Κυκλοφορεί, αλλά δεν οπλοφορεί!

Ε, ναι την Δευτέρα 23 Απριλίου κυκλοφορεί το νέο βιβλίο του Αύγουστου Κορτώ με τίτλο "Ο άνθρωπος που έτρωγε πολλά" από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Η περιγραφή νομίζω ότι ανήκει αποκλειστικά στον λατρεμένο -και προφανώς δεν εννοώ μόνο με αυτήν την ιδιότητα(είναι αξιολάτρευτος άνθρωπος)- συγγραφέα, ο οποίος γλαφυρότατα και απολαυστικά μας δίνει να καταλάβουμε περί τίνος πρόκειται!
Καλή επιτυχία (είναι δεδομένη, βεβαίως)  και εσείς, αγαπητοί μου, απολαύστε...

Υ.Γ. Εντάξει, τον αγαπώ, το παραδέχομαι, αλλά όχι αναίτια, το αξίζει!

Μια Παρασκευή με χαμόγελο!

Την Παρασκευή 6 Απριλίου, στο στούντιο του Spam Radio και στην εκπομπή Spame Πακέτο βρέθηκε η κοινωνική λειτουργός και υπεύθυνη του τμήματος Εθελοντισμού του συλλόγου Το Χαμόγελο του Παιδιού, Κική Μπούρχα.

Μας μίλησε για το πώς ξεκίνησε ο σύλλογος πριν 17 χρόνια. Ήταν μια σκέψη του μικρού Ανδρέα Γιαννόπουλου, η οποία καταγράφηκε στην τελευταία σελίδα του ημερολογίου του. Ο Ανδρέας έφυγε από τη ζωή στις 22 Δεκέμβρη, το όνειρό του όμως αποφάσισε να το υλοποιήσει ο πατέρας του με τη βοήθεια έφηβων εθελοντών.

«Δεν πρέπει να αφήνει ένα θλιβερό αποτύπωμα η τελευταία του ευχή, αλλά αισιοδοξία, ήξερε ότι θα φύγει και ήθελε να προσφέρει χαμόγελα» είπε χαρακτηριστικά η Κική Μπούρχα.

Η βοήθεια που προσφέρει σήμερα ο σύλλογος είναι τεράστια, με κυριότερο αρωγό τους εθελοντές, τους ιδιώτες, τους χορηγούς. Δεν επιχορηγείται από το κράτος άλλωστε, αλλά από πολίτες και εταιρείες.

Λόγω της κρίσης, η άνοδος της βοήθειας που ζητείται από τα Κέντρα Στήριξης του συλλόγου άγγιξε το 52%. Το Χαμόγελο δέχεται καθημερινά κλήσεις για καταγγελίες στον αριθμό 1056, οι οποίες είναι χιλιάδες.

Οι εθελοντές είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι για την καλύτερη λειτουργία και μεγαλύτερη προσφορά του Χαμόγελου. Μας εξήγησε τη διαδικασία που χρειάζεται για να γίνει κάποιος εθελοντής, με ποια κριτήρια τον δέχονται και ποιες είναι οι προϋποθέσεις. Το πρωτεύον είναι η προστασία των παιδιών, επομένως δίνεται βάση στις προθέσεις και τα κίνητρα των ανθρώπων που δηλώνουν ενδιαφέρον για εθελοντισμό.

Επιπρόσθετα, μας εξήγησε τη διαδικασία που ακολουθείται μετά από μια καταγγελία, ποιες είναι οι κινήσεις που γίνονται, με ποιους φορείς έρχονται σε επαφή. Όλα πρέπει να γίνουν μετά από εισαγγελική παρέμβαση κι εντολή.

Στα επόμενα σχέδια του οργανισμού βρίσκεται ένα διαδικτυακό ραδιόφωνο, το YouSmile, με κέντρο τα παιδιά, γιατί καλό θα ήταν να μην απαντούμε αντ’ αυτών θεωρώντας πως ξέρουμε τι επιθυμούν, χωρίς να τα έχουμε ρωτήσει πρώτα. Αλλά και η web tv του Χαμόγελου που ετοιμάζεται.

Μας μετέδωσε την αισιοδοξία των ανθρώπων που δεν αφήνονται στην τύχη, αλλά προσφέρουν και μέσα από την προσφορά κερδίζουν ένα μοναδικό συναίσθημα ικανοποίησης και χαράς.

Στόχος του συλλόγου και των ανθρώπων του είναι να σπάσει ο κύκλος της βίας και εν πολλοίς το έχουν καταφέρει. Στα σπίτια φιλοξενίας μεγαλώνουν με αγάπη και έχοντας μια, όσο το δυνατόν, πιο φυσιολογική ζωή, παιδιά που είτε κακοποιήθηκαν είτε εγκαταλείφθηκαν από τους γονείς τους. Κι είναι παιδιά που κλείνουν τα τραύματα και προοδεύουν. Με κυριότερο στοιχείο πως μεγαλώνουν ως παιδιά και μάλιστα χωρίς οίκτο, γιατί θέλουν να μεγαλώσουν δυνατούς ανθρώπους που να κερδίζουν τη ζωή, όχι να περιμένουν να τους χαριστεί. Όπως ακριβώς κάθε άλλος άνθρωπος.

*Τα bazaars κι οι εκδηλώσεις του Χαμόγελου του Παιδιού βρίσκονται αναρτημένα στο www.hamogelo.gr.

Μπορείτε να ακούσετε ολόκληρη την ενδιαφέρουσα συζήτηση μας κάνοντας κλικ εδώ.

"Ορέστης-Ηλέκτρα 0-1"...Όταν νικητής είναι ο θεατής

Μέχρι να βρω κάποιον να με ακολουθήσει σ' αυτή την παράσταση είδα κι έπαθα, βλέπετε Σάββατο βράδυ οι περισσότεροι είχαν κανονίσει κάτι άλλο ή προέκυψε κάτι άλλο κι άλλοι εξ αρχής δεν πολυήθελαν. Ήταν όμως τυχερό να πάω. Πραγματικά τυχερό!
Μαζί με μια αγαπημένη φίλη παρακολουθήσαμε την προτελευταία παράσταση του "Ορέστης-Ηλέκτρα 0-1" σε σκηνοθεσία Κώστα Φιλίππογλου και πρωταγωνιστές την Κατερίνα Λούρα και τον Δημήτρη Κουρούμπαλη. Χώρος το Bios επί της Πειραιώς, ένα μικροσκοπικό θεατράκι που χωράει-δεν χωράει 35-40 άτομα, χωρίς σκηνικά, μόνο δύο καρέκλες.
Στην αρχή εμφανίζεται ο σκηνοθέτης, ο οποίος, μετά από μια αστεία εισαγωγή, παίρνει θέση πίσω από την κονσόλα (ούτε 3 μέτρα από το χώρο που θα μπορούσες να πεις και σκηνή) να ρυθμίζει ήχο και φωτισμό. Ήταν ακριβώς πίσω μου, τον άκουγα να γελάει, σαν να άκουγε τις ατάκες των ηθοποιών πρώτη φορά, να ψιθυρίζει-μονολογεί προς το τέλος να το μαζέψουν λίγο γιατί ξεπέρασε τα 60 λεπτά, να νιώθει το ρυθμό, αλλά και το βλέμμα των ηθοποιών να στρέφονται προς το μέρος του κάποιες φορές.
Τί ήταν όμως αυτή η παράσταση; Δεν ξέρω πώς ακριβώς να τη χαρακτηρίσω, ήταν κάτι πρωτότυπο που εντέχνως ισορροπούσε ανάμεσα στον αυτοσχεδιασμό, την τραγωδία και την κωμωδία. Ομολογώ πως ο Δημήτρης Κουρούμπαλης με εξέπληξε πολύ ευχάριστα, όσο για την Κατερίνα Λούρα που δεν την είχα ξαναδεί, την εκτίμησα και από εδώ και στο εξής θα την έχω υπόψιν.
Ο αυτοσαρκασμός, το παιχνίδι των ερωτήσεων μεταξύ τους που φαινόταν τόσο αυθόρμητος και σαν να γινόταν πρώτη φορά, κάτι σαν αυτοσχεδιασμός(μπορεί και να ήταν , ποιος ξέρει!), η εναλλαγή ρόλων, από τους εαυτούς τους που ετοιμάζουν μια τραγωδία στους ρόλους της Ηλέκτρας και του Ορέστη και στην ιστορία των ηρώων. Από τις προσωπικές τους ιστορίες σε μια παλιά και ευρέως γνωστή.

Η χημεία τους έδενε εκπληκτικά, το γέλιο διαδεχόταν το δάκρυ και το αντίστροφο κι η Κατερίνα Λούρα να κλαίει ξαφνικά, αληθινά, φυσικά, το πρόσωπό της γέμιζε δάκρυα που έμεναν μέχρι να στεγνώσουν από μόνα τους, ακόμη και σε κωμικά στιγμιότυπα, ή μέχρι να τα διαδεχτούν άλλα αργότερα.
Η κινησιολογία πρέπει να υπογραμμιστεί, ήταν πολύ ωραία και ιδιαίτερη, οι ηθοποιοί έκαναν δύσκολα πράγματα. Φανταστείτε ότι η κοπέλα σήκωσε στον ώμο της τον Δημήτρη Κουρούμπαλη -αφού εκείνος πρώτα είχε σκαρφαλώσει στον τοίχο!- και τον μετέφερε στο χώρο και λίγο αργότερα, εκείνος την έπιασε από το λαιμό και τη σήκωσε στον αέρα κάνοντας πως την πνίγει τόσο ώστε να έχει γίνει κατακόκκινη. Σε κάποιο σημείο μάλιστα, πρέπει να την πετάξει μακριά, κάτι που κάνει, με αποτέλεσμα -επειδή το κάνει με δύναμη- να τη ρωτήσει (στα πλαίσια αυτού του "αυτοσχεδιασμού") αν το έκανε με πολλή δύναμη, γιατί το έχει έγνοια κάθε φορά κι εκείνη να του απαντά ότι το έχει καταλάβει μετά από τόσο καιρό.

Εκφραστικοί, δραστήριοι, γεμάτοι ενέργεια και συναίσθημα, ισορροπία και αρμονία στον τρόπο που ερμήνευαν σε κάθε εναλλαγή, μπαίνοντας σε κλάσματα δευτερολέπτου σε κάτι διαφορετικό και πάλι απ' την αρχή.

Αξίζουν συγχαρητήρια στους δύο πρωταγωνιστές, στον σκηνοθέτη, αλλά και στην συνσκηνοθέτιδα και υπεύθυνη για την κίνηση των ηθοποιών, Φρόσω Κορρού.

Σε κάποια σημεία αυτή η εναλλαγή ίσως να μπερδεύει λίγο, αλλά η αίσθηση που σου αφήνει είναι ότι είδες κάτι πολύ καλοδουλεμένο, με πραγματική χαρά κι αγάπη για το αποτέλεσμα, με μεγάλη προσπάθεια για να βγαίνει τόσο φυσικά και αυθόρμητα με δύο μόνο ηθοποιούς επί περισσότερο από μία ώρα διαρκώς πάνω στη σκηνή, χωρίς να σε αφήσουν να κουραστείς ή να βαρεθείς λεπτό. Μια πολύ ωραία παράσταση.

*Στο θέατρο ανάμεσα στους θεατές βρίσκονταν ο Μηνάς Χατζησάββας, ο Άρης Σερβετάλης και 2-3 ακόμη γνωστοί ηθοποιοί. Και νομίζω, ναι-ναι, νομίζω πως είδα και την αγαπητή psycho-babble...ή μήπως έκανα λάθος;;;

Μεγάλες αλήθειες...

Γιατί πώς να το κάνουμε; Δεν ξέρεις το μυαλό μου, ούτε τί έχω μέσα σ' αυτό, όπως κι εγώ για σένα. Απόλαυσε, λοιπόν, την άγνοιά σου κι εγώ τη δική μου ακούγοντας τον Hugh Laurie να μας το τραγουδά με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο.
Καλό σαββατοκύριακο, αγαπητοί μου φίλοι!

                                         Hugh Laurie- You don't know my mind

Αυτοκτονώντας -ως κοινωνία- ασύστολα...

Αν ανάμεσα στους ανθρώπους υπήρχε ανθρωπιά (τί ειρωνεία!) μπορεί και να ήμασταν μια πολύ καλύτερη κοινωνία, χώρα, ένας πολύ καλύτερος κόσμος. Δυστυχώς, όμως καθημερινά παρατηρώ και διαπιστώνω μετά λύπης ότι είναι κι αυτό είδος προς εξαφάνιση.
Χθες ένας άνθρωπος έφυγε από τη ζωή παίρνοντας μια πολύ σκληρή απόφαση και κάνοντας μια τρομερή πράξη, αυτοκτόνησε. Στην πλατεία Συντάγματος, μπροστά από τη Βουλή. Άφησε ένα σημείωμα και μιλούσε για την εξαθλίωση στην οποία αρνείται να ζήσει. Κι "έφυγε".
Δεν θα κρίνω την πράξη, δεν έχω ούτε το δικαίωμα ούτε τα προσόντα να το κάνω. Θα πω ότι λυπάμαι βαθιά για τον άνθρωπο αυτό που πια δεν είναι ανάμεσά μας, για την οικογένειά του που θρηνεί και για ολόκληρη την κοινωνία που δεν μπορεί να δείξει ανθρωπιά και ψυχραιμία και το μόνο που επιδεικνύει είναι υστερία, μικροψυχία, ψυχρότητα, καιροσκοπισμό, βία και αναλγησία.
Μέσα σ' αυτά συμπεριλαμβάνονται όλες οι ομάδες, οι περαστικοί, οι αστυνομικοί, οι δημοσιογράφοι, οι συνδικαλιστές, οι βουλευτές, οι υπουργοί, οι τηλεθεατές, οι "επαναστάτες", οι μπαχαλάκηδες, οι αγανακτισμένοι, οι λεγόμενοι ειδικοί που βγαίνουν και κρίνουν ποια αίτια τον οδήγησαν στην αυτοκτονία και εκείνες οι εκπληκτικές έρευνες που μετρούν τη δυστυχία με ποσοστά αυτοκτονιών στις χώρες.
Λυπάμαι που θα το πω, αλλά οι άνθρωποι δεν είναι αριθμοί, δεν είναι ποσοστά, δεν είναι "δείγματα" σε επιστημονικές ή ακαδημαϊκές έρευνες. Οι άνθρωποι είναι σάρκα και οστά, ψυχή, καρδιά και μυαλό, μην το ξεχνάμε.
Έχουμε πάψει να εξελισσόμαστε ως είδος και επιστρέφουμε στο παρελθόν, Ή δεν έχει πιο πέρα ή κάποιοι δεν θέλουν άλλη πρόοδο. Μπορεί βέβαια τώρα που το σκέφτομαι, να πρέπει η ανθρωπότητα να κάνει κύκλους, σαν την Ιστορία της. Μήπως τελικά χάσαμε το στόχο; Αντί να προσπαθούμε να βελτιώσουμε τις συνθήκες ζωής όλων των ανθρώπων, είναι σαν μια μικρή μερίδα να αποφασίζει να βασανίζει -εξουσιάζοντας πάντα- τους άλλους, οι οποίοι είναι και ασύγκριτα περισσότεροι. Κι είναι τέτοια η αλλοτρίωση που μπροστά και σ' ένα τέτοιο γεγονός υπάρχουν "υπεύθυνοι" που συγκρίνουν τα ποσοστά αυτοκτονιών σε  άλλες χώρες...
Κι άλλοι που βγαίνουν να κάψουν. Όχι δεν μιλάω γι' αυτούς που βγήκαν ήρεμα να διαμαρτυρηθούν, αλλά γι' αυτούς τους τύπους που βάζουν φωτιές και καταστρέφουν υπό το λάβαρο μιας δικαιοσύνης και μιας δήθεν επανάστασης. Για όλους αυτούς που καθημερινά αναζητούν μια αφορμή να εκτονώσουν τον θυμό που δεν έχουν καν ψάξει να βρουν την αιτία του. Για όλους εκείνους που είμαι πεπεισμένη πως είναι οι ίδιοι που σε μια δημόσια υπηρεσία βρίζουν τους υπόλοιπους πολίτες και τους υπαλλήλους που δεν τους εξυπηρετούν, που παίρνουν τη σειρά του άλλου, που πετούν στο δρόμο το χαρτάκι ή το άδειο μπουκάλι, γιατί θεωρούν ανεπίτρεπτο να το κρατούν μέχρι να βρουν κάδο. Οι ίδιοι που φτύνουν στη μέση του δρόμου, γιατί έτσι, που περνούν με κόκκινο, που βάζουν τέρμα τη μουσική αδιαφορώντας για τους υπόλοιπους, που αφήνουν τα κατοικίδια τους να αφήνουν τα "δωράκια" τους όπου βρουν και σιχαίνονται να τα μαζέψουν με μια σακουλίτσα και να τα πετάξουν. Οι ίδιοι που θεωρούν ότι είναι ανώτεροι όλων, απλώς οι άλλοι δεν το έχουν καταλάβει. Εκείνοι που φωνάζουν στο διπλανό τραπέζι στην καφετέρια λες κι έχεις καμιά όρεξη να τους ακούς. Εκείνοι που μονίμως κρίνουν και θέλουν να επιβάλλουν την άποψή τους, χωρίς βεβαίως να ακούν την αντίθετη άποψη, αλλά που στην ζωή τους πιθανότατα κανείς δεν τους παίρνει σοβαρά και κανείς δεν τους λαμβάνει υπόψη. Εν ολίγοις, άνθρωποι με νοημοσύνη και πνευματική διαύγεια αντίστοιχη του πόσο καθαρά μπορεί να δει κάποιος με 12 βαθμούς μυωπίας χωρίς γυαλιά.
Δεν θα μιλήσω για τους αστυνομικούς που με ή χωρίς λόγο(και κυρίως χωρίς) αρχίζουν να "καταστέλλουν" τις περίφημες μάζες, κάτι που δεν γίνεται όταν θα έπρεπε. Μεγάλη ιστορία.
Γι' αυτό συνεχίζουμε να είμαστε στη μιζέρια που είμαστε και μπορεί να γίνουμε και πολύ χειρότερα -κάτι που απεύχομαι. Έχουμε πολύ βραχεία μνήμη και πολύ ευέξαπτο θυμικό, ένας καταστροφικός συνδυασμός, γιατί λείπει η αυτοκριτική και η επανόρθωση.
Αυτές τις μέρες έτυχε πολλάκις να προσέξω πόσο απολίτιστοι άνθρωποι είμαστε, στο θέατρο, στο μετρό, στο δρόμο, στα μαγαζιά, σε αμφιθέατρα και συνεδριακούς χώρους. Και λαός χωρίς πολιτισμό είναι λαός καταδικασμένος.
Δεν είναι απελπιστικό η χώρα που πριν τόσους αιώνες γέννησε πολιτισμό και μέχρι σήμερα αυτό πουλάει, να μην διαθέτει ούτε στάλα; Τουλάχιστον ως επί το πλείστον, γιατί ευτυχώς -καλέ μου Θεέ σ' ευχαριστώ!- υπάρχουν ακόμη φωτεινές εξαιρέσεις, αλλά είναι σπάνιες κι αυτές...
Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει... ή μήπως η Ελλάδα πότε πεθαίνει;
Μάλλον μαζί με την ανθρωπιά, τον πολιτισμό και τη λογική.

Την Παρασκευή 6 Απριλίου το Χαμόγελο του Παιδιού μοιράζει χαμόγελα στο Spam Radio!

Την Παρασκευή 6 Απριλίου το Spame Πακέτο θα χαμογελάσει διάπλατα!
Στο στούντιο του Spam Radio και στην εκπομπή Spame Πακέτο 4-6 το απόγευμα η Κλεοπάτρα Γκατζάνη και η Παναγιώτα Κοντοδήμα  φιλοξενούν την Κική Μπούρχα, κοινωνική λειτουργό και υπεύθυνη του τμήματος εθελοντισμού του «Χαμόγελου του Παιδιού».

Θα μιλήσουμε για  τον σύλλογο, πώς ξεκίνησε, πώς λειτουργεί, σε ποιους τομείς δραστηριοποιείται, ποιες είναι οι δράσεις του και ποια προγράμματα τρέχει, ποια η σχέση του με την πολιτεία και το κράτος, πώς μπορεί να γίνει κάποιος εθελοντής, με ποια κριτήρια, σε ποιους τομείς μπορεί να απασχοληθεί και τι σημαίνει αυτό πρακτικά. Ακόμη, θα αναφερθούμε στα bazaar και τις εκδηλώσεις του Χαμόγελου ενόψει Πάσχα, αλλά και σε μια πραγματικότητα που είναι σκληρή. Θα μιλήσουμε με αριθμούς για τα παιδιά. Για την παιδεία της ελληνικής οικογένειας ως γονεϊκή συμπεριφορά και την ευαισθητοποίηση της κοινωνίας.

Αυτή την Παρασκευή θα φιλοξενήσουμε και θα φροντίσουμε να διαφυλάξουμε το Χαμόγελο του Παιδιού, αλλά και το δικό μας…στην τελευταία εκπομπή πριν το Πάσχα.

Για οποιαδήποτε απορία και ερώτηση -όσον αφορά τον σύλλογο- πριν την εκπομπή στείλτε μας mail στη διεύθυνση: spamepaketo@yahoo.gr

Κατά τη διάρκεια της εκπομπής περιμένουμε τα mails σας στο: spamradio@yahoo.gr

Συντονιστείτε στο www.spamradio.gr αυτή την Παρασκευή 6 Απριλίου στις 4μμ.

"Ηθοποιός γίνεσαι όταν δεν μπορείς να ζήσεις αν δεν το κάνεις..."

Μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συζήτηση για το θέατρο, τον ίδιο, τη δουλειά του ηθοποιού, τα επόμενα σχέδιά του,  το τί πρέπει να διαθέτει κάποιος για να γίνει ηθοποιός και πολλά-πολλά ακόμη, κάναμε χθες με τον κ. Νίκο Αλεξίου στην εκπομπή Spame Πακέτο στο Spam Radio.
Μας είπε ότι έγινε ηθοποιός μάλλον με έναν μεταφυσικό τρόπο, χωρίς να το πολυσκεφτεί, γιατί για να κάνεις αυτή τη δουλειά πρέπει να μην μπορείς να ζήσεις αν δεν το κάνεις. Η μητέρα του δεν ήταν ιδιαιτέρως θετική στην προοπτική ο γιος της να γίνει ηθοποιός, αλλά με τις πρώτες πρεμιέρες άρχισε να το δέχεται με χαρά.
Στη δραματική σχολή πήγε όταν βρισκόταν στο δεύτερο έτος της Νομικής. Έχει μια σχεδόν "αυτιστική" συμπεριφορά πάνω στη σκηνή, μπαίνει στο ρόλο και γίνεται ένα μ' αυτόν, δεν υπάρχει το κοινό, δεν παίζει για αυτό, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το υποτιμά. Αντιθέτως, αν διαβάσει κριτικές θεατών και δει ότι αυτό που λέγεται έχει μια βάση και πιθανότατα ισχύει το σέβεται, το δέχεται και κάνει διορθωτικές κινήσεις. Όπως και με τις κριτικές θεατών για την παράσταση Ο χορός του θανάτου.
Πιστεύει πως δεν είναι απαραίτητο οι ηθοποιοί να έχουν πάρα πολύ καλή και φιλική σχέση μεταξύ τους για μια καλή συνεργασία και αποτέλεσμα. Αρκεί να μπορούν να συνεργαστούν σωστά επί σκηνής. Ωστόσο, του έχει συμβεί σε θεατρική δουλειά από την περίοδο των προβών ακόμη να δυσανασχετεί έως και να εκευρίζεται με σκηνοθέτη, όπως κι οι υπόλοιποι ηθοποιοί, αλλά παρέμεινε ως επαγγελματίας. Ακόμη τόνισε πως για το αποτέλεσμα των ηθοποιών στη σκηνή την απόλυτη ευθύνη φέρει ο σκηνοθέτης, καθώς εκείνος δίνει τις οδηγίες κι οι άλλοι απλώς τις εκτελούν. Ακολουθούν το όραμά του, κάτι που δεν λαμβάνεται υπόψιν στις κριτικές. Κατά το παρελθόν, έχει δεχτεί αυστηρές αρνητικές κριτικές γιατί έκανε ό,τι ακριβώς του ζήτησε ο σκηνοθέτης.
Δεν είναι ιδιαίτερα αισιόδοξος για την άμεση βελτίωση της κατάστασης που επικρατεί, αλλά υποστηρίζει ότι είχαμε φτάσει σε μια υπερβολή που μαθηματικά θα μας οδηγούσε εδώ. Είχαμε περισσότερα καταστήματα ρούχων απ' όσα μπορούσαν να επιβιώσουν στην ελληνική αγορά, όπως ακριβώς και θεατρικές σκηνές. Μάλιστα, ανέφερε ότι πρόσφατα μέτρησε ότι στην Αθήνα παίζονται αυτή την περίοδο 200 παραστάσεις.
Ολόκληρη τη συζήτηση μπορείτε να την ακούσετε πατώντας εδώ.

*Μέχρι και την 1η Απριλίου θα πρωταγωνιστεί στην παράσταση Ο χορός του θανάτου στο Θέατρο Άλμα, ενώ από τις 23 Απριλίου ξεκινά τις παραστάσεις του μονολόγου Κόλχαας στο θέατρο Τόπος Αλλού.