Η φόρτιση, η απογοήτευση, ο σκεπτικισμός που υπάρχει τον τελευταίο καιρό
και οι στιγμές που η αισιοδοξία δεν επαρκεί για να εξισορροπήσει την
βαριά ατμόσφαιρα κάνουν κείμενα αιώνων να μοιάζουν σαν να γράφτηκαν
χθες, σήμερα, τώρα και να γεννούν ολοκαίνουργια. Κι είναι λυπηρό να
συνειδητοποιείς πως σε κάθε εποχή οι άνθρωποι ζητούν επίμονα,
παθιασμένα, ακόμη κι απελπισμένα, τα ίδια πράγματα. Κι είναι ακόμη πιο
λυπηρό να συνειδητοποιείς πως ποτέ δεν κερδίζουν ολοκληρωτικά, ακόμη κι
όταν νικούν έχουν χάσει κάτι σημαντικό, ακόμη κι όταν νικούν, η Ιστορία
θα θέσει εκ νέου το κεκτημένο ως διακύβευμα. Αυτές ήταν οι σκέψεις που
γεννήθηκαν παρακολουθώντας την παράσταση Ο Δον Κιχώτης των Φαναριών: Μεταμορφώσεις του περιπλανώμενου από τον Θερβάντες στον Γκεβάρα, σε κείμενα και σκηνοθεσία του Γιάγκου Ανδρέαδη.
Ο Σάντσο μέσα στην αθωότητα και την αφέλειά του κάνει το σφάλμα να ζητά
δικαιοσύνη και προάσπιση των φτωχών κι αδύναμων, μα κανείς δυνατός δεν
θα του επιτρέψει να το πραγματοποιήσει. Ο Δον Κιχώτης μαθαίνει, έστω κι
αργά, πως όσα ονειρευόταν δεν ανήκαν παρά στη σφαίρα της φαντασίας, μα
πώς να αντέξεις να είσαι μέρος ενός κόσμου ξένου; Ο Τσε παλεύει
ελπίζοντας, ή μάλλον πιστεύοντας ακράδαντα, πως ο κόσμος θ' αλλάξει κι
από μια χούφτα ανθρώπους, για να μάθει με τον σκληρότερο τρόπο πως ακόμη
κι οι δίκαιες νίκες τιμωρούνται, καταδικάζονται να λερωθούν από την
ανάγκη επιβολής εξουσίας των άλλων, από την παράνοια της απολυταρχίας,
από το αίμα των πολεμιστών της... Γιατί πώς ν' αλλάξεις τον τρόπο
που γυρίζει η Γη, όταν το μόνο που σου επιτρέπουν να κινήσεις -κι αυτό
με φειδώ- είναι τα πτερύγια ενός ανεμόμυλου; Αξίζει να τη δείτε. Απόψε είναι η τελευταία πράσταση στο Τριανόν (Κοδριγκτώνος 21 και Πατησίων 101).
Ο Σάκης ό,τι ζημιά αποσοβήθηκε τότε με τη συναυλία στην Πράσινη γραμμή, την επανέφερε πολλαπλασιασμένη δεκάκις, με το βίντεο της περασμένης εβδομάδας στο οποίο υποστήριζε ενθέρμως και με δραματικό τόνο την επιλογή του "Ναι" στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου.
Όχι για την επιλογή της ψήφου του, αυτό δεν έχει κανείς δικαίωμα να το κρίνει (και δεν μας αφορά, όπως ακριβώς δεν μας απασχόλησε και καλλιτεχνικά το ότι τραγούδησε προ δύο μηνών το "Άξιον εστί" από τη στιγμή που ήταν επιλογή του Μίκη Θεοδωράκη), αλλά για το ότι μπήκε στη διαδικασία για δικούς του -και όχι μόνο- λόγους να κάνει ένα βίντεο προσπαθώντας από τη μία να πείσει προς μία κατεύθυνση και από την άλλη, ότι είναι στην ίδια δεινή θέση με τον μέσο πολίτη της χώρας.
Ενώ προφανώς και δεν είναι. Δεν έχει ούτε τα ίδια εισοδήματα, περιουσιακά στοιχεία, ούτε τα ίδια οικονομικά προβλήματα, που για την πλειονότητα είναι ζήτημα επιβίωσης και βεβαίως, ούτε το ίδιο βιοτικό επίπεδο. Καλό θα ήταν λοιπόν, όλα αυτά να τα έχει σκεφτεί επισταμένως πριν προβεί στη δημιουργία ενός τέτοιου βίντεο που τον εκθέτει ανεπανόρθωτα και δίνει αφορμή για διαφόρων ειδών επικριτικά σχόλια -και όχι άδικα.
Η προσωπική του ιστορία, καθώς φαίνεται, δεν του έμαθε ότι η πολιτική δεν είναι το δυνατό του σημείο, ακόμη κι αν οι "φίλοι" του έχουν άμεση εμπλοκή στο πολιτικό σύστημα της χώρας, καθώς οι μεγάλοι επιχειρηματίες/εφοπλιστές κλπ πάντα εμπλέκονται με τον έναν ή άλλο τρόπο στο πολιτικό γίγνεσθαι.
Τώρα, δυστυχώς για τον ίδιο, δεν έχει τον Ηλία Ψινάκη μάνατζερ για να σώσει ό,τι μπορεί από την εικόνα του.
Κρίμα για τον -κατά τα λοιπά, χάρμα οφθαλμών- Σάκη.
Να, ένα επίκαιρο τραγούδι του προ ετών, τον τίτλο του οποίου θα θέλει να κάνει πράξη σ' εμάς, αλλά δεν γίνεται.
Σε δύο ημέρες θα έχουμε το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος,
όποιο κι αν είναι αυτό. Σε δύο ημέρες όλη αυτή η ένταση θα κορυφωθεί. Τότε, θα
πρέπει να αφήσουμε τη σιωπή να καθαρίσει όλη τη βουή, να απολυμάνει τα αφτιά
μας από την ηχορύπανση του παραλογισμού και της πόλωσης. Όποιο κι αν είναι το
αποτέλεσμα.
Γιατί από τη Δευτέρα θα ζούμε και πάλι μαζί σ’ αυτή τη χώρα
και θα ‘ναι πιο δύσκολα απ’ όσα ζούμε σήμερα -όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα.
Ο Σεφέρης στην ομιλία του παραλαμβάνοντας το Νόμπελ, το
1963, είχε πει το πιο ουσιαστικό πράγμα που έχει λεχθεί στην ανθρώπινη Ιστορία:
«Σ’ αυτό τον κόσμο, που ολοένα στενεύει, καθένας μας χρειάζεται όλους τους
άλλους.Πρέπει ν’ αναζητήσουμε τον άνθρωπο, όπου και να βρίσκεται».
Τη Δευτέρα, λοιπόν, θα είμαι εδώ για να σου απλώσω
το χέρι και θέλω να το κάνεις κι εσύ. Όχι, δεν θα το κάνω για σένα, ούτε εσύ
για μένα. Θα το κάνω πρωτίστως για τον εαυτό μου. Γι’ αυτό θέλω να το κάνεις κι
εσύ. Γιατί όσο κι αν δεν το πιστεύεις μέσα στην ένταση, την πόλωση, τις
πληροφορίες που σε βομβαρδίζουν τόσες μέρες, με χρειάζεσαι, όπως κι εγώ
χρειάζομαι εσένα. Θα ζήσουμε δυσκολότερα απ’ ό, τι έχουμε ζήσει οι άνθρωποι της
γενιάς μου (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι σε βάθος χρόνου δεν θα οδηγηθούμε σε καλύτερες μέρες) και με φοβίζει, όσο φοβίζει κι εσένα. Αισθάνομαι ότι δεν μας αξίζει
αυτό που ζούμε επτά χρόνια τώρα και με κάνει να αγανακτώ, όσο κι εσένα. Μόνο
που σέβομαι τον φόβο σου, σέβομαι την αγανάκτησή σου, ακόμη κι αν διαφωνώ με
κάποιο από αυτά ή την έκφρασή τους. Μα περισσότερο σέβομαι εσένα, πίσω από κάθε
φόβο και κάθε αγανάκτηση, γιατί όταν όλα αυτά καταλαγιάσουν θα μείνεις μόνο εσύ,
ένας άνθρωπος σαν κι εμένα, και θα σου απλώσω το χέρι για να μη νιώσεις μόνος
μέσα στον νέο κόσμο που θα δεις -γιατί με ένα «ναι» ή μ’ ένα «όχι», ο κόσμος
μας θα αλλάξει άρδην. Θα τον δούμε μαζί.
Όποιον απειλεί, λοιδορεί και επιτίθεται χυδαία και
φανατισμένα ή ασχολείται αυτιστικά και με κραυγές μόνο με τα μεγαλοσυμφέροντά του έναντι μιας ολόκληρης κοινωνίας, δεν δύναμαι να σεβαστώ, γιατί ξεχνά την ανθρώπινη ιδιότητα που όλοι
φέρουμε. Όπως και όλους τους "συναδέλφους" μου δημοσιογράφους που μπροστά στα συμφέροντα του καναλάρχη ή εκδότη τους καταπατούν την αλήθεια σαν σκουπίδι.
Μα σου υπόσχομαι πως αν καταφέρεις να διατηρήσεις
την ψυχραιμία σου, να δείξεις σεβασμό απέναντι στη διαφορετική άποψη, να δεις
τα πράγματα σφαιρικά, χωρίς διθυράμβους ή αναθέματα, θα έχεις βγει κερδισμένος.
Περισσότερο απ’ όσο θα σου πει με αριθμούς μια τράπεζα ή το ΔΝΤ.
Η εθνική μας Ιστορία έχει αποδείξει πως ο διχασμός
είναι περασμένος στο DNA
μας, αλλά αυτή τη φορά δεν έχουμε δικαιολογία. Δεν μπορούμε να πούμε «δεν
ήξερα», γιατί ξέρουμε τι σημαίνει αυτό. Το αύριο δεν ξέρουμε τί θα φέρει
στην οικονομική μας ζωή μόνο, γιατί στην κοινωνική εμείς θα το επιλέξουμε.
Ο πατέρας μου γεννήθηκε στο τέλος του Εμφυλίου,
μεγαλώνοντας είχε ζωντανές μνήμες από τις πληγές που άφησε πίσω του. Τα
τραύματα στις ψυχές και τις σχέσεις των ανθρώπων. Σε μια συζήτηση νωρίτερα τον
άκουσα πολύ αγχωμένο και τον ρώτησα αν μεταξύ αυτών που έχει ζήσει μεγαλώνοντας
και αυτής της επταετίας της κρίσης φοβάται κάτι περισσότερο. Με ξάφνιασε όταν
μου είπε ότι αυτή η επταετία τον τρομάζει. Του είπα, λοιπόν, πως έχοντας ζήσει
τόσο δύσκολα παιδικά χρόνια, με φτώχεια πραγματική, σοβαρή, με δυσκολίες
επιβίωσης, με πολιτικές διώξεις, με μια δικτατορία στη συνέχεια, το να τον
φοβίζει αυτό μου φαίνεται παράλογο. Εγώ και οι άνθρωποι της γενιάς μου, που
χάρις στους γονείς μας ζήσαμε μια παιδική ηλικία πραγματικά καλή, όχι πλούσια,
αλλά χωρίς στερήσεις, ανήκαμε στη μεσαία τάξη, αυτή που πια δεν υπάρχει. Εμείς,
λοιπόν, θα μπορούσαμε να πούμε πως δικαιούμαστε να φοβόμαστε τα χειρότερα, γιατί εκεί που θα ξεκινούσε η
ζωή μας, μπήκε στον πάγο και επλήγη από την ύφεση, αλλά δεν πρέπει να μας
υποκινεί ο φόβος.
Και τότε μου ανέφερε πόσο τoν ανησυχούν όσα λέγονται στην τηλεόραση και
ότι τον τρομάζει ότι οι περισσότεροι γεμίζουν τις πλατείες για το «ναι». Το
μόνο που του πρότεινα είναι να ακούει, να βλέπει, αλλά να μην τα κουβαλάει μέσα
του άκριτα, σαν την απόλυτη αλήθεια. Αυτή, άλλωστε, δεν θα την μάθουμε ποτέ,
μόνο πτυχές της. Τα κανάλια, άλλωστε, έχουν συμφέροντα, που σε μεγάλο βαθμό καλούνται
να εξυπηρετήσουν, είναι γνωστό. Δεν είναι πρωτόφαντο.
Δεν θέλω να μας βλέπω φοβισμένους, ούτε διαρκώς
θυμωμένους, έτοιμους για καβγά και ανθρωποφαγία. Θα πω, λοιπόν, και σ’ εσένα,
αυτό που είπα στον μπαμπά μου: την Κυριακή δεν θέλω να είσαι φοβισμένος, αλλά
δεν θέλω να γίνεις ήρωας, δεν μας χρειάζονται ήρωες, άνθρωποι ψύχραιμοι,
συνειδητοποιημένοι, με λογική και συναίσθηση της πραγματικότητας μάς
χρειάζονται, όχι "εύφλεκτοι" και φανατισμένοι προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση. Θέλω να μην φοβάσαι και να μην βλέπεις τον εαυτό σου σαν σωτήρα. Θέλω να είσαι υπεύθυνος πολίτης. Να μη φοβάσαι την ευθύνη που σου αναλογεί.
Τη Δευτέρα 9/3, η εκπομπή Culturίστριες ήταν αφιερωμένη στις
γυναίκες. Την πρώτη ώρα φιλοξενήσαμε δύο υπέροχες γυναίκες και καλλιτέχνιδες,
την Γιούλα Μπούνταλη που υπογράφει τα κείμενα και τη σκηνοθεσία, και την
Ευγενία Δελιαλή, που αυτή τη φορά είχε τον ρόλο της βοηθού σκηνοθέτη στην
παράσταση "Χορός Ξανά" που ανεβαίνει κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο Bios.
Μας μίλησαν για την αγάπη τους για το χορό, τη γνωριμία με
τις έξι πρώην χορεύτριες που συμμετέχουν στην παράσταση, τα όρια που επί της
ουσίας δεν υπάρχουν στη σχέση τους με την τέχνη, αλλά και τις γυναίκες που
αποτέλεσαν πρότυπα για εκείνες.
Τη δεύτερη ώρα, μιλήσαμε για γυναίκες που άφησαν το σημάδι τους στην
καλλιτεχνική ιστορία διεθνώς με την αντισυμβατική ζωή και στάση τους, με το
ταλέντο, την επιμονή και το θάρρος των επιλογών, αλλά και την ανάληψη της
ευθύνης των λαθών τους: Σοφία Βέμπο, Άλκη Ζέη, Ingrid Bergman και Billie
Holiday.
Μπορείτε να απολαύστε το αφιέρωμά μας στις γυναίκες εδώ.
Τη Δευτέρα 9/3, την
επομένη της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας, στις 6μμ, υποδεχόμαστε δύο γυναίκες με πολλούς ρόλους -ηθοποιοί,
χορεύτριες, σκηνοθέτιδες- που ισορροπούν με χάρη και δεξιοτεχνία στις πουέντ
και τα όνειρά τους.
Η Γιούλα Μπούνταλη
συνέλαβε την ιδέα, έγραψε το κείμενο και σκηνοθετεί έξι πρώην χορεύτριες στην
περφόρμανς «Χορός Ξανά» που
παρουσιάζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο Bios και η Ευγενία Δελιαλή
είναι η βοηθός σκηνοθέτη της παράστασης, οι οποίες θα μας μιλήσουν γι’ αυτή την
ιδιαίτερη δουλειά.
«Ο Χορός Ξανά είναι ένα ιμπρεσιονιστικό
ντοκιμαντέρ για την τέχνη του χορού που βυθίζεται στο σώμα και συνεχίζει να το ορίζει ακόμα
και όταν αυτό σταματήσει να χορεύει και θέλει να μείνει ακίνητο από την
κούραση, την ανεργία, την ακηδία, τους τραυματισμούς, τον έρωτα, τη μητρότητα,
την ηλικία. Είναι μια παράσταση για κάθε όνειρο που είχες από παιδί και κανένας
δεν πίστευε ότι θα κρατήσει μια ζωή».
Οι Culturίστριες αγαπούν τις γυναίκες,
όχι μόνο γιατί είναι και οι ίδιες, αλλά γιατί η γυναίκα είναι ένα αξιοθαύμαστο
πλάσμα. Καταφέρνει να ισορροπεί σε εκ διαμέτρου αντίθετους ρόλους, ανταποκρίνεται
με θαυμαστό τρόπο στις προσδοκίες που έχει εκείνη, αλλά και οι άλλοι από αυτήν
και τέλος, διαψεύδει τις Κασσάνδρες σε έναν ανδροκρατούμενο κόσμο που έχει
συνηθίσει να τρέφεται από αυτές.
Για τις γυναίκες, λοιπόν, θα μιλήσουμε αυτή τη Δευτέρα.
Σήμερα γιορτάζουμε, για την ακρίβεια σήμερα οι γυναίκες τιμούν τις άλλες
γυναίκες για τους αγώνες και τις προσπάθειες που κατέβαλλαν, ώστε να
απολαμβάνουμε κάποια -δεδομένα πλέον- κεκτημένα. Και θυμόμαστε ότι
-δυστυχώς- είναι ένας διαρκής αγώνας, μια συνεχής μάχη σ' έναν κόσμο που
στο μεγαλύτερο μέρος του αντιμετωπίζει τη γυναίκα σαν άνθρωπο δεύτερης
κατηγορίας (στην καλύτερη περίπτωση) ή απλώς, άψυχο αντικείμενο. Χρόνια μας πολλά λοιπόν, ελεύθερα, δημιουργικά, με σεβασμό, αξιοπρέπεια, δικαιώματα, άπλετο χώρο και βαθιές ανάσες ελευθερίας!
Να χαμογελάμε περισσότερο, να διεκδικούμε με λιγότερη συστολή και περισσότερο πάθος ό,τι αξίζουμε, να μην φοβόμαστε ούτε λίγο, να ζούμε σ' έναν κόσμο -και γι' αυτό να τον φτιάξουμε εμείς- που θα μας χωρά χωρίς προσθαφαιρέσεις, καλούπια, δάχτυλα προτεταμένα να ψέξουν, να στηλιτεύσουν, να κατηγορήσουν, να φοβίσουν, να ενοχοποιήσουν, να τιμωρήσουν. Σ' έναν κόσμο που η γυναίκα είναι ένας άνθρωπος με όλα όσα δικαιούται κάθε άνθρωπος, τίποτε λιγότερο, τίποτε περισσότερο.
Το δικαιούμαστε, το αξίζουμε, δεν χρειάζεται καν να το κερδίσουμε, είναι κερδισμένο, γιατί είμαστε άνθρωποι!
Το
2014 που φεύγει σε λίγες ώρες, είχε πολλά καλά και πολλά πράγματα που
προκάλεσαν φθορά. Τα θετικά δεν μηδενίζουν τα αρνητικά, αλλά και τα
δύσκολα δεν μειώνουν την αξία των ωραίων που συνέβησαν αυτή τη χρονιά.
Όπως κάθε χρόνο, όμως, θα ήθελα τα καλά να υπερτερούν κατά κράτος.
Αυτή τη χρονιά, άνθρωποι βρήκαν τον έρωτα που περίμεναν από εκεί που δεν
το περίμεναν(ο καλύτερος τρόπος δηλαδή), άλλοι αποφάσισαν ότι αυτός που
είχαν δεν τους αρκούσε και είχαν τη γενναιότητα να τον αποχαιρετήσουν,
κάποιοι υποδέχτηκαν στη ζωή τους τα υπέροχα, ολόγλυκα και πανέμορφα μωρά
που επιθυμούσαν κι άλλοι επισφράγισαν την ευτυχία τους, που βρήκαν την
αγάπη που ζητούσαν ή έχουν βρει εδώ και χρόνια, με ένα γάμο και
χαρήκαμε/συγκινηθήκαμε μαζί τους. Κάποιοι συνέχισαν και φέτος να
μοιράζονται τη ζωή τους και να σχεδιάζουν το μέλλον ή απλώς, να
περιμένουν να τους εκπλήξει.
Κάποιοι είδαν τα όνειρά τους να
εκπληρώνονται κι άλλοι να ματαιώνονται, προσπάθησαν πολύ επί ματαίω ή
δικαιώθηκαν, αλλά όλοι κέρδισαν τη γνώση του σε τί αξίζει να επενδύεις,
πόσο και πώς.
Άνθρωποι με ταλέντο και ικανότητες "ανακαλύφθηκαν"
από άλλους (κατά πλειοψηφία, με λιγότερες ικανότητες και ταλέντο και
υπερεκτιμημένη κριτική δεινότητα) που χρόνια τους αγνοούσαν, αλλά και
πάλι, όχι στο βαθμό που τους αναλογεί. Οι πρώτοι, όμως, προσπάθησαν να
κάνουν εν μέσω αντιξοοτήτων το όνειρό τους πραγματικότητα κι έγινε, έστω
κι εν μέρει.
Είχαμε ταξίδια που δεν έγιναν κι άλλα που ανέλπιστα
προέκυψαν και μαζί τους μεγάλοι έρωτες με μέρη του κόσμου(σουρεαλιστικό,
αλλά συμβαίνει), συναντήσεις και γνωριμίες με ανθρώπους από χώρες που
ούτε μπορούσαμε να φανταστούμε, που μάς γέμισαν χαρά, συγκίνηση,
εμπειρίες και πρόσθεσαν νέους προορισμούς ανά τον κόσμο. (Εντάξει, δεν
θα μείνω στις εκνευριστικές περιπτώσεις που ήταν ήσσονος σημασίας.)
Γνωρίσαμε νέους, ενδιαφέροντες ανθρώπους, κάναμε καινούργιους φίλους,
συνεχίσαμε ν' αγαπάμε τους σταθερούς(και προσωπικά, πολύ χάρηκα που
παραμένουν), θέσαμε νέο πλαίσιο, νέα κριτήρια, νέα όρια, συμμορφώσαμε
αυτούς που έπρεπε(συνεργάτες-γνωστούς-φίλους-συγγενείς κι ετοιμάζουμε
σχέδιο συμμόρφωσης για όσους δεν το κατάλαβαν με την πρώτη),
αποχαιρετήσαμε τους ταξιδιώτες μας, αλλά δεν πάψαμε να τους αγαπάμε και
να τους σκεφτόμαστε κι ας μας χωρίζουν βουνά, θάλασσες μέχρι και
ήπειροι, αλλά και εκείνους με τους οποίους έπρεπε απλώς να χωριστούν οι
δρόμοι μας.
Συνολικά, μάθαμε ότι η ανθρώπινη ζωή θυσιάζεται στο βωμό
των πολιτικών, οικονομικών, προσωπικών συμφερόντων, λες και δεν αξίζει
τίποτε. Μάθαμε ότι ζούμε ανάμεσα σε ανθρώπους γεμάτους μίσος, χωρίς
ανθρωπιά ή καλοσύνη, έτοιμους να επιτεθούν, να προσβάλλουν, να
βιαιοπραγήσουν, ακόμη και να σκοτώσουν, γιατί διαφωνούν, επικρίνουν, δεν
ανέχονται. Τί ακριβώς δεν ανέχονται εξαρτάται από την κάθε μεμονωμένη
περίπτωση, υπάρχει και στην παράνοια ελαστικότητα!
Στον αντίποδα,
μάθαμε ότι υπάρχουν φωτεινές εξαιρέσεις. Άνθρωποι και ομάδες, που
προσπαθούν για το καλύτερο. Βοηθούν τους συνανθρώπους τους, νοιάζονται,
στηρίζουν, ενημερώνουν, αποδέχονται και βήμα-βήμα δημιουργούν μια δίοδο
για να γίνει κάποτε ο κόσμος λίγο καλύτερος, έτσι όπως θα έπρεπε.
Ονειρεύονται, σχεδιάζουν εκ του μηδενός και δημιουργούν πανέμορφα
πράγματα από οργανώσεις, δράσεις και επιχειρήσεις μέχρι παραστάσεις και
ολόκληρα φεστιβάλ.
Και λάμπουν!
Για το 2015 λοιπόν, θα ήθελα να κρατήσουμε τη γνώση που κερδίσαμε, τους
ορίζοντες που ανοίξαμε, να έχουμε υγεία, περισσότερο χρόνο για τους
αγαπημένους μας ανθρώπους, νέες ευχάριστες εκπλήξεις, νέους
ορίζοντες χωρίς φόβο για το καινούργιο, απέραντη αγάπη, χαρά και
ευτυχία, να διανθίσουμε τα καλά, να μηδενίσουμε τα δύσκολα, κρατώντας,
όμως, την πολύτιμη γνώση που μας άφησαν. Να έχουμε μια πραγματικά πολύ
καλή χρονιά, καλύτερη από την περασμένη.
Υ.Γ. Κι επειδή κατά το κινέζικο ημερολόγιο είναι η χρονιά του προβάτου, φέτος ας μην είμαστε πρόβατα, αλλά ούτε και λύκοι.
