Τετάρτη, 25 Ιουλίου 2018

Φωτιές που καίνε μέσα μας...


Μέσα σε όλη αυτή την τραγωδία που εκτυλίσσεται από τη Δευτέρα στην Αττική, η πρώτη στιγμή που πήρα μια βαθιά ανάσα ήταν χθες νωρίς το απόγευμα. Στο φαρμακείο, ζήτησα από τον φαρμακοποιό όσα ήταν απαραίτητα (σύμφωνα με τη λίστα που είχαν δημοσιοποιήσει οι φορείς) κι εκείνος με ένα σφιγμένο χαμόγελο μού είπε "να δω τί έχω, δεν ξέρω τί έχει μείνει. Θα σου δώσω αυτή την κρέμα, έχει την ίδια δραστική ουσία". Όταν του ζήτησα γάζες για εγκαύματα, μου έκανε ένα νόημα αρνητικό "δεν έχει μείνει τίποτα. Θα σου δώσω απλώς τις αποστειρωμένες. Ξέρεις πόσοι έχουν έρθει από το πρωί; Πόσα έχουν πάρει; Ούτε που ξέρω." Εκείνη την ώρα, δεν το επεξεργάστηκα και μου βγήκε αυθόρμητα και χωρίς καμία απόχρωση ένα "λογικό, τέτοια μέρα". 

Λίγα δευτερόλεπτα μετά, μόλις βγήκα, έβαλα τα κλάματα. 

Για την Αργυρούλα που έχασε το σπίτι της και κινδύνευσε η οικογένειά της, αλλά είναι όλοι καλά και οι φίλοι τους οργάνωσαν άμεσα μια εκστρατεία crowdfunding για να τους βοηθήσουν να ξαναχτίσουν ό,τι καταστράφηκε. Για τα παιδιά που έπαιζαν αμέριμνα στην αυλή ή στην παραλία και η φωτιά τα κυνήγησε, αλλά τελικά, γλίτωσαν και είναι ξανά με τους γονείς τους. Για τον άνθρωπο που εγκλωβίστηκε στο αυτοκίνητό του και κάποιος άγνωστος του άνοιξε την πόρτα και τον τράβηξε μαζί του. Για τους ηλικιωμένους που ήταν κλεισμένοι στο σπίτι τους και κάποιοι πυροσβέστες ή διασώστες πρόλαβαν και τους πήραν πριν φτάσει η φωτιά. 

Για το σκυλάκι που πανικοβλήθηκε, τραυματίστηκε και κάποιος το είδε, το πήρε αγκαλιά, έτρεξαν μαζί και ένας κτηνίατρος το φροντίζει τώρα. Για τον άνθρωπο που ήταν στον δρόμο μόνος και αποπροσανατολισμένος μέσα στον πανικό και τον καπνό, πηγαίνοντας προς την λάθος κατεύθυνση, και κάποιοι τον είδαν και τον φώναξαν να τους ακολουθήσει, σώζοντάς τον. Για τους ανθρώπους που κολυμπούσαν επί ώρες στα ανοιχτά για να γλιτώσουν, χωρίς να ξέρουν αν θα τα καταφέρουν, και τους πλησίασαν οι ψαράδες με τις βάρκες, τους πήραν και τους έβγαλαν στο λιμάνι.


Για τον άνθρωπο που έχασε τα πάντα από τη φωτιά κι ένιωθε ανείπωτα μόνος και κάποιος άγνωστος τον πήρε αγκαλιά, χωρίς λόγο, για να ξέρει ότι δεν είναι μόνος. Για τους γονείς που μαζί με τα παιδάκια τους είναι ανέστιοι πια, χωρίς τα απαραίτητα, ενώ μια άλλη μαμά με τα παιδιά της έφτασε στον χώρο συγκέντρωσης των ειδών με τεράστιες σακούλες γεμάτες με τα απαραίτητα, αλλά και με παιχνίδια, που θα φτάσουν στους πρώτους. Για τον εγκαυματία που χρειάζεται επειγόντως αίμα και θα το έχει, σε λίγο καιρό θα γίνει καλά και θα βγει, γιατί τα τμήματα αιμοδοσίας των νοσοκομείων είναι γεμάτα με εθελοντές αιμοδότες που περιμένουν τη σειρά τους.

Γιατί για όλα τ' άλλα, που μας έχουν αδειάσει σαν την άμμο από σακί, δεν υπάρχουν λόγια. Αλλά, αυτή η "ανθρωπίλα" στον αέρα κάνει το οξυγόνο λίγο περισσότερο. 
Σ' αυτό το μαζί κρύβονται η δύναμη, το κουράγιο, η ζωή, η ουσία. (Ίσως μόνο, να έπρεπε αυτό το μαζί να φαίνεται καθημερινά.)

Κυριακή, 22 Ιουλίου 2018

Μάνος Ελευθερίου, 80 χρόνια δημιουργίας (αρκούν;)


Κοντά μια δεκαετία πριν, ο καθηγητής μας στο εργαστήριο ραδιοφώνου του τμήματος και τότε αναπληρωτής διευθυντής ειδήσεων στο ραδιόφωνο της ΕΡΤ, Μιχάλης Κυριακίδης, μας είχε πάει να επισκεφθούμε το Ραδιομέγαρο για να δούμε από κοντά τις εγκαταστάσεις του ραδιοφώνου. Περνώντας από τους διαδρόμους και κοιτώντας με αγνή, αυθόρμητη και αδηφάγα περιέργεια τις πόρτες που ανοιγόκλειναν, τα γραφεία, τον εξοπλισμό, τα στούντιο, βλέπουμε ξαφνικά μπροστά μας, να κάθεται δίπλα σε μια πόρτα (στούντιο ή γραφείου, θα σας γελάσω), σε ένα σκαμπό, χαμογελαστός και ήρεμος, ο Μάνος Ελευθερίου. 
Χαιρετήθηκαν με τον καθηγητή μας, τον οποίο ρώτησε ποιοι-ες είμαστε και αφού εκείνος του εξήγησε, χαμογέλασε, μας ρώτησε αν μας αρέσει το ραδιόφωνο και μετά τις δειλές ή ενθουσιώδεις απαντήσεις, μας ευχήθηκε καλή σταδιοδρομία. 
Θυμάμαι ακόμη τη στιγμή που τον είδα, απολύτως πραγματικό και σε απόσταση μερικών βημάτων και τον ενθουσιασμό με τον οποίο ψιθύρισα στη φίλη μου "μπροστά μας είναι ο Μάνος Ελευθερίου, ο ποιητής!"


Ακολούθησαν μερικές φορές ακόμη, μέσα στα χρόνια, που τύχαινε να τον συναντώ σε παραστάσεις ή παρουσιάσεις βιβλίων, πάντα χαμογελαστό και ευγενή σε κάθε βλέμμα με το οποίο διασταυρωνόταν το δικό του. 
Μία από τις τελευταίες ήταν το φθινόπωρο του 2016, στο "Poems 'n' Crimes" των εκδόσεων Γαβριηλίδη, όπου παρουσίαζε (και τί πραγματική κι ανέλπιστη τιμή!) την πρώτη ποιητική συλλογή ενός νέου ποιητή, του Τάσου Θεοτόκη. Η γενναιοδωρία στα λόγια, αλλά και στον τρόπο του, η ενθάρρυνση προς τον νέο ποιητή (αλλά και εν γένει τους νέους), η γλυκύτητα, η σεμνότητα, ο αυτοσαρκασμός και το λεπτό, αν και οξύ, χιούμορ του, ο μαγικός τρόπος του να "γκρεμίζει" τον φόβο -αλλά όχι τα πρόσωπα και τις έννοιες- απέναντι στα αριστουργήματα, τους ανεπανάληπτους ποιητές, τις ιερές μορφές που χαρακτήρισαν την ποίηση και διαμόρφωσαν τον κόσμο, απέδειξαν εκ νέου γιατί αυτός ο άνθρωπος κατάφερε να γίνει τόσο αγαπητός σε τόσους πολλούς ανθρώπους. Όλοι-ες έχουμε σιγοτραγουδήσει τους στίχους του, κάποιοι προχώρησαν και στην μη μελοποιημένη ποίησή του, άλλοι στην πεζογραφία του και κάποιοι άλλοι τον ακολουθούσαν ως πιστοί ακροατές στις ραδιοφωνικές του εκπομπές.

Ο Μάνος Ελευθερίου έφυγε από τη ζωή σήμερα το πρωί, 22 Ιουλίου 2018, από καρδιακή ανακοπή, μετά από μία σοβαρή επέμβαση στην οποία υποβλήθηκε, αφήνοντας ένα κενό που, όσο κοινότοπο κι αν ακούγεται σε τέτοιες περιπτώσεις, είναι πράγματι δυσαναπλήρωτο. Πλήρης ημερών και έργων μεν, αλλά με πολλά ακόμη που θα μπορούσε να μας χαρίσει με την παρουσία και το ανήσυχο πνεύμα του.

Έχει γράψει υπέροχα, δυνατά, τραγούδια που έγιναν κτήμα όλων μας ("Μαλαματένια λόγια", "Ποιος τη ζωή μου", "Άλλος για Χίο τράβηξε" κλπ), αλλά εγώ θα αγαπώ πάντα λίγο περισσότερο αυτό:
Τάνια Τσανακλίδου- Τυχαίες συναντήσεις (μουσική Γιάννης Σπανός, στίχοι Μάνος Ελευθερίου)

*Η πολιτική κηδεία του θα γίνει την Τρίτη 24 Ιουλίου, στις 12μμ, στο Α' Νεκροταφείο.

Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2018

"Ελλάς Μονάχου", μια γλυκόπικρη ωδή στο να τολμάς να φεύγεις



Οι σκηνοθέτες και καλλιτεχνικοί διευθυντές της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου, Ανέστης Αζάς και Πρόδρομος Τσινικόρης, παρουσιάζουν στην Πειραιώς 260 (Χώρος Ε), στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, μέχρι και απόψε, Πέμπτη 12 Ιουλίου, το "Ελλάς Μονάχου", μια παράσταση που εμπίπτει στο θέατρο ντοκιμαντέρ, με θέμα τη μετανάστευση των νέων ανθρώπων από την Ελλάδα στο Μόναχο της Γερμανίας.

Η πρεμιέρα έγινε στο Μόναχο στα μέσα Μαρτίου και έχει ήδη παρουσιαστεί συνολικά έντεκα φορές εκεί, αλλά την Τρίτη 10 Ιουλίου έκανε την επίσημη πρεμιέρα της επί ελληνικού εδάφους.
Πρόκειται για μια γλυκόπικρη παράσταση, αυτή τη γεύση αφήνει, μαζί με πολλές-πολλές σκέψεις και προβληματισμούς, ειδικά για όλους-ες εμάς που ανήκουμε στη γενιά που μεγάλωσε στην εποχή της ελληνικής "ευμάρειας", αλλά πριν καν μπει στην ενήλικη ζωή, η περίφημη οικονομική κρίση έκανε με πάταγο την εμφάνισή της.

Επί σκηνής, βρίσκεται ο ένας εκ των δύο σκηνοθετών, ο Πρόδρομος Τσινικόρης, που -όπως λέει και ο ίδιος ξεκινώντας- έχει μεταναστευτικό παρελθόν, γι' αυτό και βρίσκεται εκεί, μαζί με τους τρεις Έλληνες μετανάστες, την Κατερίνα, τον Άγγελο και τον Βαλάντη, που μιλούν για τις δικές τους μεταναστευτικές εμπειρίες, διαφορετικές μεν, αλλά με αρκετές δυσκολίες και μια κοινή άποψη, ότι δεν μετάνιωσαν που έφυγαν και δεν θέλουν να επιστρέψουν στην Ελλάδα. Τουλάχιστον, όπως συνεχίζει να είναι η εργασιακή και οικονομική κατάσταση εδώ.



Ενδιάμεσα, ακούγονται και άλλοι μετανάστες, ακόμη και παλαιότερων γενεών, όπως η μητέρα του Πρόδρομου, αλλά και ο κύριος Λαυρέντης που, μετά τη συνταξιοδότησή του, επιστρέφει στην Ελλάδα και είπε δύο από τα πιο συγκινητικά και δυνατά πράγματα που ακούστηκαν.

Το πρώτο ήταν ότι δεν ήταν ευτυχισμένοι εκεί, γιατί δεν ρίζωσαν ποτέ στον καινούργιο τόπο, ήταν πάντα σαν σε μια νοητή αίθουσα αναμονής για να επιστρέψουν στην Ελλάδα και συμβούλεψε τους νεότερους, να μην κάνουν το ίδιο λάθος. Να φτιάχνουν ρίζες, να ζουν τη ζωή τους εκεί που συμβαίνει, τη στιγμή που συμβαίνει.  Και το δεύτερο, ότι ευτυχία δεν είναι να έχεις χρήματα, αλλά να έχεις χρόνο.

Αυτός ο άνθρωπος που αισθάνεται ότι δεν έχει ρίζες στη Γερμανία, επιστρέφοντας για να μείνει στην Ελλάδα, αποφάσισε να φυτέψει μερικές δεκάδες ελιές, αλλά όχι για να τις αξιοποιήσει με κάποιο τρόπο άμεσα. Όσο ψυχαναλυτικό ή ρομαντικό κι αν ακούγεται, είναι σαν να αποφάσισε ότι θέλει να "ριζώσει" εδώ πια...





Ο πατέρας της Κατερίνας -μέσω ηχητικού μηνύματος- τής υπενθυμίζει ότι, ό,τι και να συμβεί, μπορεί πάντα να γυρίσει πίσω χωρίς δεύτερη σκέψη (αχ, αθάνατη ελληνική οικογένεια που δεν έχεις μόνο παθογένειες, αλλά και μια δύναμη, μια θαλπωρή που ησυχάζει την ψυχή τις πιο κρίσιμες στιγμές).

Και οι τρεις πρωταγωνιστές που αντιμετώπισαν τις δυσκολίες της ελληνικής κρίσης και του πόσο δύσκολο είναι τελικά να προσπαθείς να υπάρξεις, να ζήσεις σε μια χώρα που όλα είναι υπό κατάρρευση, πήραν τη μεγάλη απόφαση να μεταναστεύσουν και κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν, επίσης, πολύ μεγάλες δυσκολίες, αλλά τελικά, τα κατάφεραν και είναι καλά. Έχουν κι άλλα βήματα προς την επίτευξη των στόχων τους, αλλά είναι καλά, γιατί ξέρουν ότι ακόμη και με τις δυσκολίες που υπάρχουν στην Γερμανία, μπορούν να νιώθουν πιο ήρεμοι, να κοιμούνται πιο ήσυχοι.

Με μια θαυμαστή ισορροπία και προσέγγιση, οι δύο σκηνοθέτες έχουν καταφέρει να μην είναι τόσο βαρύ, τόσο φορτισμένο συναισθηματικά το κλίμα καθ' όλη τη διάρκεια της παράστασης, αλλά να υπάρχουν πολλές στιγμές πιο ανάλαφρες, με γέλιο απαραίτητο και βαθιές ανάσες.

Κλείνει με έναν πραγματικά απρόσμενο (με την πολύ καλή έννοια, της απαραίτητης ανάλαφρης ανάσας, όπως ανέφερα προηγουμένως) τρόπο, αλλά αυτό που επίσης, με συγκίνησε ήταν όταν -πριν το τέλος- ο Πρόδρομος μίλησε κι εκείνος ως μετανάστης -βέβαια, εν προκειμένω, εξ αντιστροφής, καθώς γεννήθηκε στη Γερμανία, αλλά σπούδασε, ζει και εργάζεται στην Ελλάδα. Είπε, λοιπόν, ότι δεν μπορεί να πει ότι είναι ευτυχισμένος, αλλά ευτυχία δεν είναι το πού είσαι, η ευτυχία είναι εκεί όπου είναι οι άνθρωποι που αγαπάς. Κι έχει ένα οχυρό που δεν θα πέσει έτσι εύκολα -προσωπικά, συμφωνώ απολύτως επ' αυτού.



Μπορεί να φύγαμε με υγρά μάτια, αλλά και με χαμόγελο, μπορεί να υπήρξε ένα σφίξιμο στην καρδιά και στο στομάχι, καθώς επίσης να μας δημιούργησε αρκετούς προβληματισμούς, αλλά είναι μία πολύ δυνατή, καλοφτιαγμένη (αλλά καθόλου στυλιζαρισμένη) σε όλα τα συστατικά της και πραγματικά, καταπληκτική παράσταση.

Αν είστε τυχεροί και έχετε προμηθευτεί τα εισιτήριά σας, θα την απολαύσετε. Αν είστε πολύ-πολύ τυχεροί και βρείτε τελευταία στιγμή εισιτήρια (αν υπάρχουν), επίσης. Για τους υπόλοιπους, ας ευχηθούμε να μην τελειώσει στο Φεστιβάλ η πορεία της παράστασης στην Ελλάδα.

Τελευταία παράσταση: Πέμπτη 12 Ιουλίου 2018, στις 9μμ, στον χώρο Ε της Πειραιώς 260.


Κείμενο - Σκηνοθεσία: Ανέστης Αζάς, Πρόδρομος Τσινικόρης
Δραματουργία: Christine Milz
Σκηνικά - Κοστούμια: Ελένη Στρούλια

Μουσική: Πάνος Μανουηλίδης
Συμμετέχουν: Πρόδρομος Τσινικόρης και Έλληνες πολίτες του Μονάχου: Άγγελος Γεωργιάδης, Βαλάντης Μπεΐνογλου, Κατερίνα Σόφτση.
Παραγωγή της Münchner Kammerspiele σε συμπαραγωγή με το Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου.

Κυριακή, 29 Απριλίου 2018

Ένας "Μισάνθρωπος" πολύπλευρος και... με μέτρο



Τη φετινή σεζόν παρουσιάστηκαν στην αθηναϊκή θεατρική σκηνή δύο πολύ ωραίες, εντελώς διαφορετικές και ενδιαφέρουσες εκδοχές του έργου του Μολιέρου "Ο Μισάνθρωπος". Η πρώτη από την ομάδα 4Frontal ολοκληρωθηκε πριν μερικές εβδομάδες, ενώ η δεύτερη, σε έμμετρη διασκευή από την Ιόλη Ανδρεάδη και τον Άρη Ασπρούλη, σε σκηνοθεσία της πρώτης, παίζεται από την προηγούμενη εβδομάδα και θα συνεχίσει μέχρι τις αρχές Ιουνίου στο Σύγχρονο Θέατρο (Ευμολπιδών 45, Γκάζι).

Πρόκειται για μία πολύ πρωτότυπη, καλοδουλεμένη προσέγγιση και σίγουρα, απαιτητική για τους ηθοποιούς που πρέπει να είναι άψογα συντονισμένοι καθ' όλη τη διάρκεια της παράστασης.

Ο Άλκηστος είναι ο μολιερικός "μισάνθρωπος", είναι οδυνηρά ειλικρινής και εξαντλεί όλη του την αυστηρότητα κρίνοντας τις συμπεριφορές και την υποκρισία των μελών της αστικής κοινωνίας και της βασιλικής αυλής της εποχής του. Και δεν έχει απολύτως άδικο, μόνο που ο ίδιος αντιφάσκει ως προς τις απόψεις και τις ιδέες του, μιας και έχει ερωτευτεί την επιτομή αυτής της υποκρισίας, τη νεαρή -και πολύ όμορφη- χήρα Σελιμένη, που αποτελεί και το αντικείμενο του πόθου πολλών άλλων ανδρών.

Αυτός ο έρωτας -κατ' ουσίαν μονόπλευρος- είναι καταδικασμένος να οδηγηθεί σε αδιέξοδο, ξεσκεπάζοντας, όμως, στο μεταξύ όλα τα ψέματα που έχουν ειπωθεί κι όλες τις φρούδες υποσχέσεις που μοιράστηκαν σε περισσότερους του ενός παραλήπτες.

Η έμμετρη διασκευή της Ιόλης Ανδρεάδη και του Άρη Ασπρούλη δίνει ρυθμό στον λόγο και περισσότερη βαρύτητα σ' αυτό που συμβαίνει επί σκηνής -και όχι μόνον στον ήρωα που κάθε φορά μιλά. Κάτι που σίγουρα ήθελε πολλή δουλειά, προσοχή και φροντίδα εκ μέρους τους και προσωπικά, πιστεύω πως το αποτέλεσμα τους δικαιώνει πλήρως.


Αντίστοιχα, η σκηνοθετική προσέγγιση της Ιόλης -μαζί, φυσικά, με τη σκηνογραφία της Δήμητρας Λιάκουρα- δημιουργεί ένα ιδιαίτερο εικαστικό αποτέλεσμα επί σκηνής που προσελκύει το βλέμμα σε κάθε πρόσωπο και κάδρο ξεχωριστά. Η θεατρική σκηνή είναι το σαλόνι του σπιτιού της Σελιμένης και τα έξι ευμεγέθη κάδρα που φιλοξενούν τους ήρωες είναι η πινακοθήκη του σπιτιού και οι χώροι όπου σε αργή και μεγεθυμένη κίνηση ξεδιπλώνονται οι πραγματικοί τους χαρακτήρες, απογυμνωμένοι από την ψευδή συμπάθεια, ευγένεια, καλοσύνη που καλούνται να επιδείξουν στις κοινωνικές τους συναναστροφές. Ο χώρος στον οποίο το υποσυνείδητο βγαίνει στην επιφάνεια, χωρίς λόγια μεν, αλλά με καταλυτικής δύναμης εικόνα.

Ένα μικρόφωνο στη μέση της σκηνής λειτουργεί άψογα για όσα πρέπει να ειπωθούν από τους ήρωες ερχόμενα κατευθείαν από τις πιο μύχιες σκέψεις τους.  Ενώ, όταν οι χαρακτήρες βγαίνουν από τα κάδρα, δρουν σύμφωνα με όσα "επιτάσσει" ο κοινωνικός ρόλος που έχουν αναλάβει.

Και οι έξι ηθοποιοί καταφέρνουν να συνθέσουν μια -κάτι περισσότερο από άρτια- συνολική εικόνα, δημιουργώντας προσεκτικά και μετρημένα τον χαρακτήρα τους. Ωστόσο, θα ήταν μεγάλη παράλειψη να μην αναφερθώ ξεχωριστά στην ερμηνεία του Μιλτιάδη Φιορέντζη που -ως Άλκηστος- είναι παραπάνω από εξαιρετικός. Έχοντας αποκομίσει την ίδια ακριβώς εντύπωση και από την προηγούμενη συνεργασία του με σκηνοθέτιδα την Ιόλη Ανδρεάδη, τον "Young Lear", θεμελιώνεται η τόσο καλή άποψή μου για εκείνον (ως απλή θεατής που αγαπά το θέατρο και τους ανθρώπους που του χαρίζουν σεβασμό και ταλέντο).



Η υπέροχη Μελίνα Θεοχαρίδου, που πέρυσι μάς χάρισε πολύ όμορφες και συγκινητικές στιγμές με τα γλυκόπικρα "Όλα αυτά τα υπέροχα πράγματα" (επίσης, σε σκηνοθεσία Ιόλης Ανδρεάδη), και η οποία είναι ένας βαθιά γλυκός άνθρωπος, καταφέρνει να αναδείξει σε όλο της το μεγαλείο την οξύτητα και την καταπιεσμένη προσωπικότητα της Αρσινόης. Σε τέτοιο βαθμό που, αν κάποιος δεν τη γνωρίζει, μπορεί να πιστέψει ότι της βγαίνει φυσικά, αν και πάντα με την απαραίτητη κωμική προσέγγιση στον ρόλο.

Η Δανάη Επιθυμιάδη ως γλυκιά, ρομαντική και γεμάτη καλοσύνη και κατανόηση Ελιάνθη, ο Ορέστης Καρύδας ως φιλικός, ευγενής και καλοπροαίρετος Φιλήντας, ο Θύμιος Κούκιος ως αιθεροβάμων, επίδοξος ποιητής (παταγωδώς αποτυχημένος) και αντίζηλος για την καρδιά της νεαρής χήρας, Ορόντης και η Βασιλική Τρουφάκου ως το μήλον της έριδος, Σελιμένη, όμορφη, γεμάτη αυτοπεποίθηση και σιγουριά για τη γοητεία που ασκεί, χρησιμοποιώντας την για να διατηρεί έναν κύκλο θαυμαστών όσο κοντά και μακριά θέλει, εκπληρώνοντας τις κοινωνικές της φιλοδοξίες, είναι εκείνοι που καταφέρνουν με επιτυχία να αναδείξουν τους νικητές και τους ηττημένους αυτού του σαλονιού, αλλά και των όποιων σχεδίων τους.

Μια πολύ ωραία παράσταση αυτή την άνοιξη στην Αθήνα!


                                     Trailer για τον "Μισάνθρωπο" σε σκηνοθεσία Ιόλης Ανδρεάδη


"Ο Μισάνθρωπος" σε σκηνοθεσία Ιόλη Ανδρεάδη 
Μετάφραση: Γιάγκος Ανδρεάδης
Έμμετρη διασκευή: Ιόλη Ανδρεάδη & Άρης Ασπρούλης
Σκηνοθεσία - Κίνηση: Ιόλη Ανδρεάδη
Σκηνογραφία - Κοστούμια: Δήμητρα Λιάκουρα
Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου
Cover song: Κώστας Δαλακούρας
Φωτογραφίες: Πάνος Μιχαήλ & Νίκος Πανταζάρας | Video trailer: Μιχαήλ Μαυρομούστακος
Βοηθοί σκηνοθέτη: Γιάννης Παυλόπουλος & Μαρία Νικητοπούλου
Κατασκευή Κοστουμιών: Δάφνη Τσακότα & Σιμέλα Τουργαϊδου | Βοηθός Ενδυματολόγου: Αμαλία Αντώνη
Επικοινωνία: Άρης Ασπρούλης
Παραγωγή: Constantly Productions – Βαγγέλης Κώνστας

Παίζουν: Μιλτιάδης Φιορέντζης, Βασιλική Τρουφάκου, Θύμιος Κούκιος, Δανάη Επιθυμιάδη, Ορέστης Καρύδας, Μελίνα Θεοχαρίδου

Σύγχρονο Θέατρο (Ευμολπιδών 45, Γκάζι. Τηλ.: 2103464 380, 2105138067)

Παραστάσεις: Παρασκευή, Σάββατο & Κυριακή στις 21.15. Διάρκεια 90 λεπτά  
Τιμές εισιτηρίων: 15 ευρώ γενική είσοδος, 10 ευρώ φοιτητικό & ανέργων



Σάββατο, 10 Φεβρουαρίου 2018

Ένας "Βαθύς αναστεναγμός" χωρίς περιττά λόγια



Ένας βαθύς αναστεναγμός είναι πάντα ένας καλός τρόπος αποσυμπίεσης. Ο "Βαθύς αναστεναγμός" της ομάδας ΓΑΒ, ωστόσο, είναι μια χορευτική παράσταση εμπνευσμένη από το βιβλίο της Nancy Huston, "Dolce Agonia" που παρουσιάζεται στον Κινητήρα.

Η Βίκυ Αδάμου (συν-ιδρύτρια του Κινητήρα) είναι μια ηθοποιός και σκηνοθέτιδα που δεν επαναλαμβάνεται και κάνει διαρκώς πολύ διαφορετικές, αλλά πάντα εξίσου ενδιαφέρουσες καλλιτεχνικές δουλειές. Φέτος, δημιούργησαν μαζί με την επίσης συν-ιδρύτρια του Κινητήρα, χορογράφο και σκηνοθέτιδα, Αντιγόνη Γύρα και τον εικαστικό και περφόρμερ Ιάσονα Βενετσανόπουλο, την ομάδα "ΓΑΒ" (εκ των αρχικών των επιθέτων τους) και την πρώτη τους δουλειά, την παράσταση χορού "Βαθύς αναστεναγμός".

Μια παρέα μεσήλικων συναντιούνται στο σπίτι κάποιων εξ αυτών για φαγητό. Εκεί, συνηθισμένα, καθημερινά πράγματα αποκτούν μεγαλύτερη σημασία και εικονοποιούνται στιγμές του παρόντος, του παρελθόντος ή και του μέλλοντος που για καθέναν από τους συνδαιτυμόνες έχουν διαφορετική σημασία, αλλά και βαρύτητα. Ο έξωθεν παρατηρητής-αφηγητής παρεμβαίνει για να μάς δώσει πληροφορίες για το τέλος της ζωής αυτών, χωρίς να ξέρουμε με βεβαιότητα σε ποιον-α αναφέρεται. Μόνο το φύλο αναφέρεται, ώστε να γνωρίζουμε αν πρόκειται για γυναίκα ή άνδρα. 

Από αισθητικής άποψης, πρόκειται για κάτι πάρα πολύ όμορφο σε σχέση με τα σκηνικά, τα ρούχα, τη μουσική, αλλά και τον φωτισμό. Δημιουργούν την κατάλληλη ατμόσφαιρα για ένα θέαμα που ο λόγος δεν έχει τον κύριο ρόλο. Αντιθέτως, χρησιμοποιείται με φειδώ και καίρια μέσω των παρεμβάσεων του εξωτερικού παρατηρητή και παντογνώστη, τις κατάλληλες στιγμές.


Ένα ξύλινο τραπέζι είναι ο άξονας γύρω από τον οποίο συμβαίνουν όλα. Ανεβαίνει ψηλά, ή κατεβαίνει ισοπεδώνοντας (κυριολεκτικά και μεταφορικά) τους ήρωες, αιωρείται σαν κούνια παίζοντας με την ισορροπία τους και άλλοτε αποκτά κλίση ανεβάζοντας τον βαθμό δυσκολίας να ισορροπήσουν ή δίνοντάς τους την επιλογή να τολμήσουν να πέσουν.

Δεδομένου ότι δεν πρόκειται για μια θεατρική παράσταση, αλλά το βασικό μέσο της είναι το σώμα και όχι ο λόγος, μπορεί να μην γίνονται όλα απολύτως κατανοητά ή ξεκάθαρα, αλλά σίγουρα κρατά το ενδιαφέρον και την προσοχή του θεατή χωρίς προσπάθεια, ο οποίος, ωστόσο, μπαίνει στην ατμόσφαιρα και αντιλαμβάνεται τη θεματική και το πλαίσιο, έχοντας την ελευθερία να το ερμηνεύσει όπως επιθυμεί.

Είναι μια παράσταση που είναι φανερό ότι απαιτεί κόπο από τους ερμηνευτές (χορευτές και ηθοποιούς), από την άποψη ότι όσα συμβαίνουν επί σκηνής είναι απαιτητικά, θέλουν ρυθμό και συγχρονισμό όλης της ομάδας, χωρίς ωστόσο να φαίνεται στους θεατές όλος αυτός ο κόπος που καταβάλλεται. Το αποτέλεσμα μοιάζει να βγαίνει αβίαστα. Και είναι κάτι πολύ ιδιαίτερο και πραγματικά όμορφο, θίγοντας -χωρίς περιττά λόγια- βαθιά ζητήματα που μας αφορούν, λιγότερο ή περισσότερο.

Όσοι ενδιαφέρεστε για κάτι που δεν είναι συνηθισμένο, αλλά θα σας αποζημιώσει πλήρως, έχετε μερικές εβδομάδες ακόμη μέχρι τις 4/3 οπότε και τελειώνει.

*Η μασκότ του Κινητήρα, ο Άντρας, έκανε την εμφάνισή του αρκετές φορές μέσα στον χώρο κατά τη διάρκεια της παράστασης, αλλά ήταν πραγματικός κύριος, περνώντας ήσυχα-ήσυχα πάντα γύρω από τον σκηνικό χώρο, κοντά ή κάτω από τα καθίσματα των θεατών και ποτέ μέσα απ' αυτόν ενοχλώντας τους ηθοποιούς. Ο Άντρας είναι -πολιτισμένος- γάτος.

                                                       "Βαθύς αναστεναγμός" Trailer

Σκηνική σύνθεση: ΓΑΒ (Αντιγόνη Γύρα, Βίκυ Αδάμου, Ιάσονας Βενετσανόπουλος)
Σκηνικά: Βίκυ Αδάμου, Ιάσονας Βενετσανόπουλος
Επιμέλεια Κίνησης: Αντιγόνη Γύρα, Ιωάννα Καμπυλαυκά
Μουσική Σύνθεση κι Επιμέλεια: Ορέστης Τάνης
Σύμβουλος Δραματουργίας: Άννα Τσίχλη
Φωτισμοί: Αnti Steve
Βοηθός Ομάδας ΓΑΒ: Χριστίνα Παπαδάκη
Βοηθός Σκηνογραφίας-Ενδυματολογίας: Φανή Κοκολάκη
Φωτογραφίες: Ελένη Τάξερη
Ερμηνεύουν: Βίκυ Αδάμου, Κωστής Δασκαλάκης, Νίκος Δραγώνας, Ιωάννα Καμπυλαυκά, Γρηγόρης Σερμπής, Κατερίνα Σκιαδά, Joe Tornabene
Guest: Ana Sanchez Colberg

Κινητήρας Studio, Ερεχθείου 22, Ακρόπολη.
Μέρες παραστάσεων: Παρασκευή & Σάββατο 21.30, Κυριακή & Δευτέρα 20.30
Διάρκεια: 70 λεπτά
Τιμές εισιτηρίων: 15€, 10€ (ανέργων, φοιτητικό)
Κρατήσεις θέσεων: 210 9248328 και info@kinitiras.com

Τρίτη, 9 Ιανουαρίου 2018

"Ο_Μισ@νθρωπος" σ' έναν κόσμο γνώριμο...


Δεν νομίζω ότι θα μπορούσε η νέα χρονιά να ξεκινήσει θεατρικά με ωραιότερο τρόπο απ' ό,τι συνέβη. Η παράσταση "Ο_Μισ@νθρωπος" από τα χεράκια των 4Frontal και με τη σκηνοθεσία του -ενός εκ των μελών της ομάδας- Σταύρου Γιαννουλάδη, είναι κάτι παραπάνω από απολαυστική. Όλοι είναι ένας κι ένας, μία και μία, σε σημείο να μην μπορείς να ξεχωρίσεις κάποιον/α, αλλά το βλέμμα να πηγαίνει από τον ένα στον άλλο διαρκώς, καθώς είναι και οι οκτώ υπέροχοι.

Ένα κλασικό έργο, που κουβαλά το βαρύ όνομα του συγγραφέα του, Μολιέρου, και ολόκληρης της εποχής του, ιδωμένο με έναν πολύ σύγχρονο, ασυμπλεγματικό και οικείο, όσο και σουρεαλιστικό τρόπο (κάθε ρόλος φέρει χαρακτηριστικά συγκεκριμένου πτηνού, ενδυματολογικά, αλλά και ως στοιχεία συμπεριφοράς), αλλά καθόλου επιτηδευμένο ή "ασεβή". Έρχεται στο σήμερα με πολύ μεγάλη φροντίδα, ώστε οποιαδήποτε προσθήκη ή αλλαγή μέσα σ' αυτό να μην ξενίζει, αλλά να "δένει" αρμονικά.
  

Τα social media δεν παρεμβαίνουν στην παράσταση, αντιθέτως χρησιμοποιούνται ως εργαλεία απολύτως μετρημένα και σωστά ενταγμένα σ' αυτό το πλαίσιο, ώστε να λειτουργούν μεν ως ένα είδος παιχνιδιού με τους θεατές και να τους ιντριγκάρουν, αλλά να μην αποπροσανατολίζουν από το νόημα ή να φαίνονται παράταιρα. Καθόλου εύκολο εγχείρημα, αλλά προσωπικά, θεωρώ ότι το πετυχαίνουν εξαιρετικά καλά.

 Είναι τόσα πολλά και καλά τα ξεχωριστά στοιχεία -η σκηνοθεσία, οι ερμηνείες, τα σκηνικά, η μουσική, η κινησιολογία, τα ρούχα, τα μαλλιά (ήρωες!), ο φωτισμός, ο ρυθμός και ο συντονισμός που έχουν μεταξύ τους, η ενέργεια, η επαφή με τους θεατές, το νόημα του έργου για τις όχι και τόσο ειλικρινείς, αληθινές και ουσιαστικές σχέσεις- που, τελικά, είναι ένα σύνολο τόσο άρτιο και προσεγμένο που δεν βρήκα καμία παραφωνία -και πολύ το χάρηκα για αρχή του '18!
Ελπίζω τόσο ωραίες δουλειές να έχει όλη η χρονιά!

   Δεν είναι μόνο που είναι αξιαγάπητα, είναι και τόσο ταλαντούχα και εργατικά πλάσματα. Αξίζουν πολλά-πολλά συγχαρητήρια.

  Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 9μμ, στο θέατρο "Θησείον, ένα θέατρο για τις Τέχνες"(Τουρναβίτου 7, Ψυρρή).
Μην χάσετε τον πιο απολαυστικό και αξιαγάπητο... Μισάνθρωπο! 

Ηθοποιοί: Θανάσης Ζερίτης (Αλσέστ), Ελένη Κουτσιούμπα (Σελιμέν), Χάρης Κρεμμύδας (Ορόντ), Γιώργος Κισσανδράκης (Φιλέντ), Αμαλία Νίνου (Αρσινοέ), Κωνσταντίνος Πλεμμένος (Ακάστ), Αριστέα Σταφυλαράκη (Ελιάντ), Πάνος Τοψίδης (Κλιτάντρ).
Σκηνοθεσία - Μουσική  Σταύρος Γιαννουλάδης
Μετάφραση: Νίκος Ζιώγας
Σκηνικά - Κοστούμια: Νίκη Ψυχογιού
Επιμέλεια κίνησης: Πατρίσια Απέργη
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Επιμέλεια μακιγιάζ: Ρούλα Λιανού
Hair Styling: Κωνσταντίνος Κολιούσης
Φωτογραφίες: Σταύρος Χαμπάκης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ελένη Τσιμπρικίδου
Γραφίστας: Αριστείδης Παναγόπουλος A.D.Visions

Κυριακή, 31 Δεκεμβρίου 2017

Παίρνοντας στο 2018 ό,τι μάθαμε φέτος...

                         Αποτέλεσμα εικόνας για 2018 new year


Τελειώνει κι αυτή η χρονιά και το 2018 είναι προ των πυλών ανυποψίαστο για τις προσδοκίες που είμαστε έτοιμοι να του φορτώσουμε και το βάρος της ευθύνης: όταν έρθει η σειρά του να λήξει, να το κάνει έχοντας θετικό πρόσημο. 
Το '17 ήταν μια χρονιά γεμάτη, με θετικά, όμορφα, χαρούμενα, αλλά και αρνητικά, δυσάρεστα, βαθιά απογοητευτικά. Εδώ και μέρες, σκέφτομαι ότι θα ήθελα στο κλείσιμο αυτής της χρονιάς, στον ετήσιο προσωπικό απολογισμό, να σταθώ στα καλά και σε όσα κέρδισα από τα δύσκολα, αφήνοντας όσα με ταλαιπώρησαν και όσα αποκαρδιωτικά συνέβησαν γύρω μου -στον κόσμο που είναι μακριά, αλλά και δίπλα- στο παρελθόν, μιας και αυτό θα είναι από αύριο αυτή η χρονιά.

Φέτος, έμαθα ότι μπορώ να αντεπεξέλθω σε μη ευνοϊκές συνθήκες, αλλά θέλω να απέχω όσο γίνεται από αυτές, γιατί μου κοστίζουν σε ψυχική ηρεμία, καθώς ένα πολύ σημαντικό, το ουσιαστικότερο κομμάτι μου, αυτό της δημιουργικότητας, της διάθεσης για καλή και αρμονική συνεργασία με σεβασμό και ανοιχτότητα πνεύματος, καταπνίγεται. Επίσης, συνειδητοποίησα με λύπη και αγνό θυμό πόσο βαθιά ριζωμένη είναι η νοοτροπία του σεξισμού, του ρατσισμού και πόση απύθμενη συμπλεγματικότητα κουβαλούν άνθρωποι που εργάζονται σε χώρους που αφορούν με έναν τρόπο το δημόσιο γίγνεσθαι. Πέρα από πολλούς, μικρούς και μεγάλους, προσωπικούς ή πανανθρώπινους στόχους, κατέληξα μετά από ένα 8μηνο συναναστροφής με βαριές και ανίατες περιπτώσεις τέτοιας βλάβης, ότι πρέπει να παταχθεί άμεσα η πατριαρχία, μπας και γλιτώσει η ανθρωπότητα, ξεκινώντας από τη σωτηρία των εγκεφαλικών μας κυττάρων. Γιατί με αυτά που βλέπουμε, δουλίτσα δεν γίνεται. Και μην ξεχνάμε πως η πατριαρχία έχει παρεισφρήσει ως στερεοτυπική αντίληψη σε μυαλά και των δύο φύλων.

Γνώρισα, ωστόσο, και αξιόλογους, γλυκύτατους και γεμάτους καλοσύνη ανθρώπους που χαίρομαι κάθε φορά που τους συναντώ κι έτσι, η ζυγαριά γέρνει προς αυτούς. Οι καλοί έχουν ειδικό βάρος και μαθαίνω όσο περνά ο καιρός ότι μέσα μου πρέπει να βαραίνουν περισσότερο από τους άλλους.
Αυτή τη χρονιά, έμαθα να κρατώ δυνάμεις και αποστάσεις -όταν και όπου ήτο εφικτό- για να διατηρήσω την ηρεμία μου και την κρίση μου ανεπηρέαστη. Κι έτσι, μείωσα τον ενθουσιασμό μου που, πολλές φορές, γίνεται παραμορφωτικός καθρέφτης, είδα πιο ψύχραιμα -ίσως και ψυχρά- κάποια πράγματα και συνειδητοποίησα αρκετά που πριν δεν μπορούσα να δω καθαρά. Δεν ήταν ευχάριστη διαδικασία, ήθελε χρόνο, είχε πολλές στιγμές δυσφορίας, σύγκρισης με το "τότε που κάναμε εκείνη η παρέα εκείνο και το άλλο και το παρα-άλλο, ενώ τώρα τίποτα" και απογοήτευσης, αλλά περιέργως πώς, στο τέλος, αυτό ήταν το σωστότερο.

Κάποιες σχέσεις έληξαν οριστικά, κάθε χρόνο κάποιοι μένουν πίσω, όπως αντίστοιχα κι εγώ για άλλους, αλλά νομίζω πως έμειναν εδώ, στο μαζί, αυτοί που έπρεπε. Κάποιες άλλες σχέσεις αναδιαμορφώθηκαν, πήραν άλλο σχήμα, άλλη ποιότητα, άλλο βάθος, μπορεί και απόσταση, αλλά κι αυτό μπορεί να είναι για καλό. Στην ψυχοθεραπεία λέμε πολύ συχνά, μιας και λόγω της ίδιας της φύσης της διαδικασίας μιλάμε για ανθρώπινες σχέσεις, ότι κάποιοι έρχονται μια δεδομένη στιγμή και για μια χρονική περίοδο στη ζωή μας, ώστε να επιτελέσουν έναν σκοπό, για να μας βοηθήσουν να δούμε από άλλη οπτική, να μετακινηθούμε, να συμπληρώσουν ένα κομμάτι ή να μας μάθουν κάτι για τον εαυτό μας, για τη συνέχεια και την αντιμετώπιση αντίστοιχων καταστάσεων. Όταν, λοιπόν, ο σκοπός επιτευχθεί, η σχέση είτε λήγει, είτε αλλάζει πλαίσιο. Παρόλο που ήταν μια μακρά, δύσκολη και -ουκ ολίγες φορές- επίπονη διαδικασία, ήταν απολύτως χρήσιμη, απαραίτητη και βοηθητική ως προς την αυτογνωσία και την μεταπήδηση σε νέο επίπεδο ωριμότητας. 

Φέτος, δάκρυσα, συγκινήθηκα, αλλά ένιωσα πολλά δύσκολα συναισθήματα και δη, σε μεγάλο βαθμό, τόσο που δοκίμασαν την αντοχή και την αισιοδοξία μου. Αποφάσισα, όμως, ότι θα φροντίσω να τη διατηρήσω αλώβητη μέσα σε μια πραγματικότητα που μας πληγώνει, μας απογοητεύει και μας ματαιώνει διαρκώς. Συνέχισα να πιστεύω στη νίκη, όταν αγαπημένοι άνθρωποι που αντιμετώπιζαν τις δυσκολίες έχαναν την ελπίδα τους και ήμουν εκεί για να τους υπενθυμίζω -πολλές φορές με πραγματικό εσωτερικό αγώνα και για μένα την ίδια- ότι τίποτα δεν τελειώνει μέχρι να παραιτηθείς και παραιτούμαστε μόνο από ό,τι δεν αξίζει. Έξω απ' τον χορό, βέβαια, πολλά τραγούδια λέμε, αλλά όταν κάποιος πάει να χάσει το κουράγιο του, οι αγαπημένοι οφείλουν να του δίνουν περίσσιο.

Το 2017, μου έλειψαν λίγο οι άνθρωποί μου, δεν τους είδα όσο θα ήθελα, αλλά τους είπα πόσο τους αγαπώ, ήμουν εκεί όπως και όπου μπορούσα και με χρειάζονταν και τη νέα χρονιά θέλω να τους βλέπω και να τους το λέω συχνότερα και περισσότερο. Και θέλω να το κάνουν κι εκείνοι για εμένα.
Μοιραστήκαμε μεγάλες, σφιχτές, ζεστές, αληθινές, αγαπησιάρικες αγκαλιές, κοιταχτήκαμε βλέποντας πραγματικά ο ένας τον άλλο, σφίξαμε τα χέρια όταν κάποιος ή και οι δύο το είχαμε ανάγκη, εμπιστευθήκαμε σκέψεις, ανησυχίες, φόβους, χαρές, λύπες, παράπονα, γκρίνιες, προβληματισμούς, παραλογισμούς, πειράγματα, γελάσαμε, δακρύσαμε, διαφωνήσαμε, μαλώσαμε, κατανοήσαμε, σιωπήσαμε, ακούσαμε, ρωτήσαμε, απαντήσαμε ή παραδεχτήκαμε την παντελή έλλειψη ικανοποιητικής απάντησης.
Αγαπιόμασταν και φέτος. Το '18 θέλω να αγαπιόμαστε, να αγκαλιαζόμαστε, να έχουμε εξίσου ουσιαστικές και γεμάτες αλήθεια, ανθρωπιά και τρυφερότητα σχέσεις -και ακόμη πιο πολύ.
Θέλω να είμαστε όλοι εδώ και καλά, υγιείς, ήρεμοι, ευτυχισμένοι, ισορροπημένοι, αισιόδοξοι, δυνατοί και γεμάτοι ελπίδα και επιμονή, ποτέ λιπόψυχοι και ματαιωμένοι.

Αγάπησα την εκπομπή, το πιο αγαπημένο και δημιουργικό πράγμα που κάνω και μετρά πια πολλά χρόνια ζωής, λίγο διαφορετικά, πιο ώριμα, πιο συνειδητοποιημένα και σ' αυτό βοήθησε η ψυχική και πνευματική απόσταση που αποφάσισα ότι έπρεπε να πάρω σε αρκετά θέματα της ζωής μου φέτος. Κατάλαβα ότι δεν είναι μόνο ο ενθουσιασμός που υπήρχε όταν ξεκίνησε ή οι προσδοκίες για το τί μπορεί να γίνει (συναισθήματα αναπόφευκτα, ειδικά, δεδομένου ότι την κάνουμε μαζί με μια αγαπημένη φίλη), αλλά ότι είναι ένα κομμάτι μου μέσα σ' αυτή την εκπομπή (δεν είναι μόνο εκπομπή, αλλά πολλά περισσότερα), μια πτυχή αυτής που είμαι, που έπρεπε να το αναγνωρίσω και να το βάλω σε ένα πλαίσιο που θα το ξεχωρίζει, ώστε να μην μπλέκεται με τις υπόλοιπες υπαρξιακές μου ανησυχίες. Δεν ξέρω αν το πέτυχα πλήρως, σίγουρα χρειάζεται κι άλλη δουλειά, αλλά αισθάνθηκα πιο ήρεμη, η οργάνωση έγινε καλύτερη, ευκολότερη και με βοήθησε να χαίρομαι και να απολαμβάνω πολύ περισσότερο αυτό το δίωρο κάθε εβδομάδα. Το αγάπησα λίγο πιο σωστά. Είναι κάτι που θα ήθελα να συνεχίσει να συμβαίνει και τη νέα χρονιά, και μάλιστα, σε περισσότερους τομείς. Να ξέρω τί είναι εκείνο που αγαπώ, γιατί, πόσο/πού πρέπει να συνδεθώ και να μπορώ να ξεχωρίζω/διαχωρίζω όσα πρέπει να είναι διακριτά.

Αυτή τη χρονιά μέσα σε όλους τους λόγους που μας κάνουν να τρομάζουμε για την χώρα, τον κόσμο, την εποχή που ζούμε, είχαμε μερικά πράγματα ανεκτίμητης αξίας -μέσα σε όλα τα λάθη, τους παραλογισμούς και τις αδικίες. 
Έχουμε ειρήνη, ζούμε σε μια δημοκρατική χώρα (ναι, με όοολα τα σοβαρότατα λάθη και τα θλιβερά γεγονότα που περάσαμε και συνεχίζουν να συμβαίνουν), έχουμε ελευθερία και οι περισσότεροι από εμάς ένα σπίτι, μια οικογένεια που μας στηρίζει όσο μπορεί και δεν μας αφήνει επί ξύλου κρεμάμενους, υγεία -τουλάχιστον τόση ώστε να μην πρέπει να αντιμετωπίσουμε το αλγεινό πρόσωπο της κρατικής πρόνοιας και των νοσοκομείων- και ανθρώπους που κάνουν την αβάσταχτη μοναξιά των υπαρξιακών μας προβληματισμών μικρότερη, λίγο πιο ήπια, θέτοντάς την σε κατάσταση ύπνωσης, έστω για λίγο μέσα στην ημέρα. 
Η νέα χρονιά να συνεχίσει να έχει αυτά τα καλά δεδομένα, ει δυνατόν σε ακόμη καλύτερη εκδοχή και φυσικά, να τα έχουν όλοι, όπου γης, για να μπορούμε να προσπαθούμε και να επιδιώκουμε το "και λίγο καλύτερα" έχοντας εξασφαλίσει τα αυτονόητα.

Υπήρξαν αρκετές φορές μέσα στο '17, που ένιωσα δημιουργική, το χάρηκα, ένιωσα τόσο περήφανη για μένα, πλήρης και χαρούμενη, που η επιβράβευση των άλλων, απλώς ενέτεινε και επιβεβαίωσε αυτό το συναίσθημα. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το επετειακό έντυπο για τα 10 χρόνια του Bob Theatre Festival (ευτυχώς, υπήρξαν/υπάρχουν κι άλλα) που, ενώ είχε μεγάλο όγκο δουλειάς, ήταν το ωραιότερο πράγμα που θα μπορούσε να συμβεί. Ένα συνονθύλευμα βαθιάς συγκίνησης και χαράς από τις συζητήσεις για τον σχεδιασμό μέχρι την εβδομάδα του ίδιου του φεστιβάλ, γιατί είχαμε να συνεννοηθούμε με ανθρώπους με τους οποίους υπάρχει εδώ και χρόνια αληθινή αγάπη, ζεστασιά, σεβασμός, κατανόηση, εκτίμηση και εμπιστοσύνη, τα οποία ανέβηκαν κλίμακα (πόσο πια;!). Όλα λειτουργούν πιο εύκολα, ήρεμα, αποτελεσματικά και χωρίς ψυχική φθορά σε ένα τέτοιο πλαίσιο και αυτό θα έπρεπε να ισχύει πάντα και παντού. Το 2018, λοιπόν, θέλω αυτό το ωραίο συναίσθημα να κατακλύσει το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου και να περιλαμβάνει πάντα τόσο ωραίες, δημιουργικές συναντήσεις. 

Μου φάνηκε πολύ μεγαλύτερη αυτή η χρονιά, σαν να ήταν δύο-τρία χρόνια σε ένα, είχε άλλωστε και μεγάλη ψυχική κούραση, αλλά τώρα που τελειώνει -όχι, δεν λυπάμαι, καθόλου!- νομίζω ότι το αντιμετωπίζω με μεγαλύτερη ψυχραιμία, απ' ό,τι προηγούμενες χρονιές που ήταν ψιλοδύσκολες και ήθελα διακαώς και με λύσσα να φύγουν. Μπορεί, τελικά, όσα έμαθα αυτή την τόσο γεμάτη, απαιτητική, κουραστική χρονιά, που έπαιξε λίγο έως πολύ με τα νεύρα και την αντοχή μου, να άρχισαν ήδη να πιάνουν τόπο, ποιος ξέρει; Οψόμεθα...

Το 2018 μακάρι να είναι -ας είναι- μια καλή, μια πολύ καλή χρονιά για όλους μας, με υγεία (σωματική, ψυχική, πνευματική), εσωτερική γαλήνη και ισορροπία, αγάπη αληθινή, ουσιαστική, γενναιόδωρη (και αμοιβαία), ευτυχία από τα μικρά, τις λεπτομέρειες, μέχρι τα μεγάλα, δημιουργικότητα και δημιουργική χαρά, όλους τους ανθρώπους που αγαπάμε και μας αγαπούν (την οικογένεια, τους φίλους, τους συντρόφους, όσους μας νοιάζονται πραγματικά κι ας μην χωρούν σε κατηγοριοποίηση), αισιοδοξία, επιμονή, πίστη στο καλό, δύναμη και ευκαιρίες, καλοτυχία, πολλά εγκάρδια γέλια και αγκαλιές· ανθρωπιά, αλληλεγγύη, ελευθερία, ειρήνη, δημοκρατία, να νιώθουμε και να είμαστε ασφαλείς, αλλά ελεύθεροι· να έχουμε τα αυτονόητα, που ίσως πια και να μην είναι τόσο, αλλά πρέπει να ξαναγίνουν· και να δείχνουμε έμπρακτα περισσότερο σεβασμό στα σημαντικά, στο περιβάλλον, στον συνάνθρωπο, στον εαυτό μας, στη δικαιοσύνη (ως έννοια), στη ζωή. Μια χρονιά με καλύτερες, πιο αισιόδοξες ειδήσεις και καθημερινότητα, αλλά με λιγότερες και ήσσονος σημασίας άσχημες. Το 2018, να φροντίσουμε ο κόσμος να μην γίνει χειρότερος, αλλά λίγο καλύτερος και να μας βρει όλους εδώ.

Και ό,τι δεν μας άρεσε το 2017, σε εμάς ή στον κόσμο, να είμαστε ορεξάτοι, αποφασισμένοι και έτοιμοι να το αλλάξουμε. Αν το να αλλάξουμε τον κόσμο φαντάζει δύσκολο, ε, ξεκινάμε από εμάς και θα φτάσουμε κι εκεί! 😉


                                     Sma Rag Da - 2017 Was Such A F*cking Crappy Year