Τετάρτη 17 Μαρτίου 2010

Έεεελα, δεν το πιστεύω!

Η γνωστή ξανθιά πορνο-πρωταγωνίστρια σε συνέντευξη -πού οδεύει η δουλίτσα μας;- στην καστανή Τατιάνα Στεφανίδου παραδέχτηκε ότι το περιεχόμενο του dvd που κυκλοφόρησε ήταν επαγγελματική δουλειά για την οποία προπληρώθηκε. Πως να διαχειριστώ αυτή την "αναπάντεχη" πληροφορία; Μας είπε ψέματα αυτό το κορίτσι; Μας εμπαίζει εδώ και 15 μέρες; Όχι, δεν το πιστεύω, δεν είναι δυνατόν! Δεν θα το έκανε ποτέ αυτό.
Οκ, κάναμε πλάκα, αλλά σας προτρέπω και σας θερμοπαρακαλώ: ελάτε να μετρήσουμε μαζί πόσα εγκεφαλικά κύτταρα μάς έκαψαν και πόσα διασώθηκαν από αυτό το ολοκαύτωμα. Πολύ φοβάμαι ότι ο αριθμός των εγκεφαλικών μου κυττάρων μειώνεται δραματικά με όλα όσα συμβαίνουν και ανησυχώ. Σοβαρά.
Για να συνειδητοποιήσουμε τί έχει συμβεί, σας παραθέτω τα γεγονότα. Η γνωστή πορνο-ξανθιά, αφού γύρισε την αισθησιακή -κομψός χαρακτηρισμός- ταινία με τον διεθνούς φήμης Γάλλο πορνοστάρ Ίαν Σκοτ, έβγαινε σε παράθυρα συντετριμμένη (μετά την κυκλοφορία) δηλώνοντας πως ήταν μια προσωπική της στιγμή, η οποία αποτελεί προϊόν υποκλοπής και νιώθει ντροπή. Μετά από αυτά, ανακοίνωσε το γάμο της με επιχειρηματία, βγήκε σε εκπομπή στο tv Μακεδονία, επίσης συντετριμμένη, όπου, για κακή της τύχη, κρυφή κάμερα κατέγραφε τις αντιδράσεις της μετά τη συνέντευξη:"Βγήκα όμορφη; Έπρεπε να κλάψω, ε;"κλπ, ζήτησε να αναλάβει την υπόθεσή της ο Α. Κούγιας - ω, Θέε μου, Θε μου!- και αφού το ΣΔΟΕ έκανε φύλλο και φτερό τα οικονομικά της, αλλά και της εταιρείας παραγωγής, βγήκε στην εκπομπή της Τ. Στεφανίδου να πει την αλήθεια, να απολογηθεί και να μας ζητήσει συγνώμη για τα ψέμματα, γιατί δεν θέλει να μας κοροϊδεύει. Τί ακούμε ρε παιδιά και δεν πέφτουν τα υπέροχα ροζ αυτάκια μας;!
Να πεις εκείνη την ώρα, βάλε ό,τι έχεις από εγκέφαλο να δουλέψει, καλή μου- πού τί να έχει, είναι που 'ναι καμμένο, βάλε και τόσο ντεκαπάζ, πολύ θέλει; Διότι, αν δεν μου το έλεγε, εγώ κι εσείς θα πιστεύαμε ότι την εξαπάτησαν πρώτον, και δεύτερον, είναι κι αυτό που ξυπνάμε και κοιμόμαστε με την έννοια της, που έχει συνδεθεί άρρηκτα η ζωή μας με εκείνη, που έχω έναν καημό τί κάνει η Τζ., κοιμάται, ξυπνάει, "καλοπερνάει"(στη θέση του -α- μπορείτε να βάλετε όποιο φωνήεν σας αρέσει), μου λέει αλήθεια, ψέματα, έχει δουλειά, έχει σύντροφο, την αγαπάνε, της φέρονται όπως της αξίζει και πολλά τέτοια φιλοσοφικού περιεχομένου ερωτήματα που με ταλανίζουν κατά τη διάρκεια της μέρας. Φαντάζομαι κι εσάς. Επομένως, ήταν επιβεβλημένη η ανάγκη να βγει μπροστά στον ελληνικό λαό, να απολογηθεί, να ζητήσει ταπεινά συγνώμη, να αποκαταστήσει την αλήθεια και να δηλώσει πως δεν θέλει να αποτελεί πρότυπο για τα νέα παιδιά. Όχι, μην μας το κάνεις αυτό, ξανθιά μου πορνοκριθάρ'. Αν εσύ δεν αποτελείς, δεν είσαι, ΤΟ πρότυπο, ποιός είναι; Κανείς, έρχομαι να απαντήσω. Σήμερα, η Ελλάδα, όλοι εμείς οι κοινοί θνητοί δεχθήκαμε ένα γιγάντιο πλήγμα. Μείναμε χωρίς πρότυπο. Κλάψτε μαζί μου. Μπορείτε, μην συγκρατείτε άλλο τα καυτά σας δάκρυα που θέλουν να χαρακώσουν κυλώντας τα αλαβάστρινα μάγουλά σας.
Ξαφνικά, μια κοπέλα, που στα 24 είναι λες και έβγαλε μια ζωή στο πεζοδρόμιο, νομίζει ότι είναι κάτι τρομερά σημαντικό, ασχολούνται μαζί της όλα τα κανάλια κι οι εκπομπές, που είτε την αντιμετωπίζουν όπως της αξίζει είτε σοβαρά, συμβάλλουν σ' αυτή της την πεποίθηση. Κι εγώ το κάνω αυτή τη στιγμή, αλλά δεν θα της κάνω τη χάρη να βάλω και το όνομα, ώστε ψάχνοντας πόσοι ασχολήθηκαν μαζί της να προσθέσω άλλον έναν αριθμό και ένα τεράστιο στήριγμα στο υπερεγώ της. Ένα πρωί θα ξυπνήσει και η όποια ομορφιά -που μόνη της καταστρέφει- θα έχει εξαφανιστεί, δεν θα "πουλάει" -ό,τι κι αν σημαίνει αυτό- με αποτέλεσμα να μείνει μόνη, για τους άλλους είναι ακόμη ένα προϊόν και στα προϊόντα πάντα βγαίνει ένα καλύτερο, νεότερο και βελτιωμένο. Τότε, όταν για όσους τη θυμούνται θα είναι ανέκδοτο, μπορεί να έχει κάνει οικονομίες από τα υπέρογκα ποσά που έχει ως απολαβές τώρα, ώστε να μην έχει πρόβλημα διαβίωσης, αλλά δεν θα έχει κάτι πολύ σημαντικό. Αξιοπρέπεια. Αξιοπρέπεια και σεβασμό. Δεν είναι νεανική επιπολαιότητα η όλη της συμπεριφορά, είναι έλλειψη αξιοπρέπειας και αυτοσεβασμού. Η ελευθερία δεν ταυτίζεται με την ελευθεριότητα, όπως ο κεραυνός με την αστραπή. Ο ήχος μπορεί να αργεί, αλλά σε κάνει να σείεσαι και να φοβάσαι, η λάμψη έρχεται γρήγορα, μοιάζει εντυπωσιακή, αλλά σε καίει επίσης γρήγορα. Ανάλογα με το πώς αποφασίζεις να ζήσεις και το πού δίνεις βάρος, πρέπει να είσαι προετοιμασμένος να δεχθείς τα αποτελέσματα ή τις συνέπειες.
Ο φόβος, άλλωστε, φυλάει τα έρμα, γιατί αν φύγεις απ' το κοπάδι ή θα σε φάνε οι λύκοι ή θα πρέπει να γίνεις εσύ τσακάλι. Το θέμα είναι...Μπορείς και θα το κάνεις;
Το πρόβλημά μας δεν είναι καμιά και κανένας που αποφάσισε να εξευτελίσει τον εαυτό του και τη ζωή του. Πρόβλημα είναι να νομίζει εκείνος-η ότι συμβαίνει κάτι τέτοιο, ότι μας αφορά κι έχει σημασία για μας. Γιατί πολύ απλά, δεν έχει. Το βασικότερο, όλη μέρα τα μέσα προβάλλουν αυτούς τους ανθρώπους για τους οποίους δεν δίνει δεκάρα κανείς. Ε, εντάξει 19,90 ευρώ τα έδωσαν κάποιες χιλιάδες για να δουν, λίγο από χαβαλέ, λίγο από την περιέργεια που είναι στη φύση του ανθρώπου, λίγο γιατί κι οι λάτρεις του πορνό ουκ ολίγοι είναι, να το το ξεπούλημα. Αλλά αυτά υπάρχουν για να γελάμε, να κουτσομπολεύουμε και να ξεχνάμε την πίκρα μας με τον ΟΟΣΑ που πιέζει για μείωση του βασικού μισθού και το πώς θα πληρώσουμε τους λογαριασμούς, τα έξοδα που τρέχουν, το σούπερ μάρκετ, τις δόσεις των δανείων, τα ενοίκια, πώς θα ζήσουμε εν ολίγοις, που και τη ζωή ξεφτίλα την έκαναν, πολλοί, γνωστοί, διάφοροι. Λίγο την κατάθλιψη πάμε να γλιτώσουμε και πέφτουμε πάνω στην πετριά του άλλου.
Καθόμαστε μπροστά σε μια οθόνη τηλεόρασης να ακούσουμε τη δημόσια απολογία και συγνώμη μιας ξανθιάς κοπέλας, που θεωρεί υποχρέωση για τις δημόσιες σχέσεις της να το κάνει, την ώρα που ακόμη κι ο πρωθυπουργός κάνει ασύστολα απάνθρωπες περικοπές κι όχι μόνο δεν μας ζητάει συγνώμη, αλλά σε λίγο θα του λέμε κι ευχαριστώ.
Όχι, δεν έγινε το μυαλό μας ακόμη φλαμπέ, ούτε κουρκούτι, ούτε αφρόγαλα, όσο κι αν προσπαθούν παραμένει μετά δυσκολίας μυαλό. Η ζωή εξευτελίζεται, όταν εξευτελίζουμε την αξιοπρέπεια και το πνεύμα μας. Ακόμη, δεν το έχουμε κάνει. Ας μην αφήσουμε να συμβεί. Επειδή κάποιοι πιστεύουν πως είμαστε ανόητοι δεν σημαίνει πως είμαστε κιόλας.
Τα μυαλά είναι σαν τις λάμπες, όταν είναι αναμμένα δίνουν φως, αλλά αν παίζεις συνέχεια μαζί τους καίγονται εύκολα. Με μια μικρή διαφορά, μπορεί μυαλό κυριολεκτικά να μην αλλάζεις, αλλά έχει δικλείδες ασφαλείας, να επαναλειτουργεί και να επαναπρογραμματίζεται.
Μυαλά αναμμένα, ποτέ νικημένα, αγαπητοί μου!

Σάββατο 13 Μαρτίου 2010

« Ο έρωτας είναι σαν ένα καινούριο σαμπουάν, που μόλις λουστείς δύο-τρεις φορές με αυτό, το μαλλί σου λάμπει…»


«Αγάπη είναι το ενδιαφέρον για τον άλλον, η ανάγκη να βρίσκεσαι μαζί του και η επιθυμία να βλέπεις τον άλλο ευτυχισμένο», λέει ο 20χρονος Ηλίας. Η Σοφία δίνει τον δικό της ορισμό: «Αγάπη είναι αυτό που ένιωσα ξαπλωμένη δίπλα του. Αν ήμουν σκύλος θα κουνούσα την ουρά μου από ευτυχία. Η αγάπη είναι ηλιόλουστη.»
Η αγάπη και ο έρωτας είναι δύο έννοιες συνυφασμένες στη ζωή του ανθρώπου, ωστόσο πολλές έρευνες έχουν ως στόχο την ανακάλυψη του μυστηρίου γύρω από την ύπαρξή τους.
Οι περισσότερες έρευνες ασχολούνται με τις αντιδράσεις του εγκεφάλου κατά την περίοδο που ο άνθρωπος είναι ερωτευμένος ή όταν βλέπει κάποιον που αγαπάει.
Στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, ερευνητές επέλεξαν νέους που βρίσκονταν στα πρώτα στάδια του έρωτα, τους έβαλαν στον τομογράφο και φωτογράφισαν τον εγκέφαλό τους τη στιγμή που έβλεπαν εικόνες των αγαπημένων τους. Τα τμήματα που ενεργοποιήθηκαν ήταν αυτά που περιέχουν μεγάλες ποσότητες ντοπαμίνης, μιας ορμόνης που μας κάνει να αισθανόμαστε όμορφα και σχετίζεται με την ευχαρίστηση και τον εθισμό.
«Η ντοπαμίνη παράγεται όταν κάνεις κάτι πολύ ευχάριστο, όπως είναι το σεξ, τα ναρκωτικά ή όταν τρως σοκολάτα», εξηγεί ο Λάρι Γιανγκ, καθηγητής Ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο Έμορι της Ατλάντας. Η ενεργοποίηση αυτού του μέρους του εγκεφάλου ευθύνεται για την περίεργη, μερικές φορές, συμπεριφορά ζευγαριών που βρίσκονται ακόμα στο πρώτο στάδιο του έρωτά τους. Χαρακτηρίζεται από ανεξάντλητη ενέργεια, αϋπνία, συναισθήματα ευφορίας, αλλά και νευρικότητας και ταραχής, όταν δεν είναι μαζί με τον άνθρωπο που είναι ερωτευμένοι.
«Η ένταση της αντίδρασης του εγκεφάλου όταν είμαστε ερωτευμένοι δεν μοιάζει απλά με ένα συναίσθημα, αλλά με το κυνήγι ενός στόχου, όπως η ανάγκη για νερό ή τροφή», εξηγεί η νευρολόγος Λούζι Μπράουν, μέλος της ερευνητικής ομάδας του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης. «Όταν ερωτευόμαστε ενεργοποιούνται οι ίδιοι ακριβώς μηχανισμοί με αυτούς κατά την χρήση κοκαΐνης. Ο ερωτοχτυπημένος κυνηγά τον υπέρτατο στόχο: έναν σύντροφο για το υπόλοιπο της ζωής του», τονίζει η Έλεν Φίσερ, ανθρωπολόγος που έχει κάνει έρευνες στο θέμα του έρωτα.
Η ίδια έρευνα (του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης) διεξήχθη με μεγαλύτερους ηλικιακά εθελοντές που, όπως διαπιστώθηκε, παραμένουν ερωτευμένοι μετά από είκοσι χρόνια γάμου. Ενεργοποιήθηκαν οι ίδιες περιοχές του εγκεφάλου μόλις είδαν φωτογραφίες των συζύγων τους, αλλά και τμήματα που περιέχουν σε μεγάλη ποσότητα την ορμόνη ωκυτοκίνη, γνωστή ως ορμόνη της αγκαλιάς και παρουσίασαν αυξημένη σεροτονίνη, την ορμόνη της ηρεμίας.
Όσον αφορά την εγκεφαλική δραστηριότητα ανδρών και γυναικών, η Έλεν Φίσερ αναφέρει πως «οι άντρες παρουσιάζουν ελαφρώς περισσότερη δραστηριότητα στην περιοχή του εγκεφάλου, η οποία συντελεί στην διέγερση μέσω της οπτικής επαφής.»
Οι επιστήμονες, ωστόσο, ανακάλυψαν ότι οι ερωτευμένες γυναίκες παρουσίαζαν μεγαλύτερη δραστηριότητα απ’ ό, τι οι άνδρες, σε περιοχές του εγκεφάλου όπου ελέγχονται οι αναμνήσεις. Γι’ αυτό μια γυναίκα μπορεί να θυμάται τα πάντα από μια σχέση, όμορφα και άσχημα.
«Πιστεύω ότι οι γυναίκες ζουν πιο φαντασιωτικά και εξιδανικευμένα την αγάπη και τον έρωτα σε σύγκριση με τους άνδρες οι οποίοι, επηρεασμένοι και από τα κοινωνικά πρότυπα του φύλου τους, εκφράζουν τα συναισθήματα τους με περισσότερο πρακτικούς τρόπους. Αυτή η διαφορά, ορισμένες φορές, θεωρώ ότι αποτελεί και μια από τις πηγές σύγκρουσης των ζευγαριών» τονίζει η Β. Παπαστεφανίδου.
Η γνώμη των ανθρώπων που αγαπάμε ή μας αρέσουν έχει μεγάλη επίδραση στην ψυχολογία μας, αυτό υποστηρίζει και η ψυχολόγος. «Γενικά, όχι μόνο μας επηρεάζει ο τρόπος που μας βλέπουν οι σημαντικοί άλλοι, αλλά η εικόνα που έχουν για μας διαδραματίζει πρωταρχικό ρόλο στον τρόπο με τον οποίο θα συγκροτήσουμε την ταυτότητα μας».
«Η γυναίκα έχει ερωτική δεκτικότητα οποτεδήποτε υπάρχουν οι κατάλληλες τοποχρονικές προϋποθέσεις και συναισθηματικές συνθήκες. Και αυτό την αντιδιαστέλλει απ’ όλα τα άλλα θηλαστικά που είναι αιχμάλωτα της περιοδικότητας του οίστρου. Στον άνδρα, η διαμόρφωση και η λειτουργικότητα των γεννητικών οργάνων παρέχει μια προτεραιότητα στη γενετήσια λειτουργία, που δεν απαντάται στα άλλα ανθρωποειδή», υποστηρίζει σε συνέντευξή του στην Απογευματινή, ο Δημήτρης Τριχόπουλος, καθηγητής στο Χάρβαρντ και την Ιατρική Σχολή Αθηνών.

«Θεωρώ ότι ο ερωτισμός-έρωτας εκφράζεται μέσα από την σωματική επικοινωνία (σεξ). Ωστόσο, νομίζω ότι συχνά οι άνθρωποι μπορεί να κάνουν σεξ χωρίς να αισθάνονται αυτή την αρμονία στη ροή της ενέργειας μεταξύ των κορμιών τους. Μπορεί, δηλαδή, να είναι απλά μια πράξη διεκπεραίωσης. Τώρα, το τι δηλώνει αυτός ο διαχωρισμός, νομίζω εξαρτάται από τη μονιμότητα του, δηλαδή μπορεί να είναι κάποιος που για κάποιους λόγους δεν έχει ανακαλύψει ποτέ τη μαγεία του ερωτισμού του ή κάποιος που, για πολύ συγκεκριμένους λόγους, μπορεί να έχει παγωμένο το συναίσθημα του ή καλύτερα να μην αισθάνεται συναισθηματική σύνδεση, αλλά να κάνει απλά σεξ» διευκρινίζει η Β. Παπαστεφανίδου.
«Σε μια σχέση πρέπει απαραίτητα να υπάρχει συναίσθημα, αλλά και στο σεξ θεωρώ ότι, αν δεν αισθάνεσαι κάτι για τον άλλον, δεν υπάρχει λόγος να γίνεται» πιστεύει ο 20χρονος Ηλίας, αποδεικνύοντας πως το φεμινιστικό «όλοι οι άντρες, ένα πράγμα έχουν μόνο στο μυαλό τους» μπορεί να συναντά και εξαιρέσεις.
«Ο έρωτας συνδέεται συνειρμικά με τη γενετήσια λειτουργία, αλλά δεν είναι πάντα ικανή και, σε ορισμένες περιπτώσεις, δεν είναι καν αναγκαία για τον έρωτα» υποστηρίζει ο Δ. Τριχόπουλος.
«Ο τρόπος που ερωτευόμαστε», εξηγεί η Β. Παπαστεφανίδου, «αλλά και το ποιόν ερωτευόμαστε σχετίζεται, πέρα από τα κοινωνικά πρότυπα από τα οποία κανένας δεν γλιτώνει(!), με την ιστορία που φέρουμε από την οικογένεια καταγωγής μας. Και αν το δούμε φροϋδικά, συνδέεται με την σχέση μας τόσο με τον ομόφυλο όσο και με τον ετερόφυλο γονέα μας».

«Ο έρωτας» για τον Ηλία, «είναι πολύ δυνατό συναίσθημα, σου δημιουργεί μια σφοδρή επιθυμία για τον άλλον και νιώθεις ότι θέλεις να αφιερωθείς σ' αυτόν. Είναι τόσο ισχυρό που μπορεί να αλλάξει και την προσωπικότητά σου».
«Ο έρωτας είναι μια ξαφνική ανατροπή της καθημερινότητας, που από τη μία αρέσει στους ανθρώπους, γιατί τους ανανεώνει και τους αναζωογονεί, από την άλλη όμως, συνταράσσει όλο τους το είναι και τους αποσυντονίζει. Κι έπειτα, δεν διαρκεί για πολύ. Ο έρωτας είναι σαν ένα καινούριο σαμπουάν, που μόλις λουστείς δύο-τρεις φορές με αυτό, το μαλλί σου λάμπει, μέχρι να λανσαριστεί, το άλλο, το καλύτερο, που θα κάνει το μαλλί σου πιο λαμπερό και θα πετάξεις το προηγούμενο...Παρόλα αυτά είναι τόσο ωραίο, που παραμυθιάζεσαι με κάθε καινούριο σαμπουάν...» Αυτό είναι ο έρωτας για την Δήμητρα.
Για την Χρυσάνθη είναι «ανεξέλεγκτος, θύελλα, με πάθος, δεν αντέχεται να κρυφτεί και να θαφτεί… Ομορφιά και ζωντάνια».
Η Κλεοπάτρα δανείζεται «κάτι που με αντιπροσωπεύει απόλυτα: ‘‘Έρωτας είναι να τρέμω από χαρά επειδή δίπλα μου απλώς ανασαίνει’’». Για τη Σοφία έρωτας είναι «να φτάνεις στα άκρα».
Αναφερόμενος στη σημασία του έρωτα για τη ζωή και την υγεία του ανθρώπου, ο Γάλλος ψυχίατρος Nταβίντ Σερβάν Σρεμπέρ υποστηρίζει ότι «δεν μπορούμε να πεθάνουμε από την έλλειψη έρωτα και τρυφερότητας, όπως πεθαίνουμε από την έλλειψη τροφής. H έλλειψη αγάπης, όμως, μπορεί να οδηγήσει στον θάνατο».
«Νομίζω ότι η αγάπη και ο έρωτας συνδέονται άμεσα με το ευ ζην των ανθρώπων. Οι άνθρωποι, κατεξοχήν κοινωνικά όντα, έχουν μεγάλη ανάγκη να αγαπούν και να αγαπιούνται. Ειδικά, η αγάπη θεωρώ ότι συνδέεται με το αίσθημα ικανοποίησης και πληρότητας των ανθρώπων και, ως εκ τούτου, διαδραματίζει πρωταρχικό ρόλο στη διαμόρφωση της προσωπικότητας τους» αναφέρει η Β. Παπαστεφανίδου.
Μια καναδική, του πανεπιστημίου του Μόντρεαλ, και μια αμερικανική, του πανεπιστημίου του Λος Άντζελες, έρευνα διαπίστωσαν ότι η αγάπη που νιώθει ένας άνθρωπος μπορεί να βοηθήσει, ώστε να αντέχει περισσότερο τον πόνο. Όταν οι εθελοντές, κατά τη διάρκεια της έρευνας, έβλεπαν φωτογραφίες ή άγγιζαν τους αγαπημένους τους, είχαν μειωμένη την αίσθηση του πόνου, σε αντίθεση με τις στιγμές που έβλεπαν ή άγγιζαν αγνώστους.
«Στον έρωτα», λέει η ψυχολόγος, «η συνάντηση με τον άλλο είναι παθιασμένη, ενθουσιώδης, παράλογη. Τα συναισθήματα εισβάλλουν, μας κυριεύουν και για ένα χρονικό διάστημα δεν μπορούμε να επικεντρώσουμε τη σκέψη μας, σχεδόν σε τίποτε άλλο, από το πρόσωπο με το οποίο είμαστε ερωτευμένοι. Όταν είμαστε ερωτευμένοι, στην πραγματικότητα δεν βλέπουμε τον άλλο στην ολότητα του. Ουσιαστικά, προβάλλουμε στον άλλο τις εξιδανικευμένες μας πλευρές. Με άλλα λόγια, ο έρωτας είναι μια σχέση με τον ίδιο μας τον εαυτό. Αντίθετα, η αγάπη αρχίζει να χτίζεται όταν μπορέσουμε να δούμε τον άλλο που έχουμε μπροστά μας, όταν αρχίζουμε να τον ανακαλύπτουμε και να ερχόμαστε σε πραγματική επαφή μαζί του. Αγάπη σημαίνει να μπορούμε να βλέπουμε κάθε στιγμή τι είναι αυτό που επιθυμεί ή έχει ανάγκη ο άλλος.»
Έρευνες στο Ινστιτούτο για τα Μαθηματικά της Καρδιάς (Institute for HeartMath) στην Καλιφόρνια, αποκάλυψαν ότι όταν νιώθουμε αγάπη, ή άλλα θετικά συναισθήματα, όπως συμπόνια ή ευγνωμοσύνη, η καρδιά μας στέλνει μηνύματα στον εγκέφαλο που προκαλούν την έκκριση ορμονών, οι οποίες επιδρούν θετικά στην υγεία μας και στη συναισθηματική μας κατάσταση, γράφει ο Ρόμπερτ Ηλία Νατζέμυ στο «Η αγάπη είναι επιλογή».
Ανάμεσα στην έλλειψη αγάπης και έρωτα, αυτή που «στοιχίζει» περισσότερο «νομίζω είναι η αγάπη και αυτό γιατί έχει αποδειχτεί ζωτικής σημασίας για την εξελικτική ανάπτυξη του ανθρώπου» μας λέει η Β. Παπαστεφανίδου. «Άνθρωποι, οι οποίοι μεγάλωσαν σε «στερημένα» από αγάπη περιβάλλοντα δεν κατάφεραν, χωρίς «δουλειά» με τον εαυτό τους, να αναπτύξουν μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα. Να αγαπήσουν, δηλαδή, πρώτα από όλα τον εαυτό τους, να αγαπούν και να αγαπιούνται».
«Όταν αγαπάς, παύεις να βρίσκεσαι στο έλεος ανεξέλεγκτων δυνάμεων, γίνεσαι εσύ ο ίδιος μια πανίσχυρη δύναμη» διδάσκει επί δεκαετίες ο Λέο Μπουσκάλια.
Η αγάπη μπορεί να είναι γαλάζια, μωβ, κίτρινη, ροζ, πολύχρωμη, στα χρώματα του ουρανού όταν δύει ο ήλιος, ηλιόλουστη, ακόμη και χωρίς συγκεκριμένο χρώμα, γιατί για τον καθένα η αγάπη έχει διαφορετικές πτυχές και μορφή, αλλά είναι πάντα ΑΓΑΠΗ.
Χωρίς αυτή, η ζωή είναι λιγότερο όμορφη, περισσότερο άδεια και λέγεται ζωή κατ' ευφημισμόν, η καρδιά χρησιμεύει μόνο ως αντλία αίματος, αλλά είναι φτιαγμένη για πολύ ωραιότερα και σημανικότερα πράγματα. Να αισθάνεται. Να αγαπά.
Όπως έχει πει, άλλωστε, κι ο Λέο Μπουσκάλια "η ζωή είναι το δώρο του Θεού στον άνθρωπο. Ο τρόπος που θα τη ζήσουμε όμως, είναι το δικό μας δώρο σ' Εκείνον. Ας το κάνουμε υπέροχο!"
Τα απόλυτα ερωτικά soundtracks σύμφωνα με τους ερωτηθέντες ήταν πολύ διαφορετικά:
1. I just called to say I love you- Stevie Wonder
http://www.youtube.com/watch?v=suRSfHiI7d4
2. I feel love- Diana Ross
http://www.youtube.com/watch?v=Z-iQlC-HVs4
3. El Corazon- Arno Elias
http://www.youtube.com/watch?v=hj4fXcPKDjs
4. Still loving you- Scorpions
http://www.youtube.com/watch?v=SUMcA--ejOc
5.Hay Amores(Love in the time of holera)- Shakira
http://www.youtube.com/watch?v=kE7QgPS9vZs&feature=related
6. Surround me with your love- 3-11 Porter
http://www.youtube.com/watch?v=B8PR5SxFGwY
7.Wicked Game- Chris Isaak
http://www.youtube.com/watch?v=ACTZNFt7dQI&NR=1

Βάλτε τις δικές σας μελωδίες στις στιγμές σας και αφεθείτε στην αγάπη, ό, τι κι αν είναι. Από χημικές διεργασίες του εγκεφάλου και του οργανισμού μέχρι μαγεία του συναισθήματος. Αξίζει τον κόπο.

Σάββατο 6 Μαρτίου 2010

Γέλασα...

Αγαπώ τον Αντώνη Κανάκη...και τον Γιάννη Σερβετά και γενικά όλο το Ράδιο Αρβύλα. Πολύ όμως, σε βαθμό παρεξήγησης και...κακουργήματος, μη σας πω. Δεν ξέρω πού οφείλεται, στο ότι έχω μια αδυναμία στη Βόρεια Ελλάδα και στη Θεσσαλονίκη ιδιαιτέρως -χρόνια τώρα-, στις ρίζες της μανούλας, στο ότι μ' αρέσουν οι ρυθμοί των ανθρώπων, η ιδιοσυγκρασία; Κάπου, σίγουρα. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Μ' αρέσει που υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που κάνουν τηλεόραση με το πάθος ερασιτέχνη και την συνέπεια καρδιοχειρουργού, που δεν ακολουθούν γραμμές καναλιών, που δεν φοβούνται να πουν αυτό που θέλουν, άρα δεν είναι τρωτοί και δεν χειραγωγούνται. Μ' αρέσει πολύ, γιατί είναι σπάνιο. Άλλοι που μου έρχονται στο μυαλό είναι ο Λάκης Λαζόπουλος και ως ένα βαθμό, ο Θέμος Αναστασιάδης. Άνθρωποι που κάνουν σάτιρα, κάτι που από μόνο του απαιτεί οξύνοια και ευρύτητα πνεύματος.
Η ομάδα του Ράδιο Αρβύλα, όμως, έχει κάτι ιδιαίτερο, φαίνεται να μην πολυνοιάζεται που είσαι εκεί, αν μπορείς τότε γίνεσαι μέλος της παρέας τους -για λίγο, αυτό είναι καθημερινή πρόκληση- αλλιώς, δεν πολυσκάνε κιόλας. Σ' όποιον αρέσουν, όχι από σνομπισμό, αλλά από έλλειψη συμπλεγμάτων. Δεν ζουν για να έχουν μια κάμερα μπροστά τους, η ζωή συμβαίνει χωρίς αυτήν. Ξέρω, φαίνεται σαν αφιέρωμα, σαν ύμνος προς την εκπομπή και τους παρουσιαστές αλλά.... είναι αλήθεια, με κάνουν να γελάω ακόμη κι όταν έχω νεύρα ή είμαι μες στην κατήφεια. Ξαφνικά, όλες οι ειδήσεις, που μας ρίχνουν ψυχολογικά, γίνονται ανάλαφρες, χαριτωμένες, ξεκαρδιστικές. Οι ατάκες, τα αστεία, οι κορυφαίες στιγμές γέλιου γίνονται τσίχλα. Επικοινωνείς με τους φίλους σου με "γεια χαρρραααά", "σκίιιιιστε", "wipe out", "θα πηδηχτώ απ' το παράθυρο", "φιλάκια ρουφηχτά-ρουφηχτά φιλάκια", "σμουτς" κλπ Η Μαρία Μπεκατώρου γίνεται και δικός σου άνθρωπος μέσα από την εκπομπή κι ας μην έχεις δει ποτέ τη δική της. Αλλά ποιός δίνει σημασία σε τέτοιες λεπτομέρειες;!
Τη στιγμή που η μισή Ελλάδα περνάει τα βράδια της με τον Αντώνη, τον Γιάννη, τον Στάθη, τον Χρήστο και την Σαρδέλα βεβαίως-βεβαίως -σαν να έχεις καλέσει τους κολλητούς σπίτι-γελώντας μέχρι δακρύων, ο Άνθιμος και το ΕΣΡ ενοχλείται. Έχει πολλά προβλήματα ο κόσμος αγαπητοί μου.
Διότι ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος αισθάνθηκε βαθύτατα θιγμένος και προσβεβλημένος με το βίντεο που τον παρουσίαζε ως BatmAnthimo, γι' αυτό έστειλε εξώδικο. Όταν εκπρόσωπος της Εκκλησίας, του Θεού, λέει "μαύρισε ο τόπος -και δεν το λέω ρατσιστικά" τί να πεις; Τη θέλει τη διακωμώδηση, δεν τη θέλει; Εμ, την παραθέλει!
Το δε ΕΣΡ θεώρησε τα αποσπάσματα του καυτού dvd της Τζ. Α. -όχι, είπαμε, το όνομα της εν λόγω δεν το γράφω!- ότι υποβαθμίζουν την ποιότητα του τηλεοπτικού προγράμματος. Εντάξει λοιπόν, το εν λόγω θέαμα, να το δεχτώ και να υπερθεματίσω, είναι και χυδαίο και απεχθές, με μια τεράστια διαφορά: παίχτηκε μετά τις 12μμ, με καλυμμένα όσα απ' τα επίμαχα μπορούσαν να καλυφθούν με "μωσαϊκό", με ηχητική κάλυψη στους επιθετικούς προσδιορισμούς της πρωταγωνίστριας προς διάφορα μέλη του σώματος του παρτενέρ, πρόβαλαν μερικά δευτερόλεπτα απ' το υλικό και κυρίως, το θέμα δεν ήταν το εν λόγω βίντεο, αλλά η καυστική ματιά για τα μέτρα της κυβέρνησης και ότι ξαφνικά όλοι οι Έλληνες έτρεξαν να αγοράσουν το πορνογραφικού περιεχομένου dvd της (και;) "διάσημης" (και;) "πολυτάλαντης". Άρα, ποια ποιότητα υποβάθμισε;
Το ΕΣΡ δεν ενοχλείται όταν, όλη την ημέρα, οι εκπομπές και συγκεκριμένα δελτία, ασχολούνται με την εν λόγω κυρία και με άλλες της ίδιας περίπου τάξης, με τα οπίσθια και το σιλικονάτο μπούστο τους σε κοντινά πλάνα και ρεπόρτερ τρέχουν ζητώντας μια δήλωση; Αυτό δεν υποβαθμίζει την ποιότητα του τηλεοπτικού περιεχομένου; Εκεί όμως, το ΕΣΡ σιωπά, γιατί; Φαίνεται ότι για έναν περίεργο λόγο αντιπαθεί τη σάτιρα και τον Παπακαλιάτη -που χρέωσέ του ότι αντιγράφει, ότι οι ερωτικές σκηνές είναι τα 3/4 κάθε επεισοδίου, ότι οι διάλογοι πάσχουν, αλλά ο άνθρωπος κάνει τηλεόραση καλύτερα κι από κινηματογράφο, σκηνοθετικά άψογος, μοντάζ και φωτογραφία εξαιρετικά, όσο για μουσική επιμέλεια...υπέροχη και με ηθοποιούς που μετράνε χρόνια ή είναι ελπιδοφόροι και έχουν μεγάλη αξία στο θέατρο. Αλέκος Αλεξανδράκης, Νίκος Γαλανός, Πέμυ Ζούνη, Θέμις Μπαζάκα, Νένα Μεντή, Αιμίλιος Χειλάκης, Κωνσταντίνος Κάππας, Νίκος Κουρής, Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, είναι μερικοί.
Έλα όμως που το Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο ενοχλείται και θίγεται από ένα φιλί μεταξύ δυο ανδρών, από μια λέξη ή κίνηση του Λάκη Λαζόπουλου και από την προβολή για ελάχιστα δευτερόλεπτα ενός καλυμμένου αποσπάσματος από το ροζ βίντεο μετά τις 12μμ. Οι διαφημίσεις ροζ γραμμών στα κανάλια το βράδυ δεν υποβαθμίζει την ποιότητα του τηλεοπτικού περιεχομένου;Και πώς τόσο άμεση αντίδραση; Για να ασχοληθούν με το πώς προβάλλεται ο καιρός στο κανάλι του Star έπρεπε να περάσει ένας χρόνος, για τη Στιγμή της Αλήθειας έπρεπε να τελειώσει η τηλεοπτική σεζόν, για το Ράδιο Αρβύλα, πάντως, αστραπή!
Για όσα λέει ο Κούγιας στα κανάλια, δεν έχει επέμβει το ΕΣΡ, για το Next Top Model που παρουσιάζει κοριτσάκια που δεν έχουν μάθει καν να μιλάνε σωστά, αλλά βρίζονται και αποκαλεί η μία την άλλη "μπάζο" και άλλα τέτοια κομψά, με μια κριτική επιτροπή να τους λέει ότι στα 55 κιλά είναι χοντρές, ότι ως μοντέλα μπορούν να βγάλουν πολλά λεφτά κι εκείνες να απαντούν "για τόσα λεφτά μπορώ να κάνω τα πάντα, ό,τι μου πουν", επίσης σιωπή. Αυτά προβάλλονται στις 9μμ το βράδυ, αλλά δεν συμβάλλουν στην υποβάθμιση, προφανώς, για το ΕΣΡ.
Αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει ό,τι δεν αρέσει στο αρμόδιο όργανο να σταματά να προβάλλεται, απλώς, η προσωπική μου άποψη είναι πως, τα κριτήρια θα έπρεπε να είναι σαφή, λογικά και δικαιολογημένα, ώστε η όποια σύσταση να μην επιδέχεται αντιρρήσεων.
Τελικά, κάτα πόσον το ΕΣΡ είναι ανεξάρτητο, ποιοι αποτελούν μέλη του και κυρίως, ποιές αρχές το διέπουν;
Οι συστάσεις και αποφάσεις του Συμβουλίου έχουν καταντήσει ανέκδοτο, όπως και το εξώδικο του Άνθιμου. Πόσο ελεύθερο χρόνο έχουν πια, που ασχολούνται με τέτοια πράγματα κι όχι με τα ουσιαστικά και σημαντικά!
Γέλασα πολύ με την τραγικότητα της ανθρώπινης νόησης...είναι ομολογουμένως, τραγελαφική!
Να γελάμε, να γελάμε για να μην κινδυνεύουμε να "κολλήσουμε" οξεία γεροντοκορίτιδα...τη γνωστή και μη εξαιρετέα.
Το χιούμορ στη ζωή είναι απέναντι στα απαρχαιωμένα μυαλά, ό,τι και τα μήλα για το γιατρό: ισχυρά απωθητικά, τα κρατούν σε απόσταση ασφαλείας.

Παρασκευή 5 Μαρτίου 2010

Οικονομική έρευνα.«Παλιός γάιδαρος -που λέγανε και στο χωριό μου- καινούργια περπατησιά δεν κάνει»

«Με την κρίση έχουν αλλάξει πάρα πολύ τα έξοδά μου. Παίρνουμε το μισθό κι εξαφανίζεται, παίρνουμε τη σύνταξή μας κι εξαφανίζεται. Δεν προλαβαίνω να κάνω αυτά που θέλω, έχω αφήσει πάρα πολλά πράγματα που έπρεπε να κάνω και δεν τα έχω κάνει. Βλέπω ότι όπως παίρνω τον μισθό, φεύγει. Από το σούπερ μάρκετ μέχρι το φούρνο της γειτονιάς. Έχω μειώσει τις αγορές μου τουλάχιστον κατά 30%. Έχω ελαττώσει τις επισκέψεις στο σούπερ μάρκετ.» Ο κύριος Θωμάς είναι 60 ετών, από το περασμένο καλοκαίρι είναι συνταξιούχος. Είναι παντρεμένος κι έχει δύο παιδιά που φοιτούν στο πανεπιστήμιο. Η καθημερινότητα του έχει αλλάξει κατά πολύ, όπως παραδέχεται..«Η οικονομική κρίση μου ’χει αλλάξει τα φώτα, την ψυχολογία μου πρώτα απ’ όλα. Και μ’ αυτά που ακούμε κάθε μέρα, όχι θα μας κόψουν τον δέκατο τέταρτο (μισθό), θα μας κόψουν τον δέκατο τρίτο… Στο τέλος θα μας ακρωτηριάσουν. Αυτό βλέπω και δεν βλέπω καθόλου φως.»
Ανησυχεί με όσα ακούει καθημερινά, ωστόσο για το πόσο θα διαρκέσει η κρίση είναι αισιόδοξος. «Θέλω να πιστεύω ότι θα ξεπεραστεί σύντομα.» Τα μέτρα που προανήγγειλε η κυβέρνηση τον διχάζουν: «Ότι είναι σωστά, είναι. Το πόσο θα αποδώσουν αυτά… γιατί το να του κόψεις τον έναν μισθό, τον δέκατο τέταρτο μισθό, ενός συνταξιούχου ή ενός εργαζόμενου μισθωτού, εντάξει. Τι αποδόσεις θα έχουν, μήπως πάνε σε τρύπιο βαρέλι αυτά; Δηλαδή, είναι μεγάλη η χοάνη και δεν γεμίζουν;» Προσωπικά, αναμένει τις εξελίξεις. «Δεν ξέρουμε ακόμα αν θα μας επηρεάσει. Πότε βγαίνει το ένα κανάλι και λέει ότι θα κοπούν, θα μειωθούν 20% οι συντάξεις, οι μισθοί, πότε λέει δεν θα πειράξει τους συνταξιούχους κοκ. Δεν ξέρουμε, ακόμη είμαστε… Να δούμε τι θα πει ο Λοβέρδος, τι θα πει η κυβέρνηση… Είμαστε όλοι στην πρίζα.»
Ο πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ, Σπύρος Παπασπύρου, σε συνέντευξή του στην «Οικονομία», δήλωσε σχετικά με τις επιπτώσεις στους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων: «Οι χαμηλόμισθοι, και σε αυτή την κατηγορία ανήκουν περίπου 370.000 υπάλληλοι, θα χάσουν μισό μισθό. Οι υψηλόμισθοι, περίπου 40.000 άτομα, θα κληθούν να θυσιάσουν έως και δύο μισθούς, αν ληφθεί υπόψη και η κατάργηση της αυτοτελούς φορολόγησης. Σημειωτέον ότι, περίπου 280.000 εργαζόμενοι στο Δημόσιο, έχουν μέσο επίπεδο αποδοχών 1.350 ευρώ τον μήνα.»
Ο κ. Θωμάς αμφιβάλλει για τα μέτρα που προτείνει η Ε.Ε. «Δεν νομίζω ότι αντέχει ο Έλληνας πολίτης τα μέτρα που προτείνει η Ε.Ε., τα έχει εξαντλήσει όλα, αλλά, όπως βλέπουμε, ο κόσμος στηρίζει αυτά τα μέτρα, γιατί βλέπει ότι δεν υπάρχουν άλλες λύσεις. Αλλά πόσο θα στηρίξει; Είναι χαμηλές οι συντάξεις, οι μισθοί είναι χαμηλοί. Δεν είμαστε πλούσιοι, δεν είμαστε όπως στην Ευρώπη που έχουν κατά 30-40% μεγαλύτερους μισθούς από μας. Έχουμε τέτοιες συγκρίσεις από τα Ευρωπαϊκά κράτη. Είμαστε οι πιο χαμηλοί στην Ευρώπη και φωνάζουν για δώρο, για δέκατο τρίτο και δέκατο τέταρτο. Ναι, εμείς όμως, δεν έχουμε μεγάλους μισθούς και μεγάλες συντάξεις. Στην Ευρώπη έχουν πιο μεγάλους.»
Όσο για το θέμα με τη Γερμανία και την κρίση της σχέσης μας με την Ευρώπη γενικά πιστεύει πως «δεν είναι θέμα Ελλάδος. Αν μειωθεί η δυναμική της Ελλάδος, είναι σαν να μειώνει και τη δυναμική της Ευρώπης. Γιατί έχει αντίκτυπο σε όλη την Ευρώπη. Κι εξάλλου δεν είναι μόνο η Ελλάδα που πτώχευσε, που είναι σ’ αυτή την κατάσταση. Έχει περάσει η Γερμανία πρώτη, πριν από μας, πριν δυο-τρία χρόνια. Έκανε κι αυτή τις αλχημείες της και να μην μας λένε τώρα ιστορίες. Δεν συμφωνώ μ’ αυτά που κάνουν τώρα, που κάναμε κι εμείς εδώ, το ελληνικό κράτος. Αλλά δεν μπορείς να μας έχεις συνέχεια στον τοίχο εδώ και τέσσερις μήνες συνέχεια, να μας λένε, να μας κολλάνε στον τοίχο. Στο τέλος, θα μας πάρουν και τα σώβρακα, με συγχωρείτε δηλαδή για τη φράση μου.»
Η Γερμανία, πέρυσι, εμφάνισε πλεόνασμα 80 δισεκατομμυρίων ευρώ, εκ των οποίων τα μισά προήλθαν από τις εμπορικές συναλλαγές της με Ευρωπαίους εταίρους, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας.
Το ενδεχόμενο να αποχωρήσει η Ελλάδα από την ευρωζώνη «σαν χώρα, μπορεί να έχει επιπτώσεις, αλλά πιστεύω ότι θα είναι γενικά για την Ευρώπη αυτό. Και δεν πιστεύω ότι θα αφήσουν να γίνει αυτό το πράγμα. Αλλά, εάν το κάνουνε, θα είναι για την Ευρώπη ολόκληρη οι επιπτώσεις, το να αφήσουν την Ελλάδα να πτωχεύσει.»
«Δεν τίθεται θέμα εξόδου της Ελλάδας. Υπάρχει ένα πολύ ισχυρό δέσιμο ανάμεσα σε όλες τις χώρες της ζώνης ευρώ για να σκεφτεί κανείς, έστω και για μια στιγμή κάτι τέτοιο. Σε καμία περίπτωση δεν τίθεται τέτοιο θέμα», δήλωσε σε συνέντευξή της στον ραδιοφωνικό Europe 1, απαντώντας σε αυτό το ενδεχόμενο, η υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας, Κριστίν Λαγκάρντ.
Μετά την κρίση –αναφέρει ο κύριος Θωμάς- όταν ξεπεραστεί το πρόβλημα, «αν συνεχίσουν τα μέτρα έτσι, δεν θα υπάρχει ανάπτυξη. Δεν θα έχει ο κόσμος χρήματα να πάει να ψωνίσει, να δουλέψουν τα μαγαζιά, να δουλέψουν οι επιχειρήσεις. Όταν χάσει ο άλλος το μισθό του, μειωθεί ο μισθός του, δεν γίνεται, δεν μπορεί να υπάρχει, να γίνεται τζίρος στην αγορά, να μπορεί ο άλλος να πάει. Όταν δεν υπάρχει χρήμα, δεν μπορεί να έχει ανάπτυξη η χώρα. Όταν σου μειώνει το μισθό, σου μειώνει τη σύνταξη, πώς θα πας να ψωνίσεις; Ωραία, τα παγώνεις όλα, ανάπτυξη πού; Για να ξεπληρώσουμε το χρέος. Όμως, μέσα τι θα είναι η χώρα;» αναρωτιέται ο κύριος Θωμάς. «Καταρχήν, μέχρι το καλοκαίρι πρέπει να δούμε αν υπάρχει κάποια ανάπτυξη, ν’ αλλάξουν λίγο τα πράγματα. Πιστεύω από Ιούνιο-Ιούλιο πρέπει οπωσδήποτε να φανεί ότι κάτι γίνεται, αν παγώσουν έτσι…ότι δεν θα περάσει τόσο εύκολα…είναι δύσκολα τα πράγματα, αλλά ότι πρέπει να υπάρχει ανάκαμψη από αρχές ... Ιούνιο-Ιούλιο, οπωσδήποτε πρέπει ν’ αρχίσει ανάκαμψη. Έστω δειλά-δειλά. Τα δικά μου οικονομικά πάντως, δεν τα βλέπω να ανθίζουν μες στο καλοκαίρι.»
Εντοπίζει τις διαφορές πριν την κρίση και κατά τη διάρκεια αυτής.«Καταρχήν, εδώ και ένα χρόνο έχουμε μπει…είμαστε σε μια κατάσταση, αυτή της αμφιβολίας τι θα γίνει. Έχουμε κάθε μέρα νέες ανακοινώσεις από το Υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικών Ασφαλίσεων κλπ, πώς θα καλύψουμε τις συντάξεις, πώς θα καλύψουμε τους μισθούς. Βγαίνει ο Λοβέρδος και λέει έχουμε μέχρι τον Ιούνιο, ως τότε φτάνουν τα λεφτά. Μετά πρέπει να βρούμε άλλα για να πάμε…Πηγαίνουμε δηλαδή, από δανεικό σε δανεικό. Μαζεύουμε λίγα, δίνουμε. Πόσο θα συνεχιστεί αυτό; Και όλα αυτά, γιατί οι πολιτικές δεν ήταν σωστές για το ασφαλιστικό και όλα αυτά.»
Η ουσιαστικότερη διαφορά είναι στη δική του καθημερινότητα. «Βλέπω ότι έχει αδειάσει το πορτοφόλι μου. Δεν σταυρώνω δραχμή -μάλλον ευρώ- στην τσέπη μου. Μέχρι να τα πάρω έχουν εξαφανιστεί. Παίρνω 1.500 ευρώ σύνταξη, λέω και το ποσό, είμαι στους υψηλόμισθους, και χαλάω 2.000. Εάν συνεχιστεί αυτό που θα βγει; Έχω φάει ήδη τα 2/3 απ’ το εφάπαξ που πήρα. Τι θα γίνει, πού θα πάει αυτή η κατάσταση; Ήδη φουλάρω το αυτοκίνητο με 12-13 ευρώ παραπάνω, γιατί ανέβηκε η βενζίνη, 25, 28, 30 λεπτά το λίτρο. Αυτό σημαίνει ότι θα δίνω 12 με 13 ευρώ παραπάνω όταν το γεμίζω, που σημαίνει ότι όταν πριν είχα τρία ρεζερβουάρ με τα ίδια λεφτά, θα γεμίζω δύο φορές το ρεζερβουάρ τώρα. Συνήθως χρησιμοποιώ συγκοινωνίες, όχι ταξί, όταν θέλω να κάνω τη δουλειά μου στο κέντρο. Στο κέντρο δεν πάω ποτέ με το αυτοκίνητο. Αλλά, όταν είναι να πάω κάπου εκτός κέντρου, θα πάρω το αυτοκίνητό μου. Όχι ότι με συμφέρει καλύτερα, τώρα είπαμε ότι η βενζίνη έχει ακριβύνει, σε συμφέρει οπότε να πάρεις ταξί. Αν και το ταξί είναι ακριβό. Είναι. Και τι να κάνεις; Η καθημερινότητα είναι πιο δύσκολη. Τρέμουμε, λέμε πού θα φτάσουμε;»
Νέα επίσημα μέτρα έχουμε και για τα καύσιμα. Αύξηση των ειδικών φόρων κατανάλωσης στα καύσιμα, με αποτέλεσμα επιβάρυνση της τιμής της βενζίνης κατά 8 λεπτά το λίτρο και του πετρελαίου κίνησης κατά 3 λεπτά.
Η αρχή του προβλήματος, κατά τον κύριο Θωμά, ξεκίνησε επί κυβέρνησης Καραμανλή. «Η προηγούμενη κυβέρνηση καταρχήν, θα πω γιατί ξέρω από μέσα κάποια πράγματα, δεν ενδιαφέρθηκε να κάνει το συμμάζεμα του κράτους, να μαζέψει έσοδα να τα έχει. Έρχονταν οι εκλογές και έβαζε τους ελέγχους στο περιθώριο για σαράντα μέρες. Από όταν προκηρύσσονταν οι εκλογές δεν γίνονταν έλεγχοι. Το 2007 είχε γίνει το εξής. Έδωσε σε όλους τους υπαλλήλους, τους ελεγκτές, 40 μέρες άδεια, να πάρουν όλη την άδεια για να μην κάνουν ελέγχους. Αυτό τι σημαίνει; Ότι είμαστε δικοί σας, δεν σας πειράζουμε. Πώς περιμένεις να έχεις έσοδα τότε; Και με τόσο λίγο προσωπικό -γιατί δεν υπάρχει και αρκετό προσωπικό για να γίνουν οι απαιτούμενοι έλεγχοι. Φυσικά, υπάρχει διαφορά μεταξύ Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ. Με όλα αυτά τα σκάνδαλα δεν είδαμε τίποτα, έστω ένας υπουργός να φύγει. Η προηγούμενη κυβέρνηση δεν ενδιαφέρθηκε καθόλου, άφηνε, γιατί ήταν οριακή λέει και μπορούσε να πέσει ανά πάσα στιγμή. Ε, πώς θα κυβερνήσεις έτσι; Γίνονταν σκάνδαλα τα άφηνε, όλα, το ένα μετά το άλλο που έρχονταν τα σκάνδαλα, δεν έγινε τίποτα. Δεν πήρε μέτρα και ήξερε την κατάσταση, τους είχαν προειδοποιήσει από την Ε.Ε.»
Η οικονομική πολιτική της κυβέρνησης μπορεί να ξεκίνησε με άλλο πρόγραμμα, κατέληξε όμως, στο ίδιο λόγω συνθηκών, σύμφωνα με τον κ. Θωμά. «Πίστευαν ότι δεν θα είναι τόσο τραγική η κατάσταση, γι’ αυτό έλεγε το ΠΑΣΟΚ ότι θα… Σίγουρα, ένα από τα ίδια είναι έτσι όπως πάμε. Γιατί βλέπουμε ό, τι είπε ο Καραμανλής όταν προκήρυξε τις εκλογές, θα παγώσω τους μισθούς, τις συντάξεις και τι άλλο είπε, κι έρχονται από την Ε.Ε. ‘‘παγώστε τους μισθούς, κόψτε τα επιδόματα’’. Στην ουσία το ίδιο πράγμα είναι. Όμως, λέει ότι δεν βρήκε τίποτα (ο Παπανδρέου) και δεν νομίζω ότι είναι ψέμα αυτό. Έτσι είναι. Η προηγούμενη κυβέρνηση όμως, ήξερε από το 2007, τους είχαν προειδοποιήσει από την Ε.Ε.»
Το 52,3% των ερωτηθέντων αξιολογεί θετικά τους κυβερνητικούς χειρισμούς στον τομέα της οικονομίας, ενώ το 45,2% δίνει ψήφο εμπιστοσύνης στην εξωτερική πολιτική, σύμφωνα με τη δημοσκόπηση της εταιρείας ‘‘To the point’’ για λογαριασμό της εφημερίδας Τα Νέα.
«Δεν με έχει επηρεάσει η οικονομική κρίση. Βγαίνω το ίδιο συχνά όπως έβγαινα και τα προηγούμενα χρόνια. Μπορεί να σκέφτομαι περισσότερο την κρίση, αλλά ουσιαστικά δεν με έχει επηρεάσει.» Ο Θανάσης είναι 23 ετών, μεταπτυχιακός φοιτητής στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Μένει μόνιμα στην Αθήνα με την οικογένειά του, ο πατέρας του είναι συνταξιούχος και η μητέρα του δημόσιος υπάλληλος. Βλέπει ότι στην οικογένεια υπάρχει μια γενικότερη δυσκολία, ωστόσο ο ίδιος δεν νιώθει μεγάλη διαφορά. «Αν, ας πούμε, χρειάζεται να πάρω ταξί, είτε είναι ακριβό είτε φθηνό, αναγκαστικά θα το πάρω, αφού δεν έχω άλλη λύση. Τα εισιτήρια των μέσων μεταφοράς και των ΚΤΕΛ είναι όμως, ακριβά. Αν η οικονομική κρίση επηρεάζει την τιμή ορισμένων προϊόντων, τότε αυτό οδηγεί στο να σκέφτεσαι περισσότερο το αν και τι θα αγοράσεις.» Ο ψυχολογικός τομέας είναι αυτός που επηρεάζεται περισσότερο και κυρίως στο θέμα της εργασίας. Τον επηρεάζουν, άραγε, τα μέτρα για το πώς βλέπει το επαγγελματικό του μέλλον; «Όχι απαραίτητα, μπορώ να κάνω κάτι παράνομο (κάνοντας χιούμορ). Σοβαρά τώρα, ναι. Αλλά μόνο όταν βρω, γιατί ο κύριος λόγος ανησυχίας είναι να βρω πρώτα δουλειά. Άμα βρεις δουλειά, μετά σ’ ανησυχούν όλα. Αλλά στο βάθος υπάρχει ο φόβος, το άγχος αυτό.»
Στο 9,8% διαμορφώθηκε η ανεργία τον Οκτώβριο, αρκετά υψηλότερο ποσοστό σε σχέση με το 7,4% του ίδιου μήνα το 2008. Ο αριθμός των ανέργων τον Οκτώβριο του 2009, ανήλθε στους 491.139, ενώ ο οικονομικά μη ενεργός πληθυσμός, σε 4.282.772 ανθρώπους. Οι απασχολούμενοι, σε σχέση με τον Οκτώβρη του 2008, μειώθηκαν κατά 2,4%, δηλαδή κατά 110.708 άτομα. Οι άνεργοι αυξήθηκαν κατά 33,8%, δηλαδή κατά 123.935 άτομα, σε σχέση με τον Οκτώβρη του 2008, και 7,5%, δηλαδή 34.336 άτομα σε σχέση με τον Σεπτέμβρη του 2009.
Κατά τη γνώμη του, λόγω της κρίσης η ανεργία «Θα αυξηθεί λογικά. Να βγουν νέοι κλάδοι στην Ελλάδα μέσα στην κρίση; Δεν ξέρω. Πολύ μικρή πιθανότητα.»
Έχουν ήδη απομακρυνθεί από το δημόσιο 11.000 απασχολούμενοι στα stage (συμβάσεις μαθητείας). Ο πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ, κ. Σπύρος Παπασπύρος, στη συνέντευξή του είπε: «Είναι προφανές ότι περίπου 80.000 εργαζόμενοι στο δημόσιο τομέα με συμβάσεις ιδιωτικού δικαίου θα μπουν στο στόχαστρο. Πρόκειται όμως, για εργαζομένους που καλύπτουν οργανικές θέσεις και σε περίοδο κρίσης είναι αδιανόητο να συζητήσουμε για περικοπή. Το αντίθετο έπρεπε να συμβαίνει. Να ομιλούμε για σύστημα ικανό να απορροφήσει νέους, γυναίκες ή ανέργους.»
Τα υψηλά δίδακτρα για το μεταπτυχιακό προβληματίζουν τον Θανάση, ειδικά σε μια οικονομικά δύσκολη περίοδο. «Ο καθένας σκέφτεται τα δίδακτρα, γιατί μπορεί να πάει να το κάνει στο εξωτερικό μ’ αυτά τα χρήματα. Υπάρχουν αντίστοιχα μεταπτυχιακά που είναι δωρεάν, πληρώνεις μόνο για το σπίτι, εκτός αν μένεις σε εστία. Αν το μεταπτυχιακό είναι δωρεάν και μένει σε εστία τα μόνα έξοδα θα είναι όταν βγαίνει έξω και τα εισιτήρια. Αναλόγως πόσες φορές θα πηγαινοέρχεται. Στην Ελλάδα, πάντως, είναι ανασταλτικός παράγοντας το κόστος του μεταπτυχιακού.»
Μείωση κατά 5% (500 εκατ. ευρώ) του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων και κατά 100 εκατ. ευρώ του αντίστοιχου Προγράμματος στο υπουργείο Παιδείας και, κατά επιπλέον 100 εκατ. ευρώ, των πιστώσεων νέων προγραμμάτων του υπουργείου Παιδείας, ανακοίνωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος.
«Έχω περιορίσει τα πάντα, στα πολύ-πολύ απαραίτητα. Πριν πηγαίναμε δύο και τρεις φορές στο σούπερ μάρκετ τη βδομάδα, τώρα μία με το ζόρι, ούτε μία. Κάθε δεκαπέντε. Παίρνω τα πλέον αναγκαία, γάλα, τυρί, απορρυπαντικά.» Η κυρία Ντίνα είναι 53 ετών, δημόσιος υπάλληλος, σύζυγος και μητέρα δύο παιδιών που φοιτούν στο πανεπιστήμιο. Η κρίση έχει επηρεάσει την ψυχολογία και την καθημερινότητά της. Τα νέα μέτρα «με επηρεάζουν. Αυξάνουν τα όρια ηλικίας, γι’ αυτό κι εγώ έχω φύγει πριν την ώρα μου, μειώνει τις αποδοχές, το μισθό. Γύρω στα 300 ευρώ που ήταν οι υπερωρίες, έχουν κοπεί».
Ο πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ τοποθετήθηκε σχετικά με τα όρια ηλικίας. «Το μέσο πραγματικό όριο συνταξιοδότησης στο Δημόσιο ήταν στο 61ο έτος. Όμως, με τον νόμο Γιαννίτση, αυξήθηκαν οι αιτήσεις συνταξιοδότησης κατά 55% και με τον νόμο Πετραλιά κατά 105%. Προκλήθηκε έτσι, το κραχ στο Ταμείο Πρόνοιας, αλλά και μείωση του πραγματικού ορίου συνταξιοδότησης στα 59 έτη. Τουλάχιστον 50.000 γυναίκες, που έχουν θεμελιώσει συνταξιοδοτικό δικαίωμα, δεν θέλουν να το ασκήσουν. Όμως, η Βαβέλ των ρυθμίσεων τις φοβίζει και τις οδηγεί στην έξοδο. Αν εξασφαλίσουν ότι θα μπορούν να συνταξιοδοτηθούν με τους ισχύοντες σήμερα όρους, δεν θα υπάρχει πρόβλημα.»
«Τώρα δεν μου κάνει αίσθηση να μετακινηθώ, να βγω έξω απ’ το σπίτι» συνεχίζει η κυρία Ντίνα. «Κοντεύω να πάθω κατάθλιψη, γιατί σκέφτομαι… Προσπαθώ να είμαι αισιόδοξη για το μέλλον, αλλά…η τηλεόραση μας έχει απελπίσει.»
Δεν είναι ιδιαίτερα αισιόδοξη για την ανάκαμψη της οικονομίας. «Πιστεύω ότι θα πάρει πολύ καιρό, δεν θα βγούμε σύντομα απ’ την κρίση. Θα διαρκέσει ακόμη πέντε χρόνια, το λιγότερο. Με αυτά τα μέτρα, μήπως πάρουν και σκληρότερα απ’ αυτά. Θα γυρίσουμε στη φτώχεια. Θα δημιουργηθεί πρόβλημα. Αφού, αυξάνεται το όριο ηλικίας και θα πάει, απ’ ό, τι φαίνεται, στα 70, θα υπάρχει ανεργία στους νέους, δεν θα υπάρχουν θέσεις εργασίας γι’ αυτούς. Θα αυξηθεί η ανεργία. Δεν θα υπάρχουν εισφορές, γιατί δεν θα υπάρχουν καινούργιοι, θα υπάρχουν μόνο οι μεγάλοι σε ηλικία και δεν θα υπάρχει απόδοση στην εργασία.
Ουσιαστικά, δεν νομίζω να βοηθήσουν τα μέτρα για την οικονομία. Η πορεία της οικονομίας θα είναι αυτή που ήταν λογικό και προγραμματισμένο να υπάρξει. Δεν θα προσφέρουν κάτι τα μέτρα σ’ αυτό. Απλώς, το κράτος τα θέτει για να βουλώσει τρύπες με τα χρήματα μας, προς το παρόν.
Αν πάρουμε κι άλλα δάνεια με υψηλά επιτόκια, δεν θα τα ξεχρεώσουμε ποτέ, μια ζωή θα είμαστε χρεωμένοι, οπότε όλα αυτά είναι εις βάρος μας. Και να βγούμε από την κρίση, θα έχει επιπτώσεις στην οικονομία μας. Θα μαζεύονται, θα μαζεύονται και κάποια στιγμή, θα γίνει αυτό που έγινε τώρα. Πάλι μέτρα. Όσο θα δανειζόμαστε, τόσο χειρότερα θα ‘ναι. Αν δεν αναπτυχθούν βιομηχανίες, δεν πρόκειται να γίνει τίποτε.»
Μέλη της κοινοβουλευτικής ομάδας σημειώνουν ότι «το κράτος, ουσιαστικά, έχει κηρύξει παύση πληρωμών. Καταβάλλει τους μισθούς και τις συντάξεις και, πέραν αυτών, ουδέν. Δεν πληρώνει τα οφειλόμενα για τα έργα που έχουν παραδοθεί, δεν επιστρέφει τον ΦΠΑ, δεν πληρώνει τις νομοθετημένες επιδοτήσεις για επενδύσεις που έχουν γίνει, με αποτέλεσμα υγιείς επιχειρήσεις να μην μπορούν να σταθούν, χωρίς να προχωρήσουν σε απολύσεις».
Τον Ιανουάριο, τα έσοδα του δημοσίου είχαν καλή πορεία, κάτι όμως, που δεν αποτελεί απόδειξη της ορθής λειτουργίας των εισπρακτικών φορέων, καθώς το συγκεκριμένο μήνα έγιναν οι προσθήκες της έκτακτης εισφοράς και των τελών κυκλοφορίας. Η αύξηση των εσόδων θα ήταν στο 2,4% έναντι του επιθυμητού 10,5%, εάν δεν είχαν γίνει αυτές οι μη επαναλαμβανόμενες εισπράξεις..
Πότε πιστεύει η κυρία Ντίνα ότι θα βελτιωθούν τα δικά της οικονομικά;«Δεν νομίζω να βελτιωθούν. Έτσι θα είναι μια ζωή. Τα πάντα έχουν αυξηθεί. Το ρεύμα -η ΔΕΗ- ο ΟΤΕ… Ειδικά, η ΔΕΗ είναι δυσβάσταχτη. Τα εισιτήρια για τις μετακινήσεις που αυξάνονται συνέχεια, τα απορρυπαντικά, ακόμη και τα ζυμαρικά έχουν αυξηθεί. Όσο πέφτουν οι μισθοί, τα προϊόντα αυξάνονται και προσπαθούν τώρα οι μεγάλες εταιρείες να βγάζουν δικά τους προϊόντα, δεύτερης ποιότητας και να τα πλασάρουν πανάκριβα.»
Για την περίπτωση που ο χαμηλός συντελεστής ΦΠΑ (9%) αυξανόταν ακόμη και κατά μία ποσοστιαία μονάδα, όπως, δηλαδή, έγινε (10%), υπολογίζεται ότι θα ξεπεράσει το 5% η επιβάρυνση στην τελική τιμή ειδών καθημερινής χρήσης, μη αλκοολούχων ποτών, τροφίμων, φαρμάκων, εστιατορίων, καφενείων, εισιτηρίων μεταφορικών μέσων, φυσικού αερίου και ηλεκτρικού ρεύματος. Το 2005, με υπουργό Οικονομίας τον Γ. Αλογοσκούφη, έγινε η τελευταία αύξηση του ΦΠΑ, κατά μια ποσοστιαία μονάδα. Αποτέλεσμα όμως, είχε, αντί να μεγαλώσουν τα δημοσιονομικά οφέλη, να περιοριστούν, καθώς υποχώρησε η ζήτηση-κατανάλωση. Τα εκτιμώμενα έσοδα ήταν 15,43 δισεκατομμύρια ευρώ, ενώ στην πράξη, στα ταμεία μπήκαν 10% λιγότερα, περίπου 13,9 δισεκατομμύρια ευρώ.
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Γιώργος Πεταλωτής, ανακοίνωσε στα μέτρα για την στήριξη της Οικονομίας, την περικοπή του δώρου Χριστουγέννων, Πάσχα και του επιδόματος αδείας κατά 30% για τους δημόσιους υπαλλήλους.
«Αυτές οι γιορτές είχαν και θα έχουν μεγάλη διαφορά.» Η οικονομική κρίση άλλαξε και τις γιορτινές συνήθειες. «Περιορισμός στα ψώνια, ρούχα, παπούτσια, περιορισμός στο φαγητό, στις εξόδους. Επηρεάζονται, βέβαια, και οι κοινωνικές σχέσεις, όταν χρειάζεσαι λεφτά να πας κάπου να μετακινηθείς και το σκέφτεσαι και δεν έχεις, πώς θα πας; Και τα ταξί είναι πανάκριβα.»
Η αύξηση του ΦΠΑ το 2005, έγινε τους πρώτους τρεις μήνες του έτους και στην αγορά πέρασε την 1η Απριλίου. Αυτό το διάστημα φέτος, συμπίπτει με την περίοδο του Πάσχα, κάτι που θα δημιουργήσει πολλά προβλήματα στους καταναλωτές.
Η κυρία Ντίνα δεν πιστεύει ότι οι οικονομικές πολιτικές της προηγούμενης και της παρούσας κυβέρνησης διαφέρουν. «Ουσιαστική διαφορά…σχεδόν η ίδια είναι. Αυτή πήρε μέτρα, που την ανάγκασαν απ’ έξω να πάρει αυστηρά οικονομικά μέτρα. για να μπορέσουμε να μειώσουμε το έλλειμμα.»
Η αντιμετώπιση της Γερμανίας, αλλά και κάποιων άλλων χωρών απέναντι στη χώρα μας «είναι σαν να μας πολεμάνε, χωρίς όπλα. Το εάν θα επηρεαστεί απ’ αυτό η στάση της Ευρώπης απέναντι στην Ελλάδα, θα εξαρτηθεί από το τι σκέφτονται οι άλλες χώρες.»
Σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση, το 67% των Γερμανών διαφωνεί με την παροχή δανείου στο ελληνικό κράτος. Σημαντικό ρόλο στην βελτίωση των σχέσεων των δύο χωρών διαδραματίζουν τα πρόσθετα οικονομικά μέτρα, ύψους 5 δισεκατομμυρίων ευρώ, που κλήθηκε να πάρει η ελληνική κυβέρνηση, καθώς αμετακίνητη είναι η θέση των Γερμανών για εφαρμογή αυστηρότερων μέτρων λιτότητας..
Η κυρία Ντίνα θεωρεί θετικό το ενδεχόμενο να φύγουμε από την ευρωζώνη. «Δεν νομίζω να έχουμε επιπτώσεις αν φύγουμε απ’ την ευρωζώνη. Θα βοηθήσει περισσότερο στην ανάκαμψη, γιατί θα αναπτύξουμε μόνοι μας βιομηχανίες. Γιατί όχι, να μην γυρίσουμε στη δραχμή; Θα βοηθούσε. Άκουγα που το έλεγε και ο Βγενόπουλος ότι δεν θα ήταν άσχημα να γυρίσουμε ακόμη και στη δραχμή, ίσως ήταν καλύτερα. Γιατί αυτή τη στιγμή πολεμούν το ευρώ. Η Αμερική πολεμάει το ευρώ και πιο αδύναμη βρίσκει την Ελλάδα και τους έχει βάλει να χτυπάνε την Ελλάδα.»
«Πάρα πολύ μας έχει επηρεάσει η κρίση, δεν έχουμε καθόλου δουλειά, αλλά περισσότερο έχει φοβηθεί ο κόσμος», λέει η Ελένη, 34 ετών, έμπορος οπωροκηπευτικών στη λαϊκή. «Δεν ψωνίζει, δεν κάνει, δεν ράνει, δεν κάνει τίποτα, τίποτα. Κι αυτοί που έχουν κάποια χρήματα, τα κρατάνε, υποτίθεται, για την κρίση. Βέβαια, τέτοια ώρα πριν την κρίση θα είχαμε ξεπουλήσει. Εμάς δεν μας επηρέασε τόσο η κρίση, όσο μας έχει επηρεάσει η τηλεόραση. Αυτός είναι ο μεγάλος μας βραχνάς. Η τηλεόραση, που πληρώνονται, παίρνουν ποσοστά από τα σούπερ μάρκετ και κάνουν σ’ εμάς ζημιά.»
Όσο για τα νέα μέτρα της κυβέρνησης: «Δεν πιστεύω ότι τα νέα μέτρα θα επιδεινώσουν την κατάσταση. Πιστεύω ότι, επιτέλους, ήρθε κάποιος που θα κάνει κάτι, το οτιδήποτε, αλλά κάτι. Όλοι οι άλλοι δεν έκαναν τίποτα. Μακροπρόθεσμα, πιστεύω ότι… δεν αλλάζει ο Έλληνας για να αλλάξει η Ελλάδα. Ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη. Έτσι πιστεύω. Αν δεν αλλάξουμε εμείς νοοτροπία, πώς θα αλλάξει η χώρα μας; Μας έχει φάει η ξενομανία. Θέλουμε να φερόμαστε όπως φέρονται οι Γερμανοί, οι Αμερικάνοι, οι Γάλλοι, αλλά δεν παίρνουμε τους ίδιους μισθούς. Δεν ξέρω, πιστεύω ότι παλιός γάιδαρος, που λέγανε και στο χωριό μου, καινούργια περπατησιά δεν κάνει.»
Η Ελλάδα, μαζί με χώρες όπως η Ιταλία, η Ισπανία και η Πορτογαλία, είχαν συνολικό έλλειμμα 102 δισεκατομμύρια ευρώ, την περασμένη χρονιά, στο ισοζύγιο πληρωμών. Κατά το ήμισυ οφείλονταν στις εμπορικές συναλλαγές, κυρίως με τη Γερμανία, αλλά και με άλλες χώρες της ευρωζώνης.
Τον Ιανουάριο του 2010, το ταμειακό έλλειμμα (καθαρές δανειακές ανάγκες) της Κεντρικής Κυβέρνησης μειώθηκε σε 818 εκατ. ευρώ έναντι ελλείμματος 1.342 εκατ. ευρώ τον Ιανουάριο του 2009. Τα έσοδα του τακτικού προϋπολογισμού αυξήθηκαν σε 4.276 εκατ. ευρώ από 3.995 εκατ. ευρώ πέρυσι, ενώ οι δαπάνες μειώθηκαν σε 4.379 εκατ. ευρώ από 4.740 εκατ. ευρώ αντίστοιχα.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει ως επαγγελματίας, εν μέσω κρίσης, είναι το σούπερ μάρκετ. «Καλά, το σούπερ μάρκετ είναι μια πολύ μεγάλη ιστορία, πολύ μεγάλη ιστορία. Απλά, κοροϊδεύουν τον κόσμο τα σούπερ μάρκετ. Έχουν πολύ χαμηλή ποιότητα, βάζουν κάποια πράγματα για κράχτη και όλα τα υπόλοιπα τα σηκώνουν σε απίστευτα υψηλές τιμές. Και να σου πω και κάτι; Άμα βάλουν τις μελιτζάνες π.χ. 2 ευρώ, ενώ εμείς τις έχουμε αγοράσει 3, ένα λεπτό να σου σηκώσουν τον καφέ, ένα τη ζάχαρη κι ένα το χαρτί υγείας, δεν θέλουν τίποτε άλλο, έχουν βγάλει τη ζημιά απ’ αυτά. Έχουν 1.500 είδη κι εμείς φέρνουμε πέντε, δέκα άντε –που δεν φέρνουμε και δέκα είδη. Οπότε καταλαβαίνεις ότι έρχεται μία η άλλη.»
«Όσο για το αν προτιμάνε τα σούπερ μάρκετ ή τη λαϊκή, είναι μοιρασμένος ο κόσμος. Δηλαδή, ξέρουν, στο σούπερ μάρκετ θα πάει αυτός που δεν θα προλάβει, αυτός που του έχει πιπιλίσει το μυαλό η τηλεόραση, όπου μας πλασάρει ό, τι θέλει, κι αυτός που θέλει να πληρώσει με πιστωτική κάρτα. Συν, τώρα, τη φρενίτιδα που κυκλοφορεί με τις αποδείξεις, γιατί εμάς δεν μας έχουν περάσει ακόμα το νόμο για τις αποδείξεις και δεν κόβουμε. Και νομίζουν σαφώς, ότι φοροδιαφεύγουμε και τέτοια, που δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Πληρώνουμε πολύ περισσότερη εφορία απ’ ό, τι μπορείς να φανταστείς. Η κρίση δεν μας έχει επηρεάσει τόσο, όσο η ζημιά που μας έχει κάνει μακροπρόθεσμα το σούπερ μάρκετ. Και ήρθε τώρα να μας αποτελειώσει, γιατί όταν δεν έχει λεφτά ο κόσμος να κινηθεί και πάει με την πιστωτική κάρτα, εμείς δεν έχουμε εδώ πιστωτικές. Και τι θα πάρουν; Θα πάρουν 2 ευρώ και θα τους βγάλω πιστωτική; Δεν γίνεται. Μερικά εμπορικά μαγαζιά, που κάνουν τζίρο μεγάλο, έχουν μηχανάκια, δηλαδή εμείς έχουμε δυο-τρεις που πουλάνε χαλιά, πουλάνε τέτοια, ας πούμε, που έχουνε μηχάνημα για πιστωτικές κάρτες. Τους έχουν εγκρίνει, σ’ εμάς τι θα βάλουμε; Θα πάρουν πενήντα λεπτά δυο πιπέρια και θα τους βγάλουμε πιστωτική κάρτα; Δεν γίνεται.»
Η κινητοποίηση των αγροτών τον περασμένο μήνα «δεν επηρέασε καθόλου την κίνηση. Έγινε αυτό με τα μπλόκα πριν ένα μήνα, έτσι; Τώρα πού είναι οι αγρότες; Ξέρεις πού είναι; Σπέρνουνε. Γιατί δεν βγαίνουν τώρα στους δρόμους; Γιατί δεν είχαν τι να κάνουνε. Κι όταν κάνανε τα μπλόκα, ο Πύργος, που εκείνη την εποχή έκοβε όλα του τα προϊόντα, γιατί δεν είχε κατέβει στο μπλόκο; Γιατί; Καταλαβαίνεις γιατί. Γιατί έστελνε κάθε μέρα προϊόντα στην λαχαναγορά. Άρα, αυτοί που δεν είχαν τί να κάνουν… προβοκάτσια είναι αυτό πιστεύω. Δηλαδή, εντάξει. Τώρα γιατί δεν είναι στα μπλόκα; Φύγανε, τους λύσανε όλα τους τα προβλήματα; Σπέρνουν, δε σπέρνουν; Βαμβάκια, σπέρνουνε σιτάρια, σπέρνουνε τα πάντα. Όταν δεν έχουν τι να κάνουν…κάθε χρόνο την ίδια εποχή κατεβαίνουν, δεν αναρωτήθηκε κανείς γιατί κατεβαίνουν Φλεβάρη, Γενάρη και Δεκέμβρη; Γιατί δεν έχουν τι να κάνουν και σου λέει από το να κάθομαι στο καφενείο, ας δείχνω ότι κάνω κάτι. Αλλά δεν μας επηρέασε καθόλου αυτό.»
«Το ποσοστό του αγροτικού πληθυσμού μειώθηκε από 17% σε σχεδόν 11%», ανέφερε σε ομιλία του ο Αλέξης Τσίπρας. «Σύμφωνα με στοιχεία της ΕΣΥΕ, οι άνεργοι στις αγροτικές περιοχές, μόνο μέσα στο πρώτο τρίμηνο του 2009 είναι 84,5 χιλιάδες. Αυξήθηκε η ανεργία κατά 26,8% μέσα σε μόλις τρεις μήνες.(…)το 23% των αγροτών ζει πλέον κάτω από το όριο της φτώχειας.» Η Μαρία είναι 26 ετών και εργάζεται ως υπάλληλος σε ψιλικατζίδικο, δεν αισθάνεται ότι η κρίση έχει αλλάξει πολύ την κατάσταση. «Έχει κόσμο, ότι έχουμε δουλίτσα, έχουμε, κανονικά. Δεν υπάρχει απαραίτητα διαφορά με το πώς ήταν πριν την οικονομική κρίση. Οι τακτικοί πελάτες συνεχίζουν να έχουν τις ίδιες συνήθειες που είχαν και πριν. Σε ψιλικατζίδικο, περίπτερο και λοιπά δεν νομίζω να πάψουν να ψωνίζουν οι άνθρωποι. Τα τσιγάρα, δηλαδή του καθενός και λοιπά, είναι σταθερά.» Οι εξαιρέσεις είναι λίγες και μικρής σημασίας. «Μερικοί, ίσως να τα έχουν μειώσει, να το έχουν δει κάπως έτσι, οι υπόλοιποι τα συνηθισμένα. Λογικά, έχουν φοβηθεί λίγο απ’ αυτά που ακούνε, πιστεύω, αλλά κυρίως στις μεγαλύτερες αγορές τους.»
Μέσα στα οικονομικά μέτρα είναι και η αύξηση κατά 20% των ειδικών φόρων κατανάλωσης σε τσιγάρα και ποτά. Η αύξηση του υψηλού συντελεστή του ΦΠΑ, που μέχρι σήμερα ήταν 19%, υπόκειται σε αλλαγή, με αύξηση κατά 2 ποσοστιαίες μονάδες που φτάνει το 21%.
Ο κύριος Χρήστος είναι 57 ετών, έμπορος οπωροκηπευτικών. Βλέπει μεγάλη διαφορά λόγω της κρίσης. «Έχει πτώση μεγάλη η λαϊκή. Δεν ψωνίζει πια ο κόσμος, γεμάτοι όλοι οι πάγκοι.» Θεωρεί κι αυτός πως το σούπερ μάρκετ είναι ο μεγάλος ‘‘εχθρός’’. «Ο κόσμος προτιμάει το σούπερ μάρκετ, σίγουρα. Ο κόσμος πάει στο σούπερ μάρκετ, τελείωσε. Πιο ακριβά είναι απ’ ό, τι η λαϊκή. Εμείς πουλάμε ένα ευρώ και δεν αγοράζουν και δίνουν 1,50 ευρώ παραπάνω στο σούπερ μάρκετ για κακής ποιότητας ντομάτες. Εδώ, πουλάει πορτοκάλια το σούπερ μάρκετ 0,70 λεπτά και άμα τα δεις…τι να πω, εδώ δεν μπορώ να πω και τίποτα. Εδώ, πουλάμε 1 ευρώ και δεν τα παίρνουνε. Χόρτα; Εδώ βρίσκουνε και χόρτα φρέσκα, τα πάντα. Όλα».
«Εγώ βλέπω ότι η κίνηση στην αγορά δεν έχει πέσει. Άμα, σαν παραγωγοί που είμαστε, προσέξουμε λίγο τα προϊόντα μας, δίνουμε καλή ποιότητα στον κόσμο, δεν θα έχουμε κανένα πρόβλημα, κανένα απολύτως πρόβλημα» μας λέει ο κύριος Μιχάλης, 55 ετών, παραγωγός και έμπορος ντομάτας. «Στο είδος μου, που πουλάω τις ντομάτες μου, βλέπετε τέτοια ώρα έχει αδειάσει. Έναν πάγκο έχω τον οποίο δεν τον φτιάχνω και μπορώ να πω, για τον κόσμο, ψωνίζουν ευχάριστα. Ειδικά, οι ντομάτες, που είναι δικές μου και φέρνω καλά πράγματα.» Δεν αντιμετωπίζει την κρίση όπως οι περισσότεροι συνάδελφοί του. «Τώρα, απ’ ό, τι βλέπω τους συναδέλφους, τους άλλους, έχει κάποια πτώση.»
Επιχειρηματίες παραγωγικών μονάδων, σχετικά με το ενδεχόμενο αύξησης του χαμηλού συντελεστή του ΦΠΑ κατά 1% ή 2%, κάνουν λόγο για δυσανάλογη επιβάρυνση στην τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος και του φυσικού αερίου. Αυτό όμως, έχει ήδη συμβεί με την επιβολή φόρου στα καύσιμα. Σε σύγκριση με τους χαμηλούς συντελεστές ΦΠΑ στην Ευρώπη, η Ελλάδα έχει από τους υψηλότερους. Σε 13 χώρες κυμαίνεται από 5% έως 8,5%. Η Κύπρος έχει 5%, η Δανία έχει ενιαίο συντελεστή (25%), ενώ Ρουμανία, Εσθονία και Λιθουανία 9%.
Μεγάλη ευθύνη για την κρίση στην λαϊκή αγορά, κατά τον κύριο Μιχάλη, φέρει η τηλεόραση. «Η τηλεόραση έχει δυσφημίσει πάρα πολύ τη δουλειά τη δική μας και γενικά, έχει χαλάσει και την ψυχολογία του ανθρώπου. Δηλαδή, η τηλεόραση αναγγέλλει κακοκαιρία σήμερα, την άλλη μέρα δεν έχει κόσμο στη λαϊκή και είναι ο καιρός καλός, άνθρωπος στη λαϊκή, γιατί το ‘πε η τηλεόραση. Πολλές φορές.»
Οι καταναλωτές «προτιμούν το σούπερ μάρκετ παρ’ όλο που είναι πιο ακριβό.» Γνωρίζοντας πως η ποιότητα δεν είναι συγκρίσιμη. «Αυτό που βλέπω στο σούπερ μάρκετ, εδώ πιο κάτω άμα πάω στο Σκλαβενίτη στην Αχαρνών, πουλάει ντομάτες 2,38 και καμία σχέση η ντομάτα του σούπερ μάρκετ, κανενός σούπερ μάρκετ, με τη ντομάτα της λαϊκής. Η χειρότερη ντομάτα της λαϊκής είναι η καλύτερη του σούπερ μάρκετ, με φωτισμό κατάλληλο, ανάλογο φωτισμό, και παίρνεις τη ντομάτα και πας σπίτι κι έχει άλλο χρώμα. Άλλο χρωματισμό μες στο σούπερ μάρκετ κι άλλο μετά. Στην ποιότητα των προϊόντων της λαϊκής δεν μπορεί κανείς να τα ανταγωνιστεί. Κανένα σούπερ μάρκετ. Τα φρέσκα προϊόντα που έχουμε εμείς.»
Ωστόσο, «οι καταναλωτές εμπιστεύονται την ποιότητα της λαϊκής, εγώ δεν έχω παράπονο. Εγώ προσωπικά, με τις ντομάτες που διαθέτω, σαν παραγωγός, που καλλιεργώ εννοείται ο ίδιος, δεν έχω κανένα πρόβλημα, κανένα απολύτως.» Είναι ευχαριστημένος από την ανταπόκριση των καταναλωτών στα προϊόντα του.
Η ΚΟΕ σε ανακοίνωσή της, στις 22/1/2010, ανέφερε: «Ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, έχουμε σημαντική συρρίκνωση των εισοδημάτων, ραγδαία μείωση της απασχόλησης στον γεωργικό τομέα, εκτίναξη των τιμών των αγροτικών εφοδίων με αποτέλεσμα την αύξηση του κόστους παραγωγής, συρρίκνωση του όγκου και της αξία της παραγωγής, τεράστιο έλλειμμα στο εμπορικό ισοζύγιο αγροτικών προϊόντων που αυξάνουν τα ελλείμματα και τα χρέος της ελληνικής οικονομίας. Την ίδια στιγμή αυξάνονται οι τιμές των αγροτικών προϊόντων στα ράφια των σούπερ μάρκετ. Μικροί και μεσαίοι αγρότες, οι εργαζόμενοι της πόλης, πληρώνουν βαρύ τίμημα για τις επιλογές των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, της ΕΕ, για την αύξηση των κερδών ιδιωτικών εταιρειών και μεσαζόντων που λυμαίνονται την αγροτική παραγωγή.»
Οι πελάτες διαμαρτύρονται για τις τιμές, λέει ο κύριος Μιχάλης, αλλά σημειώνει τις αντιθέσεις. «Όλοι λένε να κάνουμε κάτι για τις τιμές και κάνουν παράπονα, αλλά εγώ δεν βλέπω και μια κυρία να ‘ναι κακοντυμένη στη λαϊκή, όλες στο grand ντυμένες, τα νυχάκια τα βαμμένα και βλέπω ότι κάπου υπάρχουν ορισμένες αντιθέσεις. Δηλαδή, υπάρχει κρίση, αλλά το μαλλάκι χορού χτενισμένο, βαμμένο, σενιαρισμένο, καταλάβατε; Τι να πούμε κι εμείς; Είναι μπερδεμένα τα πράγματα. Είναι βέβαια, ο κόσμος λίγο τρομοκρατημένος, αλλά δεν ξέρω γιατί. Η τηλεόραση, πιστεύω.»
«Τα νέα μέτρα θα επηρεάσουν οπωσδήποτε όλο τον κόσμο. Όλους τους Έλληνες, όλη την Ελλάδα. Είναι όμως, ορισμένα μέτρα που είναι σωστά. Δεν γίνεται ο υπάλληλος, ας πούμε, να παίρνει 3-4 χιλιάρικα μισθό και ο άλλος ο φουκαράς που ξεκινά, καινούργιος δικηγόρος, να παίρνει 800 ευρώ σ’ ένα γραφείο που δουλεύει. Νομίζω είναι λίγο άδικα να γίνονται αυτά τα πράγματα, οι μισθοί αυτοί.»
Η συγκέντρωση αποδείξεων από τους καταναλωτές δεν θα του δημιουργήσει πρόβλημα. «Εμένα θα με βοηθήσει πάρα πολύ να κόβω αποδείξεις, γιατί όταν, φερ’ ειπείν, οι ντομάτες μου κάνουν 5,30 σ’ ένα πελάτη, του χαρίζω τα 30 λεπτά και τα 40 και τα 50 πολλές φορές και τα 60 και τα 70. Πάνω από το τάλιρο τους τα χαρίζω σχεδόν πάντα. Σκέφτομαι τους ανθρώπους τους υπόλοιπους, τους καταναλωτές. Έχει καταναλωτές που θα καταφύγουνε στο σούπερ μάρκετ, έχει όμως σ’ άλλα που λέει ότι εγώ την ποιότητα της λαϊκής στα προϊόντα που παίρνω δεν θα την εγκαταλείψω, δεν θα πάω στο σούπερ μάρκετ, γιατί ξέρω ότι αγοράζω καλά πράγματα και ας χάσω 5 δραχμές από την όλη διαδικασία. Δεν έχουν αρχίσει ακόμη να μου ζητάνε αποδείξεις. Ελάχιστοι, κι αυτοί το λένε μια φορά και δεν το ξαναλένε, και ξανάρχονται οι ίδιοι. Δεν ζητάνε, σχεδόν κανείς.»
Ο Γενικός Δείκτης Τιμών Καταναλωτή (πληθωρισμός), σύμφωνα με την Εθνική Στατιστική Υπηρεσία της Ελλάδος, αυξήθηκε κατά 2,4% τον Ιανουάριο 2010, σε σύγκριση με τον Ιανουάριο 2009. Την ίδια περίοδο το 2009, σημειώθηκε αύξηση 1,8% σε σχέση με το 2008. Ωστόσο, κατά τον Ιανουάριου 2010, ο Γενικός Δείκτης σε σύγκριση με τον Δεκέμβριο 2009, παρουσίασε μείωση 0,7%, έναντι μείωσης 0,5% που σημειώθηκε κατά την αντίστοιχη σύγκριση του προηγούμενου έτους.
Παράγοντες της μείωσης κατά 0,7% του πληθωρισμού, είναι οι μεταβολές των δεικτών, όπως η αύξηση κατά 0,6% της ομάδας «Διατροφή και μη αλκοολούχα ποτά», λόγω αύξησης των τιμών, κυρίως, στα είδη: ψάρια νωπά, φρούτα νωπά, λαχανικά νωπά, αλλά και η μείωση κατά 9,6% της ομάδας «Ένδυση και υπόδηση», λόγω των γενικών χειμερινών εκπτώσεων.
Ακόμη, το πρωτογενές έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού, παρουσίασε μείωση και διαμορφώθηκε σε 200 εκατ. ευρώ έναντι 452 εκατ. ευρώ τον Ιανουάριο του 2009.

Πέμπτη 25 Φεβρουαρίου 2010

Γερμανία, Πακιστάν, Εφηβεία σημειώσατε Χ

Τί ζωή κι αυτή;!Μα να μην μπορείς να ησυχάσεις λίγο από την τρέλα, να πεις ότι είμαστε καλά και να δεις το μέλλον αισιόδοξα -όσο μας επιτρέπει ο καιρός και ο Αλμούνια.
Τίποτα, παιδιά, τίποτα. Ας το πάρουμε απόφαση, ήρθε η στιγμή να μεταναστεύσουμε οι εναπομείναντες κανονικοί άνθρωποι σε έναν άλλο πλανήτη, μη σας πω και γαλαξία. Αυτή η βδομάδα τα είχε όλα κι εννοώ τα δυσάρεστα και εξοργιστικά.
Ξεκινάμε με το περίφημο εξώφυλλο της γερμανικής έκδοσης του περιοδικού Focus με το άγαλμα της Αφροδίτης της Μήλου να επιδεικνύει τον μέσο των δακτύλων της (τον γνωστό, ξέρετε, μεταξύ δείκτη και παράμεσου). Δεν θέλω να αρχίσω της εθνικές ή -ακόμη χειρότερα- τις εθνικιστικές κορώνες, ωστόσο, μερικά πράγματα είναι καλό να τοποθετούνται και να παρατηρούνται στη θέση και στις διαστάσεις που τους πρέπουν.
Στη Γερμανία, και συγκεκριμένα στο Βερολίνο, υπάρχει το νησί των μουσείων. Πρόσφατα, επισκέφτηκε την πόλη και τα μουσεία μια φίλη μου, η οποία δήλωσε κατενθουσιασμένη με τα εκθέματα και τον σεβασμό των Γερμανών υπαλλήλων προς τους Έλληνες και τον πολιτισμό μας. Ένα από τα μουσεία περιλαμβάνει ολόκληρο το μουσείο της Περγάμου (βλέπε Μικρά Ασία), καθώς και μια τεραστίων διαστάσεων πύλη ελληνικής πόλης. Φυσικά, ο αριθμός των ελληνικών αγαλμάτων, αγγείων, γλυπτών γενικότερα, είναι μεγαλύτερος ίσως των δικών μας μουσείων. Οι ξεναγοί των μουσείων μιλάνε ελληνικά και παρέχουν στους Έλληνες επισκέπτες ακουστικά, από τα οποία η ξενάγηση γίνεται στα ελληνικά. Πολύ ωραία θα πούμε όλοι. Άρα, ο πολιτισμός που μοσχοπουλάνε οι Γερμανοί, δεν είναι δικός τους, αλλά δικός μας. Πού είναι τα χρήματα που μας οφείλουν; Καθότι τα πνευματικά δικαιώματα ανήκουν στην χώρα που τα έφτιαξε, κάνω λάθος; Όταν μια γκαλερί φέρνει έργα ξένων καλλιτεχνών, πληρώνει ένα ποσό για την μεταφορά και την έκθεση, δηλαδή για τη χρήση τους. Πόσα λεφτά μας χρωστάει μόνο από αυτά η Γερμανία, η Αγγλία, η Γαλλία; Μήπως το ποσό είναι υπέρογκο; Μήπως μ' αυτά και μόνο ξεχρεώνουμε από δυο φορές καθεμία από τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ακόμη κι αυτές που δεν έχουμε χρέος απέναντί τους; Ή μήπως να αναφερθώ στα δισεκατομμύρια ευρώ (ή στον χρυσό από την Τράπεζα της Ελλάδος) που δεν έχουν καταβληθεί ως αποζημίωση για τις καταστροφές και τα θύματα κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο; Τα ξεχνάμε αυτά; Βρε, τί ασθενή μνήμη που έχουν αυτοί οι Γερμανοί...
Επειδή κι εμείς δημοσιογράφοι είμαστε (ακόμη στον προθάλαμο της δουλειάς, αλλά πέντε πράγματα τα μάθαμε), κανόνας της δημοσιογραφίας είναι η αντικειμενική προσέγγιση, ακόμη κι αν η ματιά είναι υποκειμενική. Ο δημοσιογράφος, ο οποίος έγραψε το κείμενο, θα ήταν προτιμότερο και πιο έντιμο να αντιμετωπίσει και να σχολιάσει τη δική του Ιστορία, έστω συνοπτικά, κάνοντας μια αυτοκριτική, πριν αρχίσει το παραλήρημα της Μαντάμ Σουσού. Όταν το σκάνδαλο Siemens δεν έχει ξεθωριάσει -γιατί ναι, Έλληνες τα πήραν τα χρήματα, αλλά κάποιος τα έδωσε ως μίζα με σκοπιμότητα το κέρδος, ούτε βραχεία μνήμη διαθέτουμε ούτε άνοια έχουμε πάθει- όταν η Ντόϊτσε Τέλεκομ έχει μπει στην ελληνική αγορά και στο ελληνικό δημόσιο, όταν αεροδρόμιο και Γερμανοί πάνε μαζί, όταν γερμανική αλυσίδα σουπερμάρκετ εδώ και χρόνια εδρεύει στη χώρα μας, όταν το RTL αγόρασε ελληνικό τηλεοπτικό σταθμό, είναι καλό να μιλάμε με σύνεση για το ποια οικονομία βοηθάει την άλλη και με ποιους τρόπους, γιατί είναι πολύ εύκολο κάποιος με καλή μνήμη να σου θυμίσει ότι μάλλον, η ελληνική οικονομία και οι Έλληνες πολίτες στηρίζουν τη δική σου. Αν ένα ωραίο, ηλιόλουστο πρωινό πάψουμε να ψωνίζουμε από το γερμανικό σουπερμάρκετ, και γενικά τα γερμανικά προϊόντα, αλλάξουμε τηλεφωνικό δίκτυο, δεν παρακολουθούμε το κανάλι που διοικούν - άρα χάνουν κάθε έσοδο διαφήμισης- και οι ηλεκτρικές μας συσκευές ανήκουν σε ελληνικές ή άλλης χώρας εταιρείες, η ζημιά της γερμανικής οικονομίας μάλλον θα τους κάνει να μας παρακαλάνε να τους βοηθήσουμε -και όχι μόνο πολιτικά, αλλά και οικονομικά. Έτσι δεν είναι, κυρία (τώρα θα' λεγα, αλλά θα συγκρατηθώ) Μέρκελ;
Σχόλια περί του μαθήματος των Αρχαίων Ελληνικών στα Γυμνάσια και Λύκεια μας, στην "εμμονή" με την παρελθοντολαγνεία και την "τελειότητα" μας, συγκρίσεις του επιπέδου: "τότε κι εμείς θα 'πρεπε να μαθαίνουμε γοτθικά" δείχνουν ότι η ειρωνεία είναι κάτι -που μαζί με τον πολιτισμό- δεν θα καταφέρουν ποτέ να κάνουν επιτυχημένα, ή έστω καλά, οι Γερμανοί.
Κι αυτό είναι ένα από τα χαρίσματα που απαρτίζουν την "τελειότητά" μας.
Η χώρα που πριν από 70 χρόνια -κι όμως, δεν είναι πολλά- γύρισε την Ευρώπη και συγκεκριμένα την Ελλάδα, στο Μεσαίωνα, που η Ιστορία της περιλαμβάνει εκατομμύρια μελανές και αιματοβαμμένες σελίδες, τον ναζισμό, τον Χίτλερ, την Αρία φυλή και σαπούνια Εβραίων, είναι κρίμα να ξεχνά πως οφείλει να ζητά αιώνια συγνώμη για τα εγκλήματα που έκανε και δεν πρόκειται να ξεπλυθούν ποτέ. Κανένας δεν θα ξεχάσει το Άουσβιτς, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τη βία, τις εκτελέσεις, τα βασανιστήρια, τα ουρλιαχτά των ζωντανών που αποτεφρώνονταν, την μυρωδιά της σάρκας που έλιωνε για να πλένονται οι διεστραμμένοι της Αρίας φυλής. Αυτή είναι η Ιστορία τους και δεν θα έκανε κανέναν περήφανο. Εμείς τουλάχιστον, έχουμε ένα παρελθόν που γέννησε αξίες, τη δημοκρατία, την φιλοσοφία, την πολιτική σκέψη, την τέχνη, το θέατρο, την αρχιτεκτονική, το αίσθημα της ελευθερίας και της επανάστασης, την αξιοπρέπεια και τη δικαιοσύνη. Το παρελθόν δεν είναι δικαιολογία για το παρόν, ούτε διαβατήριο για το μέλλον, αλλά είναι γεγονός κι αυτό όσες ύβρεις κι αν εξαπολύσει ο οποιοσδήποτε, δεν αλλάζει. Ο Αριστοτέλης, ο Πλάτωνας, ο Θουκυδίδης, η Σαπφώ, ο Μέγας Αλέξανδρος, ο Περικλής, ο Κολοκοτρώνης, ο Μαυρομιχάλης, η Μπουμπουλίνα, ο Βενιζέλος, ο Καποδίστριας, ο Σολωμός, ο Παλαμάς, ο Καβάφης, η Σωτηρίου, ο Ελύτης, ο Σεφέρης, η Μερκούρη, ο Καζαντζάκης, ο Τσαρούχης, ο Φασιανός, ο Μυταράς, ο Θεοτοκόπουλος και τόσοι άλλοι, γεννήθηκαν Έλληνες και φώτισαν με το πνεύμα τους ολόκληρο το κόσμο. Όπως ακριβώς, ο Χίτλερ γεννήθηκε Γερμανός και βύθισε στο σκοτάδι ολόκληρη την Ευρώπη.
Αυτό το καλοκαίρι απείλησαν πως στα νησιά μας δεν θα πατήσει Γερμανός, και λοιπόν; Ένας Γερμανός, αγαπητοί μου, δεν φέρνει την (οικονομική) άνοιξη. Οι Έλληνες πάντως, την έφερναν για χρόνια στις φίλτατες τουρίστριες που έρχονταν να ζήσουν ένα ερωτικό καλοκαίρι. Μετά από το άρθρο κατάλαβα γιατί. Κάθεται η Γερμανίδα και σκέφτεται πού να πάει διακοπές, ξαφνικά αναρωτιέται προς τι τόση φασαρία γύρω από τον ελληνικό πολιτισμό και τις φυσικές ομορφιές, ενός τόσο υπερφίαλου λαού που θέλει να μαθαίνει Αρχαία. Αφού αναρωτήθηκε μήπως υπάρχει κάποια άλλη αιτία πίσω από τόση έπαρση, αποφασίζει να το διαπιστώσει, ιδίοις όμμασι, το καλοκαίρι στην Ελλάδα. Βλέπει και το greek καμάκι και λέει "για να δούμε περί τίνος πρόκειται", είτε πείθεται, είτε πάλι δεν πολυενθουσιάζεται, αλλά η ελληνική φιλοξενία έχει μείνει αξέχαστη!Ειδικά, η Ρόδος έχει χαραχτεί ανεξίτηλα στη μνήμη, καθώς ιδού η Ρόδος, ιδού και το...φυσικό της κάλλος.
Ως προς αυτό, θέλω να διευκρινίσω πως αυτό το είδος τουρισμού έχει σημειωθεί και από πολλές άλλες χώρες, καθώς και ότι ο Έλληνας έχει βοηθήσει στο να υπάρχει κι ανάλογη αντιμετώπιση και εντύπωση στο εξωτερικό. Ωστόσο, η στάση της Γερμανίας "σηκώνει" πολλά -και κακεντρεχή ακόμη- σχόλια, εφόσον μ' αυτή επηρεάζει το γενικότερο κλίμα της Ευρώπης απέναντι στην Ελλάδα, κι όχι δίκαια και με καθολοκληρίαν ορθά επιχειρήματα.
Επειδή ο Γερμανός κυβερνητικός εκπρόσωπος ανέφερε κάτι περί κατοχυρωμένης ελευθερίας του λόγου, να σημειώσω ότι η προπαγάνδα δεν είναι ελευθερία ούτε δημοκρατία, είναι φασισμός. Κάτι σαν τον Κούγια και τις απόψεις του.
Τους Έλληνες της Γερμανίας σκέφτομαι, που δέχονται απευθείας και διαρκώς τόσα σχόλια και ύβρεις για την πατρίδα τους που, στο τέλος, θα βρεθούν και υπόλογοι οι άνθρωποι. Το ομολογώ, λυπάμαι τους κ.κ. Παπακωνσταντίνου και Παπανδρέου που έχουν ακούσει από την Ε.Ε. τα μύρια όσα και δεν ξέρουν τί να πουν. Γι' αυτό και μόνο τους λυπάμαι, γιατί για την οικονομική πολιτική που ακολουθούν εμάς τους πολίτες λυπάμαι, εκείνοι ένα χαστούκι χρειάζονται, μπας και συνδεθούν με την πραγματικότητα.

Αλλάζω θέμα και περνάω στα εγχώρια. Εγκληματικότητα. Πρωτόγνωρη βία και εγκληματικότητα. Όχι, εγκλήματα γίνονταν πάντα, σε τέτοιο βαθμό και συχνότητα όμως, είναι πρόσφατο. Το βράδυ της Δευτέρας 22 Φεβρουαρίου, στις 10 το βράδυ, μια κοπέλα που ήρθε από την επαρχία να επισκεφθεί μια φίλη της, περίμενε σε κεντρική πλατεία του Περιστερίου το λεωφορείο. Εκεί, ένας Πακιστανός την άρπαξε και την έσυρε μέχρι το δώμα στο οποίο έμενε, 100 μέτρα περίπου από τη στάση, την λήστεψε(το λιγότερο) , τη βίασε αυτός και ο συγκάτοικός του και η κοπέλα κατάφερε να ξεφύγει κουτρουβαλώντας στις σκάλες. Η ιδιοκτήτρια του δώματος που έμενε από κάτω, άκουσε το θόρυβο, βγήκε έξω, είδε την κοπέλα, ειδοποίησε την αστυνομία, η οποία συνέλαβε τους δράστες. Μπροστά στο τί πέρασε η κοπέλα και στο τί ψυχικά τραύματα της άφησε, είναι μηδαμινό. Σας έχω κουράσει με την επανάληψη του πόση διαστροφή υπάρχει, αλλά είναι σοκαριστικό, ανατριχιαστικό, ανησυχητικό, απεχθές και ειδεχθές.

Μια 16χρονη, μιλούσε μέσω του χώρου κοινωνικής δικτύωσης Facebook, με παιδιά της ηλικίας της και μάλλον υπήρξε κάποιος διαπληκτισμός,(σύμφωνα με ρεπορτάζ της Εspresso) ο οποίος οδήγησε στα χειρότερα. Η κοπέλα βγήκε στις 7 το απόγευμα από το σπίτι της, όπου την περίμεναν έξι κορίτσια και ένας συνομήλικός τους, την παρέσυραν σε ένα γειτονικό γκαράζ, την έβρισαν, της έβγαλαν τη μπλούζα, την περιγελούσαν και κάποια συμμαθήτρια έσβησε στο στήθος της κοπέλας ένα τσιγάρο. Ευτυχώς, οι γονείς της τη βρήκαν προτού συμβούν κι άλλα. Όλα αυτά οργανώθηκαν και διαπράχθηκαν από μαθήτριες και μαθητή γυμνασίου και λυκείου, παιδιά 15-16 χρονών συμπεριφέρονται σαν εγκληματίες και μαφιόζοι, οι αυριανοί πολίτες δεν υπήρξαν ποτέ αθώοι και αγνοί. Δεν είναι θέμα εποχής, είναι βασικά θέμα παιδείας, πώς μεγαλώνουν οι γονείς τα παιδιά, τα πρότυπα και η ποιότητα του ίδιου του ατόμου, που δυστυχώς, δεν είναι και η καλύτερη. Η κριτική σκέψη, τα κριτήρια για το αν και τι πρέπει να ενστερνιζόμαστε και να θεωρούμε πρότυπο συμπεριφοράς και ζωής, μπορούν να καλλιεργηθούν, όχι όμως και η ουσία κάθε ανθρώπου, αυτή να βελτιωθεί ή να εξελιχθεί μπορεί, να αλλάξει ωστόσο, ποτέ.
Μην κλεινόμαστε στα σπίτια μας από φόβο, αφήνοντας να δρουν ανεξέλεγκτα οι -πάσης φύσεως- διαταραγμένοι, οι εγκληματίες. Να βγούμε όλοι εμείς έξω και ν' αναγκάσουμε αυτούς να κρυφτούν, να εξαφανιστούν από τον δικό μας κόσμο. Έναν κόσμο ασφαλή, ειρηνικό, γαλήνιο, δημιουργικό, φωτεινό, με σεβασμό και αισιοδοξία.
Η ζωή είναι εκεί, όταν εσύ λείπεις και τη ζουν, καταχρηστικά προς εσένα, όσοι βρίσκονται εκεί που θα έπρεπε να είσαι εσύ, γιατί σου ανήκει.
Ο κόσμος δεν γίνεται καλύτερος με όνειρα και προσδοκίες, χρειάζονται πράξεις και ρίσκο. Όταν ρισκάρεις μπορεί φυσικά, να χάσεις, αλλά υπάρχει πάντα η πιθανότητα να κερδίσεις, αυτό είναι το νόημα.

Δευτέρα 22 Φεβρουαρίου 2010

Ο ύπνος του αδίκου κι ο εφιάλτης του δικαίου...

Το Σάββατο το βράδυ, παρακολούθησα την ταινία "Sleepers"(1996), την οποία έβλεπα πρώτη φορά και ομολογώ ότι με συγκλόνισε. Τα συναισθήματα που μου δημιούργησε ήταν ακόμη πιο έντονα κι από την ταινία "Μαθήματα αμερικανικής Ιστορίας". Δύο ταινίες που η βία εκτός, αλλά κυρίως, εντός των σωφρονιστικών -κατ' ευφημισμόν- ιδρυμάτων ξεπερνά τη φαντασία και δημιουργεί τα πιο απεχθή και άσχημα συναισθήματα στον θεατή, αλλά και έντονο προβληματισμό.
Μια ομάδα παιδιών, τη δεκαετία του '60, καταδικάζονται σε έναν χρόνο φυλάκιση για κλοπή και φόνο εξ αμελείας, καθώς κλέβουν το καρότσι από έναν υπαίθριο πωλητή σάντουιτς, το οποίο πέφτει από τις σκάλες σκοτώνοντας έναν περαστικό. Το Γουίλκινσον είναι το σωφρονιστικό ίδρυμα αγοριών όπου οδηγούνται οι τέσσερις πρωταγωνιστές, εξωτερικά θυμίζει κολέγιο ή ιδιωτικό σχολείο, εσωτερικά είναι απλώς ένα κολαστήριο. Ο φύλακας στέκεται έξω απ' το κελί και ζητά από τον έναν να γδυθεί μπροστά του, κάνοντας σεξουαλικού περιεχομένου σχόλια. Αυτό είναι το λιγότερο από όσα ανατριχιαστικά θα ακολουθήσουν. Σε μια συμπλοκή του ενός με έναν άλλο τρόφιμο κατά τη διάρκεια του μεσημεριανού, ο ίδιος φύλακας (στο ρόλο ο Κέβιν Μπέηκον) αναγκάζει την παρέα των τεσσάρων να φάει από το πάτωμα ό,τι έχει πέσει κάτω. Η παρέμβαση άλλου φύλακα είναι λυτρωτική προς στιγμήν, καθώς η συνέχεια σε κάνει να θυμώνεις, να παγώνεις, να αηδιάζεις και να δακρύζεις.
Αργότερα, ο φύλακας με άλλους συναδέλφους του και ανάλογων προτιμήσεων, αναγκάζουν τα παιδιά να έρθουν σε σεξουαλική επαφή μαζί τους, οι βιασμοί δεν τελειώνουν ποτέ. Η ταινία δεν δείχνει τέτοιου είδους σκηνές -ευτυχώς- αρκείται στο λεκτικό επίπεδο που προϊδεάζει και στην εξαιρετική σκηνοθεσία, όπου η κάμερα φεύγει αργά προς το κενό ή ένα διάδρομο. Σε αγώνα ανάμεσα στα παιδιά και τους φύλακες, τα παιδιά κερδίζουν, αποτέλεσμα η δολοφονία ενός Αφροαμερικανού που βοήθησε στη νίκη, ο βιασμός και ο, μέχρι τελικής πτώσης, ξυλοδαρμός των παιδιών.
Η στιγμή που συγκινεί περισσότερο είναι η, λιτή και χωρίς εξάρσεις, δήλωση ενός από τα παιδιά: "Θέλω να κοιμηθώ ένα βράδυ και να μην φοβάμαι μήπως ανοίξει η πόρτα και τί θα συμβεί". Αυτή η φράση χτυπάει στην καρδιά, ειδικά όταν βγαίνει από τα χείλη ενός παιδιού.
Η σκηνή που δεν μπορείς να ξεχάσεις, λόγω της ατμόσφαιρας, του περιεχομένου, αλλά και του τρόμου στο βλέμμα του πρωταγωνιστή, είναι όταν πια φτάνει το τελευταίο βράδυ του στη φυλακή -οι υπόλοιποι θα αποφυλακισθούν αρκετούς μήνες αργότερα- είναι ξύπνιος και ανοίγει ο φύλακας την πόρτα του κελιού του λέγοντας:"θα έπρεπε κανονικά να κοιμάσαι. Θέλουμε όλοι να σε αποχαιρετήσουμε". Οδηγεί τους τέσσερις νεαρούς, μαζί με άλλους φύλακες, σ' έναν υπόγειο χώρο με διαδρόμους, μιλώντας για τις υπερωρίες του, ενώ τα παιδιά προχωρούν με βλέμμα παγωμένο γνωρίζοντας πως η θανατική καταδίκη θα ήταν λύτρωση από αυτό που τους συμβαίνει. Η κάμερα φεύγει προς την αντίθετη κατεύθυνση μέσα στους διαδρόμους, ενώ ο αφηγητής λέει πως αυτή η νύχτα θα τους σημάδευε για πάντα.
Χρόνια αργότερα, θα εξομολογηθεί στον πνευματικό του (Ρόμπερτ Ντε Νίρο) και στην παιδική τους φίλη, πως οι φύλακες τους έδεναν και τους ανάγκαζαν να βλέπουν τους βιασμούς των φίλων τους και πως έφταναν στο σημείο να λιποθυμούν από τη διαστροφική συμπεριφορά τους.
Ο αφηγητής γίνεται δημοσιογράφος, ο άλλος φίλος δικηγόρος και οι δύο τελευταίοι εκτελεστές. Σε ένα μπαρ, βλέπουν τον βασανιστή τους, τον οποίο και εκτελούν εν ψυχρώ. Οι μάρτυρες αρκετοί και η σύλληψη άμεση. Ο δικηγόρος ζητά να είναι πολιτική αγωγή, όχι για να καταδικαστούν οι φίλοι του, αλλά για να χάσει τη δίκη ο ίδιος, ώστε να αποδοθεί δικαιοσύνη.
Ο ιερέας καταθέτει ψευδώς πως βρίσκονταν μαζί του, καθώς πιστεύει, γνωρίζοντας πια τί είχαν περάσει στα χέρια του, πως για ό,τι είναι σήμερα ευθύνεται ο νεκρός. Οι δυο εκτελεστές αθωώνονται,λίγο καιρό αργότερα δολοφονούνται, ο δικηγόρος παραιτείται και ζει μόνος, δουλεύοντας ως ξυλουργός, στην Ιταλία και ο δημοσιογράφος γράφει την ιστορία του και τη δημοσιεύει στηλιτεύοντας την Αμερικανική κοινωνία.
Στο τέλος της ταινίας, εμφανίζεται ένα κείμενο που γράφει πως η Αμερικανική κυβέρνηση υποστηρίζει πως δεν υπάρχουν τέτοιες συνθήκες και φαινόμενα στα σωφρονιστικά ιδρύματα και πως τέτοια δίκη δεν διεξήχθη ποτέ, καθώς δεν βρίσκονται στοιχεία στα αρχεία. Ο δημοσιογράφος ωστόσο, ισχυρίζεται έως σήμερα πως αυτά συνέβησαν, απλώς άλλαξε κάποια ονόματα και στοιχεία για να μην ταυτοποιούνται.
Ο λόγος που αναφέρομαι στην ταινία δεν είναι τόσο αυτή καθαυτή, όσο το ότι εγώ πιστεύω ότι συμβαίνουν τέτοια διεστραμμένα εγκλήματα σε βάρος παιδιών και φυλακισμένων και όχι μόνο στην Αμερική.
Θα θυμηθώ, τη συνέντευξη ενός νεαρού από τη Μυτιλήνη, που όπως απεδείχθη, κατηγορήθηκε και καταδικάστηκε άδικα για βιασμούς, ο οποίος σε εκπομπή της Τ. Στεφανίδου και σε ερώτηση αν στη φυλακή του συνέβησαν άσχημα πράγματα, δήλωσε πως δεν θέλει να θυμάται τίποτα, θέλει να ξεχάσει πως έγιναν όλα αυτά και δεν θέλει να μιλήσει για εκείνα. Μιλάμε για έναν άνθρωπο που καταδικάστηκε για βιασμό, φαντάζομαι ότι γνωρίζετε ποιό είναι το "τελετουργικό" της φυλακής για τους βιαστές...Οφθαλμός αντί οφθαλμού. Αυτό τα λέει όλα. Και να είσαι βιαστής, καλά να πάθεις, σου αξίζει -αν και πάλι είναι εξίσου απάνθρωπο- αλλά να έχεις καταδικαστεί άδικα και να ζεις αυτή την κόλαση, είναι πέραν της ανθρώπινης λογικής.
Όταν η δικαιοσύνη είναι τυφλή κι όταν κάνεις τη φυλακή ζούγκλα , τότε μην τη χαρακτηρίζεις σωφρονιστικό ίδρυμα, αλλά εκπαιδευτήριο αποκτήνωσης. Και να ήταν μόνο στις φυλακές; Στα ορφανοτροφεία τί γίνεται; Δεν κατηγορώ, ούτε χαρακτηρίζω όλους τους εργαζόμενους σε αυτούς τους χώρους διεστραμμένους, κι όχι για να είμαστε πολιτικώς ορθοί, αλλά γιατί υπάρχουν άνθρωποι που είναι ΆΝΘΡΩΠΟΙ, χωρίς εισαγωγικά και χωρίς υπονοούμενα κι αυτό αξίζει τον σεβασμό και το θαυμασμό μας.
Δυστυχώς, είναι λίγοι, πολύ λίγοι και προσπαθούν για το καλύτερο όταν όλοι πολεμούν αυτούς.
Σε μεγάλο ποσοστό, οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι είτε φοβούνται, είτε συνεργάζονται, είτε βασανίζουν τους τροφίμους, πόσω μάλλον όταν σε μια φυλακή συνυπάρχουν εγκληματίες του χειρίστου είδους, βιαστές, κατά συρροή δολοφόνοι, με μικροαπατεώνες ή όσους δεν μπόρεσαν να πληρώσουν τις οφειλές τους στο Δημόσιο. Για ποιό σωφρονισμό μιλάμε, όταν οι άκακοι θα βγουν από τις φυλακές έχοντας μαθητεύσει ή υποστεί τη σκοτεινή πλευρά της κοινωνίας, εκεί όπου δεν υπάρχει διαφυγή και σωτηρία;! Άρα, από άκακους ανθρώπους, έχουμε φυντάνια εγκληματιών ή ανθρώπους γεμάτους πληγές, τραύματα και απωθημένα στην ψυχή και στην αξιοπρέπειά τους, που είναι άλλοι άνθρωποι, χωρίς ζωή.
Στα ορφανοτροφεία, όλα αυτά τα χρόνια ακούμε καταγγελίες παιδιών που έζησαν τη βία και την κακοποίηση ή συναδέλφων αυτών που την άσκησαν. Τα παιδιά που βιώνουν κάτι τέτοιο χρόνια ολόκληρα, πώς μπορούν να μάθουν να ζουν χωρίς φόβο, χωρίς μίσος, χωρίς ανοιχτές πληγές, πώς μπορούν να αφήσουν την ευτυχία να τους βρει; Πώς μπορούν, ακόμη κι αν η δύναμη είναι η αντίδρασή τους σ' αυτό που περνούν, να μεγαλώσουν και να γίνουν οι άνθρωποι που ονειρεύονταν; Χωρίς κάπου βαθιά οι πληγές να μην πονάνε, χωρίς να παγώσουν τα συναισθήματά τους;
Αντί τα αρμόδια υπουργεία να ασχολούνται με την επάνδρωση, των χώρων που αναφέραμε, με ανθρώπους υγιείς πνευματικά, που έχουν περάσει πάμπολλα και επανειλημμένα ψυχολογικά τεστ, και να βρίσκονται υπό συνεχή επίβλεψη, ασχολούνται με το να αποστέλλουν επιστολές συγνώμης και με το να προσπαθούν να συγκαλύπτουν όσα συμβαίνουν. Το ακόμη χειρότερο είναι να φοβόμαστε να καταγγείλουμε και να στηλιτεύσουμε αυτές τις συμπεριφορές, γιατί μπορεί να μας μηνύσουν, να μας βγάλουν τρελούς, να μας φορτώνουν με διάφορους χαρακτηρισμούς και κατηγορίες, και ίσως, να προσπαθήσουν να αποσιωπήσουν το θέμα με...μη ενδεδειγμένες μεθόδους. Ο νοών νοείτω.
Είμαστε πολύ νέοι για να συμβιβαζόμαστε και να υποτασσόμαστε στο κατεστημένο και κυρίως στο αρρωστημένο, οπότε εύχομαι να είμαστε πολλοί όσοι λυπούμαστε, ανατριχιάζουμε, αηδιάζουμε, εξοργιζόμαστε, διαφωνούμε και αντιδρούμε στην υποκρισία και τη διαστροφή.
Πολλές φορές, μια ταινία σου θυμίζει πως η πραγματικότητα μπορεί να είναι τρισχειρότερη από τη μυθοπλασία. Κι αυτό είναι απογοητευτικό, γιατί αυτό είναι απόγνωση.

Πέμπτη 18 Φεβρουαρίου 2010

Όχι για γέλια, για κλάματα είμαστε...

Γελάμε, για να μην κλαίμε γοερά...
Ας επικεντρωθούμε σε τέσσερεις ειδήσεις των τελευταίων δύο ημερών για να συνειδητοποιήσουμε μαζί ό,τι ζούμε στην Ελλάδα του 2010 εμείς οι πολίτες της χώρας.
Ένας 25χρονος υδραυλικός, σύζυγος και πατέρας ενός παιδιού 18 μηνών, έπεσε νεκρός μεσημέρι Τετάρτης στην περιοχή του Βύρωνα, γιατί βρέθηκε τη λάθος στιγμή στο λάθος μέρος. Σε συμπλοκή αστυνομικών με δύο Αλβανούς κακοποιούς ο άτυχος άνδρας έπεσε νεκρός από σφαίρες αστυνομικού, σύμφωνα πάντα με το πόρισμα της βαλλιστικής έρευνας που ανακοινώθηκε. Θα μου πείτε και τί έγινε που ήταν Αλβανοί, δηλαδή αν ήταν Έλληνες τί θα άλλαζε; Τίποτε απολύτως. Απλώς, η καταγωγή θεωρείται χαρακτηριστικό των δραστών. Η συνέχεια άλλωστε, θα αποδείξει περίτρανα ότι η εγκληματικότητα και η διαστροφή δεν έχουν ούτε σύνορα ούτε εθνικές καταβολές.
Πού φτάσαμε!Να απολογούμαστε για τη χρήση επιθετικών προσδιορισμών και δημοσιογραφικών στοιχείων για να μην παρεξηγηθούμε και θεωρηθούμε ρατσιστές. Οφού, οφού!Τί ζημιά μας έχει κάνει ο Καρατζαφέρης και οι θιασώτες των ιδεών του.
Μια 38χρονη γυναίκα μπήκε στο δημόσιο νοσοκομείο "Έλενα Ε. Βενιζέλου" στις εννέα το βράδυ της Τετάρτης και, αφού στις 4 και μισή το πρωί μπήκε στο δωμάτιο μιας μητέρας που μόλις είχε γεννήσει, πήρε το μωρό της γυναίκας και έφυγε ανενόχλητη. Ευτυχώς, η μητέρα συνειδητοποίησε ότι το μωρό της έλειπε, ειδοποίησε το προσωπικό, το οποίο και ενημέρωσε μία ολόκληρη ώρα μετά, τη διοίκηση του νοσοκομείου και στις 7 το πρωί η αστυνομία κλήθηκε να δράσει. Η γυναίκα είναι μητέρα δυο παιδιών, 4 και 10 ετών αντίστοιχα, απέβαλε λίγους μήνες πριν και "ήθελε ένα μωρό, πήγε και το πήρε" όπως χαρακτηριστικά δήλωσε στους αστυνομικούς που τη συνέλαβαν μετά από καταγγελία γειτόνισσας της. Ας φανταστούμε, ας σκεφτούμε λίγο τη μητέρα που κυοφορούσε επί εννέα μήνες και περίμενε εναγωνίως να κρατήσει αγκαλιά το μωρό της, η οποία ταλαιπωρήθηκε μέχρι να γεννήσει και, αφού έχει πια το μωρό της, μπαίνει μια ανεκδιήγητη γυναίκα και της το κλέβει. Τί μπορεί να ένιωσε ανακαλύπτοντας ότι το παιδί της λείπει και τί πέρασε μέχρι τελικά να το βρουν και να της το δώσουν. Δεν θέλω ούτε να το φαντάζομαι...Τουλάχιστον, μετά από τέτοιο σοκ, το νεογέννητο είναι καλά και ασφαλές με τη μητέρα του. Οι ευθύνες ανήκουν στην εταιρεία ιδιωτικής ασφάλειας, στο προσωπικό του νοσοκομείου και στο γενικότερο σύστημα υγείας της χώρας μας.
Χθες το βράδυ σημειώθηκαν δύο ελεγχόμενες εκρήξεις στο προεκλογικό γραφείο του Μιχάλη Χρυσοχοϊδη στο Περιστέρι, στη λεωφόρο Θηβών 54 και Τζον Κένεντι. Πολίτης εντόπισε μια σακούλα στα σκαλιά ανάμεσα στους ορόφους του κτηρίου που στεγάζεται το γραφείο του Υπουργού και ειδοποίησε την αστυνομία, υπό την επίβλεψη της οποίας έγιναν και οι δύο εκρήξεις, με τη δεύτερη να προκαλεί υλικές ζημιές. Έχει αναφερθεί σε προηγούμενη ανάρτηση η άποψη γύρω από το τί θεωρείται σήμερα αντίδραση στο κατεστημένο και τί τρομοκρατία, αλλά θα ήθελα να επιστήσω την προσοχή σε δύο βασικά σημεία. Πρώτον, όποιος τοποθέτησε το μηχανισμό δεν σκέφτηκε ότι μπορεί να τραυματίζονταν -το λιγότερο- οι ένοικοι της πολυκατοικίας, περαστικοί ή διερχόμενοι οδηγοί και μάλλον, δεν τον ενδιέφερε, γι' αυτό και δεν ειδοποίησε την αστυνομία μετά την ανεγκέφαλη πράξη του. Δεύτερον, μάλλον πρόκειται για διαταραγμένη προσωπικότητα, καθώς πολύς κόσμος απ' ό,τι φαίνεται έχει παρανοήσει τις έννοιες αγανάκτηση προς το κατεστημένο και την έμπρακτη διαμαρτυρία, με την χειρότερη μορφή τρομοκρατίας, την τυφλή και ανούσια.Δεν υπάρχουν αυτοί ανάμεσά μας, αλλά εμείς ανάμεσα σ' αυτούς, τόσοι πολλοί είναι.
Τέταρτη, αλλά πολύ σημαντική και πολυσύνθετη είδηση, το έπος της ελληνικής οικονομίας που έχει κάνει όλους τους Έλληνες να έχουν συνεχώς νεύρα -πολλά νεύρα, όλα μας φταίνε- αλλά κυρίως, κατάθλιψη, σε σημείο να μην μπορούμε να αντιδράσουμε και να δεχόμαστε παθητικά τα χτυπήματα του κράτους και της Κομισιόν. Τα όρια ηλικίας αυξάνονται στα 63 έτη. Και πότε ακριβώς ο άνθρωπος θα ζήσει, πότε θα ξεκουραστεί, πότε θα χαρεί τους κόπους του, πότε θα προλάβει να ηρεμήσει και να χαρεί τη ζωή που έχτιζε όσο εργαζόταν κι έχανε τις στιγμές της, πότε θα πάρει τη σύνταξη για την οποία δεχόταν κρατήσεις όλα τα χρόνια που δούλευε;Μήπως ποτέ; Πώς είναι δυνατόν να απαιτεί η κυβέρνηση και η Ε.Ε. -που να μην θίξουμε ποια είναι η βοήθεια και στήριξή της στην Ελλάδα που αποτελεί μέλος της, γιατί είναι κρίμα ν' ανεβάσω πίεση πάνω στο άνθος της ηλικίας μου- να δουλεύει και να καταπονεί τον οργανισμό και να επιβαρύνει την ψυχική του υγεία ένας άνθρωπος μέχρι να αποφασίσει να φύγει από τον μάταιο τούτο κόσμο, μπας και γλιτώσει το κάτεργο;!
Η εργασία υπάρχει για να εξυπηρετεί τις ανάγκες του ανθρώπου, ποιος νομίζει πως ο άνθρωπος υπάρχει για να εξυπηρετεί τις ανάγκες της εργασίας; Γιατί εξαιτίας αυτής της παρανόησης κοντεύουμε να μπούμε εθελοντικά στο Δαφνί όλοι οι Έλληνες -και να πεις ότι μας χωράει...
Κι άλλα σκληρά μέτρα ζητάει η Ευρώπη από την ελληνική κυβέρνηση, να κόψει τον 14ο , αλλά και τον 13ο μισθό, ανεβάσαμε τον ΦΠΑ, τα καύσιμα, τα τέλη κυκλοφορίας, τα τρόφιμα, κόψαμε επιδόματα, παγώσαμε μισθούς, εκμηδενίσαμε την ανθρώπινη αξία, εξαφανίσαμε την αξιοπρέπεια, οδηγήσαμε στην κατάθλιψη 11 εκατομμύρια ανθρώπους, απαιτούν την απόλυση χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων οδηγώντας την κυβέρνηση να παραβεί το Σύνταγμα και την φορολόγηση των παιδιών.
Κάποτε λέγαμε, ως εξωφρενικό, ότι σε λίγο θα πληρώνουμε και τον αέρα που αναπνέουμε, να που ήρθε η στιγμή να κοστολογούμε τη ζωή. Τη ζωή! Η ζωή είναι ανεκτίμητη κι όμως, κάποιοι μπορούν να φορολογούν τη ζωή. Θεέ μου, κάνε με να γελώ για να μην κλαίω μ' αυτά που ακούμε κι αυτά που ζούμε.
Συνεχείς απεργιακές κινητοποιήσεις, σε όλους τους κλάδους, κάνουν ακόμη πιο δύσκολη την καθημερινότητα όλων μας. Η Ευρώπη επιμένει σε σκληρά μέτρα και απαιτεί. Μόνο που η Ευρώπη απαιτεί χωρίς να έχει κάνει και τίποτα για την Ελλάδα. Και εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι. Εντάξει, τα κονδύλια τα έδωσε και πολλοί αγρότες τα τσέπωσαν, χωρίς να πράξουν αυτά για τα οποία τα έλαβαν. Τα υπόλοιπα χρήματα που έδωσε για διάφορα έργα, δεν τα μάθαμε ποτέ εμείς οι πολίτες, οι πολλοί. Και για την κατάχρηση 300-500 ανθρώπων φταίνε 11 εκατομμύρια μες στην άγνοιά τους; Πού είναι η Ευρώπη όταν τα τουρκικά αεροσκάφη παραβιάζουν τον εναέριο χώρο μας; Πού είναι η Ευρώπη όταν της ζητά η Κύπρος βοήθεια για το Κυπριακό; Πού είναι η Ευρώπη όταν πρωθυπουργός χώρας συνεργάζεται με τη μαφία (βλέπε Μπερλουσκόνι); Πού είναι η Ευρώπη όταν, παρά την αντίθεσή της στον πόλεμο, στέλνει στρατιώτες στο Ιράκ; Πού είναι η Ευρώπη όταν απαιτεί για το ΝΑΤΟ χρηματική συμβολή και αγορά πολεμικού εξοπλισμού εκατομμυρίων ευρώ από την Ελλάδα που πρέπει να πάρει σκληρά μέτρα για την οικονομία; Πού είναι η Ευρώπη όταν κάθεται ευλαβικά να τη θωπεύει η Αμερική και η Ρωσία; Πού ακριβώς είναι όταν οι ώρες εργασίας και οι μισθοί στην υπόλοιπη Ευρώπη είναι ανθρώπινοι, ενώ στην Ελλάδα δουλεύουμε περισσότερο και πληρωνόμαστε λιγότερο; Τέλος, αν νοιάζεται τόσο πολύ για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τότε ποιος, αν όχι εκείνη, τα καταπατά ασύστολα και απροκάλυπτα;
Ίσως, αν αντί να περικόπτουν τους μισθούς και να καταργούν τον 14ο μισθό, "έκοβαν" τον 15ο και 16ο των εργαζομένων της Βουλής, μείωναν τους παχυλότατους μισθούς και τις προμήθειες των βουλευτών και προσάρμοζαν τη ζωή τους και τα έξοδά τους στην πραγματικότητα, καθώς επίσης και η ύπαρξη διαφάνειας, να κατάφερναν να βγάλουν τη χώρα από το αδιέξοδο και την κατηφόρα στην οποία βρίσκεται. Αλλά τί ξέρω κι εγώ; Μόνο ότι θα δουλεύω μέχρι τα 63 μου, ΑΝ έχω καταφέρει να βρω κάποτε δουλειά και κυρίως, αν μέχρι τότε ζω. Τώρα, πότε ακριβώς θα ζήσω, ούτε ξέρω, ούτε είμαι πολύ σίγουρη ότι θέλω να μάθω.
Α!Θα ξεχρεώνω με τη σειρά μου τα δάνεια -και τους τόκους αυτών- που πήραμε ως χώρα ένα με δύο αιώνες πριν γεννηθώ και θα τα χρωστάμε ένα με δυο αιώνες αφού πεθάνω (πω-πω Παναγία μου, αγριεύτηκα βραδιάτικα).
Καληνύχτα Ευρώπη και μην νοιάζεσαι τόσο πολύ για μένα. Τόσο ενδιαφέρον είναι αβάσταχτο...και πολύ ακριβό για τις δυνατότητές μου.
Τρώτε χοιρινό, αφού διάθεση δεν υπάρχει και λεφτά για το μπλε χαπάκι ούτε για δείγμα, χοιρινό. Χοιρινό, μπας και γίνει η ζωή ...ζωή και γουρούνι(γιατί με τις κότες χαΐρι δεν είδαμε, τόσα χρόνια μας κυβερνούν, φως πουθενά. Μες στο σκοτάδι τη βγάζουμε. Αχ, βρε άτιμη ΔΕΗ και την ΕΡΤ σου πληρώνουμε κι όλο ακριβαίνεις)
Κι επειδή πάνω απ' όλα είμαστε θετικοί άνθρωποι, σ' ό,τι μας ζητάει η Ευρωπαϊκή Ένωση και στην ερώτηση πώς τα περνάμε, λέμε: Μια χαρρρρρρααά!
Αλλά το λέμε δια στόματος Γιάννη Κότσιρα, γιατί το λέει καλύτερα:
http://www.youtube.com/watch?v=8I6mYa98p7I&feature=related
Αφιερωμένο σε όλους μας για να αντέχουμε και να μην τρελαθούμε.


[Υ.Γ. Στέργιο παιδί μου, επέστρεψα, τέλος η εξεταστική, οπότε πλήρης επαναφορά στο blog :-)]