Έρχονται μέρες που αναρωτιέσαι ποια καθημερινότητα αντιμετωπίζεις: τη δική σου, αυτή που έχεις επιλέξει, αυτή με την οποία συμβιβάζεσαι ή αυτή που σου επιβάλλουν οι συνθήκες κι οι άλλοι; Η απάντηση δεν είναι πάντα εύκολη και ευδιάκριτη, πολλές φορές ακόμη κι εμείς οι ίδιοι βρισκόμαστε σε σύγχυση, ίσως δεν έχουμε καν προλάβει να το σκεφτούμε. Αυτό με τρομάζει περισσότερο, να μην υπάρχει χρόνος, χώρος, ανάσα, γι' αυτή τη σκέψη. Να σταθείς μια στιγμή και να έχεις τη διαύγεια να το καταλάβεις. Το μπλοκάρισμα στο μυαλό με ανησυχεί, με αδρανοποιεί, γιατί πάντα συνειδητοποιώ το μπλοκάρισμα, αλλά όχι πάντα το γιατί.
Τις τελευταίες μέρες σκεφτόμουν ότι αν και άνευ μισθωτής εργασίας ο χρόνος μου, ο πολύτιμος προσωπικός μου χρόνος, δεν υπάρχει. Ξυπνάω 7 ημέρες την εβδομάδα με ξυπνητήρι, τρέχω μέχρι τελευταία στιγμή να προλάβω τις υποχρεώσεις μου και δεν καταφέρνω να είμαι απολύτως συνεπής(κάτι που με ταράζει αφάνταστα -εγώ κι η ασυνέπεια δεν γίναμε ποτέ φίλες), κάνω κοπιώδεις προσπάθειες και το αποτέλεσμα δεν είναι όπως θα ήθελα και θα έπρεπε σύμφωνα με την προσπάθεια που καταβλήθηκε και δεν έχω μία μέρα να πω ότι δεν έχω να κάνω απολύτως τίποτε! Δεν μπορώ να κοιμηθώ εξαιτίας των αμέτρητων σκέψεων που τριγυρνούν στο μυαλό μου, προσπαθώντας να βάλω νοητά μία τάξη στα όσα έχω να κάνω και να μην ξεχάσω τίποτε. Το άγχος, εκείνη την ώρα που η φύση ησυχάζει, με αναστατώνει, διότι επιστρέφει δυναμικά. Θέλω να δω τους αγαπημένους μου ανθρώπους και βλέπω ότι ο χρόνος δεν μου βγαίνει και πνίγομαι ακόμη περισσότερο. Σκέφτομαι πόσα πράγματα θέλω να κάνω, αλλά χρήματα δεν υπάρχουν -ούτε δουλειά στον ορίζοντα- και πέφτω κι άλλο.
Ύστερα, συνειδητοποιώ την ένταση που κουβαλούν οι άνθρωποι, κλεισμένοι στον εαυτό τους, στα άγχη τους, με ένα σωρό πράγματα που τους θυμώνουν και τους εξοργίζουν και με την πρώτη ευκαιρία είναι έτοιμοι από το να μιλήσουν απότομα ή αγενώς μέχρι να τσακωθούν και να γίνουν εξαιρετικά εριστικοί. Αντικαταστήσαμε το χιούμορ με επιθετικότητα, το ενδιαφέρον με κυνισμό, την επικοινωνία και ανταλλαγή απόψεων με μη παραγωγικές διαφωνίες και εντάσεις, την αγάπη με άγχος, τις σχέσεις με υποχρεώσεις. Και ερωτώ: κρατήσαμε τίποτε καλό;
Ανάμεσα στα πρέπει που θέτουμε και τους ανθρώπους που έχουμε, προτιμώ τους δεύτερους. Οι προτεραιότητές μου, γενικά, είναι διαφορετικές από πολλών άλλων. Επίσης, προτιμώ να βγω να δω μια πολύ ωραία παράσταση από το να περάσω μια μέρα διαβάζοντας Γαλλικά (που τα υπεραγαπώ μεν, αλλά προτιμώ την επικοινωνία με τους ανθρώπους, την παρέα με την οποία θα πάω, τους καλλιτέχνες που θα αποδώσουν το έργο, την επικοινωνία που δεν είναι λεκτική, αλλά ψυχική).
Θέλω να πάρω τηλέφωνο ένα αγαπημένο πρόσωπο, να δω πώς είναι και να μην αισθανθώ ότι ενοχλώ ή το αποσπώ από αυτό με το οποίο ασχολείται, να με ακούσει πραγματικά, να έχει το μυαλό στη συζήτησή μας. Να με προσέχει. Να λάβω ένα μήνυμα ή να χτυπήσει το τηλέφωνο, επειδή κάποιος που μ' αγαπά με σκέφτηκε και θέλει να δει τί κάνω ή να μου πει απλώς ότι με σκέφτηκε! Να μοιραζόμαστε στιγμές κι αισθήματα χωρίς να βλέπουμε από πίσω έναν απώτερο σκοπό ή κάποιο υπόγειο κίνητρο που, ακόμη, δεν έχει φανεί. Να νιώθουμε ασφαλείς μεταξύ μας.
Αλλά, κυρίως, να νιώθουμε, γιατί έχουμε αναισθητοποιηθεί, σαν να πατήσαμε αδρανοποίηση -δυστυχώς, μόνο στα θετικά αισθήματα.
Πολεμάμε τους γύρω μας και τον ίδιο μας τον εαυτό, ό,τι μας καθιστά ανθρώπους, μα αυτός ο πόλεμος αν κηρυχθεί δεν θα τελειώσει ποτέ, ή τουλάχιστον, δεν θα τελειώσει χωρίς απώλειες κι ανεπανόρθωτες ζημιές*.
Φοβόμαστε μην μας παρεξηγήσουν, αλλά το πρόβλημα είναι ότι παρεξηγούμαστε με τους άλλους, επειδή κρυβόμαστε και καταχωνιάζουμε τα συναισθήματά μας στα πιο βαθιά μέρη της ψυχής.
Η κρίση αντί να μας ενώνει, μας απομονώνει, μα αυτό είναι το σφάλμα. Για να αλλάξει η κατάσταση, για να βελτιωθεί, πρέπει να είμαστε όλοι μαζί σ' αυτή την προσπάθεια. Εμείς, όμως, διαλέξαμε να είμαστε μόνοι, ο καθένας κλεισμένος στο καβούκι του κι αν πάει να βγει είναι για να επιτεθεί, να βγάλει αρνητισμό και ένταση. Εθελοτυφλούμε, δεν βλέπουμε το προφανές, είμαστε σαν μικροί "Μόγληδες", μόνο που εμείς επιλέξαμε την απομάκρυνση από τον κοινωνικό ιστό. Ξεμάθαμε τον πολιτισμό, την επικοινωνία, πώς είναι να μοιράζεσαι, να νιώθεις, να ανταλλάσσεις απόψεις, να σέβεσαι τη διαφορετικότητα, να αφήνεις χώρο στην αντίθετη γνώμη, να νοιάζεσαι και επιλέξαμε να αποτραβηχτούμε στη ζούγκλα που ήρθε ως συνέπεια αυτής μας της επιλογής.
Ο κόσμος πώς θα πάει μπροστά όταν εμείς ως οντότητες κάνουμε βήματα πίσω;
Τέτοιες στιγμές είναι που στέκομαι και αναρωτιέμαι αν η πραγματικότητά μου είναι δικής μου επιλογής, αν έχει στοιχεία που διάλεξα ή διάγω βίο προαποφασισμένο στα μέτρα και τα πρέπει άλλων. Εν ολίγοις, χωρίς να ερωτηθώ και άνευ διαπραγμάτευσης.
Καταλήγω πάντα στην σκέψη πως, αν δεν μπορώ να έχω όλα όσα θέλω τη δεδομένη στιγμή(ή και γενικότερα στη ζωή), έχω, ωστόσο, κάθε δικαίωμα να διαμορφώσω τα ήδη υπάρχοντα όπως ακριβώς επιθυμώ, στα δικά μου μέτρα, για να χαίρομαι και τη ζωή και τις μικρές στιγμές της που αν τις αφήνουμε να περνούν μίζερα, το νόημα έχει χαθεί.
Έτσι, μερικά υπαρξιακά που επεκτείνονται και στην κοινωνία για να έχουμε να πορευόμαστε. Είναι που δεν μπορώ αν δεν συνδέσω ψυχολογία και κοινωνικό γίγνεσθαι -στα χρόνια ψυχοθεραπείας θα οφείλεται.
Μην το φοβάστε το μαζί και το μοίρασμα, η καλύτερη επένδυση είναι οι άνθρωποι και μάλιστα, με την πιο κερδοφόρα απόδοση. Αρκεί να επιλέξεις σωστά και να ξέρεις ότι μπορεί να μην είναι πάντα το σιγουράκι, αλλά το αποθεματικό, πολλές φορές, θα σε εκπλήξει.
Υ.Γ. Και να είστε γλυκείς, τρυφεροί, με κατανόηση και σεβασμό απέναντι στους άλλους, θα δείτε που κι εκείνοι θα είναι έτσι προς εσάς. Αφήστε κατά μέρος την επιθετικότητα -ξέρετε πόσες τοξίνες συγκεντρώνονται στον οργανισμό; Χαμογελάστε και μην προσπαθείτε να αποδείξετε κάτι για εσάς έναντι των άλλων. Ο καθένας μας είναι αυτό που είναι και διαφέρει από κάθε άλλον, εκεί κρύβεται η γοητεία στις σχέσεις.
* "Τότε, θυμάσαι, που μου λες: Ετέλειωσεν ο πόλεμος!
Όμως ο Πόλεμος δεν τέλειωσεν ακόμα.
Γιατί κανένας πόλεμος δεν τέλειωσε ποτέ!"
(Απόσπασμα από το ποίημα "Ο Πόλεμος")
Μανώλης Αναγνωστάκης
Καλό μας ξημέρωμα!
