Αθάνατη ελληνική αστυνομία...

Η χθεσινή μέρα από το μεσημεράκι κι έπειτα ήταν πολύ όμορφη, με τη λιακάδα της, τη σωστή θερμοκρασία που δεν σκας, αλλά δεν κρυώνεις κιόλας, ό,τι έπρεπε για βολτίτσα και πολλές φωτογραφίες. Έβγαλα αρκετές, αλλά κούρασα τους φωτογραφιζόμενους, γιατί για μάθημα είχαμε πάει και καταλήξαμε να βγάζουμε φωτογραφίες μεταξύ μας και τον καθηγητή μας, που δεν ένιωθε και πολύ άνετα και δεν είχαμε το κατάλληλο αποτέλεσμα.
Εκεί λοιπόν, που τελειώσαμε το μάθημα και χαιρόμασταν το περπάτημα στην Πλάκα -καλά, λίγο τα αυτοκίνητα, λίγο που όλα τα μαγαζιά βγάζουν την πραμάτεια τους στη μέση του δρόμου, λίγο που τα πεζοδρόμια είναι το πολύ 20-40 εκατοστά, δεν είναι δόκιμος όρος το "χαίρομαι", αλλά τελοσπάντων- ξαφνικά βλέπουμε από ένα στενό να τρέχουν πανικόβλητοι, με σεντόνια που έκρυβαν το εμπόρευμά τους, αρκετοί μαύροι προς ένα άλλο στενό, μια και ήταν η μόνη διέξοδος. Σταθήκαμε, καθώς ξαφνιαστήκαμε από τον πανικό τους κι απ' την ξαφνική ένταση, παρακολουθώντας άναυδες τους ανθρώπους να τρέχουν ψάχνοντας τρόπο διαφυγής και αμέσως μετά, να καταφθάνουν άντρες της Δημοτικής Αστυνομίας, οδηγώντας μηχανές, προσπαθώντας να πιάσουν τους πλανόδιους μικροπωλητές.
Αυτό που γέμισε με απορία και αγανάκτηση όλη την παρέα ήταν ένας κύριος, επίσης αλλοδαπός, μάλλον υπάλληλος ενός καταστήματος ρούχων, ο οποίος με το που βλέπει την αστυνομία, πριν καν κατέβουν από τις μηχανές, άρχισε να φωνάζει "από κει πήγαν, από κει" και να δείχνει την κατεύθυνση από την οποία έφυγαν οι κυνηγημένοι άντρες. Το επανέλαβε τόσες φορές, ώστε να είναι σίγουρος ότι το άκουσαν οι αστυνομικοί. Και αναρωτηθήκαμε και οι πέντε: Γιατί;
Γιατί, εσύ, ο μετανάστης, που ξέρεις πόσο δύσκολη είναι η ζωή, εσύ, που έχεις αφήσει τη χώρα σου και προσπαθείς να ζήσεις σε μια άλλη, γιατί γίνεσαι χαφιές; Γιατί δίνεις έτσι στεγνά και στυγνά, συνανθρώπους σου που δεν είναι εγκληματίες, δεν είναι κλέφτες, δεν σε απειλούν, απλώνουν μόνο το εμπόρευμά τους και περιμένουν ελπίζοντας κάποιος να σταματήσει και ν' αγοράσει κάτι, ακόμη και μετά από πολλά παζάρια για την τιμή.
Γιατί;
Η δημοτική αστυνομία δεν θα έπρεπε να υπάρχει εφόσον είναι έτσι. Τους ενοχλητικούς τύπους που θέλουν σώνει και καλά να σου πουλήσουν περιοδικά για να ενισχύσεις τους υπό απεξάρτηση ναρκομανείς, που δεν σε πολυπείθουν ότι απεξαρτήθηκαν, αλλά αν πεις "όχι, ευχαριστώ" σε στολίζουν με ένα σωρό ύβρεις και αρχίζουν να σε πιάνουν και να σε τραβάνε για να πάρεις, γιατί δεν τους πιάνει, γιατί δεν τους απομακρύνει; Γιατί τα ναρκωτικά είναι στο απυρόβλητο, γιατί δεν τα βάζουν μ' αυτούς που πρέπει;
Τελοσπάντων...
Οι μικροπωλητές που βρέθηκαν σε αδιέξοδο πήδηξαν πάνω από το συρματόπλεγμα που υπήρχε και μπήκαν σε ένα οικόπεδο για να προφυλαχθούν. Εκεί όμως εγκλωβίστηκαν. Οι αστυνομικοί, ακολουθώντας τις οδηγίες του αλλοδαπού κυρίου τους βρήκαν. Δεν πήδηξαν -εννοείται, σιγά μην κουράζονταν-το συρματόπλεγμα, αλλά ο ένας έστειλε κάποιον άλλο να κάνει τον κύκλο για να τους βρούν, να μπουν και να τους πιάσουν.
Ένας κύριος που είχε πλησιάσει να δει τί συμβαίνει, ήρθε προς εμάς με ένα μειδίαμα σαν να συνειδητοποιεί ότι ήταν λάθος του που περίμενε να εκπλαγεί. Μια κυρία που στεκόταν στην πόρτα του μαγαζιού της τον ρώτησε τί γινεται. Εκείνος απάντησε "τί να γίνει; Τους έχουν πιάσει στο οικόπεδο και τους βαράνε". "Ποιοι;" ξαναρωτά, "οι αστυνομικοί" της απαντά.
Κόσμος μαζεμένος σ' εκείνη τη γωνιά του δρόμου, σ' εκείνον το στενό δρόμο, άνθρωποι, Έλληνες και τουρίστες που δεν πολυκαταλάβαιναν τί γινόταν, αυτοκίνητα που κόρναραν, μαγαζάτορες στις πόρτες τους και εκείνος ο υπάλληλος, που σαν να τον ακούω ακόμη να φωνάζει και να δείχνει "από κει πήγαν, από κει", να κρατάει μια μπλούζα και να λέει στην τουρίστρια που κοιτούσε μια τσάντα, "10 euros, yes"...
Σ' εκείνο το δρόμο, χάθηκε ξανά η ανθρωπιά, άλλοι ρωτούσαν τί γίνεται κι άλλοι μιλούσαν για "euros". Τελικά, χτες έμαθα πόσο κοστίζει η ανθρωπιά και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια. 10 euros, φίλοι μου, ω yes, 10 euros.
Ναι, θα συμφωνήσω με το ότι οι παλιοί μετανάστες έχουν απορροφηθεί και φοβούνται κι αυτοί τους νέους. Ο κύριος Μιχόπουλος μας το έλεγε κατά τη διάρκεια του μαθήματος, λίγο πριν δούμε όλο αυτό το σκηνικό να εκτυλίσσεται στα έκπληκτα μάτια μας. Ωραία, φοβούνται. Αλλά, ποιόν; Τον ήσυχο μικροπωλητή, που δεν σε κοιτά καν κι όταν το κάνει βλέπεις έναν άνθρωπο που δεν θέλει να σε πιέσει, να σου κάνει κακό, θέλει μόνο να προσέξεις αυτά που πουλάει, για να έχει στο τέλος της μέρας χρήματα να φάει, να ζήσει, να στείλει κάτι σ' αυτούς που άφησε πίσω;
Δεν ξέρω γιατί μου κακοφάνηκε τόσο το ότι το έκανε ένας ξένος, θα μπορούσε να το κάνει κι ένας Έλληνας, αλλά λειτούργησε μέσα μου εκείνο το συναίσθημα που φωνάζει: Θα μπορούσες να είσαι εσύ στη θέση τους!
Και μ' έναν Έλληνα θα γινόμουν έξαλλη, γιατί δεν είναι κλέφτες, εγκληματίες, τρομοκράτες, είναι ήσυχοι άνθρωποι που προσπαθούν να ζήσουν με όση αξιοπρέπεια τους αφήσαμε.
Αχ, η ελληνική αστυνομία... Θεέ μου, πόσοι κομπλεξικοί βρίσκονται σ' αυτή, πόσοι τρελοί, πόσοι με ψυχολογικά προβλήματα, πόσοι ρατσιστές, σωβινιστές, πόσοι άρρωστοι, πόσοι πραγματικοί εγκληματίες, επικίνδυνοι είναι υπεύθυνοι για την ασφάλειά μας; Πόσοι;
Πόσο καιρό πια θα λέμε ότι πρέπει να υπάρχουν αυστηρότατα κριτήρια για την είσοδο στο αστυνομικό και στρατιωτικό Σώμα; Ψυχολογικά τεστ, τεστ κοινωνικοπολιτικών αντιλήψεων, να είναι άνθρωποι με κοινωνική παιδεία κυρίως, με αυστηρές ποινές σε περίπτωση που δεν δράσουν όπως πρέπει, να είναι ελεγμένα αδιάφθοροι, να μην είναι εξουσιομανείς.
Καλό θα ήταν να μην βγαίνει κάθε τρεις και λίγο ο υπουργός, κ. Χρυσοχοϊδης, να μας πει ότι θα τιμωρηθούν οι ΟΥΚάδες, αυτός κι αυτός ο αστυνομικός, πιάσαμε τόσους τρομοκράτες κλπ, όταν δεν μπορεί να καθαρίσει τα ελληνικά σώματα από τόση βρωμιά, όταν επιτρέπει να κυκλοφορούν με στολή, όπλο κι εξουσία τόσοι άρρωστοι, διεφθαρμένοι, συμπλεγματικοί και ανίκανοι άνθρωποι.
Η επιτυχία είναι πολύ αστεία κουβέντα, όταν ο αστυνομικός διευθυντής στα Πατήσια ήταν ο εγκέφαλος του καρτέλ ναρκωτικών της περιοχής, όταν κάτω απ' το σπίτι μου υπάρχει "καφενείο-ιντερνετ καφέ" που το έχει αστυνομικός και το έχει γράψει στο όνομα μιας αλλοδαπής για να μην φαίνεται αυτός και μέσα γίνεται το σώσε. Ό, τι εγκληματικό στοιχείο, υπόκοσμος, εκεί, φοβάσαι να περάσεις. Όλη την μέρα έχουν την μουσική τέρμα, δεν μπορούμε να κοιμηθούμε, να ηρεμήσουμε, να διαβάσουμε, τίποτα, φωνάζουμε την αστυνομία κάθε μέρα κι επειδή είναι συνάδελφοί του πότε έρχονται και πότε απλώς τον παίρνουν τηλέφωνο. Μας απειλεί, βρίζει συνέχεια γιατί του έχουμε κάνει σύσταση δυο φορές, χρωστάει εδώ και ενάμιση χρόνο να αντικαταστήσει το μάρμαρο της εισόδου μας, το οποίο έσπασαν πελάτες του που πλακώθηκαν στο ξύλο και το πρωί βρήκαμε αίματα στην είσοδο, τώρα, πριν τα Χριστούγεννα, έπεσαν πυροβολισμοί από Αλβανούς θαμώνες του κι ήρθε η αστυνομία, έχει αλλοδαπές τις οποίες οι θαμώνες...πιάνουν γενικώς. Έχουμε ακούσει μάλιστα το εκπληκτικό ενός θαμώνα σε άλλον "έλα ρε, πάμε, δεν θες να πιάσεις κώλο;"-μετά συγχωρήσεως- και έχουν φέρει και στριπτιζέζ σ' ένα μαγαζί όλο τζαμαρία, 8 η ώρα το βράδυ, που γράφει "Καφενείο-Ίντερνετ καφέ", παρεμπιπτόντως, υπολογιστές δεν διαθέτει.
Αυτή είναι η Ελληνική Αστυνομία.
Βρωμερή, συμπλεγματική, νοσηρή, σιχαμερή, ανίκανη, διεστραμμένη.
Υπάρχουν εξαιρέσεις, αλλά σ' ένα βούρκο το διαμάντι, όσο ακριβό κι αν είναι, είναι πολύ μικρό για να ξεχωρίσει στο χάος της βρωμιάς. Δεν μπορείς να καλύψεις ένα βούρκο με διαμάντια, είναι πιο εύκολο να βουλιάξει το διαμάντι στο βούρκο.
Τελικά, όντως, η ανθρωπιά πουλιέται για 10 euros, yes...

Μουσικά ταξιδάκια...

Πουφ! Κανονικά θα έπρεπε να κάνω την εργασία που έχω για την Πέμπτη, αλλά επειδή δεν έχω διάθεση, αλλά και ο κύριος Πέτρος Κωνσταντίνου ακόμη δεν έχει απαντήσει στο mail με τις ερωτήσεις μου, παρόλο που μου είπε ότι θα το κάνει, αποφάσισα να ακούσω μουσική την οποία, έτι μία φορά, θα μοιραστώ μαζί σας.
"Η ζωή μου άνω-κάτω" από Άλκηστη Πρωτοψάλτη(δεν φταίω εγώ που μ' αρέσει, το ταλέντο της φταίει!). Δεύτερη φωνή κάνει ο έτερος πολυαγαπημένος μου Αντώνης Ρέμος(και δεν θέλω σχόλια επ' αυτού, έχει φωνάρα ο Θεσσαλονικιός). Τί λέτε για ένα ταξίδι σε αργούς λάτιν ρυθμούς που σε πάνε σε αμμουδιές...Ιταλία, Κούβα, Βραζιλία, Ουρουγουάη, Πουέρτο Ρίκο, Μεξικό...Καλά, και Σαντορίνη, Κρήτη, Κέρκυρα, Λευκάδα, Μήλος, ααααααααχ...
Κι όπως λέει και το τραγούδι: "Τα κρυμμένα μυστικά, λόγια ηρεμιστικά
Να μου διώχνουν τη φοβία, στη χαμένη μου εφηβεία
Στον παράδεισο χτυπώ, να μου ανοίξουνε να μπω
Αναβράζοντα τα αστέρια, στα ληγμένα καλοκαίρια ...
Μια πάνω μια κάτω κι η ζωή μου άνω κάτω
Στο μέλλον μου κοιτάζομαι
Αγάπη εγώ χρειάζομαι"
http://www.youtube.com/watch?v=OJZKgwHferc&feature=related
Ταξιδέψτε με τη μουσική και τα όνειρα μέχρι να κάνετε το πραγματικό σας ταξίδι, όπως και όπου το έχετε φανταστεί, με την κατάλληλη παρέα φυσικά!

Πρωταπριλιά...

Καλό μήνα και μακριά από ψέματα, η ζωή μας είναι τόσο γεμάτη από ψέματα που ντύνονται πραγματικότητα, που αυτή τη μέρα του χρόνου ας πάμε κόντρα στο κατεστημένο. Άλλωστε, μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε, δική μας η απόφαση, δική μας κι η ζωή.

"Ο Απρίλης με τον Έρωτα χορεύουν και γελούνε,
Κι όσ' άνθια βγαίνουν και καρποί τόσ' άρματα Σα κλειούνε."

Διονύσιος Σολωμός (Ελεύθεροι Πολιορκημένοι)


Η ΤΑΦΗ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ

Ο Απρίλης είναι ο σκληρότερος μήνας, γεννώντας
Πασχαλιές μεσ΄ από τη νεκρή γη, σμίγοντας
Θύμηση κι επιθυμία, αναδεύοντας
Ρίζες νωθρές μ΄ ανοιξιάτικη βροχή.

Τόμας Στερν Έλιοτ (Η Ρημαγμένη Γη)

Αφού έχει γίνει συνήθεια, ας ακούσουμε ένα τραγούδι με τίτλο "Απρίλη μου", μια δημιουργία του Μίκη Θεοδωράκη, σ' αυτή την εκτέλεση με τη φωνή της Μαρίας Φαραντούρη:
http://www.youtube.com/watch?v=kR7dugpBvgc&feature=related

Σας εύχομαι -και μας εύχομαι- έναν υπέροχο, εξαιρετικό, χαρούμενο, φωτεινό, αισιόδοξο, γεμάτο αγάπη και κέφι Απρίλη! Καλό μήνα!

Δύο σταγόνες ποίησης...

ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΑ

Ὅλα τὰ ποιήματά μου γιὰ τὴν ἄνοιξη
ἀτέλειωτα μένουν.
Φταίει ποὺ πάντα βιάζεται ἡ ἄνοιξη,
φταίει ποὺ πάντα ἀργεῖ ἡ διάθεσή μου.
Γι᾿ αὐτὸ ἀναγκάζομαι
κάθε σχεδὸν ποίημά μου γιὰ τὴν ἄνοιξη
μὲ μιὰ ἐποχὴ φθινοπώρου
ν᾿ ἀποτελειώνω.

ΑΥΤΟΣΥΝΤΗΡΗΣΗ

Θὰ πρέπει νὰ ἦταν ἄνοιξη
γιατὶ ἡ μνήμη αὐτὴ
ὑπερπηδώντας παπαροῦνες ἔρχεται.
Ἐκτὸς ἐὰν ἡ νοσταλγία
ἀπὸ πολὺ βιασύνη,
παραγνώρισ᾿ ἐνθυμούμενο.
Μοιάζουνε τόσο μεταξύ τους ὅλα
ὅταν τὰ πάρει ὁ χαμός.
Ἀλλὰ μπορεῖ νά ῾ναι ξένο αὐτὸ τὸ φόντο,
νά ῾ναι παπαροῦνες δανεισμένες
ἀπὸ μιὰν ἄλλην ἱστορία,
δική μου ἢ ξένη.
Τὰ κάνει κάτι τέτοια ἡ ἀναπόληση.
Ἀπὸ φιλοκαλία κι ἔπαρση.

Ὅμως θὰ πρέπει νά ῾ταν ἄνοιξη
γιατὶ καὶ μέλισσες βλέπω
νὰ πετοῦν γύρω ἀπ᾿ αὐτὴ τὴ μνήμη,
μὲ περιπάθεια καὶ πίστη
νὰ συνωστίζονται στὸν καλύκά της.
Ἐκτὸς ἂν εἶναι ὁ ὀργασμὸς
νόμος τοῦ παρελθόντος,
μηχανισμὸς τοῦ ἀνεπανάληπτου.
Ἂν μένει πάντα κάποια γῦρις
στὰ τελειωμένα πράγματα
γιὰ τὴν ἐπικονίαση
τῆς ἐμπειρίας, τῆς λύπης
καὶ τῆς ποίησης.

Κική Δημουλά

Όπως θα μπαίνει η άνοιξη...

Θα ξεχαστούμε, θα αφεθούμε, θα διαγράψουμε ό,τι πρέπει να διαγραφεί και δεν θα κοιτάξουμε πίσω, αλλά μόνο τις προοπτικές που ανοίγονται μπροστά μας...
Αυτή είναι η άνοιξη, η ωραιότερη εποχή του χρόνου, η ρομαντική, η ελεύθερη, η ανέμελη, η αέρινη, η ηλιόλουστη, η αισθαντική, η παιχνιδιάρα, η απρόβλεπτη, η επαναστάτρια, η εφορία της ψυχής, εκεί που κάνεις και κλείνεις ανοιχτούς λογαριασμούς ή ανοίγεις νέους. Η εποχή που ξυπνά η φύση, η καρδιά, το μυαλό, όλες οι αισθήσεις, όλες οι σκέψεις, όλες οι αναμνήσεις, όλες οι προσδοκίες και τα όνειρα αφήνονται ελεύθερα να τρέχουν στους διαδρόμους του μυαλού, να χορεύουν στις αρτηρίες τις καρδιάς, να αναστατώνουν τις ήσυχες γωνιές της ψυχής, να ζωγραφίζουν τις εικόνες των ματιών με τα πιο όμορφα κι έντονα χρώματα και να παίζουν με αναίδια με τη λογική και την πραγματικότητα.
Όλο το είναι μας ανοιχτό στην ζωή και την πιθανότητα, γι' αυτό λέγεται Άνοιξη. Ανοίγει ένας νέος κύκλος ζωής και είμαστε υπεύθυνοι να τον ζήσουμε, να αισθανούμε, να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε, μέχρι την επόμενη άνοιξη που θα τον κλείσουμε για ν' ανοίξει ένας καινούργιος ή να συνεχίσουμε αυτόν κάνοντας μια μικρή ή μεγάλη ανανέωση και αναπροσαρμογή. Έτσι ξαφνικά όπως θα μπαίνει η άνοιξη...
Κι επειδή η Άλκηστις Πρωτοψάλτη το λέει με τον καλύτερο τρόπο, την υπέροχη μελωδία του Σταμάτη Κραουνάκη και στίχους του τελευταίου και της Λίνας Νικολακοπούλου, ας το απολαύσουμε:
http://www.youtube.com/watch?v=8XK_o9wzvH8

Η χειρότερη φτώχεια είναι της ψυχής...

Μια βόμβα εξερράγη ένα Κυριακάτικο βράδυ σ' ένα δρόμο κάπου στα Κάτω Πατήσια, τρεις άνθρωποι περνούσαν, ο ένας σκοτώθηκε, οι άλλοι δυο τραυματίστηκαν. Αυτό θα ήταν μια πεζή αναφορά, μόνο που όταν μιλάμε για ανθρώπινες ζωές τίποτα δεν μπορεί να είναι πεζό.
Χτες το βράδυ, Κυριακή των Βαΐων, μια οικογένεια Αφγανών, η μητέρα και τα δύο της παιδιά, ο 15χρονος γιος και η 10χρονη κόρη της, πήγαν, γύρω στις 11 παρά, στον κάδο απορριμάτων που βρισκόταν 50 μέτρα από το σπίτι στο οποίο έμεναν, για να ψάξουν στα σκουπίδια μήπως βρουν κάτι χρήσιμο. Αυτό έκαναν κάθε βράδυ τέτοια ώρα. Η ατυχία τους ήταν πως αυτή τη φορά κάποιοι είχαν τοποθετήσει εκρηκτικό μηχανισμό, μπροστά από την Εταιρεία Δημόσιας Διοίκησης, μέσα σ' ένα σακ-βουαγιαζ, το οποίο πήρε ο 15χρονος, γιατί δεν μπορούσε να το σηκώσει η αδελφή του, και καθώς περιεργάζονταν το περιεχόμενο, εξερράγη ο μηχανισμός με αποτέλεσμα ο 15χρονος, όχι απλώς να σκοτωθεί, αλλά να διαμελιστεί. Η 10χρονη αδερφή του νοσηλεύεται στο Παίδων και κινδυνεύει να χάσει την όρασή της και η μητέρα είναι ελαφρά τραυματισμένη και νοσηλεύεται στον Ερυθρό Σταυρό.
Κανείς δεν έκανε προειδοποιητικό τηλεφώνημα στην αστυνομία ή σε κάποιο μέσο, κανείς δεν σκέφτηκε πως θα μπορούσε σ' ένα τόσο πυκνοκατοικημένο μέρος να περνά κόσμος, κανείς δεν δίνει προτεραιότητα στην ανθρώπινη ζωή. Δεν ξέρουμε αν ήταν τρομοκρατική οργάνωση ή ακροδεξιοί ρατσιστές που γνώριζαν τις κινήσεις της οικογένειας και αποφάσισαν να το παίξουν θεοί και να κανονίζουν ποιος πρέπει να ζει και ποιος να πεθαίνει. Ένα είναι το σίγουρο, τον τελευταίο καιρό ντρεπόμαστε όλο και πιο πολύ, όλο και συχνότερα, που είμαστε άνθρωποι, γιατί είμαστε στην ίδια κατηγορία των ειδών με όλους αυτούς τους αναίσχυντους και σιχαμερούς ανθρώπους.
Δεν υπάρχει αγωνιστικό πνεύμα, αναρχική σκέψη πια, υπάρχει τρομοκρατία. Ας το προσέξουμε λίγο: Τ-ρ-ο-μ-ο-κ-ρ-α-τ-ί-α. Τρόμος και κράτος, διπλή σημασία, τρομοκρατούν το κράτος, αλλά και διαχειρίζονται τον τρόμο, τον προκαλούν.
Ένας νοήμων και μη ψυχασθενής, δεν βάζει βόμβες όπου γουστάρει, γιατί έτσι γουστάρει. Δεν καταφεύγει καν σε τέτοιες βίαιες, επικίνδυνες, απάνθρωπες και μη πολιτισμένες μεθόδους. Η διαμαρτυρία και ο αγώνας δεν γίνεται με το να φοβίζουμε και να σκοτώνουμε κόσμο. Απ' ό,τι φαίνεται όμως, οι κρετίνοι -και με συγχωρείτε για την οργή και τους χαρακτηρισμούς- που επιδίδονται σε τέτοιες ενέργειες είναι άκρως συμπλεγματικά όντα, με τρομερά απωθημένα, έως και σχιζοφρενείς, διότι ένας κανονικός, λογικός, ισορροπημένος άνθρωπος δεν θα έκανε ποτέ τόσο επονείδιστες και απάνθρωπες πράξεις. Όταν αψηφάς τη λογική, το συναίσθημα, την ανθρώπινη ζωή, είσαι άρρωστος μέχρι εκεί που δεν παίρνει, δεν υπάρχει ελπίδα σωτηρίας.
Η ψυχική πενία είναι η χειρότερη μορφή φτώχειας, γιατί είναι η μόνη που είναι τόσο επικίνδυνη και κυρίως, η μοναδική μη αναστρέψιμη. Και για τον πιο φτωχό άνθρωπο υπάρχει η ελπίδα ότι κάτι θα γίνει και θ' αλλάξει, αλλά η φτώχεια της ψυχής δεν έχει ελπίδα, δεν ξέρει καν τί σημαίνει ελπίδα.
Σαν να μην έφτανε ο χθεσινοβραδινός πανικός, σήμερα το πρωί κάποιοι μπήκαν σε ένα κοσμηματοπωλείο στη συμβολή των οδών Αχαρνών και Σερίφου στα Πατήσια για να το ληστέψουν και τραυμάτισαν τον ιδιοκτήτη. Λίγη ώρα αργότερα, οι ίδιοι δράστες -όπως πιστεύει η αστυνομία- εισέβαλαν σε πρακτορείο ΠΡΟ-ΠΟ στην οδό Παρασκευοπούλου και Γιάνναρη στην ίδια περιοχή και σκότωσαν τον ιδιοκτήτη έχοντας αποσπάσει άγνωστο χρηματικό ποσό.
Πότε πάψαμε να είμαστε άνθρωποι, πότε ακριβώς συνέβη; Δεν ξέρω αν φταίει η οικονομική κρίση, αφορμή και δικαιολογία είναι, όχι αιτία. Η πραγματική κρίση είναι αυτή των ηθικών αξιών και φραγμών, της ψυχής και του μυαλού. Θα καταφέρουμε ποτέ να ξεπεράσουμε αυτές τις κρίσεις ή θα βυθιζόμαστε όλο και περισσότερο;
Είναι ανησυχητικό με πόση ευκολία μπορεί κάποιος να τρομοκρατεί, να ληστεύει, να σκοτώνει, χωρίς ούτε ένα αμυδρό ίχνος ενδοιασμού, ντροπής κι ανθρωπιάς. Ξαφνικά, μας πλημμύρισαν δίποδα που πιστεύουν πως ο κόσμος τους ανήκει, εξουσιομανείς που ζουν κι αναπνέουν για να επιβάλλονται. Αγανακτούμε, αλλά μάλλον δεν το δείχνουμε σωστά, καθώς συνεχίζουν να δρουν ανεξέλεγκτα. Ήρθε η ώρα να αγανακτήσουμε, δείχνοντάς το και κάνοντας πράξη πως δεν πρόκειται να ανεχθούμε κανέναν μ' αυτή τη λογική και συμπεριφορά.
Η δύναμη είναι μέσα μας, εμείς είμαστε η δύναμη. Ας μην την αφήσουμε να πάει χαμένη. Η βλακεία είναι ανίκητη, ναι, αλλά ειδικά όταν την αφήνεις ανεξέλεγκτη. Αυτά πρέπει να πνίγονται από μικρά, πριν να είναι πολύ αργά.
Δύο άνθρωποι από χτες το βράδυ μέχρι σήμερα το μεσημέρι έχασαν τη ζωή τους, ένας 15χρονος φτωχός Αφγανός κι ένας ενήλικας μεροκαματιάρης Έλληνας. Η ζωή κι ο θάνατος δεν κάνει διακρίσεις, ας μην κάνουμε κι εμείς. Οι άνθρωποι κρίνονται από αυτό που είναι, όχι από το πού κατάγονται.
Να είμαστε ρατσιστές με τους ρατσιστές, όχι με τους αποδέκτες του ρατσισμού. Και δεν το παίζω υπεράνω, γιατί πολύ απλά, δεν είμαι. Είμαι προκατειλημμένη, και τ' ομολογώ, με διάφορους λαούς, π.χ. Γερμανούς ή Τούρκους, λόγω της Ιστορίας και της μέχρι τώρα νοοτροπίας αυτών, αλλά συναντώ πάντα εξαιρέσεις και με χαροποιεί, όχι μόνο ότι υπάρχουν, αλλά ότι το μυαλό μου δεν έχει αποστειρωθεί τόσο πολύ, ώστε μπορώ ακόμη να τις βλέπω και να συνειδητοποιώ ότι πρέπει να κρίνουμε μόνο τους ανθρώπους. Ακριβώς όπως θέλουμε οι άλλοι να κρίνουν εμάς, όχι σαν εκπροσώπους του ελληνικού λαού, αλλά ως μεμονωμένες προσωπικότητες.
Άγιες μέρες διανύουμε, μέρες των παθών του θεανθρώπου, κανείς όμως, απ' ό,τι φαίνεται, δεν αισθάνεται την παραμικρή κατάνυξη, δεν έχει νιώσει να τον αγγίζει το πνεύμα των ημερών. Μάλλον χάθηκε ό,τι αληθινό και ανθρώπινο υπήρχε μέσα μας.
Μεγάλη φτώχεια στην ψυχή, μεγάλη...
Τελικά, η λέξη επανάσταση αποκτά μια άλλη έννοια, πολύ κατώτερη της αρχικής. Από 'δω και πέρα η πραγματική επανάσταση θα 'ναι απέναντι στους δήθεν "επαναστάτες"... Ο κόσμος δεν σώζεται με βόμβες, αλλά με ανθρωποκεντρικές προσπάθειες, αλλά και που το λέω ποιος θα τ' ακούσει;...

"Το ταξίδι που λέγαμε..."

"Είναι άνοιξη! Απόβραδο. Με πνίγει η άνοιξη. Μου κόβει την ανάσα. Δεν αντέχει πια η ψυχή μου να κουβαλήσει τόση ομορφιά. Σαν να φορτώσεις στη ράχη μιας κάμπιας ένα κόκκινο ρόδι. Φουσκώνουν οι φλέβες μου, πονάει το αίμα μου, παλεύουν να βλαστήσουν οι σπόροι μέσα μου και δεν υπάρχει χώμα για να ριζώσουν. Δεν υπάρχει αρκετό νερό να ποτιστούν. Όταν έπρεπε να κόψω όλους τους άγριους θάμνους να ελευθερωθεί το τοπίο, δεν το 'κανα. Λυπήθηκα τα φίδια, που δεν θα είχαν άλλες φωλιές για να κρυφτούν. Όταν έπρεπε να φυλάξω λίγο νερό, για ώρα ανάγκης, δεν το 'κανα. Λυπήθηκα τ' αδέσποτα, που διψούσαν. Τώρα... Τώρα, πώς να φυτρώσουν οι βολβοί; Πως να ποτιστούν τα όνειρα... Παρ' όλα αυτά, δεν λέω πως δεν βρίσκω κάποιες λύσεις. Πάντα υπάρχει ένα ξεχασμένο, άδειο κονσερβοκούτι στην ψυχή μου. Με φτάνει για να φυτέψω ένα λουλούδι, εποχιακό. -Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλο πλάσμα επί της γης, που να υπηρετεί και να λατρεύει τόσο το εφήμερο όσο εσύ! μου είπε κάποτε ένας εραστής μου. - Αμέ. Υπάρχει. Οι πεταλούδες! του απάντησα."
Η φίλη μου η Κλεοπάτρα μ' έβαλε, με μια ανάρτηση στο blog της, στη διαδικασία να ψάξω για την Αλκυόνη Παπαδάκη και ψάξε-ψάξε, βρήκα κάτι που ταιριάζει και στην εποχή και στην ψυχή. Το παραπάνω.
Σ' ευχαριστώ κοριτσάκι μου, που αποτελείς, εκτός όλων των άλλων φυσικά, πηγή γνώσης και -είτε άμεσα είτε έμμεσα- έμπνευσης.

Υ.Γ. Πόσο μ' αρέσουν οι πεταλούδες! Δεν φαίνεται, ε;