Αχ, τί καλά!Βγήκε το ΠΑΣΟΚ. Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου. Άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς... Ευτυχώς ο λαός μας έχει άφθονες παροιμίες για τέτοιου είδους περιπτώσεις. Εμ, αφού μόνο εμείς τα κάνουμε κάτι τέτοια, έπρεπε να έχουμε και τις ανάλογες χαρακτηριστικές εκφράσεις για να τα περιγράφουμε.
Μυαλό δεν βάζουμε. Αλλά απορώ αν θα βάλουμε ποτέ... Πήγα να ρίξω την ψήφο διαμαρτυρίας μου -όπως πολύ λίγοι απ' ό, τι απεδείχθη- για πρώτη φορά, καθώς στις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές προτίμησα να διαβάσω για την επαναληπτική εξεταστική παρά να τρέχω στο χωριό για να ρίξω λευκό. Πήγα στο εκλογικό κέντρο, το οποίο έψαχνα γιατί δεν ήξερα πού βρίσκεται, στις 2:25μμ και γύρισα έχοντας ψηφίσει στις 2:51μμ. Αυτό δεν σημαίνει ότι περπατάω γρήγορα ή πως έχω ενσωματεμένο GPS, αλλά πως δεν υπήρχε προσέλευση ψηφοφόρων. Οι κυρίες της εφορευτικής επιτροπής μαζί με την δικαστική επιμελήτρια ήταν τέσσερις, την ώρα που μπήκα στην αίθουσα γευμάτιζαν, καθώς άνθρωποι είναι, μες στο καταμεσήμερο, πείνασαν. Μόνο ένας κύριος γύρω στα 35 περίμενε να του δώσουν τα ψηφοδέλτια για να μπει στο μπλε παραβάν και να διαλέξει αν θα τιμωρήσει, αν θα υποστηρίξει ή αν θα μείνει ουδέτερος με την ψήφο του. Ομολογώ ότι μόλις πήρα το χαρτομάνι, τρόμαξα. Μα είναι λογικό να υπάρχουν τόσα κόμματα και όμως, να μην τα έχουμε ξανακούσει ποτέ; Πρώτο-πρώτο ήταν το λευκό με υποσημείωση "έγκυρο" και μετά, ήρθε το καλό:Χρυσή Αυγή. Θεέ και Κύριε! Κάποιος μου κάνει πλάκα. Πόσα χτυπήματα ν' αντέξει ένας άνθρωπος μέσα στο μεσημέρι, μια μέρα με καύσωνα, που μαγείρευε δυο ώρες και περπατούσε μες στον ήλιο για να ψηφίσει; Κι όμως, πολλά!
Είδα το ψηφοδέλτιο των Οικολόγων σκέτο, ούτε SOS, ούτε Πράσινοι. Οι Οικολόγοι του Δημοσθένη Βεργή. Και αυτό -αν και ομολογουμένως δύσκολο- το κατάλαβα από την φωτογραφία του προαναφερθέντος πάνω από το όνομα του κόμματος. Κι έρχομαι να ρωτήσω: Σε μια χώρα που αρχηγός κόμματος γίνεται ο Δημοσθένης Βεργής και ο Γιώργος Καρατζαφέρης και που υπάρχει κόμμα με τα πιστεύω της Χρυσής Αυγής, τί άλλο μπορεί να δούμε;
Πρόσεξα τις ζωγραφιές των παιδιών στους τοίχους της αίθουσας και του διαδρόμου -το εκλογικό κέντρο ήταν σε δημοτικό σχολείο- και σκέφτηκα πόσο παράταιρη εικόνα είναι οι πεταλούδες και τα ανθισμένα λουλούδια με τα παραβάν και τα χαρτιά που το περιεχόμενό τους, τις περισσότερες φορές, σε κάνει να ντρέπεσαι που τα κρατάς. Ψηφίζουμε για το μέλλον το δικό μας κι αυτών των παιδιών κι όμως τα δικά τους όνειρα έχουν τόσο διαφορετικές και πολλές αποχρώσεις από αυτές των κομμάτων. Δεν είναι ούτε μόνο μπλε, πράσινα, κόκκινα, κίτρινα, ούτε έχουν ανόητους πυρσούς, ψεύτικους ήλιους, σφυροδρέπανα, πολύχρωμες σημαιούλες, πλαστικούς ήλιους(το λουλούδι), ούτε κάτι που θυμίζει σήμα αστυνομίας. Λένε ότι τα όνειρα είναι ασπρόμαυρα, το μυαλό μας δεν δείχνει χρώματα όταν κοιμόμαστε, αλλά έχουν φως. Εγώ πάντως, ονειρεύομαι με χρώματα, με ήχους, με μουσική και με συναισθήματα. Δεν ξέρω αν πρόκειται για κάποιο πρόβλημα ή για δική μου ψευδαίσθηση που βλέπω έτσι τα όνειρα, αλλά μάλλον δεν είμαι η μόνη και το κατάλαβα σήμερα το μεσημέρι σε μια σχολική αίθουσα. Εκεί που οι μόνοι ψηφοφόροι ήμασταν εγώ κι ο ένας κύριος, που μάλλον κι οι δυο προσπαθούσαμε να αποφασίσουμε τί θα ψηφίσουμε. Εκεί που φεύγοντας είδα μια γιαγιά με την κόρη και την μικρή εγγονή της να εύχεται να μην χρειάζεται ν' ανέβει σκάλες -δυστυχώς χρειαζόταν- και ένας απηυδισμένος κύριος έψαχνε να βρει σε ποια αίθουσα ψηφίζει.
Εκλογές. Τί αστεία λέξη! Σκεφτείτε τη συγγένεια της λέξης εκλέγω με την λέξη εκλογικεύω. Δεν θυμάμαι από την Ιστορία να υπήρξε κάποια στιγμή που να μπήκε η λογική στο παιχνίδι της εκλογής. Αν είχε γίνει, δεν θα είχε εκλεγεί ποτέ ο Μπους ή ο Μπερλουσκόνι ή ο Μητσοτάκης(τί τάσεις αυτοκτονίας έχω βραδιάτικα!), άρα η λογική είναι η μόνη που απέχει σταθερά από την εκλογική διαδικασία. Λίγη σταθερότητα μας χρειάζεται εδώ που τα λέμε.
Αγάπησα τον τόπο μου, όταν έπαψα να θέλω να τον γνωρίσω. Αν συνέχιζα να προσπαθώ μάλλον θα τον μισούσα. Κι αν συνέχιζα να προσπαθώ να τον κατανοήσω, θα είχα τρελαθεί. Οπότε μια λύση μας μένει, να μη ζητάμε παραπάνω απ' όσα μπορεί να μας δώσει, αλλά να δώσουμε εμείς κάτι(και δεν εννοώ κι άλλους φόρους, αλλά ιδέες και πράξεις) για να αλλάξουμε τον τρόπο ζωής και την μαζοχιστική νοοτροπία μας. Καλά τα έλεγε ο αείμνηστος Νίκος Καζαντζάκης:Γνώρισα τους ανθρώπους κι αγάπησα τα ζώα. Γιατί οι άνθρωποι έχουν νοημοσύνη, αλλά δεν αλλάζουν, ενώ τα ζώα δεν έχουν, αλλά προσαρμόζονται κι εκτιμούν αναλόγως τις καταστάσεις. Ό, τι δίνεις, παίρνεις εν ολίγοις.
Εμείς φάγαμε τόση φόλα τα τελευταία χρόνια κι ακόμα τα ίδια χέρια γλείφουμε. Αυτή τη φορά είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Θα δεχτώ ότι οι επιλογές μας δεν ήταν ούτε άπειρες ούτε εξαιρετικές, αλλά ακόμη και το άκυρο έχει αξία, ακόμη και μια ελάχιστα καλύτερη επιλογή σημαίνει κάτι, ακόμη και μια ευκαιρία σε κάποιον που έχει όραμα δεν πάει χαμένη. Έχουμε δώσει ευκαιρίες που έχουν πάει εν γνώσει μας στα χαμένα, αξίζει μία και κάπου που δεν πρόλαβαν να μας απομυζήσουν.
Η αποχή έφτασε το 50%. Λόγω τριημέρου, λόγω ζέστης ή λόγω απογοήτευσης. Το θέμα είναι ότι οι μισοί ενήλικες Έλληνες δεν ψήφισαν κι έτσι δεν άλλαξε κάτι στα ήδη υπάρχοντα δεδομένα. Απλώς αντί να βγει πρώτη η Ν. Δ. βγήκε το ΠΑΣΟΚ. Αυτό που στ' αλήθεια μου γεννά απορία είναι το ποιοί ψήφισαν ΛΑ. Ο. Σ. Μπορεί να φαίνομαι προκατειλημμένη απέναντι στο εν λόγω κόμμα και στο χώρο που εκπροσωπεί και ίσως έτσι είναι, αλλά δεν μπορεί να το συλλάβει ο νους μου. Ποιοί άνθρωποι το 2009 υποστηρίζουν ιδέες και ψηφίζουν βουλευτές του ΛΑ. Ο. Σ. για το Ευρωκοινοβούλιο; Ο Θανάσης Πλεύρης θα εκπροσωπεί την Ελλάδα στη Ευρώπη, το διανοείστε; Δεν μπορώ να πιστέψω πως ψηφοφόροι αυτού του κόμματος είναι μόνο ηλικιωμένοι με πιο στενόμυαλες ιδέες που σηκώθηκαν μες στη ζέστη να ταλαιπωρηθούν για να το υποστηρίξουν. Πήγαν και νεότεροι. Είναι ανησυχητικό, νέοι άνθρωποι να στηρίζουν τόσο απόλυτες, ανελεύθερες, εθνικιστικές και απάνθρωπες, πολλές φορές, ιδέες. Η Ευρώπη ζητά ν' ανοίξουμε το μυαλό μας κι εμείς το κλείνουμε, όπως αποδείξαμε περίτρανα με τις σημερινές εκλογές.
Αντίο Μακεδονική Συμμαχία, Δράση, Οικολόγοι, Οικολόγοι SOS, Κυνηγοί, Χρυσή Αυγή(ω, Θεέ μου, Θε μου, που εισήγαγε πρώτη, ως επιφώνημα για τους απανταχού απηυδισμένους, η Μ. Δαμανάκη) και οι υπόλοιποι συνδυασμοί. Ήταν μια σπάνια μέρα, με πολλά περίεργα και ευτράπελα, μέχρι και οι δημοσκοπήσεις , τα περίφημα exit polls, διαψεύστηκαν.
Γι' αυτό κι εγώ άφησα τον ρεαλισμό και την τηλεοπτική τρέλα και καλλιέργησα την ρομαντική μου πλευρά με την ταινία Το Ημερολόγιο, του Nick Cassavetes. Σε όλες τις εποχές και σε όλους τους τομείς μπορεί να επανέλθεις στην πρώτη σου αγάπη και να προδώσεις τα ύστατα πιστεύω σου. Στην ταινία είναι το σωστό, στην πολιτική ζωή όμως; Μήπως κι εδώ πρέπει να αφήσεις τη συνήθεια και την υποτιθέμενη ασφάλεια και να ρισκάρεις για τη ζωή που αξίζει να ζεις; Μπορεί ο πολύς ρομαντισμός να μ' έχει επηρεάσει και για πιο κυνικούς τομείς, αλλά οι επαναστάσεις ξεκίνησαν όταν άνθρωποι δεν είχαν το δικαίωμα να επιλέγουν ελεύθερα και αυτόνομα για τη ζωή τους. Αποφάσισαν λοιπόν, να διακινδυνέψουν για ν' αλλάξουν τη ρουτίνα και τις περισσότερες φορές τους βγήκε σε καλό...
Εμείς, ακόμα να τ' αποφασίσουμε. Μάλλον πάθαμε ανοσία σε όσα συμβαίνουν. Αυτό είναι πράγματι πολύ επικίνυνο.
Δευτέρα 8 Ιουνίου 2009
Παρασκευή 5 Ιουνίου 2009
Μίλα ελεύθερα, αν δεν μ' αρέσει αυτό που λες...θα το καταλάβεις.
Ζούμε σε μια χώρα που προάγει τον πολιτισμό, τη δημοκρατία και κατ' επέκτασιν, την ελευθερία λόγου και έκφρασης. Τώρα, τον ενεστώτα μην τον παίρνετε και πολύ σοβαρά. Είναι στα πλαίσια της αισιοδοξίας που -θέλω να- με διακατέχει αυτή την περίοδο.
Σ' αυτή την Ευρωπαϊκή χώρα -καλό είναι πού και πού να υπενθυμίζουμε ότι ανήκουμε στην Ευρώπη- εδώ και πολλά χρόνια έρχεται κι επανέρχεται στο προσκήνιο το θέμα της ελευθερίας του λόγου και κατά πόσον τίθενται όρια σ' αυτή την ελευθερία. Δεν θέλω να φανώ συντηρητική σε καμία περίπτωση, ωστόσο οφείλω να υπογραμμίσω πως πιστεύω ότι όλα τα πράγματα έχουν όρια. Και η ίδια η ζωή άλλωστε. Όταν σε μια κοινωνία με όρια και κανόνες, αυτά καταπατούνται με πολύ άσχημα συχνά αποτελέσματα, ας φανταστούμε έναν κόσμο χωρίς αυτά. Μόνο στη σκέψη τρομάζω. Φυσικά, τα όρια οφείλουν να είναι εξαιρετικά ελαστικά και ευρύτατα, όχι άκαμπτα και στενά. Διαφορετικά δεν θα είχαμε δημοκρατία, αλλά δικτατορία, πράγμα που δεν θέλω να σκέφτομαι καν. Αλλά πρέπει να ξεχωρίζουμε τί είναι τι και γιατί το ονομάζουμε έτσι.
Πρόσφατα συνέβη στο κέντρο της Αθήνας ένα περιστατικό μεταξύ αστυνομικών και μουσουλμάνων μεταναστών που προκάλεσε εκατέρωθεν αντιδράσεις, με πιο ισχυρές αυτές των μουσουλμάνων. Ένας αστυνομικός έσκισε το Κοράνι ενός μουσουλμάνου. Η έκρηξη οργής που έφερε αυτή η κίνηση, έφερε στην επιφάνεια και το θέμα περί ελευθερίας λόγου και έκφρασης.
Ήρθε και η διακοπή της εκπομπής Η στιγμή της αλήθειας με απόφαση του Ελληνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης κι έτσι έγινε το πιο επίκαιρο θέμα μαζί με τις ευρωεκλογές, ίσως άμεσα σχετιζόμενο με αυτές. Με ποιο δικαίωμα και κριτήριο μια τυπικά ανεξάρτητη αρχή μπορεί να κόβει εκπομπές και να επιβάλλει πρόστιμα, χωρίς να λαμβάνει υπόψιν την ελευθερία του λόγου; Ας μην ξεχνάμε ότι η εκπομπή ολοκληρώθηκε κανονικά, προβαλλόταν ολόκληρη την τηλεοπτική περίοδο και "κόβεται" μέσα Ιουνίου, οποία υποκρισία!
Το περιεχόμενο της εν λόγω εκπομπής ήταν -το λιγότερο- ευτελές και αναξιοπρεπές. Δεν ανταποκρίνεται ούτε στην αισθητική ούτε στο σκεπτικό μου και φυσικά, συμφωνώ πως δεν πρέπει να προβάλλεται, αλλά ως απόφαση του ίδιου του σταθμού που την φιλοξενεί. Το να πάει κάποιος με τη θέλησή του να βγάλει τα προσωπικά του στη φόρα για να κερδίσει χρήματα είναι μεν θλιβερό και αποκρουστικό, αλλά είναι επιλογή του. Το αν ένας τηλεοπτικός σταθμός επιβραβεύει οικονομικά τον εξευτελισμό είναι ένα σημάδι των καιρών που οφείλουν οι τηλεθεατές, οι συμμετέχοντες και οι ιθύνοντες να εξαλείψουν, ως επιλογή, όχι επιβολή.
Υποστηρίζω πως μπορούν να ειπωθούν τα πάντα, με τον κατάλληλο όμως τρόπο και έχοντας αποδεχτεί πως θα υπάρχουν συνέπειες. Τα πιστεύω είναι ιερά για όλους, κάθε άνθρωπος έχει τα δικά του που μπορεί είτε να συμπίπτουν είτε να διαφέρουν από των υπολοίπων. Σ' αυτό το σημείο βρίσκεται η διαφορά. Για μένα μπορεί να είναι ιερός ένας σταυρός, μια εικόνα της Παναγίας, ένα δώρο της μητέρας ή μιας φίλης μου, κάτι που στην καρδιά και το μυαλό μου έχει ιδιαίτερη αξία. Τα πρώτα είναι θρησκευτικά σύμβολα, τα δεύτερα συναισθηματικά, για μένα και τα δύο έχουν την ίδια σημασία. Αν καταστρέψεις κάτι απ' αυτά, το ίδιο συναίσθημα θα προκληθεί. Επομένως, ό, τι είναι ιερό για κάποιον πρέπει να προστατεύεται. Ας σκεφτούμε τί ακούν από τους φιλάθλους (ο Θεός να τους κάνει) κάθε Κυριακή οι ποδοσφαιριστές των ομάδων για τις μητέρες, αδερφές και συζύγους τους. Αυτά τα πρόσωπα είναι ιερά για εκείνους, ωστόσο δεν φυλακίζονται ή διώκονται όσοι εκτοξεύουν τις ύβρεις. Εδώ η ελευθερία λόγου δεν οριοθετείται, αν και θα' πρεπε. Αν όμως, βγει κάποιος στο Πασαλιμάνι και τραγουδάει τον ύμνο του Παναθηναϊκού, το λιγότερο που θα του συμβεί είναι να πάει στο ΚΑΤ με σπασμένα κόκκαλα. Η ελευθερία λόγου έχει όριο τον Ολυμπιακό.
Για τον Χριστιανό έχει σημασία το Ευαγγέλιο, για τον Μουσουλμάνο το Κοράνι, για τον Έλληνα η σημαία, για τον Γερμανό η δική του σημαία, για τον φίλαθλο του Ολυμπιακού η ομάδα, για τον ΑΕΚτζη ο δικέφαλος αετός, για τον μετανάστη η πατρίδα και ό, τι αυτή περιλαμβάνει, για τον άνθρωπο που πιστεύει στην ανιδιοτελή αγάπη η οικογένεια και η φιλία, για τον παιδεραστή η στιγμή που θα έχει το θύμα στα χέρια του, για τον δολοφόνο η στιγμή που αφαιρεί μια ζωή. Δεν θεωρούμε όλα τα παραπάνω ιερά, ώστε να αξίζουν την ανοχή και το δικαίωμα να μην οριοθετούνται και κρίνονται, ειδικά τα δυο τελευταία. Αλλά αυτά, όσο νοσηρά κι αν είναι, για κάποιους αρρωστημένους θεωρούνται ιερά. Πώς μπορούμε να ορίσουμε απόλυτα την ελευθερία λόγου; Αν ο παιδεραστής περιγράφει τι νιώθει ή τι κάνει, δεν το δείχνει όμως, έχει το ελεύθερο να το κάνει; Ο κατά συρροή δολοφόνος, το ίδιο;Αν δεν είμαι φίλαθλος του Ολυμπιακού, έχω το ελεύθερο να το πω σ' έναν φανατικό φίλαθλο;
Η ελευθερία του λόγου και τα όριά της είναι ένα θέμα που έχει τόσες υποπεριπτώσεις, εξαιρέσεις, αντιφάσεις και προφανώς συνέπειες που είναι πολύ δύσκολο να είμαστε υπέρ ή κατά αυτής. Όλα σχετίζονται με το τι ισχύει κάθε φορά.
Εν ολίγοις, έχεις το δικαίωμα να λες ό, τι θέλεις. Αρκεί να μου αρέσει...
Σ' αυτή την Ευρωπαϊκή χώρα -καλό είναι πού και πού να υπενθυμίζουμε ότι ανήκουμε στην Ευρώπη- εδώ και πολλά χρόνια έρχεται κι επανέρχεται στο προσκήνιο το θέμα της ελευθερίας του λόγου και κατά πόσον τίθενται όρια σ' αυτή την ελευθερία. Δεν θέλω να φανώ συντηρητική σε καμία περίπτωση, ωστόσο οφείλω να υπογραμμίσω πως πιστεύω ότι όλα τα πράγματα έχουν όρια. Και η ίδια η ζωή άλλωστε. Όταν σε μια κοινωνία με όρια και κανόνες, αυτά καταπατούνται με πολύ άσχημα συχνά αποτελέσματα, ας φανταστούμε έναν κόσμο χωρίς αυτά. Μόνο στη σκέψη τρομάζω. Φυσικά, τα όρια οφείλουν να είναι εξαιρετικά ελαστικά και ευρύτατα, όχι άκαμπτα και στενά. Διαφορετικά δεν θα είχαμε δημοκρατία, αλλά δικτατορία, πράγμα που δεν θέλω να σκέφτομαι καν. Αλλά πρέπει να ξεχωρίζουμε τί είναι τι και γιατί το ονομάζουμε έτσι.
Πρόσφατα συνέβη στο κέντρο της Αθήνας ένα περιστατικό μεταξύ αστυνομικών και μουσουλμάνων μεταναστών που προκάλεσε εκατέρωθεν αντιδράσεις, με πιο ισχυρές αυτές των μουσουλμάνων. Ένας αστυνομικός έσκισε το Κοράνι ενός μουσουλμάνου. Η έκρηξη οργής που έφερε αυτή η κίνηση, έφερε στην επιφάνεια και το θέμα περί ελευθερίας λόγου και έκφρασης.
Ήρθε και η διακοπή της εκπομπής Η στιγμή της αλήθειας με απόφαση του Ελληνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης κι έτσι έγινε το πιο επίκαιρο θέμα μαζί με τις ευρωεκλογές, ίσως άμεσα σχετιζόμενο με αυτές. Με ποιο δικαίωμα και κριτήριο μια τυπικά ανεξάρτητη αρχή μπορεί να κόβει εκπομπές και να επιβάλλει πρόστιμα, χωρίς να λαμβάνει υπόψιν την ελευθερία του λόγου; Ας μην ξεχνάμε ότι η εκπομπή ολοκληρώθηκε κανονικά, προβαλλόταν ολόκληρη την τηλεοπτική περίοδο και "κόβεται" μέσα Ιουνίου, οποία υποκρισία!
Το περιεχόμενο της εν λόγω εκπομπής ήταν -το λιγότερο- ευτελές και αναξιοπρεπές. Δεν ανταποκρίνεται ούτε στην αισθητική ούτε στο σκεπτικό μου και φυσικά, συμφωνώ πως δεν πρέπει να προβάλλεται, αλλά ως απόφαση του ίδιου του σταθμού που την φιλοξενεί. Το να πάει κάποιος με τη θέλησή του να βγάλει τα προσωπικά του στη φόρα για να κερδίσει χρήματα είναι μεν θλιβερό και αποκρουστικό, αλλά είναι επιλογή του. Το αν ένας τηλεοπτικός σταθμός επιβραβεύει οικονομικά τον εξευτελισμό είναι ένα σημάδι των καιρών που οφείλουν οι τηλεθεατές, οι συμμετέχοντες και οι ιθύνοντες να εξαλείψουν, ως επιλογή, όχι επιβολή.
Υποστηρίζω πως μπορούν να ειπωθούν τα πάντα, με τον κατάλληλο όμως τρόπο και έχοντας αποδεχτεί πως θα υπάρχουν συνέπειες. Τα πιστεύω είναι ιερά για όλους, κάθε άνθρωπος έχει τα δικά του που μπορεί είτε να συμπίπτουν είτε να διαφέρουν από των υπολοίπων. Σ' αυτό το σημείο βρίσκεται η διαφορά. Για μένα μπορεί να είναι ιερός ένας σταυρός, μια εικόνα της Παναγίας, ένα δώρο της μητέρας ή μιας φίλης μου, κάτι που στην καρδιά και το μυαλό μου έχει ιδιαίτερη αξία. Τα πρώτα είναι θρησκευτικά σύμβολα, τα δεύτερα συναισθηματικά, για μένα και τα δύο έχουν την ίδια σημασία. Αν καταστρέψεις κάτι απ' αυτά, το ίδιο συναίσθημα θα προκληθεί. Επομένως, ό, τι είναι ιερό για κάποιον πρέπει να προστατεύεται. Ας σκεφτούμε τί ακούν από τους φιλάθλους (ο Θεός να τους κάνει) κάθε Κυριακή οι ποδοσφαιριστές των ομάδων για τις μητέρες, αδερφές και συζύγους τους. Αυτά τα πρόσωπα είναι ιερά για εκείνους, ωστόσο δεν φυλακίζονται ή διώκονται όσοι εκτοξεύουν τις ύβρεις. Εδώ η ελευθερία λόγου δεν οριοθετείται, αν και θα' πρεπε. Αν όμως, βγει κάποιος στο Πασαλιμάνι και τραγουδάει τον ύμνο του Παναθηναϊκού, το λιγότερο που θα του συμβεί είναι να πάει στο ΚΑΤ με σπασμένα κόκκαλα. Η ελευθερία λόγου έχει όριο τον Ολυμπιακό.
Για τον Χριστιανό έχει σημασία το Ευαγγέλιο, για τον Μουσουλμάνο το Κοράνι, για τον Έλληνα η σημαία, για τον Γερμανό η δική του σημαία, για τον φίλαθλο του Ολυμπιακού η ομάδα, για τον ΑΕΚτζη ο δικέφαλος αετός, για τον μετανάστη η πατρίδα και ό, τι αυτή περιλαμβάνει, για τον άνθρωπο που πιστεύει στην ανιδιοτελή αγάπη η οικογένεια και η φιλία, για τον παιδεραστή η στιγμή που θα έχει το θύμα στα χέρια του, για τον δολοφόνο η στιγμή που αφαιρεί μια ζωή. Δεν θεωρούμε όλα τα παραπάνω ιερά, ώστε να αξίζουν την ανοχή και το δικαίωμα να μην οριοθετούνται και κρίνονται, ειδικά τα δυο τελευταία. Αλλά αυτά, όσο νοσηρά κι αν είναι, για κάποιους αρρωστημένους θεωρούνται ιερά. Πώς μπορούμε να ορίσουμε απόλυτα την ελευθερία λόγου; Αν ο παιδεραστής περιγράφει τι νιώθει ή τι κάνει, δεν το δείχνει όμως, έχει το ελεύθερο να το κάνει; Ο κατά συρροή δολοφόνος, το ίδιο;Αν δεν είμαι φίλαθλος του Ολυμπιακού, έχω το ελεύθερο να το πω σ' έναν φανατικό φίλαθλο;
Η ελευθερία του λόγου και τα όριά της είναι ένα θέμα που έχει τόσες υποπεριπτώσεις, εξαιρέσεις, αντιφάσεις και προφανώς συνέπειες που είναι πολύ δύσκολο να είμαστε υπέρ ή κατά αυτής. Όλα σχετίζονται με το τι ισχύει κάθε φορά.
Εν ολίγοις, έχεις το δικαίωμα να λες ό, τι θέλεις. Αρκεί να μου αρέσει...
Καλοκαίρι χωρίς μουσική, είναι blog χωρίς λέξεις...Γι' αυτό τα συνδυάζουμε!
"Ό, τι δεν έχεις" από τους Onirama
http://www.youtube.com/watch?v=p6OXtCIOwvs
Ακούστε το, γιατί είναι άκρως καλοκαιρινό, "ανεβαστικό" και με πολύ ωραίο (και φιλοσοφημένο) στίχο:"Ό, τι δεν έχεις είναι αυτό που δεν χρειάζεσαι, ό, τι δεν έχεις δεν αξίζει ν' αγαπάς, ό, τι χαρίζεις είναι αυτό που θα μοιράζεσαι κι ό, τι σού λείπει μες στα χέρια το κρατάς..." Ε, καλοκαίρι είναι, να γράφουμε, να γράφουμε, αλλά ν' ακούμε και κανένα ωραίο τραγούδι για να μην ξεχνάμε τι εποχή, μήνα και ηλικία έχουμε! Είναι πρόταση που πιστεύω πως όχι απλώς είναι σωστή, αλλά ό, τι καλύτερο για να διασκεδάσουμε, να κάνουμε πολύ θετική τη διάθεσή μας και να ακούσουμε απολύτως λογικές και ορθότατες σκέψεις, καθώς δυστυχώς μες στην καθημερινότητα και τη δίνη των προβλημάτων ξεχνάμε να διευκολύνουμε τη ζωή μας και αντιθέτως την περιπλέκουμε. Αλλά πάντα υπάρχει κάποιος να μας υπενθυμίζει ότι η ζωή είναι απλή και ωραία. Ποιος ήταν αυτός που είπε ότι το ωραίο πρέπει να είναι και πολύπλοκο, δεν ξέρω. Αλλά αν το μάθω, θα σας το πω, να του κάνουμε όλοι μαζί μια ομαδική μήνυση, να δει τι ωραία που είναι η πολυπλοκότητα!
Υ. Γ. Εξαιρετικά αφιερωμένο στις υπέροχες, αληθινές και σπάνιες φίλες μου! Αυτά τα χαρακτηριστικά από μόνα τους, εν έτη 2009, αποτελούν είδηση!
"Κι αν χάθηκαν όλα τ' αστέρια, κρύφτηκαν στη συννεφιά"...Αλλά πάντα εκεί θα είναι, όπως το καλοκαίρι!
http://www.youtube.com/watch?v=p6OXtCIOwvs
Ακούστε το, γιατί είναι άκρως καλοκαιρινό, "ανεβαστικό" και με πολύ ωραίο (και φιλοσοφημένο) στίχο:"Ό, τι δεν έχεις είναι αυτό που δεν χρειάζεσαι, ό, τι δεν έχεις δεν αξίζει ν' αγαπάς, ό, τι χαρίζεις είναι αυτό που θα μοιράζεσαι κι ό, τι σού λείπει μες στα χέρια το κρατάς..." Ε, καλοκαίρι είναι, να γράφουμε, να γράφουμε, αλλά ν' ακούμε και κανένα ωραίο τραγούδι για να μην ξεχνάμε τι εποχή, μήνα και ηλικία έχουμε! Είναι πρόταση που πιστεύω πως όχι απλώς είναι σωστή, αλλά ό, τι καλύτερο για να διασκεδάσουμε, να κάνουμε πολύ θετική τη διάθεσή μας και να ακούσουμε απολύτως λογικές και ορθότατες σκέψεις, καθώς δυστυχώς μες στην καθημερινότητα και τη δίνη των προβλημάτων ξεχνάμε να διευκολύνουμε τη ζωή μας και αντιθέτως την περιπλέκουμε. Αλλά πάντα υπάρχει κάποιος να μας υπενθυμίζει ότι η ζωή είναι απλή και ωραία. Ποιος ήταν αυτός που είπε ότι το ωραίο πρέπει να είναι και πολύπλοκο, δεν ξέρω. Αλλά αν το μάθω, θα σας το πω, να του κάνουμε όλοι μαζί μια ομαδική μήνυση, να δει τι ωραία που είναι η πολυπλοκότητα!
Υ. Γ. Εξαιρετικά αφιερωμένο στις υπέροχες, αληθινές και σπάνιες φίλες μου! Αυτά τα χαρακτηριστικά από μόνα τους, εν έτη 2009, αποτελούν είδηση!
"Κι αν χάθηκαν όλα τ' αστέρια, κρύφτηκαν στη συννεφιά"...Αλλά πάντα εκεί θα είναι, όπως το καλοκαίρι!
Πέμπτη 4 Ιουνίου 2009
Όσα δεν ξέρεις για τις Σέρρες και ήρθε η ώρα να μάθεις.
Οι Σέρρες είναι μια όχι και τόσο προβεβλημένη ως τουριστικός προορισμός πόλη. Αν την επισκεφθείς ωστόσο, την ερωτεύεσαι αμέσως. Δεν μπορώ ακριβώς να προσδιορίσω ποια είναι η γοητεία της. Μάλλον συνίσταται σε πολλές ιδιαίτερες λεπτομέρειες.
Οι ρυθμοί των ανθρώπων είναι πιο χαλαροί, ζουν τη ζωή, δεν την αφήνουν να τους προσπερνά. Η ερώτηση που κάνουν οι ντόπιοι σε κάθε επισκέπτη απ’ την Αθήνα και το αποδεικνύει είναι: «πώς ζείτε έτσι εκεί; Όταν κατεβαίνεις εδώ καταλαβαίνεις τη ζωή». Ναι, για τους βορειοελλαδίτες στην Αθήνα «ανεβαίνεις» κι εκεί «κατεβαίνεις». Λίγο παράδοξο, αλλά κι αυτό έχει τη γοητεία του.
Αν περάσεις λίγες μέρες στην πόλη αρχίζεις κι εσύ ν’ απορείς πώς μπορείς και ζεις στην πρωτεύουσα. Δεν σχετίζεται με το αν είναι επαρχία και όλα είναι πιο ήρεμα, γιατί η λεωφόρος Μεραρχίας, καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας και της εβδομάδας, κάνει την Κηφισίας σε ώρα αιχμής να ωχριά. Όλες οι γύρω περιοχές επισκέπτονται την πόλη είτε για αγορές είτε για καφεδάκι και φυσικά, μπουγάτσα, οπότε δεν είναι εύκολο να συναντήσεις άδειους δρόμους.
Το σημείο που αν δεν πας θα έχεις χάσει την ουσία της νοοτροπίας των Σερραίων είναι η πλατεία Ελευθερίας, η κεντρική πλατεία της πόλης, κάτι σαν το Σύνταγμα αλλά πολύ πιο ωραία και…πράσινη. Έχει πολλά δέντρα και ένα μεγάλο κυκλικό σιντριβάνι. Συνέχεια της πλατείας αποτελούν οι δύο πεζόδρομοι με εμπορικά καταστήματα. Στην πλατεία, ενδιάμεσα στους πεζόδρομους, βρίσκονται τα μαγαζιά σήμα-κατατεθέν της πόλης: τα μπουγατσάδικα. Η μπουγάτσα είναι ό, τι ωραιότερο έφτιαξε ανθρώπινο χέρι στη ζαχαροπλαστική. Εντάξει, μετά τη σοκολάτα.
Αυτό που λέμε εμείς «πάμε για καφέ», στις Σέρρες σημαίνει πάμε για καφέ και μπουγάτσα. Το πρωί στο διάλειμμα από τα ψώνια ή τη δουλειά, στην κοπάνα από το σχολείο, το απόγευμα στην βόλτα με φίλους υπάρχει πάντα καφές και μπουγάτσα, ο καφές όχι πάντα, αλλά η μπουγάτσα είναι σταθερή αξία. Η διαφορά στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε την καθημερινότητά μας φαίνεται ακόμα και σ’ αυτό. Εδώ στην Αθήνα, αν θες να φας κάτι στα γρήγορα θα πας σε κάποιον φούρνο ή ταχυφαγείο και θα πάρεις κάτι στο χέρι. Αντιθέτως, στις Σέρρες θα κάτσεις στο μαγαζί να φας, θα διαλέξεις γέμιση μπουγάτσας(κρέμα, τυρί, κιμάς, πατάτα-ελιά, σπανάκι, πράσο, κολοκύθα), θα την σερβίρουν σε πιάτο και θα την φας με μαχαιροπίρουνο. Για να την απολαύσεις.
Αν θες να δοκιμάσεις τη νοστιμότερη μπουγάτσα σε ολόκληρο τον νομό-για να μην πω χώρα και φανώ υπερβολική-θα επισκεφθείς το Ρεκόρ. Ένα μικρό- τόσο μικρό που θα εκπλαγείς- γωνιακό μαγαζί στην πλατεία Ελευθερίας απέναντι από το Μπεζεστένι που σήμερα στεγάζει το Σερραϊκό Μουσείο.
Η λεπτομέρεια που σε παραξενεύει είναι ότι τα μαγαζιά που βρίσκονται στην πλατεία δεν έχουν τουαλέτες! Μην γελάτε, δεν πρόκειται για αστείο, αλλά για κάτι αξιοπερίεργο. Αν ζητήσεις να σου δείξουν πού βρίσκεται, θα σε ενημερώσουν ότι δεν έχουν και θα σε οδηγήσουν στις δημόσιες τουαλέτες- που φυσικά και πληρώνεις- στη στοά πίσω από τα μαγαζιά. Το ποσό για την ικανοποίηση των φυσικών σου αναγκών στοιχίζει από 0,50 έως 2,00 ευρώ. Μην πάει το μυαλό σας στο κακό. Αν έχεις δίνεις πενήντα λεπτά, αν όχι, ένα ή δύο ευρώ. Σαν τα καροτσάκια στο Βερόπουλο, που για να πάρεις ένα πρέπει να βάλεις τα ίδια ακριβώς ποσά, 0,50, ένα και δύο ευρώ. Στα μπουζούκια τουλάχιστον, έχεις την κυρία που κάθεται έξω και της δίνεις ό, τι έχεις ευχαρίστηση, εδώ υπάρχει τιμοκατάλογος. Αλλά θα μου πείτε κι εκεί, σιγά μη δώσεις τόσο λίγα, από πέντε ευρώ και πάνω, γιατί ντρέπεσαι. Αν δώσεις ψιλά θα σε περάσουν για τσιγκούνη και κακομοίρη και πού να κουβαλάς για το υπόλοιπο της βραδιάς-μη σου πω και της ζωής σου-το υποτιμητικό βλέμμα της κυρίας και των υπόλοιπων που το πιθανότερο είναι να μην ξαναδείς ποτέ, αλλά και να τους δεις, δεν θα σε θυμούνται.
Πού είχα μείνει- γιατί μ’ έπιασαν οι κοινωνικές μου ανησυχίες-πριν ξεκινήσω το θέμα του WC… Στις μπουγάτσες. Ε, καλά σαν συνειρμός…ειρμό δεν έχει, αλλά ας το προσπεράσουμε. Μπήκε και η άνοιξη, λίγο η ζέστη, λίγο η γύρη, δεν θέλει πολύ ο άνθρωπος για να ζαλιστεί.
Οι Σέρρες είναι κυριολεκτικά η πόλη των ζαχαροπλαστείων. Με το που μπαίνεις στην πόλη κατά μήκος του δρόμου βλέπεις αμέτρητα ζαχαροπλαστεία παραταγμένα το ένα δίπλα στο άλλο. Είναι κυρίως παραδοσιακά ζαχαροπλαστεία, με τους σερραϊκούς ακανέδες(περιέχουν φρέσκο βούτυρο, ζάχαρη, ολόκληρα αμύγδαλα, νερό από το Λαϊλιά και άμυλο αραβοσίτου) μοναδικό γλυκό που δεν υπάρχει σε άλλο μέρος της Ελλάδας, τα υπέροχα σιροπιαστά ρωξάκια (ζύμη βουτύρου βουτηγμένη στο σιρόπι και στο κέντρο κέικ σοκολάτας επίσης μες στο σιρόπι), τα τυλιχτά με σοκολάτα και γέμιση μαλακή μαστίχα και κάθε είδους λουκούμι (απλό, σουτζούκι με φιστίκι, τριαντάφυλλο, βανίλια και μαστίχα).
Απέναντι απ’ την πλατεία Ελευθερίας βρίσκονται δύο από τα παλαιότερα και φημισμένα για τον ακανέ τους ζαχαροπλαστεία. Ο Βασάκης και ο Ρούμπος. Λίγο πιο κάτω είναι και το ζαχαροπλαστείο Νικολαϊδης, επίσης πολύ γνωστό και με παράδοση στον ακανέ. Φεύγοντας δεν γίνεται να αντισταθείς και να μην εφοδιαστείς για την επιστροφή με τα απαραίτητα γλυκά.
Μια βόλτα στον Αι Γιάννη είναι ότι καλύτερο για να δροσιστείς και να ηρεμήσεις. Είναι μια καταπράσινη περιοχή με πολλά νερά, ποταμάκια που σχηματίζουν λίμνες και μικρούς καταρράκτες. Έχει διαμορφωθεί έτσι ώστε να υπάρχουν καφετέριες και ταβέρνες, που δεν χαλάνε όμως το φυσικό τοπίο, και δίνουν την ευκαιρία να απολαύσεις τον καφέ ή το φαγητό σου ανάμεσα στους καταρράκτες πάνω σε πέτρινα γεφυράκια. Ομολογουμένως δεν είναι κάτι συνηθισμένο ή κάτι που σ’ αφήνει ασυγκίνητο. Είναι ένας τρόπος να ξεφεύγεις απ’ την καθημερινότητα χωρίς στ’ αλήθεια να απομακρύνεσαι από αυτήν.
Τώρα κάτι που αφορά κυρίως τον ανδρικό πληθυσμό, αλλά και κάποιες γυναίκες που λατρεύουν την ταχύτητα. Το Αυτοκινητοδρόμιο. Βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της πόλης και φιλοξενεί αγώνες αυτοκινήτων και μοτοσικλετών. Είναι το μεγαλύτερο αυτοκινητοδρόμιο στα Βαλκάνια και μπορεί να το επισκεφθεί το κοινό και να δοκιμάσει τη δεινότητά του στην οδήγηση. Οι Σερραίοι το τιμούν δεόντως και καμαρώνουν ιδιαιτέρως γι’ αυτό. Δικαίως. Είναι πολύ μεγάλο σε έκταση, σύγχρονο, με κατασκευή ευρωπαϊκών προδιαγραφών και μπορεί να φιλοξενήσει μεγάλες διοργανώσεις. Μια επίσκεψη θα κάνει και τους πιο δύσπιστους να πεισθούν πως μια πόλη όπως οι Σέρρες μπορούν να έχουν κάτι τόσο εντυπωσιακό και σύγχρονο που ακόμη και η Αθήνα ζηλεύει που δεν διαθέτει. Οι λάτρεις αυτών των σπορ ταξιδεύουν από όλη την Ελλάδα για να συμμετάσχουν σε αγώνες που διεξάγονται στο αυτοκινητοδρόμιο των Σερρών.
Αν τα γλυκά, η φυσική ομορφιά και το Αυτοκινητοδρόμιο δεν σας κίνησαν την περιέργεια να γνωρίσετε την Σερραϊκή πρωτεύουσα, τότε το μόνο δέλεαρ είναι ότι είναι ξακουστή για τις πολύ όμορφες γυναίκες της. Εγώ θα προσθέσω και για τους άντρες, αλλά ας μείνω σ’ αυτά που είπαν και επανέλαβαν πολλοί πριν από μένα κατά το παρελθόν. Αυτό που κάνει ιδιαίτερους τους Σερραίους είναι η απλότητα, η χαλαρότητα, η οικειότητα που νιώθεις μαζί τους, η εξαιρετική αίσθηση του χιούμορ, η καλή τους κρίση και αισθητική: αγαπούν και προτιμούν το καλό φαγητό, την καλή παρέα, το καλό ντύσιμο, τις τέχνες, αλλά και τα αθλήματα. Τέλος, είναι άνθρωποι που κρατούν τις παραδόσεις με έναν τρόπο που συνδυάζει αρμονικά τον «έξω καρδιά», αυτοσαρκαστικό και ανεξάρτητο χαρακτήρα τους με την ουσία της ελληνικής οικογένειας, χωρίς να γίνεται καταπιεστικό. Είναι κάτι φυσικό να τρώνε όλοι μαζί τις Κυριακές, να περνούν οικογενειακά και πατροπαράδοτα τις γιορτές και βέβαια η οικογένεια είναι μυρωδιές και γεύσεις. Άρα, φαγητό. Μάλλον γι’ αυτό το εκτιμούν και το απολαμβάνουν τόσο.
Δεν ξέρω -αν την έχετε επισκεφθεί- τι σημαίνει για σας, αλλά για μένα είναι ένας μικρός παράδεισος μέσα στο χάος. Ίσως είναι που αν μένεις λίγο κάθε φορά γίνεται παράνομος δεσμός. Θέλεις να πας σ’ εκείνη όσο πιο συχνά γίνεται, να απολαύσεις κάθε στιγμή που είσαι εκεί, με όλες σου τις αισθήσεις, να μη χάσεις κάτι απ’ όσα μπορεί να σου προσφέρει και δεν θες ποτέ να φύγεις γιατί ο χρόνος είναι αδυσώπητος. Ποτέ δεν σταματά εκεί που θέλεις. Αλλά έτσι δεν προλαβαίνεις να δεις και τα ελαττώματα της, δεν υπάρχει χρόνος γι’ αυτά. Άλλωστε, δεν ζεις την καθημερινότητα, είναι το διάλειμμα απ’ αυτήν. Και στα διαλείμματα όλα ωραία είναι.
Επισκεφθείτε την και ανακαλύψτε μόνοι σας όσα δεν ανακάλυψαν οι προηγούμενοι επισκέπτες κι εραστές της, τα όμορφα, αλλά ποιος ξέρει μπορεί να βρείτε και τα ψεγάδια. Αλλά ό, τι κι αν βρείτε θα αξίζει τον κόπο. Την επόμενη φορά μπορεί να βρω κι εγώ ψεγάδια, μέχρι τότε όμως όλα θα είναι τέλεια και θα είναι ο ανεκπλήρωτος έρωτάς μου. Έστω, μέχρι να γνωρίσω κι άλλον τόπο που να το αξίζει.
Οι ρυθμοί των ανθρώπων είναι πιο χαλαροί, ζουν τη ζωή, δεν την αφήνουν να τους προσπερνά. Η ερώτηση που κάνουν οι ντόπιοι σε κάθε επισκέπτη απ’ την Αθήνα και το αποδεικνύει είναι: «πώς ζείτε έτσι εκεί; Όταν κατεβαίνεις εδώ καταλαβαίνεις τη ζωή». Ναι, για τους βορειοελλαδίτες στην Αθήνα «ανεβαίνεις» κι εκεί «κατεβαίνεις». Λίγο παράδοξο, αλλά κι αυτό έχει τη γοητεία του.
Αν περάσεις λίγες μέρες στην πόλη αρχίζεις κι εσύ ν’ απορείς πώς μπορείς και ζεις στην πρωτεύουσα. Δεν σχετίζεται με το αν είναι επαρχία και όλα είναι πιο ήρεμα, γιατί η λεωφόρος Μεραρχίας, καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας και της εβδομάδας, κάνει την Κηφισίας σε ώρα αιχμής να ωχριά. Όλες οι γύρω περιοχές επισκέπτονται την πόλη είτε για αγορές είτε για καφεδάκι και φυσικά, μπουγάτσα, οπότε δεν είναι εύκολο να συναντήσεις άδειους δρόμους.
Το σημείο που αν δεν πας θα έχεις χάσει την ουσία της νοοτροπίας των Σερραίων είναι η πλατεία Ελευθερίας, η κεντρική πλατεία της πόλης, κάτι σαν το Σύνταγμα αλλά πολύ πιο ωραία και…πράσινη. Έχει πολλά δέντρα και ένα μεγάλο κυκλικό σιντριβάνι. Συνέχεια της πλατείας αποτελούν οι δύο πεζόδρομοι με εμπορικά καταστήματα. Στην πλατεία, ενδιάμεσα στους πεζόδρομους, βρίσκονται τα μαγαζιά σήμα-κατατεθέν της πόλης: τα μπουγατσάδικα. Η μπουγάτσα είναι ό, τι ωραιότερο έφτιαξε ανθρώπινο χέρι στη ζαχαροπλαστική. Εντάξει, μετά τη σοκολάτα.
Αυτό που λέμε εμείς «πάμε για καφέ», στις Σέρρες σημαίνει πάμε για καφέ και μπουγάτσα. Το πρωί στο διάλειμμα από τα ψώνια ή τη δουλειά, στην κοπάνα από το σχολείο, το απόγευμα στην βόλτα με φίλους υπάρχει πάντα καφές και μπουγάτσα, ο καφές όχι πάντα, αλλά η μπουγάτσα είναι σταθερή αξία. Η διαφορά στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε την καθημερινότητά μας φαίνεται ακόμα και σ’ αυτό. Εδώ στην Αθήνα, αν θες να φας κάτι στα γρήγορα θα πας σε κάποιον φούρνο ή ταχυφαγείο και θα πάρεις κάτι στο χέρι. Αντιθέτως, στις Σέρρες θα κάτσεις στο μαγαζί να φας, θα διαλέξεις γέμιση μπουγάτσας(κρέμα, τυρί, κιμάς, πατάτα-ελιά, σπανάκι, πράσο, κολοκύθα), θα την σερβίρουν σε πιάτο και θα την φας με μαχαιροπίρουνο. Για να την απολαύσεις.
Αν θες να δοκιμάσεις τη νοστιμότερη μπουγάτσα σε ολόκληρο τον νομό-για να μην πω χώρα και φανώ υπερβολική-θα επισκεφθείς το Ρεκόρ. Ένα μικρό- τόσο μικρό που θα εκπλαγείς- γωνιακό μαγαζί στην πλατεία Ελευθερίας απέναντι από το Μπεζεστένι που σήμερα στεγάζει το Σερραϊκό Μουσείο.
Η λεπτομέρεια που σε παραξενεύει είναι ότι τα μαγαζιά που βρίσκονται στην πλατεία δεν έχουν τουαλέτες! Μην γελάτε, δεν πρόκειται για αστείο, αλλά για κάτι αξιοπερίεργο. Αν ζητήσεις να σου δείξουν πού βρίσκεται, θα σε ενημερώσουν ότι δεν έχουν και θα σε οδηγήσουν στις δημόσιες τουαλέτες- που φυσικά και πληρώνεις- στη στοά πίσω από τα μαγαζιά. Το ποσό για την ικανοποίηση των φυσικών σου αναγκών στοιχίζει από 0,50 έως 2,00 ευρώ. Μην πάει το μυαλό σας στο κακό. Αν έχεις δίνεις πενήντα λεπτά, αν όχι, ένα ή δύο ευρώ. Σαν τα καροτσάκια στο Βερόπουλο, που για να πάρεις ένα πρέπει να βάλεις τα ίδια ακριβώς ποσά, 0,50, ένα και δύο ευρώ. Στα μπουζούκια τουλάχιστον, έχεις την κυρία που κάθεται έξω και της δίνεις ό, τι έχεις ευχαρίστηση, εδώ υπάρχει τιμοκατάλογος. Αλλά θα μου πείτε κι εκεί, σιγά μη δώσεις τόσο λίγα, από πέντε ευρώ και πάνω, γιατί ντρέπεσαι. Αν δώσεις ψιλά θα σε περάσουν για τσιγκούνη και κακομοίρη και πού να κουβαλάς για το υπόλοιπο της βραδιάς-μη σου πω και της ζωής σου-το υποτιμητικό βλέμμα της κυρίας και των υπόλοιπων που το πιθανότερο είναι να μην ξαναδείς ποτέ, αλλά και να τους δεις, δεν θα σε θυμούνται.
Πού είχα μείνει- γιατί μ’ έπιασαν οι κοινωνικές μου ανησυχίες-πριν ξεκινήσω το θέμα του WC… Στις μπουγάτσες. Ε, καλά σαν συνειρμός…ειρμό δεν έχει, αλλά ας το προσπεράσουμε. Μπήκε και η άνοιξη, λίγο η ζέστη, λίγο η γύρη, δεν θέλει πολύ ο άνθρωπος για να ζαλιστεί.
Οι Σέρρες είναι κυριολεκτικά η πόλη των ζαχαροπλαστείων. Με το που μπαίνεις στην πόλη κατά μήκος του δρόμου βλέπεις αμέτρητα ζαχαροπλαστεία παραταγμένα το ένα δίπλα στο άλλο. Είναι κυρίως παραδοσιακά ζαχαροπλαστεία, με τους σερραϊκούς ακανέδες(περιέχουν φρέσκο βούτυρο, ζάχαρη, ολόκληρα αμύγδαλα, νερό από το Λαϊλιά και άμυλο αραβοσίτου) μοναδικό γλυκό που δεν υπάρχει σε άλλο μέρος της Ελλάδας, τα υπέροχα σιροπιαστά ρωξάκια (ζύμη βουτύρου βουτηγμένη στο σιρόπι και στο κέντρο κέικ σοκολάτας επίσης μες στο σιρόπι), τα τυλιχτά με σοκολάτα και γέμιση μαλακή μαστίχα και κάθε είδους λουκούμι (απλό, σουτζούκι με φιστίκι, τριαντάφυλλο, βανίλια και μαστίχα).
Απέναντι απ’ την πλατεία Ελευθερίας βρίσκονται δύο από τα παλαιότερα και φημισμένα για τον ακανέ τους ζαχαροπλαστεία. Ο Βασάκης και ο Ρούμπος. Λίγο πιο κάτω είναι και το ζαχαροπλαστείο Νικολαϊδης, επίσης πολύ γνωστό και με παράδοση στον ακανέ. Φεύγοντας δεν γίνεται να αντισταθείς και να μην εφοδιαστείς για την επιστροφή με τα απαραίτητα γλυκά.
Μια βόλτα στον Αι Γιάννη είναι ότι καλύτερο για να δροσιστείς και να ηρεμήσεις. Είναι μια καταπράσινη περιοχή με πολλά νερά, ποταμάκια που σχηματίζουν λίμνες και μικρούς καταρράκτες. Έχει διαμορφωθεί έτσι ώστε να υπάρχουν καφετέριες και ταβέρνες, που δεν χαλάνε όμως το φυσικό τοπίο, και δίνουν την ευκαιρία να απολαύσεις τον καφέ ή το φαγητό σου ανάμεσα στους καταρράκτες πάνω σε πέτρινα γεφυράκια. Ομολογουμένως δεν είναι κάτι συνηθισμένο ή κάτι που σ’ αφήνει ασυγκίνητο. Είναι ένας τρόπος να ξεφεύγεις απ’ την καθημερινότητα χωρίς στ’ αλήθεια να απομακρύνεσαι από αυτήν.
Τώρα κάτι που αφορά κυρίως τον ανδρικό πληθυσμό, αλλά και κάποιες γυναίκες που λατρεύουν την ταχύτητα. Το Αυτοκινητοδρόμιο. Βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της πόλης και φιλοξενεί αγώνες αυτοκινήτων και μοτοσικλετών. Είναι το μεγαλύτερο αυτοκινητοδρόμιο στα Βαλκάνια και μπορεί να το επισκεφθεί το κοινό και να δοκιμάσει τη δεινότητά του στην οδήγηση. Οι Σερραίοι το τιμούν δεόντως και καμαρώνουν ιδιαιτέρως γι’ αυτό. Δικαίως. Είναι πολύ μεγάλο σε έκταση, σύγχρονο, με κατασκευή ευρωπαϊκών προδιαγραφών και μπορεί να φιλοξενήσει μεγάλες διοργανώσεις. Μια επίσκεψη θα κάνει και τους πιο δύσπιστους να πεισθούν πως μια πόλη όπως οι Σέρρες μπορούν να έχουν κάτι τόσο εντυπωσιακό και σύγχρονο που ακόμη και η Αθήνα ζηλεύει που δεν διαθέτει. Οι λάτρεις αυτών των σπορ ταξιδεύουν από όλη την Ελλάδα για να συμμετάσχουν σε αγώνες που διεξάγονται στο αυτοκινητοδρόμιο των Σερρών.
Αν τα γλυκά, η φυσική ομορφιά και το Αυτοκινητοδρόμιο δεν σας κίνησαν την περιέργεια να γνωρίσετε την Σερραϊκή πρωτεύουσα, τότε το μόνο δέλεαρ είναι ότι είναι ξακουστή για τις πολύ όμορφες γυναίκες της. Εγώ θα προσθέσω και για τους άντρες, αλλά ας μείνω σ’ αυτά που είπαν και επανέλαβαν πολλοί πριν από μένα κατά το παρελθόν. Αυτό που κάνει ιδιαίτερους τους Σερραίους είναι η απλότητα, η χαλαρότητα, η οικειότητα που νιώθεις μαζί τους, η εξαιρετική αίσθηση του χιούμορ, η καλή τους κρίση και αισθητική: αγαπούν και προτιμούν το καλό φαγητό, την καλή παρέα, το καλό ντύσιμο, τις τέχνες, αλλά και τα αθλήματα. Τέλος, είναι άνθρωποι που κρατούν τις παραδόσεις με έναν τρόπο που συνδυάζει αρμονικά τον «έξω καρδιά», αυτοσαρκαστικό και ανεξάρτητο χαρακτήρα τους με την ουσία της ελληνικής οικογένειας, χωρίς να γίνεται καταπιεστικό. Είναι κάτι φυσικό να τρώνε όλοι μαζί τις Κυριακές, να περνούν οικογενειακά και πατροπαράδοτα τις γιορτές και βέβαια η οικογένεια είναι μυρωδιές και γεύσεις. Άρα, φαγητό. Μάλλον γι’ αυτό το εκτιμούν και το απολαμβάνουν τόσο.
Δεν ξέρω -αν την έχετε επισκεφθεί- τι σημαίνει για σας, αλλά για μένα είναι ένας μικρός παράδεισος μέσα στο χάος. Ίσως είναι που αν μένεις λίγο κάθε φορά γίνεται παράνομος δεσμός. Θέλεις να πας σ’ εκείνη όσο πιο συχνά γίνεται, να απολαύσεις κάθε στιγμή που είσαι εκεί, με όλες σου τις αισθήσεις, να μη χάσεις κάτι απ’ όσα μπορεί να σου προσφέρει και δεν θες ποτέ να φύγεις γιατί ο χρόνος είναι αδυσώπητος. Ποτέ δεν σταματά εκεί που θέλεις. Αλλά έτσι δεν προλαβαίνεις να δεις και τα ελαττώματα της, δεν υπάρχει χρόνος γι’ αυτά. Άλλωστε, δεν ζεις την καθημερινότητα, είναι το διάλειμμα απ’ αυτήν. Και στα διαλείμματα όλα ωραία είναι.
Επισκεφθείτε την και ανακαλύψτε μόνοι σας όσα δεν ανακάλυψαν οι προηγούμενοι επισκέπτες κι εραστές της, τα όμορφα, αλλά ποιος ξέρει μπορεί να βρείτε και τα ψεγάδια. Αλλά ό, τι κι αν βρείτε θα αξίζει τον κόπο. Την επόμενη φορά μπορεί να βρω κι εγώ ψεγάδια, μέχρι τότε όμως όλα θα είναι τέλεια και θα είναι ο ανεκπλήρωτος έρωτάς μου. Έστω, μέχρι να γνωρίσω κι άλλον τόπο που να το αξίζει.
Παρασκευή 29 Μαΐου 2009
Debate: Παιχνίδι συμφερόντων κι εντυπώσεων, παρά παρουσίαση απόψεων.
Μέχρι πρότινος πίστευα πως η Βουλή είναι ο χώρος ανταλλαγής πολιτικών απόψεων και αντίλογου, αλλά την κλείσανε. Υποψιάζομαι πως δεν γλίτωσε ούτε κι αυτή απ' την κρίση και κήρυξε πτώχευση, γι' αυτό και την αντικατέστησαν επάξια οι επτά τηλεοπτικοί σταθμοί που έκαναν την αναμετάδοση της λογομαχίας των έξι αρχηγών των κομμάτων της Βουλής. Πρώτη και καλύτερη η ΝΕΤ, που φιλοξένησε, σύμφωνα με τα όσα μας δίδαξε από την αρχαιότητα ο Ξένιος Ζευς, τους έξι πολιτικούς αρχηγούς και έθεσε την κα Μαρία Χούκλη συντονίστρια της συζήτησης. Αλλά και το Μega με την Όλγα Τρέμη, ο ANT1 με τον Νίκο Ευαγγελάτο, ο Alpha με τον Αντώνη Σρόϊτερ, το Star με τον Αιμίλιο Λιάτσο, το ALTER με τον Ανδρέα Κωνσταντάτο και ο ΣΚΑΪ με την Σία Κοσσιώνη που έθεταν τις ερωτήσεις.
Το debate διήρκησε δυόμιση ώρες και μάλλον όλοι το είδαν λίγο-πολύ, μιας και κατέκλυσαν τις τηλεοπτικές μας οθόνες τα πρόσωπα των πολιτικών και των δημοσιογράφων. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, που πολλοί θα πίστεψαν πως ή χάλασε το τηλεχειριστήριο ή η συσκευή, μέσα σ' αυτούς και εγώ. Το παρακολούθησα ζωντανά, αλλά κι ένα μέρος από την επανάληψη μεταμεσονύχτια στον ΣΚΑΪ και μου γεννήθηκε η απορία (βρίσκω κι εγώ κάτι ώρες να απορώ!) για ποιον ακριβώς λόγο γίνεται κάθε φορά πριν τις εκλογές (βουλευτικές-νομαρχιακές-ευρωπαϊκές) αυτή η διακαναλική συνάντηση των πολιτικών. Δεν πήρα απαντήσεις σε φλέγοντα ζητήματα, δεν άκουσα απόψεις και προτάσεις, δεν είδα να υπάρχει πρόθεση για διάλογο ή έστω για ειλικρίνεια και καινοτομία, μόνο σταθερή κοινοτοπία και σχετική μετριοπάθεια. Δεν οξύνθηκαν τα πνεύματα- που αν εννοούμε φωνές και οχλαγωγία, καλύτερα που το αποφύγαμε- και δεν τέθηκαν ερωτήματα που όλοι περιμέναμε να απαντηθούν. Η υπόθεση Siemens, τα ομόλογα, το Βατοπέδι ήταν εκτός ύλης, εκεί που τα είχαμε για sos. Δεν μπορώ να πω όμως, ότι ήταν λάθος, καθώς πάμε σε ευρωεκλογές, τα θέματα που πρέπει να συζητηθούν είναι τι έχουν να προτείνουν για την Ευρώπη ως Έλληνες και ως δυνάμει ευρωβουλευτές.
Το πρόβλημα είναι πως ανάγουμε την τηλεόραση σε αξία και τα κανάλια σε θεσμό και δεν διακρίνουμε τη λεπτή διαχωριστική γραμμή μεταξύ ενός ενημερωτικού και ψυχαγωγικού μέσου από ρυθμιστή της πολιτικής ζωής. Όντως η λογομαχία είχε πολύ αυστηρούς κανόνες και όχι τόσο βοηθητικούς για τους δημοσιογράφους που ήθελαν να κάνουν περισσότερες ερωτήσεις και να επανέρχονται μετά τις απαντήσεις των πολιτικών. Και βέβαια, η απουσία διαλόγου μεταξύ των αρχηγών, εφόσον δεν επιτρέπεται, εξυπηρετούσε μάλλον τους Κ. Καραμανλή και Γ. Παπανδρέου που δεν ήθελαν και δεν είχαν κάτι καινούργιο να αντιτάξουν στα θέματα που θα έθεταν οι υπόλοιποι. Τελικά, δεν είναι και πολύ δημοκρατική η πολιτική του debate, αν αναλογιστούμε πως ξεκίνησε για να έχουν βήμα όλα τα κόμματα στην καθολική προβολή και παρουσίαση των θέσεών τους μέσω της τηλεόρασης. Ο χρόνος για ερωτήσεις και απαντήσεις λίγος, οι θεματικές ενότητες περιοριστικές και οι πολιτικοί προετοιμασμένοι να υπεκφεύγουν ή έχοντας αποστηθίσει απαντήσεις. Κερδισμένοι βγαίνουν οι μέτοχοι των σταθμών που έχουν εφημερίδες και στενές σχέσεις με κόμματα. Στέλνουν τους δημοσιογράφους τους, έχουν εκ των έσω ενημέρωση και κερδίζουν την εύνοια των κομμάτων που στηρίζουν.
Οι πολίτες όμως δεν πολυβγάζουν άκρη και δεν ικανοποιούνται από τέτοιου είδους γεγονότα(happening θα το χαρακτήριζα)που εντέλει δεν έχουν ουσία. Τίποτε καινούργιο, αυθόρμητο, ειλικρινές και παραγωγικό.
Πριν αποφασίσουν πότε θα γίνει επόμενο debate είναι καλό να σκεφτούμε αν και γιατί πρέπει να γίνεται κάτι τέτοιο. Ποια δημοκρατία καθορίζεται από ένα καθαρά τηλεοπτικό-και όχι πολιτικό- προϊόν; Οι δημοκρατίες υπήρχαν ακόμη κι όταν δεν είχε εφευρεθεί η τηλεόραση, πώς ξαφνικά μια ηλεκτρική συσκευή γίνεται η συνείδησή μας;
Τότε μάλλον θα επιλέξω να την βγάλω από την πρίζα και να την κάνω πλυντήριο. Χρησιμότερη συσκευή για συνείδηση, καθαρίζει, λευκαίνει και εξαφανίζει τις "βρωμιές", δεν τις καλύπτει απλώς.
Το debate διήρκησε δυόμιση ώρες και μάλλον όλοι το είδαν λίγο-πολύ, μιας και κατέκλυσαν τις τηλεοπτικές μας οθόνες τα πρόσωπα των πολιτικών και των δημοσιογράφων. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, που πολλοί θα πίστεψαν πως ή χάλασε το τηλεχειριστήριο ή η συσκευή, μέσα σ' αυτούς και εγώ. Το παρακολούθησα ζωντανά, αλλά κι ένα μέρος από την επανάληψη μεταμεσονύχτια στον ΣΚΑΪ και μου γεννήθηκε η απορία (βρίσκω κι εγώ κάτι ώρες να απορώ!) για ποιον ακριβώς λόγο γίνεται κάθε φορά πριν τις εκλογές (βουλευτικές-νομαρχιακές-ευρωπαϊκές) αυτή η διακαναλική συνάντηση των πολιτικών. Δεν πήρα απαντήσεις σε φλέγοντα ζητήματα, δεν άκουσα απόψεις και προτάσεις, δεν είδα να υπάρχει πρόθεση για διάλογο ή έστω για ειλικρίνεια και καινοτομία, μόνο σταθερή κοινοτοπία και σχετική μετριοπάθεια. Δεν οξύνθηκαν τα πνεύματα- που αν εννοούμε φωνές και οχλαγωγία, καλύτερα που το αποφύγαμε- και δεν τέθηκαν ερωτήματα που όλοι περιμέναμε να απαντηθούν. Η υπόθεση Siemens, τα ομόλογα, το Βατοπέδι ήταν εκτός ύλης, εκεί που τα είχαμε για sos. Δεν μπορώ να πω όμως, ότι ήταν λάθος, καθώς πάμε σε ευρωεκλογές, τα θέματα που πρέπει να συζητηθούν είναι τι έχουν να προτείνουν για την Ευρώπη ως Έλληνες και ως δυνάμει ευρωβουλευτές.
Το πρόβλημα είναι πως ανάγουμε την τηλεόραση σε αξία και τα κανάλια σε θεσμό και δεν διακρίνουμε τη λεπτή διαχωριστική γραμμή μεταξύ ενός ενημερωτικού και ψυχαγωγικού μέσου από ρυθμιστή της πολιτικής ζωής. Όντως η λογομαχία είχε πολύ αυστηρούς κανόνες και όχι τόσο βοηθητικούς για τους δημοσιογράφους που ήθελαν να κάνουν περισσότερες ερωτήσεις και να επανέρχονται μετά τις απαντήσεις των πολιτικών. Και βέβαια, η απουσία διαλόγου μεταξύ των αρχηγών, εφόσον δεν επιτρέπεται, εξυπηρετούσε μάλλον τους Κ. Καραμανλή και Γ. Παπανδρέου που δεν ήθελαν και δεν είχαν κάτι καινούργιο να αντιτάξουν στα θέματα που θα έθεταν οι υπόλοιποι. Τελικά, δεν είναι και πολύ δημοκρατική η πολιτική του debate, αν αναλογιστούμε πως ξεκίνησε για να έχουν βήμα όλα τα κόμματα στην καθολική προβολή και παρουσίαση των θέσεών τους μέσω της τηλεόρασης. Ο χρόνος για ερωτήσεις και απαντήσεις λίγος, οι θεματικές ενότητες περιοριστικές και οι πολιτικοί προετοιμασμένοι να υπεκφεύγουν ή έχοντας αποστηθίσει απαντήσεις. Κερδισμένοι βγαίνουν οι μέτοχοι των σταθμών που έχουν εφημερίδες και στενές σχέσεις με κόμματα. Στέλνουν τους δημοσιογράφους τους, έχουν εκ των έσω ενημέρωση και κερδίζουν την εύνοια των κομμάτων που στηρίζουν.
Οι πολίτες όμως δεν πολυβγάζουν άκρη και δεν ικανοποιούνται από τέτοιου είδους γεγονότα(happening θα το χαρακτήριζα)που εντέλει δεν έχουν ουσία. Τίποτε καινούργιο, αυθόρμητο, ειλικρινές και παραγωγικό.
Πριν αποφασίσουν πότε θα γίνει επόμενο debate είναι καλό να σκεφτούμε αν και γιατί πρέπει να γίνεται κάτι τέτοιο. Ποια δημοκρατία καθορίζεται από ένα καθαρά τηλεοπτικό-και όχι πολιτικό- προϊόν; Οι δημοκρατίες υπήρχαν ακόμη κι όταν δεν είχε εφευρεθεί η τηλεόραση, πώς ξαφνικά μια ηλεκτρική συσκευή γίνεται η συνείδησή μας;
Τότε μάλλον θα επιλέξω να την βγάλω από την πρίζα και να την κάνω πλυντήριο. Χρησιμότερη συσκευή για συνείδηση, καθαρίζει, λευκαίνει και εξαφανίζει τις "βρωμιές", δεν τις καλύπτει απλώς.
Πέμπτη 28 Μαΐου 2009
Πέρασε κι αυτό το debate, όπως όλα τα προηγούμενα.
Διαφάνεια, πολιτική ευθύνη, ατιμωρησία, αγανάκτηση, κρίση, ανεργία και πολλά αυτο-εύσημα...
Αυτά είχε η τηλεοπτική αναμέτρηση των πολιτικών αρχηγών και έξι δημοσιογράφους να ρωτούν-μάλλον όχι επαρκώς- κάτι (μέσες-άκρες) από όλα όσα θέλει να ρωτήσει ο ελληνικός λαός.
Τί είδαμε, τί ακούσαμε και εντέλει, τι ζήσαμε πάλι οι πολίτες-τηλεθεατές-ψηφοφόροι-μαζοχιστές(γιατί είμαστε, μην κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας, δεν θέλω τέτοια χαζά) που αντί να βγούμε να χαρούμε το καλοκαιράκι, μείναμε σπίτι να παρακολουθήσουμε ό, τι πιο βαρετό, αλλά τουλάχιστον αξιοπρεπές, έχουμε δει. Παράπονο δεν έχω. Για πρώτη φορά, (καθώς δεν έχω αντέξει να δω προηγούμενο debate)δεν με έκανε να νιώσω την ανάγκη να χτυπήσω το κεφάλι μου στον τοίχο. Ε, είναι σημαντικό και αξιοσημείωτο. Βέβαια, θα έπαιρνα έναν υπνάκο ευχαρίστως.
Θέλω να ρωτήσω κι εγώ κάτι. Ποιον ικανοποίησε αυτή η αναμέτρηση; Ποιος έλαβε απαντήσεις για τα φλέγοντα θέματα; Ποιος μπήκε στην ουσία; Και μήπως τελικά οι πολιτικοί αρχηγοί θέλησαν να κάνουν μαθήματα στους δημοσιογράφους και οι τελευταίοι να κάνουν εντύπωση χωρίς κάτι ουσιαστικό ως αντίλογο στους πρώτους;
Ας ξεκινήσουμε με το γενικότερο θέμα του debate. Δυόμιση ώρες είναι αρκετές για να παρακολουθήσεις ένα τηλεοπτικό προϊόν και πιθανόν να καταλήξει κουραστικό. Δεν είναι όμως όσες χρειάζονται για να δώσουν απαντήσεις έξι πολιτικοί αρχηγοί που πρέπει να δώσουν το στίγμα των απόψεων των κομμάτων τους. Δεχόμαστε όλοι νομίζω πως πρέπει οι ερωτήσεις και οι απαντήσεις να είναι σύντομες και σαφείς. Δυστυχώς ούτε οι ερωτήσεις ήταν σύντομες, ούτε οι απαντήσεις σαφείς. Δεν υπήρχε διάλογος, αντίλογος και το λυπηρό είναι ότι συνδέουμε το μαλλιοτράβηγμα και τον ορυμαγδό με την υγιή ανταλλαγή απόψεων. Αυτό μας έμαθαν τα δελτία που παρουσιάζουν ή συμμετέχουν οι δημοσιογράφοι που υπέβαλαν τις ερωτήσεις. Αλλά θα ήθελα να ακούσω τον Κ. Καραμανλή να απαντά στα ερωτήματα του κ. Αλαβάνου, χωρίς φωνές, κλαυθμούς, οδυρμούς, προσβολές και αποπροσανατολισμό, το γνωστό "άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε". Δεν είχαμε τέτοιες αντιδράσεις ευτυχώς, αλλά δεν είχαμε και διάλογο, δυστυχώς.
Αυτό θέλαμε να δούμε. Να ανοίξουν το θέμα του Βατοπεδίου, της Siemens, των δομημένων ομολόγων, του Παυλίδη. Αντ' αυτού, ο κ. Καραμανλής πήρε ακόμη μια φορά την πολιτική ευθύνη, είπε ότι έχει γίνει ό, τι καλύτερο θα μπορούσε και μας διαβεβαίωσε πως κανείς υπουργός από την δική του κυβέρνηση, αλλά και του ΠΑΣΟΚ δεν καταχράστηκε ηθελημένα δημόσιο χρήμα. Έγινε εκπρόσωπος τύπου του ΠΑΣΟΚ ή απλούστατα βλέπει την άνοδο του Γ. Παπανδρέου και τις αντιδράσεις για τη διαφήμιση με τα παπαγαλάκια και αποφάσισε να ισοσκελίσει τη χασούρα ψήφων;
Από την άλλη ο κ. Καρατζαφέρης ακόμη μια φορά ξεδίπλωσε όλο του το ταλέντο στον λαϊκισμό και την εφετζίδικη ευγένεια. Ως πολιτικός αρχηγός, είναι δυνατόν να απευθύνεσαι στον δημοσιογράφο προσφωνώντας τον "συνάδελφε"; Προσπαθούσε να κερδίσει την εύνοια των δημοσιογράφων, των πολιτών με το πρόσωπο του "είμαι ένας από σας" και να κερδίσει την συμπάθεια των πληγέντων με την απόδειξη της τράπεζας ότι έβαλε ΈΝΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ ΕΥΡΩ στο ταμείο φτώχειας; Ένας από τους ανθρώπους που γνωρίζω πάντως δεν είναι, καθώς δεν διαθέτουν ένα εκατομμύριο, όχι σε ευρώ, ούτε και με το παλιό νόμισμα, σε δραχμές. Μετά, σου λέει, τέλος ο διαχωρισμός των κομμάτων σε αριστοκρατία-αστούς, μικροαστούς και εργατική τάξη. Μα αν δεν είναι το ΛΑ.Ο.Σ το κατεξοχήν αστικό κόμμα, ποιο θα μπορούσε να είναι με αρχηγό καναλάρχη, εκδότη κλπ;
Τι να δείξει, την φιλευσπλαχνία του, την ανθρωπιά του; Με τι; Με τα δημόσια χρήματα που παίρνει από τους πολίτες (με ξένα κόλλυβα μνημόσυνο εν ολίγοις) για να τα δώσει στους πληγέντες του προπερασμένου καλοκαιριού και να φτιάξει το προφίλ του πολιτικού με αισθήματα, γενναιοδωρία και αλτρουισμό. Το κακό δεν είναι τόσο τι κάνει ο κ. Καρατζαφέρης για να κερδίσει ψήφους, το κακό είναι ότι υπάρχουν πολίτες που βλέποντας να σηκώνει την απόδειξη πείστηκαν να τον ψηφίσουν και μάλλον θα το κάνουν. Ακόμα δεν μάθαμε να βλέπουμε πίσω από τα προφανή, να διαβάζουμε τα ψιλά γράμματα στα συμβόλαια που βάζουμε την υπογραφή μας. Συμβόλαιο είναι η ψήφος μας και δεν χαρίζεται σε κανέναν. Το υπογράφουμε για τέσσερα χρόνια και θα πληρώνουμε τις δόσεις της απόφασής μας ανάλογα με το πόσο κοστολογούν τον εαυτό τους οι εκλεγμένοι βουλευτές και ευρωβουλευτές μας.
Η κα Α. Παπαρήγα απ' την άλλη πλευρά, δείχνει να αδιαφορεί για την πολιτική διαμάχη. Δεν είναι κακό να είσαι ψύχραιμος και να μην οδηγείσαι σε ακρότητες που θα σε φθείρουν και δεν θα φέρουν αποτέλεσμα, αλλά από αυτό μέχρι να επαναπαύεσαι στο ρόλο του τρίτου κόμματος της Ελληνικής Βουλής, με μονοψήφια ποσοστά, είναι μεγάλη απόσταση και αρχίζει να γίνεται γραφικό. Ήταν ήρεμη και χωρίς πανικό να φανεί χαλαρή, διαλλακτική και σίγουρη, κάτι που οι τρεις εκ των τεσσάρων κυρίων πάσχιζαν να μας πείσουν. Εκτιμήθηκε το γεγονός πως, όταν ο κ. Ευαγγελάτος τη ρώτησε για τις κατηγορίες πως το ΚΚΕ έχει δοσοληψίες με τον ΟΠΑΠ, εκείνη απάντησε πως εκείνος που κατηγορεί πρέπει να αποδείξει τους ισχυρισμούς του, όχι αυτός που κατηγορείται και πως δεν θα φτάσει σε δικαστική διαμάχη, γιατί η πολιτική ζωή δεν πρέπει να απασχολεί τη δικαιοσύνη. Ας μην ξεχνάμε ότι έχουμε Δημοκρατία(όρκο δεν παίρνω), τουλάχιστον αυτό ορίζει το Σύνταγμα. Ελευθερία του λόγου, της σκέψης και διακίνησης των ιδεών, το αν κάποτε γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης και καταχράται η ελευθερία είναι ένα θέμα που θέλει μεγάλη κουβέντα και δεν είναι της παρούσης.
Η κα Παπαρήγα έδινε σχετικά σύντομες απαντήσεις, χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια να πείσει για κάτι, αλλά ούτε και να επιτεθεί στα δυο μεγάλα κόμματα πέραν μερικών αναμενόμενων αιχμών. Ή ξαφνικά γίναμε πολιτισμένοι (αν υποψιαστώ πως γίναμε Ευρωπαίοι σε χρόνο μηδέν δεν θα το αντέξω, το δηλώνω. Εγώ πού ήμουν;) ή δεξιοί, κεντρώοι, αριστεροί έφτιαξαν μια ωραία συντεχνία για να υπάρχει η ισορροπία που βολεύει όλους, να μην διαταραχθεί η ηρεμία που έχουν.
Φαντάζεστε να γίνει κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ με πρωθυπουργό τον Γ. Παπανδρέου και τον Καραμανλή αξιωματική αντιπολίτευση; Καλά, ο Καραμανλής μπορεί και να ξέρει να το διαχειριστεί, αν όμως βγουν σκάνδαλα στον Παπανδρέου πώς θα καλύψει τους υπουργούς του και όχι μόνον; Ο Σημίτης μες στα σαρδάμ έκρυβε κι άλλα που ίσως δεν μάθουμε και ποτέ, ο Καραμανλής επέλεξε να μην εμφανίζεται για να μην πέφτει το βάρος των σκανδάλων σ' εκείνον, ο κληρονόμος του ΠΑΣΟΚ με δηλώσεις:το κόμμα με το σήμα του δείχνει τον οικολογική του ευαισθησία, έχουμε τον ήλιο και είναι πράσινος, τι θα μπορούσε να καταφέρει; Το γεγονός πως δυο γενιές Παπανδρέου αποτελούσαν την αφρόκρεμα της πολιτικής ζωής του τόπου, δεν σημαίνει πως μπορούν να ακολουθήσουν όλοι οι επόμενοι τα βήματα των προγόνων τους. Δεν αμφισβητώ ότι είναι ένας έξυπνος και μορφωμένος άνθρωπος με καλές προθέσεις, αλλά μάλλον δεν αρκούν για να γίνει κάποιος πολιτικός ηγέτης. Η λέξη ηγέτης χρειάζεται άλλα στοιχεία και ορισμό. Διαφορετικά όλοι οι έξυπνοι, μορφωμένοι και καλοί άνθρωποι θα διέπρεπαν στην πολιτική. Και ιδίως τα τελευταία χρόνια δεν συναντήσαμε πολλούς έξυπνους ή καλούς πολιτικούς στην διεθνή πολιτική σκηνή (για παράδειγμα Τζορτζ Μπους, Νικολά Σαρκοζί, Σίλβιο Μπερλουσκόνι).
Μόνο ο κ. Αλ. Αλαβάνος ήταν οξύτερος, ανέβαζε τον τόνο της φωνής του και απηύθυνε ευθείες ερωτήσεις στον πρωθυπουργό που, φυσικά, στα πλαίσια της λογομαχίας, καθώς δεν υπήρχε η δυνατότητα αλλά ούτε και η διάθεση προφανώς, δεν έπαιρνε απάντηση. Η παρουσία του κ. Αλαβάνου αντί του Αλ. Τσίπρα εγείρει ερωτήσεις και συζητήσεις, αλλά πιστεύω πως οι δημοσιογράφοι που έθεταν τις ερωτήσεις στάθηκαν περισσότερο απ' ό, τι θα έπρεπε σ' αυτό. Ας μην ξεχνάμε πως μέχρι πέρσι πρόεδρος του ΣΥ.ΡΙΖ.Α ήταν ο Αλέκος Αλαβάνος και πως έχει χρόνια εμπειρίας και στο Ευρωκοινοβούλιο. Δόθηκε η εντύπωση πως η λογομαχία έγινε στα πλαίσια των βουλευτικών εκλογών και όχι των Ευρωεκλογών. Δεν ακούστηκε κάποιο σχέδιο από τους εκπροσώπους των κομμάτων που θα προτείνουν στο Ευρωκοινοβούλιο, έμειναν στα στεγανά των εγχώριων θεμάτων κι αυτά επιφανειακά.
Το είδαμε, το σχολιάσαμε, κουραστήκαμε, βαρεθήκαμε, απογοητευθήκαμε ακόμα λίγο και ο καιρός χάλασε...
Να δείτε που έχουν μέσον και στον καιρό(κι ο Μητσοτάκης μια χαρά την κάνει τη δουλειά), για να μας χαλάσει η διάθεση, να βρέχει το τριήμερο του Αγ. Πνεύματος και αντί να πάνε στην παραλία οι ψηφοφόροι να πάνε στις κάλπες.
Αχ, βρε Έλληνα, μια ζωή...και κερατάς(μετά συγχωρήσεως) και δαρμένος(μετά θλίψης)!
Αυτά είχε η τηλεοπτική αναμέτρηση των πολιτικών αρχηγών και έξι δημοσιογράφους να ρωτούν-μάλλον όχι επαρκώς- κάτι (μέσες-άκρες) από όλα όσα θέλει να ρωτήσει ο ελληνικός λαός.
Τί είδαμε, τί ακούσαμε και εντέλει, τι ζήσαμε πάλι οι πολίτες-τηλεθεατές-ψηφοφόροι-μαζοχιστές(γιατί είμαστε, μην κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας, δεν θέλω τέτοια χαζά) που αντί να βγούμε να χαρούμε το καλοκαιράκι, μείναμε σπίτι να παρακολουθήσουμε ό, τι πιο βαρετό, αλλά τουλάχιστον αξιοπρεπές, έχουμε δει. Παράπονο δεν έχω. Για πρώτη φορά, (καθώς δεν έχω αντέξει να δω προηγούμενο debate)δεν με έκανε να νιώσω την ανάγκη να χτυπήσω το κεφάλι μου στον τοίχο. Ε, είναι σημαντικό και αξιοσημείωτο. Βέβαια, θα έπαιρνα έναν υπνάκο ευχαρίστως.
Θέλω να ρωτήσω κι εγώ κάτι. Ποιον ικανοποίησε αυτή η αναμέτρηση; Ποιος έλαβε απαντήσεις για τα φλέγοντα θέματα; Ποιος μπήκε στην ουσία; Και μήπως τελικά οι πολιτικοί αρχηγοί θέλησαν να κάνουν μαθήματα στους δημοσιογράφους και οι τελευταίοι να κάνουν εντύπωση χωρίς κάτι ουσιαστικό ως αντίλογο στους πρώτους;
Ας ξεκινήσουμε με το γενικότερο θέμα του debate. Δυόμιση ώρες είναι αρκετές για να παρακολουθήσεις ένα τηλεοπτικό προϊόν και πιθανόν να καταλήξει κουραστικό. Δεν είναι όμως όσες χρειάζονται για να δώσουν απαντήσεις έξι πολιτικοί αρχηγοί που πρέπει να δώσουν το στίγμα των απόψεων των κομμάτων τους. Δεχόμαστε όλοι νομίζω πως πρέπει οι ερωτήσεις και οι απαντήσεις να είναι σύντομες και σαφείς. Δυστυχώς ούτε οι ερωτήσεις ήταν σύντομες, ούτε οι απαντήσεις σαφείς. Δεν υπήρχε διάλογος, αντίλογος και το λυπηρό είναι ότι συνδέουμε το μαλλιοτράβηγμα και τον ορυμαγδό με την υγιή ανταλλαγή απόψεων. Αυτό μας έμαθαν τα δελτία που παρουσιάζουν ή συμμετέχουν οι δημοσιογράφοι που υπέβαλαν τις ερωτήσεις. Αλλά θα ήθελα να ακούσω τον Κ. Καραμανλή να απαντά στα ερωτήματα του κ. Αλαβάνου, χωρίς φωνές, κλαυθμούς, οδυρμούς, προσβολές και αποπροσανατολισμό, το γνωστό "άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε". Δεν είχαμε τέτοιες αντιδράσεις ευτυχώς, αλλά δεν είχαμε και διάλογο, δυστυχώς.
Αυτό θέλαμε να δούμε. Να ανοίξουν το θέμα του Βατοπεδίου, της Siemens, των δομημένων ομολόγων, του Παυλίδη. Αντ' αυτού, ο κ. Καραμανλής πήρε ακόμη μια φορά την πολιτική ευθύνη, είπε ότι έχει γίνει ό, τι καλύτερο θα μπορούσε και μας διαβεβαίωσε πως κανείς υπουργός από την δική του κυβέρνηση, αλλά και του ΠΑΣΟΚ δεν καταχράστηκε ηθελημένα δημόσιο χρήμα. Έγινε εκπρόσωπος τύπου του ΠΑΣΟΚ ή απλούστατα βλέπει την άνοδο του Γ. Παπανδρέου και τις αντιδράσεις για τη διαφήμιση με τα παπαγαλάκια και αποφάσισε να ισοσκελίσει τη χασούρα ψήφων;
Από την άλλη ο κ. Καρατζαφέρης ακόμη μια φορά ξεδίπλωσε όλο του το ταλέντο στον λαϊκισμό και την εφετζίδικη ευγένεια. Ως πολιτικός αρχηγός, είναι δυνατόν να απευθύνεσαι στον δημοσιογράφο προσφωνώντας τον "συνάδελφε"; Προσπαθούσε να κερδίσει την εύνοια των δημοσιογράφων, των πολιτών με το πρόσωπο του "είμαι ένας από σας" και να κερδίσει την συμπάθεια των πληγέντων με την απόδειξη της τράπεζας ότι έβαλε ΈΝΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ ΕΥΡΩ στο ταμείο φτώχειας; Ένας από τους ανθρώπους που γνωρίζω πάντως δεν είναι, καθώς δεν διαθέτουν ένα εκατομμύριο, όχι σε ευρώ, ούτε και με το παλιό νόμισμα, σε δραχμές. Μετά, σου λέει, τέλος ο διαχωρισμός των κομμάτων σε αριστοκρατία-αστούς, μικροαστούς και εργατική τάξη. Μα αν δεν είναι το ΛΑ.Ο.Σ το κατεξοχήν αστικό κόμμα, ποιο θα μπορούσε να είναι με αρχηγό καναλάρχη, εκδότη κλπ;
Τι να δείξει, την φιλευσπλαχνία του, την ανθρωπιά του; Με τι; Με τα δημόσια χρήματα που παίρνει από τους πολίτες (με ξένα κόλλυβα μνημόσυνο εν ολίγοις) για να τα δώσει στους πληγέντες του προπερασμένου καλοκαιριού και να φτιάξει το προφίλ του πολιτικού με αισθήματα, γενναιοδωρία και αλτρουισμό. Το κακό δεν είναι τόσο τι κάνει ο κ. Καρατζαφέρης για να κερδίσει ψήφους, το κακό είναι ότι υπάρχουν πολίτες που βλέποντας να σηκώνει την απόδειξη πείστηκαν να τον ψηφίσουν και μάλλον θα το κάνουν. Ακόμα δεν μάθαμε να βλέπουμε πίσω από τα προφανή, να διαβάζουμε τα ψιλά γράμματα στα συμβόλαια που βάζουμε την υπογραφή μας. Συμβόλαιο είναι η ψήφος μας και δεν χαρίζεται σε κανέναν. Το υπογράφουμε για τέσσερα χρόνια και θα πληρώνουμε τις δόσεις της απόφασής μας ανάλογα με το πόσο κοστολογούν τον εαυτό τους οι εκλεγμένοι βουλευτές και ευρωβουλευτές μας.
Η κα Α. Παπαρήγα απ' την άλλη πλευρά, δείχνει να αδιαφορεί για την πολιτική διαμάχη. Δεν είναι κακό να είσαι ψύχραιμος και να μην οδηγείσαι σε ακρότητες που θα σε φθείρουν και δεν θα φέρουν αποτέλεσμα, αλλά από αυτό μέχρι να επαναπαύεσαι στο ρόλο του τρίτου κόμματος της Ελληνικής Βουλής, με μονοψήφια ποσοστά, είναι μεγάλη απόσταση και αρχίζει να γίνεται γραφικό. Ήταν ήρεμη και χωρίς πανικό να φανεί χαλαρή, διαλλακτική και σίγουρη, κάτι που οι τρεις εκ των τεσσάρων κυρίων πάσχιζαν να μας πείσουν. Εκτιμήθηκε το γεγονός πως, όταν ο κ. Ευαγγελάτος τη ρώτησε για τις κατηγορίες πως το ΚΚΕ έχει δοσοληψίες με τον ΟΠΑΠ, εκείνη απάντησε πως εκείνος που κατηγορεί πρέπει να αποδείξει τους ισχυρισμούς του, όχι αυτός που κατηγορείται και πως δεν θα φτάσει σε δικαστική διαμάχη, γιατί η πολιτική ζωή δεν πρέπει να απασχολεί τη δικαιοσύνη. Ας μην ξεχνάμε ότι έχουμε Δημοκρατία(όρκο δεν παίρνω), τουλάχιστον αυτό ορίζει το Σύνταγμα. Ελευθερία του λόγου, της σκέψης και διακίνησης των ιδεών, το αν κάποτε γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης και καταχράται η ελευθερία είναι ένα θέμα που θέλει μεγάλη κουβέντα και δεν είναι της παρούσης.
Η κα Παπαρήγα έδινε σχετικά σύντομες απαντήσεις, χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια να πείσει για κάτι, αλλά ούτε και να επιτεθεί στα δυο μεγάλα κόμματα πέραν μερικών αναμενόμενων αιχμών. Ή ξαφνικά γίναμε πολιτισμένοι (αν υποψιαστώ πως γίναμε Ευρωπαίοι σε χρόνο μηδέν δεν θα το αντέξω, το δηλώνω. Εγώ πού ήμουν;) ή δεξιοί, κεντρώοι, αριστεροί έφτιαξαν μια ωραία συντεχνία για να υπάρχει η ισορροπία που βολεύει όλους, να μην διαταραχθεί η ηρεμία που έχουν.
Φαντάζεστε να γίνει κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ με πρωθυπουργό τον Γ. Παπανδρέου και τον Καραμανλή αξιωματική αντιπολίτευση; Καλά, ο Καραμανλής μπορεί και να ξέρει να το διαχειριστεί, αν όμως βγουν σκάνδαλα στον Παπανδρέου πώς θα καλύψει τους υπουργούς του και όχι μόνον; Ο Σημίτης μες στα σαρδάμ έκρυβε κι άλλα που ίσως δεν μάθουμε και ποτέ, ο Καραμανλής επέλεξε να μην εμφανίζεται για να μην πέφτει το βάρος των σκανδάλων σ' εκείνον, ο κληρονόμος του ΠΑΣΟΚ με δηλώσεις:το κόμμα με το σήμα του δείχνει τον οικολογική του ευαισθησία, έχουμε τον ήλιο και είναι πράσινος, τι θα μπορούσε να καταφέρει; Το γεγονός πως δυο γενιές Παπανδρέου αποτελούσαν την αφρόκρεμα της πολιτικής ζωής του τόπου, δεν σημαίνει πως μπορούν να ακολουθήσουν όλοι οι επόμενοι τα βήματα των προγόνων τους. Δεν αμφισβητώ ότι είναι ένας έξυπνος και μορφωμένος άνθρωπος με καλές προθέσεις, αλλά μάλλον δεν αρκούν για να γίνει κάποιος πολιτικός ηγέτης. Η λέξη ηγέτης χρειάζεται άλλα στοιχεία και ορισμό. Διαφορετικά όλοι οι έξυπνοι, μορφωμένοι και καλοί άνθρωποι θα διέπρεπαν στην πολιτική. Και ιδίως τα τελευταία χρόνια δεν συναντήσαμε πολλούς έξυπνους ή καλούς πολιτικούς στην διεθνή πολιτική σκηνή (για παράδειγμα Τζορτζ Μπους, Νικολά Σαρκοζί, Σίλβιο Μπερλουσκόνι).
Μόνο ο κ. Αλ. Αλαβάνος ήταν οξύτερος, ανέβαζε τον τόνο της φωνής του και απηύθυνε ευθείες ερωτήσεις στον πρωθυπουργό που, φυσικά, στα πλαίσια της λογομαχίας, καθώς δεν υπήρχε η δυνατότητα αλλά ούτε και η διάθεση προφανώς, δεν έπαιρνε απάντηση. Η παρουσία του κ. Αλαβάνου αντί του Αλ. Τσίπρα εγείρει ερωτήσεις και συζητήσεις, αλλά πιστεύω πως οι δημοσιογράφοι που έθεταν τις ερωτήσεις στάθηκαν περισσότερο απ' ό, τι θα έπρεπε σ' αυτό. Ας μην ξεχνάμε πως μέχρι πέρσι πρόεδρος του ΣΥ.ΡΙΖ.Α ήταν ο Αλέκος Αλαβάνος και πως έχει χρόνια εμπειρίας και στο Ευρωκοινοβούλιο. Δόθηκε η εντύπωση πως η λογομαχία έγινε στα πλαίσια των βουλευτικών εκλογών και όχι των Ευρωεκλογών. Δεν ακούστηκε κάποιο σχέδιο από τους εκπροσώπους των κομμάτων που θα προτείνουν στο Ευρωκοινοβούλιο, έμειναν στα στεγανά των εγχώριων θεμάτων κι αυτά επιφανειακά.
Το είδαμε, το σχολιάσαμε, κουραστήκαμε, βαρεθήκαμε, απογοητευθήκαμε ακόμα λίγο και ο καιρός χάλασε...
Να δείτε που έχουν μέσον και στον καιρό(κι ο Μητσοτάκης μια χαρά την κάνει τη δουλειά), για να μας χαλάσει η διάθεση, να βρέχει το τριήμερο του Αγ. Πνεύματος και αντί να πάνε στην παραλία οι ψηφοφόροι να πάνε στις κάλπες.
Αχ, βρε Έλληνα, μια ζωή...και κερατάς(μετά συγχωρήσεως) και δαρμένος(μετά θλίψης)!
Παρασκευή 22 Μαΐου 2009
Μια εικόνα αξίζει χίλιες λέξεις. Ένα σκίτσο του ΚΥΡ πολύ περισσότερες...
Γιάννης Κυριακόπουλος.
Ίσως αυτό το όνομα σε πολλούς να μην θυμίζει κάτι. Αν όμως, σας πω το όνομα ΚΥΡ τότε σίγουρα θα το αναγνωρίσετε, μιας και αναφέρομαι στον γνωστό σκιτσογράφο-γελοιογράφο της εφημερίδας Το Βήμα. Έχουν δημοσιευτεί σκίτσα του σε πολλά έντυπα κατά το παρελθόν με καυστικό περιεχόμενο πάντα.
Οι χαρακτήρες του είναι σταθεροί και προφανώς αγαπημένοι, κάθε σκίτσο έχει πρωταγωνιστές τους απλούς ανθρώπους, το κοινό που απευθύνονται άλλωστε και τα έργα του. Μορφές γνώριμες που σου θυμίζουν κάποιον δικό σου, κάποιον γνωστό, κάτι που άκουσες ή σκέφτηκες. Αυτό που κάνει τη διαφορά λοιπόν, είναι οι διάλογοι. Εκείνα τα συννεφάκια που δίνουν το στίγμα της επικαιρότητας και της πολιτικής κριτικής που ασκεί ο ΚΥΡ μέσα από τους ήρωές του.
Πρόσφατο παράδειγμα η γρίπη των χοίρων που αναστάτωσε όλο τον πλανήτη και ακόμη περισσότερο την Ελλάδα. Ε, είμαστε και λίγο επιρρεπείς στην υπερβολή και την τρομολαγνεία ως λαός. Παραλλήλισε με εξαιρετικό τρόπο την άρνηση ενός χοίρου -που είχε προσβληθεί από τον ιό της γρίπης- να φύγει από το χοιροστάσιο, με την άρνηση του Παυλίδη να παραιτηθεί από το αξίωμά του. Και όλο αυτό με ένα μόνο σκίτσο να δείχνει δύο γουρούνια, το ένα να ρωτά το άρρωστο γιατί δεν φεύγει και να παίρνει την απάντηση:"Δεν παραιτούμαι!" τρις. Τις περισσότερες φορές το καλύτερο σχόλιο δεν χρειάζεται πολλά λόγια, αλλά τα κατάλληλα λόγια και φυσικά το απαραίτητο ταλέντο και την απαιτούμενη οξύνοια.
Είναι από τους καλύτερους σκιτσογράφους, καθώς τα έργα του είναι δηλώσεις πολύ πιο ισχυρές και αποτελεσματικές από οποιοδήποτε άλλο σχόλιο. Η καυστικότητα και το χιούμορ του ΚΥΡ στα σκίτσα του για την πολιτική κατάσταση της χώρας, την απογοήτευση των Ελλήνων, την απάθεια που έχουμε πια ό, τι κι αν συμβεί, το ότι μπορούμε να θεωρήσουμε φυσιολογικά και τα πιο παράλογα, η ανοσία στην τραγελαφική μας πραγματικότητα και η συνειδητοποίηση ότι, όσο κι αν αντιλαμβανόμαστε και εξοργιζόμαστε με το τέλμα της πολιτικής και της κοινωνίας, όταν έρχεται η ώρα της κάλπης κάτι παθαίνουμε και μένουμε στα ίδια, είναι όχι απλώς εύστοχα, αλλά σφάζει με το βαμβάκι.
Χτυπά στο κόκκαλο, για να δούμε την άλλη πλευρά των γεγονότων, την πραγματική. Τον παραλογισμό και την αστειότητα που έχουν κατακλύσει την καθημερινότητά μας. Οι διάλογοι στα σκίτσα είναι έξυπνοι, εύστοχοι και περιεκτικοί. Όλη η ουσία ενός πολιτικού γεγονότος ή μιας εξέλιξης χωρά και διαγράφεται σ' αυτά.
Ο ΚΥΡ δεν γράφει Ιστορία, την σκιτσάρει.
Ίσως αυτό το όνομα σε πολλούς να μην θυμίζει κάτι. Αν όμως, σας πω το όνομα ΚΥΡ τότε σίγουρα θα το αναγνωρίσετε, μιας και αναφέρομαι στον γνωστό σκιτσογράφο-γελοιογράφο της εφημερίδας Το Βήμα. Έχουν δημοσιευτεί σκίτσα του σε πολλά έντυπα κατά το παρελθόν με καυστικό περιεχόμενο πάντα.
Οι χαρακτήρες του είναι σταθεροί και προφανώς αγαπημένοι, κάθε σκίτσο έχει πρωταγωνιστές τους απλούς ανθρώπους, το κοινό που απευθύνονται άλλωστε και τα έργα του. Μορφές γνώριμες που σου θυμίζουν κάποιον δικό σου, κάποιον γνωστό, κάτι που άκουσες ή σκέφτηκες. Αυτό που κάνει τη διαφορά λοιπόν, είναι οι διάλογοι. Εκείνα τα συννεφάκια που δίνουν το στίγμα της επικαιρότητας και της πολιτικής κριτικής που ασκεί ο ΚΥΡ μέσα από τους ήρωές του.
Πρόσφατο παράδειγμα η γρίπη των χοίρων που αναστάτωσε όλο τον πλανήτη και ακόμη περισσότερο την Ελλάδα. Ε, είμαστε και λίγο επιρρεπείς στην υπερβολή και την τρομολαγνεία ως λαός. Παραλλήλισε με εξαιρετικό τρόπο την άρνηση ενός χοίρου -που είχε προσβληθεί από τον ιό της γρίπης- να φύγει από το χοιροστάσιο, με την άρνηση του Παυλίδη να παραιτηθεί από το αξίωμά του. Και όλο αυτό με ένα μόνο σκίτσο να δείχνει δύο γουρούνια, το ένα να ρωτά το άρρωστο γιατί δεν φεύγει και να παίρνει την απάντηση:"Δεν παραιτούμαι!" τρις. Τις περισσότερες φορές το καλύτερο σχόλιο δεν χρειάζεται πολλά λόγια, αλλά τα κατάλληλα λόγια και φυσικά το απαραίτητο ταλέντο και την απαιτούμενη οξύνοια.
Είναι από τους καλύτερους σκιτσογράφους, καθώς τα έργα του είναι δηλώσεις πολύ πιο ισχυρές και αποτελεσματικές από οποιοδήποτε άλλο σχόλιο. Η καυστικότητα και το χιούμορ του ΚΥΡ στα σκίτσα του για την πολιτική κατάσταση της χώρας, την απογοήτευση των Ελλήνων, την απάθεια που έχουμε πια ό, τι κι αν συμβεί, το ότι μπορούμε να θεωρήσουμε φυσιολογικά και τα πιο παράλογα, η ανοσία στην τραγελαφική μας πραγματικότητα και η συνειδητοποίηση ότι, όσο κι αν αντιλαμβανόμαστε και εξοργιζόμαστε με το τέλμα της πολιτικής και της κοινωνίας, όταν έρχεται η ώρα της κάλπης κάτι παθαίνουμε και μένουμε στα ίδια, είναι όχι απλώς εύστοχα, αλλά σφάζει με το βαμβάκι.
Χτυπά στο κόκκαλο, για να δούμε την άλλη πλευρά των γεγονότων, την πραγματική. Τον παραλογισμό και την αστειότητα που έχουν κατακλύσει την καθημερινότητά μας. Οι διάλογοι στα σκίτσα είναι έξυπνοι, εύστοχοι και περιεκτικοί. Όλη η ουσία ενός πολιτικού γεγονότος ή μιας εξέλιξης χωρά και διαγράφεται σ' αυτά.
Ο ΚΥΡ δεν γράφει Ιστορία, την σκιτσάρει.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)