Δεν μπορώ άλλη βλακεία κι άλλη γελοιότητα!

Πόσοι άνθρωποι "βαρεμένοι" -πραγματικά, όχι αστεία- κυκλοφορούν εκεί έξω; Η ερώτηση ρητορική, καθώς είναι αμέτρητοι, πάαααααααααρα πολλοί...
Τη Δευτέρα το βράδυ, μετά από ένα γενικό χάος γύρω από την οργάνωση μιας εργασίας-ρεπορτάζ, είπα να κάνω μια διαδικτυακή βολτίτσα για να δω τί γίνεται στον κόσμο όσο εγώ αγανακτώ, κάνω απανωτά τηλεφωνήματα, προσπαθώ να βρω άκρη και πελαγώνω.
Εκεί λοιπόν, που ωραία και καλά, ήμουν στο yupi.gr για καμιά πιο χαλαρή είδηση από την εγχώρια σόουμπιζ -λέμε τώρα, μην τα παίρνετε σοβαρά, τα 'χουμε ξαναπεί αυτά- βλέπω ένα κείμενο για τον εμπρησμό του αυτοκινήτου του -πολυαγαπημένου μου, το παραδέχομαι- Αντώνη Κανάκη και την προκήρυξη της οργάνωσης που ανέλαβε την ευθύνη:"Ομάδες διάχυσης επαναστατικής θεωρίας και πράξης". Ομολογουμένως γέλασα πολύ και εξοργίστηκα άλλο τόσο.
Δεν θέλω να κάνω την χάρη σε κανένα τρομοκράτη που θεωρεί εαυτόν "επαναστάτη" να νομίζει ότι είναι ήρωας, γιατί είναι απλούστατα ένας κοινός και επικίνδυνος -καθώς η βλακεία είναι ανίκητη- εγκληματίας, αλλά θα ήθελα να αναφερθώ στο θέμα για πολλούς λόγους.
Η αφορμή είναι ότι τρέφω ιδιαίτερη συμπάθεια στο πρόσωπο του Αντώνη Κανάκη -έχω ξαναπεί ότι γενικά οι Βορειοελλαδίτες μού είναι πολύ αγαπητοί, όχι απλώς συμπαθείς, για δικούς μου λόγους- χωρίς φυσικά, να γνωρίζω προσωπικά τον άνθρωπο. Η ουσιαστική αιτία όμως, είναι άλλη.
Βγαίνω εκτός εαυτού με όλους αυτούς τους γελοίους, φαιδρότατους τύπους (άνδρες-γυναίκες) που παίρνουν μια ταμπέλα, αυτή της επανάστασης, την κάνουν λάβαρο και δικαιολογία για όλες τις απάνθρωπες, αισχρές και εγκληματικές πράξεις τους.
Για μένα η ανθρώπινη ζωή είναι κάτι πολύ ιερό, τη σέβομαι, την εκτιμώ και προσπαθώ να την προστατεύω. Είναι πάνω από οποιονδήποτε αγώνα. Η ζωή είναι ένα δώρο που δεν μπορείς να το αλλάξεις και δεν έχεις δικαίωμα να το πετάξεις. Όταν εσύ, ο επαναστάτης, ο δήθεν αγωνιστής, ξεχνάς αυτό το τόσο σημαντικό αραδιάζοντας ένα σωρό παρλαπίπες -συγΓνώμη για τη φρασεολογία- είσαι αυτομάτως στυγνός δολοφόνος, εγκληματίας του χειρίστου είδους, αυτού που ψάχνει μια δικαιολογία να εξαγνιστεί ο ίδιος και να καθαγιάσει την πράξη του. Λυπάμαι, δεν θα είμαι εγώ αυτή που θα τους βοηθήσει σ' αυτό.
Διάβασα την προκήρυξη και με το που άρχισα να διαβάζω τις πρώτες σειρές κατάλαβα ότι αυτοί που τη συνέταξαν δεν έχουν καμία επαφή με την πραγματικότητα και κυρίως, με ό,τι θα μπορούσε να είναι επαναστατικός λόγος. Πήραν μερικές λέξεις που χρησιμοποιούνται δεκαετίες τώρα σε αγωνιστικές, αντιεξουσιαστικές, σοσιαλιστικές, κομμουνιστικές ομιλίες, όπως: κατεστημένο, καπιταλισμός, βίαιο προσωπείο της θεσμοθετημένης εξουσίας, κοινωνικές συγκρούσεις, αντάρτικο πόλης κλπ και τσιτάτα τύπου: "ή μαζί μας ή εναντίον μας", έβαλαν και πολύ χαριτωμένους, πρωτίστως πρωτότυπους και ευγενείς τίτλους και έφτιαξαν μια τεράστια ιστορία που ονομάζεται προκήρυξη.
Αυτό που μου έκανε τεράστια εντύπωση και με εξόργισε αφάνταστα ήταν η αναφορά σε έναν άντρα που σχετιζόταν με τέτοιου είδους δράσεις και ενέργειες, ο οποίος όπως χαρακτηριστικά έγραφε "έπεσε στη μάχη με το όπλο στο χέρι" και του απέτισαν φόρο τιμής. Ξαφνικά, αυτός ο άνθρωπος που έχασε τη ζωή του προσπαθώντας να αφαιρέσει για τους δικούς του λόγους άλλες ανθρώπινες ζωές, γίνεται ήρωας. Αυτή η ζωή που χάθηκε αξίζει περισσότερο από τη ζωή οποιουδήποτε άλλου σύμφωνα με τους εν λόγω κυρίους και κυρίες. Οι τρομοκράτες γίνονται ήρωες, ενώ οι απλοί άνθρωποι που ανυποψίαστοι πάνε στις δουλειές τους και αναπάντεχα κινδυνεύουν να χάσουν τη ζωή τους είναι θύματα, παράπλευρες απώλειες στο βωμό της επανάστασης.
Έρχομαι λοιπόν, εγώ να ρωτήσω, κυρίως να απορήσω, ποιοί είναι αυτοί που θα κρίνουν ποιος αξίζει να ζήσει και ποιος να πεθάνει, με ποιο κριτήριο και με ποια δικαιοδοσία; Τί είναι θεοί ή μήπως δικαστές; Μάλλον δήμιοι...
Αν θέλεις ν' αλλάξεις τον κόσμο, άλλαξε πρώτα τον εαυτό σου και τότε θα έχεις κάνει την καλύτερη αρχή για ν'αλλάξει κι ο κόσμος.
Δεν καταλαβαίνω, και χαίρομαι γι' αυτό, πώς κάποιος που θέλει να κάνει καλύτερο τον κόσμο, να κάνει τους ανθρώπους να πάψουν να φοβούνται, να αντιταχθεί στο κατεστημένο, να κάνει τη διαφορά, να αφυπνίσει τους πολίτες και να τους ενεργοποιήσει, μπορεί να τρομοκρατεί, να σκοτώνει, να καταστρέφει εν ονόματι μιας επανάστασης που μόνο επανάσταση δεν είναι.
Όταν μάχεσαι τη βία, μην την ασκείς, γιατί καταντά ανέκδοτο. Η επανάσταση είναι να επιθυμείς, να επιδιώκεις, να επιτρέπεις και να σέβεσαι τις διαφορετικές απόψεις. Αν είναι δυνατόν, να τοποθετούμε εκρηκτικούς μηχανισμούς ή να σκοτώνουμε ανθρώπους, επειδή διαφωνούμε με τις απόψεις τους. Τότε όλοι θα έπρεπε να έχουμε κάνει από καμιά 100σταριά φόνους, έτσι γιατί τόσοι διαφώνησαν μαζί μας!
Είναι απόλυτα υγιές να έχουμε διαφορετικό τρόπο σκέψης, απόψεις, οπτική. Οφείλουμε, αν θέλουμε να θεωρούμαστε δημοκρατικοί και φιλελεύθεροι, να δείχνουμε σεβασμό και να επιχειρηματολογούμε για τις δικές μας θέσεις. Αυτό δεν περιλαμβάνει ούτε επιβολή, ούτε λογοκρισία, ούτε βία, ούτε μολότοφ, ούτε αναμμένα στουπιά, ούτε εκρηκτικούς μηχανισμούς γενικότερα, ούτε και όπλα. Αυτό είναι τρομοκρατία, βλέπετε. Τώρα, πώς και γιατί μπέρδεψαν την επανάσταση με την τρομοκρατία δεν ξέρω. Σ' αυτή την ερώτηση δεν μπορώ να απαντήσω. Διαλέγω τη βοήθεια του κοινού.
Ένα έχω μόνο να πω, μια συνηθισμένη διαπίστωσή μου είναι η εξής: Ο κόσμος δεν πάει καθόλου καλά.
Δηλαδή, οι κίνδυνοι της κοινωνίας και της κοινωνικής εξέγερσης είναι δύο βουλευτές, ένας παρουσιαστής και ένας πρώην πρωταθλητής μπάσκετ; Μπράβο στη συμπρωτεύουσα, αν αυτά είναι τα μόνα σοβαρά της προβλήματα. Ε, ρε ελεύθερο χρόνο, βαρεμάρα, απωθημένα και προβλήματα που έχει ο κόσμος...
Αντί να κάνουν την πραγματική τους επανάσταση αφυπνίζοντας τους πολίτες και κάνοντάς τους να νιώθουν ασφαλείς -γιατί είμαστε όλοι μαζί ενάντια σε μια κατάσταση που μας πνίγει και μας υπονομεύει- δίνουν πάτημα, ώστε να ισχυροποιηθεί η αστυνόμευση, η καταστολή, η παρεμβατικότητα της αστυνομίας και του κράτους και η ελεγκτικότητα. Πόσο μυαλό μπορεί να θέλει για να το συνειδητοποιήσεις;
Είμαι ο τελευταίος άνθρωπος που θα έλεγε να κάτσουμε αμέτοχοι να βλέπουμε και να αποδεχόμαστε την καταδυνάστευση, την υπονόμευση και τον εξευτελισμό της αξιοπρέπειάς μας. Με μόνη διαφορά ότι δεν το επιτρέπω και σε οποιονδήποτε άλλο έχει το σύνδρομο του Ρομπέν των δασών στην ελληνική του εκδοχή, αυτή της εξουσιομανίας και της πεποίθησης πως είναι ο Μεσσίας.
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται Μεσσίες ούτε άλλους σωτήρες. Ανθρώπους, κανονικούς, κοινωνικά ευαισθητοποιημένους, δημοκρατικούς, φιλελεύθερους, αντίθετους στη βία, χωρίς οργή, αλλά με πάθος, έχει ανάγκη.
Χορτάσαμε φόβο, αγωνία, ανησυχία κι εγκληματίες. Ακόμη και οι καλύτερες προθέσεις μπορεί να έχουν τραγικά αποτελέσματα, οι παρανοήσεις είναι πάντα επικίνδυνες.
Τελικά, ναι, η βλακεία είναι ανίκητη, επικίνδυνη και αφόρητη...
Ουφφφφφφφ...Θα 'σκαγα...

Αυτή τη φορά, το τραγούδι που ταιριάζει είναι από τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα και λέγεται "Η Φάρμα", διότι μέσα από ένα τραγούδι λέει πολλά από τα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας, δεν προσπαθεί να αφυπνίσει, το λέει ξεκάθαρα: "ξυπνάτε ζώα μου αργά πήρε φωτιά η φάρμα... " Αφιερωμένο σε όλους μας... κι ενάντια στην βλακεία ορισμένων:
http://www.youtube.com/watch?v=M9fvKRXYIIk

Υ.Γ. Κι επειδή δεν άντεξα και προσπάθησα να κάνω σχόλιο στην προκήρυξη που είχε αναρτηθεί στο indymedia.org, να τονίσω ότι τα σχόλια δεν δημοσιεύονται αν δεν διαβαστούν και πάρουν έγκριση από τους διαχειριστές. Φυσικά και δεν δημοσίευσαν τίποτα, κανένα απολύτως αντίθετο σχόλιο. Αυτό είναι και φιλελεύθερο και δημοκρατικό και επαναστατικό, ε; Τα συμπεράσματα δικά σας...

Η χειρότερη φτώχεια είναι της ψυχής...

Μια βόμβα εξερράγη ένα Κυριακάτικο βράδυ σ' ένα δρόμο κάπου στα Κάτω Πατήσια, τρεις άνθρωποι περνούσαν, ο ένας σκοτώθηκε, οι άλλοι δυο τραυματίστηκαν. Αυτό θα ήταν μια πεζή αναφορά, μόνο που όταν μιλάμε για ανθρώπινες ζωές τίποτα δεν μπορεί να είναι πεζό.
Χτες το βράδυ, Κυριακή των Βαΐων, μια οικογένεια Αφγανών, η μητέρα και τα δύο της παιδιά, ο 15χρονος γιος και η 10χρονη κόρη της, πήγαν, γύρω στις 11 παρά, στον κάδο απορριμάτων που βρισκόταν 50 μέτρα από το σπίτι στο οποίο έμεναν, για να ψάξουν στα σκουπίδια μήπως βρουν κάτι χρήσιμο. Αυτό έκαναν κάθε βράδυ τέτοια ώρα. Η ατυχία τους ήταν πως αυτή τη φορά κάποιοι είχαν τοποθετήσει εκρηκτικό μηχανισμό, μπροστά από την Εταιρεία Δημόσιας Διοίκησης, μέσα σ' ένα σακ-βουαγιαζ, το οποίο πήρε ο 15χρονος, γιατί δεν μπορούσε να το σηκώσει η αδελφή του, και καθώς περιεργάζονταν το περιεχόμενο, εξερράγη ο μηχανισμός με αποτέλεσμα ο 15χρονος, όχι απλώς να σκοτωθεί, αλλά να διαμελιστεί. Η 10χρονη αδερφή του νοσηλεύεται στο Παίδων και κινδυνεύει να χάσει την όρασή της και η μητέρα είναι ελαφρά τραυματισμένη και νοσηλεύεται στον Ερυθρό Σταυρό.
Κανείς δεν έκανε προειδοποιητικό τηλεφώνημα στην αστυνομία ή σε κάποιο μέσο, κανείς δεν σκέφτηκε πως θα μπορούσε σ' ένα τόσο πυκνοκατοικημένο μέρος να περνά κόσμος, κανείς δεν δίνει προτεραιότητα στην ανθρώπινη ζωή. Δεν ξέρουμε αν ήταν τρομοκρατική οργάνωση ή ακροδεξιοί ρατσιστές που γνώριζαν τις κινήσεις της οικογένειας και αποφάσισαν να το παίξουν θεοί και να κανονίζουν ποιος πρέπει να ζει και ποιος να πεθαίνει. Ένα είναι το σίγουρο, τον τελευταίο καιρό ντρεπόμαστε όλο και πιο πολύ, όλο και συχνότερα, που είμαστε άνθρωποι, γιατί είμαστε στην ίδια κατηγορία των ειδών με όλους αυτούς τους αναίσχυντους και σιχαμερούς ανθρώπους.
Δεν υπάρχει αγωνιστικό πνεύμα, αναρχική σκέψη πια, υπάρχει τρομοκρατία. Ας το προσέξουμε λίγο: Τ-ρ-ο-μ-ο-κ-ρ-α-τ-ί-α. Τρόμος και κράτος, διπλή σημασία, τρομοκρατούν το κράτος, αλλά και διαχειρίζονται τον τρόμο, τον προκαλούν.
Ένας νοήμων και μη ψυχασθενής, δεν βάζει βόμβες όπου γουστάρει, γιατί έτσι γουστάρει. Δεν καταφεύγει καν σε τέτοιες βίαιες, επικίνδυνες, απάνθρωπες και μη πολιτισμένες μεθόδους. Η διαμαρτυρία και ο αγώνας δεν γίνεται με το να φοβίζουμε και να σκοτώνουμε κόσμο. Απ' ό,τι φαίνεται όμως, οι κρετίνοι -και με συγχωρείτε για την οργή και τους χαρακτηρισμούς- που επιδίδονται σε τέτοιες ενέργειες είναι άκρως συμπλεγματικά όντα, με τρομερά απωθημένα, έως και σχιζοφρενείς, διότι ένας κανονικός, λογικός, ισορροπημένος άνθρωπος δεν θα έκανε ποτέ τόσο επονείδιστες και απάνθρωπες πράξεις. Όταν αψηφάς τη λογική, το συναίσθημα, την ανθρώπινη ζωή, είσαι άρρωστος μέχρι εκεί που δεν παίρνει, δεν υπάρχει ελπίδα σωτηρίας.
Η ψυχική πενία είναι η χειρότερη μορφή φτώχειας, γιατί είναι η μόνη που είναι τόσο επικίνδυνη και κυρίως, η μοναδική μη αναστρέψιμη. Και για τον πιο φτωχό άνθρωπο υπάρχει η ελπίδα ότι κάτι θα γίνει και θ' αλλάξει, αλλά η φτώχεια της ψυχής δεν έχει ελπίδα, δεν ξέρει καν τί σημαίνει ελπίδα.
Σαν να μην έφτανε ο χθεσινοβραδινός πανικός, σήμερα το πρωί κάποιοι μπήκαν σε ένα κοσμηματοπωλείο στη συμβολή των οδών Αχαρνών και Σερίφου στα Πατήσια για να το ληστέψουν και τραυμάτισαν τον ιδιοκτήτη. Λίγη ώρα αργότερα, οι ίδιοι δράστες -όπως πιστεύει η αστυνομία- εισέβαλαν σε πρακτορείο ΠΡΟ-ΠΟ στην οδό Παρασκευοπούλου και Γιάνναρη στην ίδια περιοχή και σκότωσαν τον ιδιοκτήτη έχοντας αποσπάσει άγνωστο χρηματικό ποσό.
Πότε πάψαμε να είμαστε άνθρωποι, πότε ακριβώς συνέβη; Δεν ξέρω αν φταίει η οικονομική κρίση, αφορμή και δικαιολογία είναι, όχι αιτία. Η πραγματική κρίση είναι αυτή των ηθικών αξιών και φραγμών, της ψυχής και του μυαλού. Θα καταφέρουμε ποτέ να ξεπεράσουμε αυτές τις κρίσεις ή θα βυθιζόμαστε όλο και περισσότερο;
Είναι ανησυχητικό με πόση ευκολία μπορεί κάποιος να τρομοκρατεί, να ληστεύει, να σκοτώνει, χωρίς ούτε ένα αμυδρό ίχνος ενδοιασμού, ντροπής κι ανθρωπιάς. Ξαφνικά, μας πλημμύρισαν δίποδα που πιστεύουν πως ο κόσμος τους ανήκει, εξουσιομανείς που ζουν κι αναπνέουν για να επιβάλλονται. Αγανακτούμε, αλλά μάλλον δεν το δείχνουμε σωστά, καθώς συνεχίζουν να δρουν ανεξέλεγκτα. Ήρθε η ώρα να αγανακτήσουμε, δείχνοντάς το και κάνοντας πράξη πως δεν πρόκειται να ανεχθούμε κανέναν μ' αυτή τη λογική και συμπεριφορά.
Η δύναμη είναι μέσα μας, εμείς είμαστε η δύναμη. Ας μην την αφήσουμε να πάει χαμένη. Η βλακεία είναι ανίκητη, ναι, αλλά ειδικά όταν την αφήνεις ανεξέλεγκτη. Αυτά πρέπει να πνίγονται από μικρά, πριν να είναι πολύ αργά.
Δύο άνθρωποι από χτες το βράδυ μέχρι σήμερα το μεσημέρι έχασαν τη ζωή τους, ένας 15χρονος φτωχός Αφγανός κι ένας ενήλικας μεροκαματιάρης Έλληνας. Η ζωή κι ο θάνατος δεν κάνει διακρίσεις, ας μην κάνουμε κι εμείς. Οι άνθρωποι κρίνονται από αυτό που είναι, όχι από το πού κατάγονται.
Να είμαστε ρατσιστές με τους ρατσιστές, όχι με τους αποδέκτες του ρατσισμού. Και δεν το παίζω υπεράνω, γιατί πολύ απλά, δεν είμαι. Είμαι προκατειλημμένη, και τ' ομολογώ, με διάφορους λαούς, π.χ. Γερμανούς ή Τούρκους, λόγω της Ιστορίας και της μέχρι τώρα νοοτροπίας αυτών, αλλά συναντώ πάντα εξαιρέσεις και με χαροποιεί, όχι μόνο ότι υπάρχουν, αλλά ότι το μυαλό μου δεν έχει αποστειρωθεί τόσο πολύ, ώστε μπορώ ακόμη να τις βλέπω και να συνειδητοποιώ ότι πρέπει να κρίνουμε μόνο τους ανθρώπους. Ακριβώς όπως θέλουμε οι άλλοι να κρίνουν εμάς, όχι σαν εκπροσώπους του ελληνικού λαού, αλλά ως μεμονωμένες προσωπικότητες.
Άγιες μέρες διανύουμε, μέρες των παθών του θεανθρώπου, κανείς όμως, απ' ό,τι φαίνεται, δεν αισθάνεται την παραμικρή κατάνυξη, δεν έχει νιώσει να τον αγγίζει το πνεύμα των ημερών. Μάλλον χάθηκε ό,τι αληθινό και ανθρώπινο υπήρχε μέσα μας.
Μεγάλη φτώχεια στην ψυχή, μεγάλη...
Τελικά, η λέξη επανάσταση αποκτά μια άλλη έννοια, πολύ κατώτερη της αρχικής. Από 'δω και πέρα η πραγματική επανάσταση θα 'ναι απέναντι στους δήθεν "επαναστάτες"... Ο κόσμος δεν σώζεται με βόμβες, αλλά με ανθρωποκεντρικές προσπάθειες, αλλά και που το λέω ποιος θα τ' ακούσει;...