να συνηθίζει τη μιζέρια, την απαισιοδοξία, τη γκρίνια, την ανασφάλεια, να δίνει αξία στο μηδέν γιατί μόνο σ' αυτό μπορεί να δώσει και να προσπερνά τα ουσιώδη, ναι, τότε μπορεί να αυτοχαρακτηρίζεται σταρ μια ξανθιά πορνοστάρ, να θεωρείται είδηση μια βίζιτα κι εντέλει να μπορεί να μηνύει όλον τον κόσμο που δεν μπορεί να καταπιεί με ευκολία τόση κατάντια. Προφανώς, η ελευθερία του λόγου και η ελευθεροτυπία δεν ισχύουν πάντα και δεν γίνονται σεβαστές από όλους.

Μία υποσημείωση: Δεν αναφέρομαι στο να μπορεί ο καθένας να εξαπολύει ύβρεις και προσβολές, αλλά όταν προκαλείς να σχολιαστεί η αλήθεια των πράξεών σου δεν γίνεται να γίνει αλληγορικά, αλλά με το να πεις τα πράγματα με το όνομά τους. Σ' όποιον δεν αρέσει το όνομα των δράσεών του, ας μην προβαίνει σ' αυτές. Το πρόβλημα είναι δικό του, όχι όσων τις αναφέρουν και τις αναπαράγουν λεκτικά.
Καλοκαίρι-καλοκαίρι, αλλά τουλάχιστον τα δικά μας μυαλά δεν έχουν γίνει ούτε φλαμπέ ούτε ομελέτες, αν και κάνουν φιλότιμες προσπάθειες να συμβεί.
Υ.Γ. Φαντάζομαι ότι καταλαβαίνετε πως θεωρώ αστείο να ασχοληθώ με έναν κακομοίρη υιό πολιτικού που νομίζει ότι με τις γνωριμίες και τα λεφτά του μπαμπάκα η ζωή του είναι εξασφαλισμένη και μπορεί να είναι όσο ανεγκέφαλος και ζώο θέλει, γιατί το μυαλό δεν θα του χρειαστεί ποτέ. Το θεωρώ αστείο, γιατί περιμένω τη στιγμή -που ξέρουμε όλοι ότι θα έρθει- και θα ξυπνήσει στην πραγματικότητα που δεν θα του αρέσει καθόλου, καθώς βλέπετε, εκεί δεν θα του χαριστεί τίποτε και θα πληρώσει και όλη την προηγούμενη υπερφίαλη και ανόητη συμπεριφορά του. Τότε, μπορεί και ν' αξίζει τον κόπο να ασχοληθώ, τώρα απλώς μειδιώ και τον οικτίρω... όχι από ανωτερότητα, να, όμως, όταν ξέρεις ότι δεν σου συγχωρούνται όλα λειτουργείς αναλόγως-έτσι κι εγώ-, όταν νομίζεις ότι οφείλουν να σου συγχωρούνται, έχει να πέσει πολύ γέλιο κι από εκείνον... πολύ κλάμα.

Όσο έχεις τον εαυτό σου, μην φοβάσαι τίποτα...

Βαθιά ανάσα να ξεχνιέσαι, να ηρεμείς, να μην φοβάσαι, να πιστεύεις σ' εσένα, να πατάς γερά στη γη και ν' ανοίγεις φτερά στον ουρανό για να πετάς ψηλά!
Να λες μπορώ, αντέχω, θέλω, νιώθω, χρειάζομαι, αξίζω, προσπαθώ, θα τα καταφέρω, είμαι εγώ πάνω απ' όλα κι αν λυγίσω κι αν δω τα δεδομένα να ανατρέπονται και τη ζωή μου ν' αλλάζει τροχιά, θα πω εντάξει, δεν έγινε και τίποτε. Είμαι καλά, έχω εμένα, έτσι είναι η ζωή, αλλά όπως απρόσμενα και δυσάρεστα ανατρέπει τα δεδομένα, μπορεί να το κάνει και ανέλπιστα ευχάριστα. Κι έτσι διαλέγω την τροχιά κι αλλάζω πορεία ή απλώς αφήνω να δω πού θα με βγάλει.
Ειδικά, τώρα που σαν χώρα όλα τα προβλήματα μοιάζουν να μας πνίγουν, τώρα που στα προσωπικά προβλήματα του καθένα μπήκαν και ολόκληρης της Ελλάδας, είναι η πιο κατάλληλη στιγμή να πεις αλλάζω τη ζωή μου γιατί έτσι θέλω, γιατί μπορώ, γιατί δεν θέλω ό,τι περισσεύει, ό,τι βαραίνει κι ό,τι δεν χρειάζεται. Δύσκολη και επώδυνη απόφαση, αλλά αναγκαία.
Και στη ζωή μας και όσον αφορά την γενικότερη κατάσταση, ό,τι δεν μας κάνει και δεν λειτουργεί, αλλάξτε το!
Και όπως έλεγα νωρίτερα σε μια συζήτηση:Το "πάντα" είναι πολύ και το "ποτέ" ψέμα... Γι' αυτό ας αρκεστούμε σε όσο μας κάνει ευτυχισμένους και ας μην αφορίζουμε τίποτε απ' τη ζωή μας.
Ποτέ δεν ξέρεις τί θα συμβεί και τί θα φέρει...

Ο ύπνος του αδίκου κι ο εφιάλτης του δικαίου...

Το Σάββατο το βράδυ, παρακολούθησα την ταινία "Sleepers"(1996), την οποία έβλεπα πρώτη φορά και ομολογώ ότι με συγκλόνισε. Τα συναισθήματα που μου δημιούργησε ήταν ακόμη πιο έντονα κι από την ταινία "Μαθήματα αμερικανικής Ιστορίας". Δύο ταινίες που η βία εκτός, αλλά κυρίως, εντός των σωφρονιστικών -κατ' ευφημισμόν- ιδρυμάτων ξεπερνά τη φαντασία και δημιουργεί τα πιο απεχθή και άσχημα συναισθήματα στον θεατή, αλλά και έντονο προβληματισμό.
Μια ομάδα παιδιών, τη δεκαετία του '60, καταδικάζονται σε έναν χρόνο φυλάκιση για κλοπή και φόνο εξ αμελείας, καθώς κλέβουν το καρότσι από έναν υπαίθριο πωλητή σάντουιτς, το οποίο πέφτει από τις σκάλες σκοτώνοντας έναν περαστικό. Το Γουίλκινσον είναι το σωφρονιστικό ίδρυμα αγοριών όπου οδηγούνται οι τέσσερις πρωταγωνιστές, εξωτερικά θυμίζει κολέγιο ή ιδιωτικό σχολείο, εσωτερικά είναι απλώς ένα κολαστήριο. Ο φύλακας στέκεται έξω απ' το κελί και ζητά από τον έναν να γδυθεί μπροστά του, κάνοντας σεξουαλικού περιεχομένου σχόλια. Αυτό είναι το λιγότερο από όσα ανατριχιαστικά θα ακολουθήσουν. Σε μια συμπλοκή του ενός με έναν άλλο τρόφιμο κατά τη διάρκεια του μεσημεριανού, ο ίδιος φύλακας (στο ρόλο ο Κέβιν Μπέηκον) αναγκάζει την παρέα των τεσσάρων να φάει από το πάτωμα ό,τι έχει πέσει κάτω. Η παρέμβαση άλλου φύλακα είναι λυτρωτική προς στιγμήν, καθώς η συνέχεια σε κάνει να θυμώνεις, να παγώνεις, να αηδιάζεις και να δακρύζεις.
Αργότερα, ο φύλακας με άλλους συναδέλφους του και ανάλογων προτιμήσεων, αναγκάζουν τα παιδιά να έρθουν σε σεξουαλική επαφή μαζί τους, οι βιασμοί δεν τελειώνουν ποτέ. Η ταινία δεν δείχνει τέτοιου είδους σκηνές -ευτυχώς- αρκείται στο λεκτικό επίπεδο που προϊδεάζει και στην εξαιρετική σκηνοθεσία, όπου η κάμερα φεύγει αργά προς το κενό ή ένα διάδρομο. Σε αγώνα ανάμεσα στα παιδιά και τους φύλακες, τα παιδιά κερδίζουν, αποτέλεσμα η δολοφονία ενός Αφροαμερικανού που βοήθησε στη νίκη, ο βιασμός και ο, μέχρι τελικής πτώσης, ξυλοδαρμός των παιδιών.
Η στιγμή που συγκινεί περισσότερο είναι η, λιτή και χωρίς εξάρσεις, δήλωση ενός από τα παιδιά: "Θέλω να κοιμηθώ ένα βράδυ και να μην φοβάμαι μήπως ανοίξει η πόρτα και τί θα συμβεί". Αυτή η φράση χτυπάει στην καρδιά, ειδικά όταν βγαίνει από τα χείλη ενός παιδιού.
Η σκηνή που δεν μπορείς να ξεχάσεις, λόγω της ατμόσφαιρας, του περιεχομένου, αλλά και του τρόμου στο βλέμμα του πρωταγωνιστή, είναι όταν πια φτάνει το τελευταίο βράδυ του στη φυλακή -οι υπόλοιποι θα αποφυλακισθούν αρκετούς μήνες αργότερα- είναι ξύπνιος και ανοίγει ο φύλακας την πόρτα του κελιού του λέγοντας:"θα έπρεπε κανονικά να κοιμάσαι. Θέλουμε όλοι να σε αποχαιρετήσουμε". Οδηγεί τους τέσσερις νεαρούς, μαζί με άλλους φύλακες, σ' έναν υπόγειο χώρο με διαδρόμους, μιλώντας για τις υπερωρίες του, ενώ τα παιδιά προχωρούν με βλέμμα παγωμένο γνωρίζοντας πως η θανατική καταδίκη θα ήταν λύτρωση από αυτό που τους συμβαίνει. Η κάμερα φεύγει προς την αντίθετη κατεύθυνση μέσα στους διαδρόμους, ενώ ο αφηγητής λέει πως αυτή η νύχτα θα τους σημάδευε για πάντα.
Χρόνια αργότερα, θα εξομολογηθεί στον πνευματικό του (Ρόμπερτ Ντε Νίρο) και στην παιδική τους φίλη, πως οι φύλακες τους έδεναν και τους ανάγκαζαν να βλέπουν τους βιασμούς των φίλων τους και πως έφταναν στο σημείο να λιποθυμούν από τη διαστροφική συμπεριφορά τους.
Ο αφηγητής γίνεται δημοσιογράφος, ο άλλος φίλος δικηγόρος και οι δύο τελευταίοι εκτελεστές. Σε ένα μπαρ, βλέπουν τον βασανιστή τους, τον οποίο και εκτελούν εν ψυχρώ. Οι μάρτυρες αρκετοί και η σύλληψη άμεση. Ο δικηγόρος ζητά να είναι πολιτική αγωγή, όχι για να καταδικαστούν οι φίλοι του, αλλά για να χάσει τη δίκη ο ίδιος, ώστε να αποδοθεί δικαιοσύνη.
Ο ιερέας καταθέτει ψευδώς πως βρίσκονταν μαζί του, καθώς πιστεύει, γνωρίζοντας πια τί είχαν περάσει στα χέρια του, πως για ό,τι είναι σήμερα ευθύνεται ο νεκρός. Οι δυο εκτελεστές αθωώνονται,λίγο καιρό αργότερα δολοφονούνται, ο δικηγόρος παραιτείται και ζει μόνος, δουλεύοντας ως ξυλουργός, στην Ιταλία και ο δημοσιογράφος γράφει την ιστορία του και τη δημοσιεύει στηλιτεύοντας την Αμερικανική κοινωνία.
Στο τέλος της ταινίας, εμφανίζεται ένα κείμενο που γράφει πως η Αμερικανική κυβέρνηση υποστηρίζει πως δεν υπάρχουν τέτοιες συνθήκες και φαινόμενα στα σωφρονιστικά ιδρύματα και πως τέτοια δίκη δεν διεξήχθη ποτέ, καθώς δεν βρίσκονται στοιχεία στα αρχεία. Ο δημοσιογράφος ωστόσο, ισχυρίζεται έως σήμερα πως αυτά συνέβησαν, απλώς άλλαξε κάποια ονόματα και στοιχεία για να μην ταυτοποιούνται.
Ο λόγος που αναφέρομαι στην ταινία δεν είναι τόσο αυτή καθαυτή, όσο το ότι εγώ πιστεύω ότι συμβαίνουν τέτοια διεστραμμένα εγκλήματα σε βάρος παιδιών και φυλακισμένων και όχι μόνο στην Αμερική.
Θα θυμηθώ, τη συνέντευξη ενός νεαρού από τη Μυτιλήνη, που όπως απεδείχθη, κατηγορήθηκε και καταδικάστηκε άδικα για βιασμούς, ο οποίος σε εκπομπή της Τ. Στεφανίδου και σε ερώτηση αν στη φυλακή του συνέβησαν άσχημα πράγματα, δήλωσε πως δεν θέλει να θυμάται τίποτα, θέλει να ξεχάσει πως έγιναν όλα αυτά και δεν θέλει να μιλήσει για εκείνα. Μιλάμε για έναν άνθρωπο που καταδικάστηκε για βιασμό, φαντάζομαι ότι γνωρίζετε ποιό είναι το "τελετουργικό" της φυλακής για τους βιαστές...Οφθαλμός αντί οφθαλμού. Αυτό τα λέει όλα. Και να είσαι βιαστής, καλά να πάθεις, σου αξίζει -αν και πάλι είναι εξίσου απάνθρωπο- αλλά να έχεις καταδικαστεί άδικα και να ζεις αυτή την κόλαση, είναι πέραν της ανθρώπινης λογικής.
Όταν η δικαιοσύνη είναι τυφλή κι όταν κάνεις τη φυλακή ζούγκλα , τότε μην τη χαρακτηρίζεις σωφρονιστικό ίδρυμα, αλλά εκπαιδευτήριο αποκτήνωσης. Και να ήταν μόνο στις φυλακές; Στα ορφανοτροφεία τί γίνεται; Δεν κατηγορώ, ούτε χαρακτηρίζω όλους τους εργαζόμενους σε αυτούς τους χώρους διεστραμμένους, κι όχι για να είμαστε πολιτικώς ορθοί, αλλά γιατί υπάρχουν άνθρωποι που είναι ΆΝΘΡΩΠΟΙ, χωρίς εισαγωγικά και χωρίς υπονοούμενα κι αυτό αξίζει τον σεβασμό και το θαυμασμό μας.
Δυστυχώς, είναι λίγοι, πολύ λίγοι και προσπαθούν για το καλύτερο όταν όλοι πολεμούν αυτούς.
Σε μεγάλο ποσοστό, οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι είτε φοβούνται, είτε συνεργάζονται, είτε βασανίζουν τους τροφίμους, πόσω μάλλον όταν σε μια φυλακή συνυπάρχουν εγκληματίες του χειρίστου είδους, βιαστές, κατά συρροή δολοφόνοι, με μικροαπατεώνες ή όσους δεν μπόρεσαν να πληρώσουν τις οφειλές τους στο Δημόσιο. Για ποιό σωφρονισμό μιλάμε, όταν οι άκακοι θα βγουν από τις φυλακές έχοντας μαθητεύσει ή υποστεί τη σκοτεινή πλευρά της κοινωνίας, εκεί όπου δεν υπάρχει διαφυγή και σωτηρία;! Άρα, από άκακους ανθρώπους, έχουμε φυντάνια εγκληματιών ή ανθρώπους γεμάτους πληγές, τραύματα και απωθημένα στην ψυχή και στην αξιοπρέπειά τους, που είναι άλλοι άνθρωποι, χωρίς ζωή.
Στα ορφανοτροφεία, όλα αυτά τα χρόνια ακούμε καταγγελίες παιδιών που έζησαν τη βία και την κακοποίηση ή συναδέλφων αυτών που την άσκησαν. Τα παιδιά που βιώνουν κάτι τέτοιο χρόνια ολόκληρα, πώς μπορούν να μάθουν να ζουν χωρίς φόβο, χωρίς μίσος, χωρίς ανοιχτές πληγές, πώς μπορούν να αφήσουν την ευτυχία να τους βρει; Πώς μπορούν, ακόμη κι αν η δύναμη είναι η αντίδρασή τους σ' αυτό που περνούν, να μεγαλώσουν και να γίνουν οι άνθρωποι που ονειρεύονταν; Χωρίς κάπου βαθιά οι πληγές να μην πονάνε, χωρίς να παγώσουν τα συναισθήματά τους;
Αντί τα αρμόδια υπουργεία να ασχολούνται με την επάνδρωση, των χώρων που αναφέραμε, με ανθρώπους υγιείς πνευματικά, που έχουν περάσει πάμπολλα και επανειλημμένα ψυχολογικά τεστ, και να βρίσκονται υπό συνεχή επίβλεψη, ασχολούνται με το να αποστέλλουν επιστολές συγνώμης και με το να προσπαθούν να συγκαλύπτουν όσα συμβαίνουν. Το ακόμη χειρότερο είναι να φοβόμαστε να καταγγείλουμε και να στηλιτεύσουμε αυτές τις συμπεριφορές, γιατί μπορεί να μας μηνύσουν, να μας βγάλουν τρελούς, να μας φορτώνουν με διάφορους χαρακτηρισμούς και κατηγορίες, και ίσως, να προσπαθήσουν να αποσιωπήσουν το θέμα με...μη ενδεδειγμένες μεθόδους. Ο νοών νοείτω.
Είμαστε πολύ νέοι για να συμβιβαζόμαστε και να υποτασσόμαστε στο κατεστημένο και κυρίως στο αρρωστημένο, οπότε εύχομαι να είμαστε πολλοί όσοι λυπούμαστε, ανατριχιάζουμε, αηδιάζουμε, εξοργιζόμαστε, διαφωνούμε και αντιδρούμε στην υποκρισία και τη διαστροφή.
Πολλές φορές, μια ταινία σου θυμίζει πως η πραγματικότητα μπορεί να είναι τρισχειρότερη από τη μυθοπλασία. Κι αυτό είναι απογοητευτικό, γιατί αυτό είναι απόγνωση.