Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2011

Ένα ουράνιο τόξο στην Πατησίων...

Παρασκευή μεσημέρι, είμαστε πια κι επισήμως στην καρδιά των γιορτών και στην καρδιά της πόλης. Το κρύο κάτι παραπάνω από τσουχτερό, τα άκρα δεν τα αισθάνεσαι ακόμη κι αν έχεις φροντίσει να φοράς γαντάκια και χοντρά χειμωνιάτικα καλτσάκια(όλα με το απαραίτητο υποκοριστικό!), το λεωφορείο έκλεισε 45 λεπτά καθυστέρησης και μέσα σ' όλα να βρέχει!
Κάποια στιγμή φτάνω στην Ομόνοια, με την ψυχή στο στόμα και τον πανικό στο βλέμμα (μα πόσο άργησα Θεέ μου!), συναντώ την φίλη-μπουκλίτσα που ανησύχησε τόση ώρα που περίμενε μήπως έπαθα τίποτε και ξεκινάμε τη συνηθισμένη διαδρομή. Με το που βγαίνουμε από τον υπόγειο σταθμό η βροχή πιο χαλαρή συνεχίζει. Περπατάμε, συζητάμε, λέμε τα νέα μας, γελάμε, θυμώνουμε με την τρέλα που επικρατεί, προσπαθούμε να διασχίσουμε το δρόμο χωρίς να μας πατήσουν τα αυτοκίνητα, προσπερνάμε και αποφεύγουμε περίεργους τύπους, γνώριμες φυσιογνωμίες της περιοχής κι αναρωτιόμαστε πώς κατάντησε έτσι αυτή η πόλη κι οι άνθρωποί της. Η Στουρνάρη γέμισε ναρκομανείς, βαποράκια, εμπόρους. Μέρα μεσημέρι φοβάσαι να κυκλοφορήσεις, να πλησιάσεις, να σταθείς, έστω να πας μέχρι το περίπτερο. Γύρω από το Πολυτεχνείο μια κόλαση ναρκωτικών, φόβου, απελπισίας κι ανθρώπινης εξαθλίωσης κι είναι 23 Δεκέμβρη.
'Οσο συζητάμε αυτά και πολλά ακόμη έχουμε ήδη φτάσει στη γωνία Πατησίων και Στουρνάρη, παρατηρώ ότι η βροχή σταμάτησε κοιτώντας στο βάθος την Πατησίων κι ακούω την έκπληκτη κι εκστασιασμένη μπουκλίτσα να αναφωνεί: "Α, είδες;" Τί; "Κοίτα! Ουράνιο τόξο!"
Κοιτάζω και ξαφνικά, ανέλπιστα, αντικρίζω ακριβώς μπροστά μου έναν γκρι και μουντό ορίζοντα και στη μέση του οπτικού μου πεδίου... ένα μεγάλο, πολύχρωμο και φωτεινό ουράνιο τόξο... Γιατί ακόμη και η εξαθλιωμένη Αθήνα δικαιούται ένα ουράνιο τόξο. Κι έτσι, για μια στιγμή μόνο, όλα έγιναν πιο όμορφα, καθαρά, αισιόδοξα, γιορτινά, μέχρι να στρίψουμε στη Στουρνάρη, αλλά...
Εγώ είδα ένα ουράνιο τόξο στην Πατησίων!
Το είδατε κι εσείς ή ήσασταν πολύ απασχολημένοι να αναλογίζεστε τα δύσκολα, να γκρινιάζετε και να ξεφυσάτε απογοητευμένοι;
Κι όσο σκέφτομαι ότι θα μπορούσα να χάσω αυτό το θέαμα... Μα να κοιτάζω προς τα εκεί και το μόνο που παρατήρησα να είναι ότι σταμάτησε η βροχή; Τη στιγμή που ένα πανέμορφο ουράνιο τόξο φώτιζε το γκρίζο;! Πφφφ...μα τί απρόσεκτη!
Εγώ πάντως το είδα, σ' ευχαριστώ καλέ μου Άγιε Βασίλη (κι εσένα παρατηρητική μου μπουκλίτσα) κι ας ήταν πρόωρο δώρο!
Όσοι το χάσατε, από 'δω και στο εξής να είστε λίγο πιο προσεκτικοί γι' αυτά τα σπάνια κι ωραία που δεν πρέπει να χάνουμε μέσα στην καθημερινότητα, της δίνουν τόσα υπέροχα χρώματα άλλωστε!
Και ξαφνικά ο κόσμος γίνεται όχι λίγο πιο υποφερτός, αλλά ωραίος...
Χρόνια μας πολλά, καλά και πολύχρωμα!

Ουράνιο τόξο- Παιδική χορωδία Σπύρου Λάμπρου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου