Τρίτη, 9 Ιανουαρίου 2018

"Ο_Μισ@νθρωπος" σ' έναν κόσμο γνώριμο...


Δεν νομίζω ότι θα μπορούσε η νέα χρονιά να ξεκινήσει θεατρικά με ωραιότερο τρόπο απ' ό,τι συνέβη. Η παράσταση "Ο_Μισ@νθρωπος" από τα χεράκια των 4Frontal και με τη σκηνοθεσία του -ενός εκ των μελών της ομάδας- Σταύρου Γιαννουλάδη, είναι κάτι παραπάνω από απολαυστική. Όλοι είναι ένας κι ένας, μία και μία, σε σημείο να μην μπορείς να ξεχωρίσεις κάποιον/α, αλλά το βλέμμα να πηγαίνει από τον ένα στον άλλο διαρκώς, καθώς είναι και οι οκτώ υπέροχοι.

Ένα κλασικό έργο, που κουβαλά το βαρύ όνομα του συγγραφέα του, Μολιέρου, και ολόκληρης της εποχής του, ιδωμένο με έναν πολύ σύγχρονο, ασυμπλεγματικό και οικείο, όσο και σουρεαλιστικό τρόπο (κάθε ρόλος φέρει χαρακτηριστικά συγκεκριμένου πτηνού, ενδυματολογικά, αλλά και ως στοιχεία συμπεριφοράς), αλλά καθόλου επιτηδευμένο ή "ασεβή". Έρχεται στο σήμερα με πολύ μεγάλη φροντίδα, ώστε οποιαδήποτε προσθήκη ή αλλαγή μέσα σ' αυτό να μην ξενίζει, αλλά να "δένει" αρμονικά.
  

Τα social media δεν παρεμβαίνουν στην παράσταση, αντιθέτως χρησιμοποιούνται ως εργαλεία απολύτως μετρημένα και σωστά ενταγμένα σ' αυτό το πλαίσιο, ώστε να λειτουργούν μεν ως ένα είδος παιχνιδιού με τους θεατές και να τους ιντριγκάρουν, αλλά να μην αποπροσανατολίζουν από το νόημα ή να φαίνονται παράταιρα. Καθόλου εύκολο εγχείρημα, αλλά προσωπικά, θεωρώ ότι το πετυχαίνουν εξαιρετικά καλά.


 Είναι τόσα πολλά και καλά τα ξεχωριστά στοιχεία -η σκηνοθεσία, οι ερμηνείες, τα σκηνικά, η μουσική, η κινησιολογία, τα ρούχα, τα μαλλιά (ήρωες!), ο φωτισμός, ο ρυθμός και ο συντονισμός που έχουν μεταξύ τους, η ενέργεια, η επαφή με τους θεατές, το νόημα του έργου για τις όχι και τόσο ειλικρινείς, αληθινές και ουσιαστικές σχέσεις- που, τελικά, είναι ένα σύνολο τόσο άρτιο και προσεγμένο που δεν βρήκα καμία παραφωνία -και πολύ το χάρηκα για αρχή του '18!
Ελπίζω τόσο ωραίες δουλειές να έχει όλη η χρονιά!

   Δεν είναι μόνο που είναι αξιαγάπητα, είναι και τόσο ταλαντούχα και εργατικά πλάσματα. Αξίζουν πολλά-πολλά συγχαρητήρια.

  Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 9μμ, στο θέατρο "Θησείον, ένα θέατρο για τις Τέχνες"(Τουρναβίτου 7, Ψυρρή).
Μην χάσετε τον πιο απολαυστικό και αξιαγάπητο... Μισάνθρωπο! 

Ηθοποιοί: Θανάσης Ζερίτης (Αλσέστ), Ελένη Κουτσιούμπα (Σελιμέν), Χάρης Κρεμμύδας (Ορόντ), Γιώργος Κισσανδράκης (Φιλέντ), Αμαλία Νίνου (Αρσινοέ), Κωνσταντίνος Πλεμμένος (Ακάστ), Αριστέα Σταφυλαράκη (Ελιάντ), Πάνος Τοψίδης (Κλιτάντρ).
Σκηνοθεσία - Μουσική  Σταύρος Γιαννουλάδης
Μετάφραση: Νίκος Ζιώγας
Σκηνικά - Κοστούμια: Νίκη Ψυχογιού
Επιμέλεια κίνησης: Πατρίσια Απέργη
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Επιμέλεια μακιγιάζ: Ρούλα Λιανού
Hair Styling: Κωνσταντίνος Κολιούσης
Φωτογραφίες: Σταύρος Χαμπάκης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ελένη Τσιμπρικίδου
Γραφίστας: Αριστείδης Παναγόπουλος A.D.Visions

Κυριακή, 31 Δεκεμβρίου 2017

Παίρνοντας στο 2018 ό,τι μάθαμε φέτος...

 Αποτέλεσμα εικόνας για 2018 new year




Τελειώνει κι αυτή η χρονιά και το 2018 είναι προ των πυλών ανυποψίαστο για τις προσδοκίες που είμαστε έτοιμοι να του φορτώσουμε και το βάρος της ευθύνης: όταν έρθει η σειρά του να λήξει, να το κάνει έχοντας θετικό πρόσημο. 
Το '17 ήταν μια χρονιά γεμάτη, με θετικά, όμορφα, χαρούμενα, αλλά και αρνητικά, δυσάρεστα, βαθιά απογοητευτικά. Εδώ και μέρες, σκέφτομαι ότι θα ήθελα στο κλείσιμο αυτής της χρονιάς, στον ετήσιο προσωπικό απολογισμό, να σταθώ στα καλά και σε όσα κέρδισα από τα δύσκολα, αφήνοντας όσα με ταλαιπώρησαν και όσα αποκαρδιωτικά συνέβησαν γύρω μου -στον κόσμο που είναι μακριά, αλλά και δίπλα- στο παρελθόν, μιας και αυτό θα είναι από αύριο αυτή η χρονιά.

Φέτος, έμαθα ότι μπορώ να αντεπεξέλθω σε μη ευνοϊκές συνθήκες, αλλά θέλω να απέχω όσο γίνεται από αυτές, γιατί μου κοστίζουν σε ψυχική ηρεμία, καθώς ένα πολύ σημαντικό, το ουσιαστικότερο κομμάτι μου, αυτό της δημιουργικότητας, της διάθεσης για καλή και αρμονική συνεργασία με σεβασμό και ανοιχτότητα πνεύματος, καταπνίγεται. Επίσης, συνειδητοποίησα με λύπη και αγνό θυμό πόσο βαθιά ριζωμένη είναι η νοοτροπία του σεξισμού, του ρατσισμού και πόση απύθμενη συμπλεγματικότητα κουβαλούν άνθρωποι που εργάζονται σε χώρους που αφορούν με έναν τρόπο το δημόσιο γίγνεσθαι. Πέρα από πολλούς, μικρούς και μεγάλους, προσωπικούς ή πανανθρώπινους στόχους, κατέληξα μετά από ένα 8μηνο συναναστροφής με βαριές και ανίατες περιπτώσεις τέτοιας βλάβης, ότι πρέπει να παταχθεί άμεσα η πατριαρχία, μπας και γλιτώσει η ανθρωπότητα, ξεκινώντας από τη σωτηρία των εγκεφαλικών μας κυττάρων. Γιατί με αυτά που βλέπουμε, δουλίτσα δεν γίνεται. Και μην ξεχνάμε πως η πατριαρχία έχει παρεισφρήσει ως στερεοτυπική αντίληψη σε μυαλά και των δύο φύλων.

Γνώρισα, ωστόσο, και αξιόλογους, γλυκύτατους και γεμάτους καλοσύνη ανθρώπους που χαίρομαι κάθε φορά που τους συναντώ κι έτσι, η ζυγαριά γέρνει προς αυτούς. Οι καλοί έχουν ειδικό βάρος και μαθαίνω όσο περνά ο καιρός ότι μέσα μου πρέπει να βαραίνουν περισσότερο από τους άλλους.
Αυτή τη χρονιά, έμαθα να κρατώ δυνάμεις και αποστάσεις -όταν και όπου ήτο εφικτό- για να διατηρήσω την ηρεμία μου και την κρίση μου ανεπηρέαστη. Κι έτσι, μείωσα τον ενθουσιασμό μου που, πολλές φορές, γίνεται παραμορφωτικός καθρέφτης, είδα πιο ψύχραιμα -ίσως και ψυχρά- κάποια πράγματα και συνειδητοποίησα αρκετά που πριν δεν μπορούσα να δω καθαρά. Δεν ήταν ευχάριστη διαδικασία, ήθελε χρόνο, είχε πολλές στιγμές δυσφορίας, σύγκρισης με το "τότε που κάναμε εκείνη η παρέα εκείνο και το άλλο και το παρα-άλλο, ενώ τώρα τίποτα" και απογοήτευσης, αλλά περιέργως πώς, στο τέλος, αυτό ήταν το σωστότερο.

Κάποιες σχέσεις έληξαν οριστικά, κάθε χρόνο κάποιοι μένουν πίσω, όπως αντίστοιχα κι εγώ για άλλους, αλλά νομίζω πως έμειναν εδώ, στο μαζί, αυτοί που έπρεπε. Κάποιες άλλες σχέσεις αναδιαμορφώθηκαν, πήραν άλλο σχήμα, άλλη ποιότητα, άλλο βάθος, μπορεί και απόσταση, αλλά κι αυτό μπορεί να είναι για καλό. Στην ψυχοθεραπεία λέμε πολύ συχνά, μιας και λόγω της ίδιας της φύσης της διαδικασίας μιλάμε για ανθρώπινες σχέσεις, ότι κάποιοι έρχονται μια δεδομένη στιγμή και για μια χρονική περίοδο στη ζωή μας, ώστε να επιτελέσουν έναν σκοπό, για να μας βοηθήσουν να δούμε από άλλη οπτική, να μετακινηθούμε, να συμπληρώσουν ένα κομμάτι ή να μας μάθουν κάτι για τον εαυτό μας, για τη συνέχεια και την αντιμετώπιση αντίστοιχων καταστάσεων. Όταν, λοιπόν, ο σκοπός επιτευχθεί, η σχέση είτε λήγει, είτε αλλάζει πλαίσιο. Παρόλο που ήταν μια μακρά, δύσκολη και -ουκ ολίγες φορές- επίπονη διαδικασία, ήταν απολύτως χρήσιμη, απαραίτητη και βοηθητική ως προς την αυτογνωσία και την μεταπήδηση σε νέο επίπεδο ωριμότητας. 

Φέτος, δάκρυσα, συγκινήθηκα, αλλά ένιωσα πολλά δύσκολα συναισθήματα και δη, σε μεγάλο βαθμό, τόσο που δοκίμασαν την αντοχή και την αισιοδοξία μου. Αποφάσισα, όμως, ότι θα φροντίσω να τη διατηρήσω αλώβητη μέσα σε μια πραγματικότητα που μας πληγώνει, μας απογοητεύει και μας ματαιώνει διαρκώς. Συνέχισα να πιστεύω στη νίκη, όταν αγαπημένοι άνθρωποι που αντιμετώπιζαν τις δυσκολίες έχαναν την ελπίδα τους και ήμουν εκεί για να τους υπενθυμίζω -πολλές φορές με πραγματικό εσωτερικό αγώνα και για μένα την ίδια- ότι τίποτα δεν τελειώνει μέχρι να παραιτηθείς και παραιτούμαστε μόνο από ό,τι δεν αξίζει. Έξω απ' τον χορό, βέβαια, πολλά τραγούδια λέμε, αλλά όταν κάποιος πάει να χάσει το κουράγιο του, οι αγαπημένοι οφείλουν να του δίνουν περίσσιο.

Το 2017, μου έλειψαν λίγο οι άνθρωποί μου, δεν τους είδα όσο θα ήθελα, αλλά τους είπα πόσο τους αγαπώ, ήμουν εκεί όπως και όπου μπορούσα και με χρειάζονταν και τη νέα χρονιά θέλω να τους βλέπω και να τους το λέω συχνότερα και περισσότερο. Και θέλω να το κάνουν κι εκείνοι για εμένα.
Μοιραστήκαμε μεγάλες, σφιχτές, ζεστές, αληθινές, αγαπησιάρικες αγκαλιές, κοιταχτήκαμε βλέποντας πραγματικά ο ένας τον άλλο, σφίξαμε τα χέρια όταν κάποιος ή και οι δύο το είχαμε ανάγκη, εμπιστευθήκαμε σκέψεις, ανησυχίες, φόβους, χαρές, λύπες, παράπονα, γκρίνιες, προβληματισμούς, παραλογισμούς, πειράγματα, γελάσαμε, δακρύσαμε, διαφωνήσαμε, μαλώσαμε, κατανοήσαμε, σιωπήσαμε, ακούσαμε, ρωτήσαμε, απαντήσαμε ή παραδεχτήκαμε την παντελή έλλειψη ικανοποιητικής απάντησης.
Αγαπιόμασταν και φέτος. Το '18 θέλω να αγαπιόμαστε, να αγκαλιαζόμαστε, να έχουμε εξίσου ουσιαστικές και γεμάτες αλήθεια, ανθρωπιά και τρυφερότητα σχέσεις -και ακόμη πιο πολύ.
Θέλω να είμαστε όλοι εδώ και καλά, υγιείς, ήρεμοι, ευτυχισμένοι, ισορροπημένοι, αισιόδοξοι, δυνατοί και γεμάτοι ελπίδα και επιμονή, ποτέ λιπόψυχοι και ματαιωμένοι.

Αγάπησα την εκπομπή, το πιο αγαπημένο και δημιουργικό πράγμα που κάνω και μετρά πια πολλά χρόνια ζωής, λίγο διαφορετικά, πιο ώριμα, πιο συνειδητοποιημένα και σ' αυτό βοήθησε η ψυχική και πνευματική απόσταση που αποφάσισα ότι έπρεπε να πάρω σε αρκετά θέματα της ζωής μου φέτος. Κατάλαβα ότι δεν είναι μόνο ο ενθουσιασμός που υπήρχε όταν ξεκίνησε ή οι προσδοκίες για το τί μπορεί να γίνει (συναισθήματα αναπόφευκτα, ειδικά, δεδομένου ότι την κάνουμε μαζί με μια αγαπημένη φίλη), αλλά ότι είναι ένα κομμάτι μου μέσα σ' αυτή την εκπομπή (δεν είναι μόνο εκπομπή, αλλά πολλά περισσότερα), μια πτυχή αυτής που είμαι, που έπρεπε να το αναγνωρίσω και να το βάλω σε ένα πλαίσιο που θα το ξεχωρίζει, ώστε να μην μπλέκεται με τις υπόλοιπες υπαρξιακές μου ανησυχίες. Δεν ξέρω αν το πέτυχα πλήρως, σίγουρα χρειάζεται κι άλλη δουλειά, αλλά αισθάνθηκα πιο ήρεμη, η οργάνωση έγινε καλύτερη, ευκολότερη και με βοήθησε να χαίρομαι και να απολαμβάνω πολύ περισσότερο αυτό το δίωρο κάθε εβδομάδα. Το αγάπησα λίγο πιο σωστά. Είναι κάτι που θα ήθελα να συνεχίσει να συμβαίνει και τη νέα χρονιά, και μάλιστα, σε περισσότερους τομείς. Να ξέρω τί είναι εκείνο που αγαπώ, γιατί, πόσο/πού πρέπει να συνδεθώ και να μπορώ να ξεχωρίζω/διαχωρίζω όσα πρέπει να είναι διακριτά.

Αυτή τη χρονιά μέσα σε όλους τους λόγους που μας κάνουν να τρομάζουμε για την χώρα, τον κόσμο, την εποχή που ζούμε, είχαμε μερικά πράγματα ανεκτίμητης αξίας -μέσα σε όλα τα λάθη, τους παραλογισμούς και τις αδικίες. 
Έχουμε ειρήνη, ζούμε σε μια δημοκρατική χώρα (ναι, με όοολα τα σοβαρότατα λάθη και τα θλιβερά γεγονότα που περάσαμε και συνεχίζουν να συμβαίνουν), έχουμε ελευθερία και οι περισσότεροι από εμάς ένα σπίτι, μια οικογένεια που μας στηρίζει όσο μπορεί και δεν μας αφήνει επί ξύλου κρεμάμενους, υγεία -τουλάχιστον τόση ώστε να μην πρέπει να αντιμετωπίσουμε το αλγεινό πρόσωπο της κρατικής πρόνοιας και των νοσοκομείων- και ανθρώπους που κάνουν την αβάσταχτη μοναξιά των υπαρξιακών μας προβληματισμών μικρότερη, λίγο πιο ήπια, θέτοντάς την σε κατάσταση ύπνωσης, έστω για λίγο μέσα στην ημέρα. 
Η νέα χρονιά να συνεχίσει να έχει αυτά τα καλά δεδομένα, ει δυνατόν σε ακόμη καλύτερη εκδοχή και φυσικά, να τα έχουν όλοι, όπου γης, για να μπορούμε να προσπαθούμε και να επιδιώκουμε το "και λίγο καλύτερα" έχοντας εξασφαλίσει τα αυτονόητα.

Υπήρξαν αρκετές φορές μέσα στο '17, που ένιωσα δημιουργική, το χάρηκα, ένιωσα τόσο περήφανη για μένα, πλήρης και χαρούμενη, που η επιβράβευση των άλλων, απλώς ενέτεινε και επιβεβαίωσε αυτό το συναίσθημα. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το επετειακό έντυπο για τα 10 χρόνια του Bob Theatre Festival (ευτυχώς, υπήρξαν/υπάρχουν κι άλλα) που, ενώ είχε μεγάλο όγκο δουλειάς, ήταν το ωραιότερο πράγμα που θα μπορούσε να συμβεί. Ένα συνονθύλευμα βαθιάς συγκίνησης και χαράς από τις συζητήσεις για τον σχεδιασμό μέχρι την εβδομάδα του ίδιου του φεστιβάλ, γιατί είχαμε να συνεννοηθούμε με ανθρώπους με τους οποίους υπάρχει εδώ και χρόνια αληθινή αγάπη, ζεστασιά, σεβασμός, κατανόηση, εκτίμηση και εμπιστοσύνη, τα οποία ανέβηκαν κλίμακα (πόσο πια;!). Όλα λειτουργούν πιο εύκολα, ήρεμα, αποτελεσματικά και χωρίς ψυχική φθορά σε ένα τέτοιο πλαίσιο και αυτό θα έπρεπε να ισχύει πάντα και παντού. Το 2018, λοιπόν, θέλω αυτό το ωραίο συναίσθημα να κατακλύσει το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου και να περιλαμβάνει πάντα τόσο ωραίες, δημιουργικές συναντήσεις. 

Μου φάνηκε πολύ μεγαλύτερη αυτή η χρονιά, σαν να ήταν δύο-τρία χρόνια σε ένα, είχε άλλωστε και μεγάλη ψυχική κούραση, αλλά τώρα που τελειώνει -όχι, δεν λυπάμαι, καθόλου!- νομίζω ότι το αντιμετωπίζω με μεγαλύτερη ψυχραιμία, απ' ό,τι προηγούμενες χρονιές που ήταν ψιλοδύσκολες και ήθελα διακαώς και με λύσσα να φύγουν. Μπορεί, τελικά, όσα έμαθα αυτή την τόσο γεμάτη, απαιτητική, κουραστική χρονιά, που έπαιξε λίγο έως πολύ με τα νεύρα και την αντοχή μου, να άρχισαν ήδη να πιάνουν τόπο, ποιος ξέρει; Οψόμεθα...

Το 2018 μακάρι να είναι -ας είναι- μια καλή, μια πολύ καλή χρονιά για όλους μας, με υγεία (σωματική, ψυχική, πνευματική), εσωτερική γαλήνη και ισορροπία, αγάπη αληθινή, ουσιαστική, γενναιόδωρη (και αμοιβαία), ευτυχία από τα μικρά, τις λεπτομέρειες, μέχρι τα μεγάλα, δημιουργικότητα και δημιουργική χαρά, όλους τους ανθρώπους που αγαπάμε και μας αγαπούν (την οικογένεια, τους φίλους, τους συντρόφους, όσους μας νοιάζονται πραγματικά κι ας μην χωρούν σε κατηγοριοποίηση), αισιοδοξία, επιμονή, πίστη στο καλό, δύναμη και ευκαιρίες, καλοτυχία, πολλά εγκάρδια γέλια και αγκαλιές· ανθρωπιά, αλληλεγγύη, ελευθερία, ειρήνη, δημοκρατία, να νιώθουμε και να είμαστε ασφαλείς, αλλά ελεύθεροι· να έχουμε τα αυτονόητα, που ίσως πια και να μην είναι τόσο, αλλά πρέπει να ξαναγίνουν· και να δείχνουμε έμπρακτα περισσότερο σεβασμό στα σημαντικά, στο περιβάλλον, στον συνάνθρωπο, στον εαυτό μας, στη δικαιοσύνη (ως έννοια), στη ζωή. Μια χρονιά με καλύτερες, πιο αισιόδοξες ειδήσεις και καθημερινότητα, αλλά με λιγότερες και ήσσονος σημασίας άσχημες. Το 2018, να φροντίσουμε ο κόσμος να μην γίνει χειρότερος, αλλά λίγο καλύτερος και να μας βρει όλους εδώ.

Και ό,τι δεν μας άρεσε το 2017, σε εμάς ή στον κόσμο, να είμαστε ορεξάτοι, αποφασισμένοι και έτοιμοι να το αλλάξουμε. Αν το να αλλάξουμε τον κόσμο φαντάζει δύσκολο, ε, ξεκινάμε από εμάς και θα φτάσουμε κι εκεί! 😉


                                     Sma Rag Da - 2017 Was Such A F*cking Crappy Year


Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2016

Το '17 που αξίζουμε, χωρίς προσδοκίες, αλλά με όρεξη για δημιουργία!


Το 2016 φεύγει σε λίγες ώρες και μέχρι να μας αποχαιρετήσει θα διατηρήσω τις επιφυλάξεις μου -μας ταλαιπώρησε, μην κρυβόμαστε! Ήταν μια χρονιά με πολλές δυσκολίες, κυρίως ψυχική φθορά, εμπόδια, αλλαγές, καθυστερήσεις και αναβολές, πίεση, αρκετά δυσάρεστα νέα (ζούμε σ' έναν κόσμο που γίνεται όλο και πιο τρομακτικός και πρέπει επιτέλους να βρούμε την σωστή ισορροπία για να πάψει να συμβαίνει), μπλοκάρισμα στην επικοινωνία, επαναπροσδιορισμούς σε σχέση με τους άλλους και με τον εαυτό, αλλά ευτυχώς, είχε και αρκετές στιγμές που θα συνεχίσουν να λάμπουν ως αναμνήσεις.
Από πολύ νωρίς στην χρονιά προέκυψαν διάφορα, ο προβληματισμός και η ψυχική ταλαιπωρία κράτησαν επί μακρόν, γιατί ποτέ δεν είναι εύκολη η αποδοχή ότι πάντα θα υπάρχουν καταστάσεις και άνθρωποι που μας απογοητεύουν. Έμαθα, όμως, σημαντικά πράγματα, όπως καθένας θαρρώ, και αυτά κρατώ: ότι για εκείνους που αποχωριζόμαστε ή από τους οποίους αποστασιοποιούμαστε, υπάρχουν εκείνοι που είναι δίπλα μας, μας νοιάζονται, μας αγαπούν και μας στηρίζουν, γελάμε και συγκινούμαστε μαζί. 
Κάποιες πόρτες που πρέπει να κλείσουμε ή να μην ανοίξουμε καν, μας δίνουν λόγο να αναζητήσουμε μια άλλη, καλύτερη που θα μας φέρει πιο κοντά στο επιθυμητό.
Έμαθα να αξιολογώ καλύτερα και ίσως, λίγο πιο αυστηρά, ώστε τα προσφερόμενα να έχουν τους σωστούς αποδέκτες και συνειδητοποίησα ότι πράγματι, ορισμένες φορές, η ελπίδα ότι όλοι κρύβουμε κάτι καλό που, ε, δεν μπορεί, θα φανεί, είναι μεγάλη παγίδα και φενάκη.
Έμαθα πια να αντιμετωπίζω με ψυχραιμία, πρωτοφανή ταχύτητα αντιδράσεων και με αυτοσαρκασμό όλες τις αναποδιές και τις καθυστερήσεις που προέκυψαν (και ήταν πολλές, στην αρχή ούτε την ψυχραιμία είχα, ούτε όρεξη για χιούμορ) -αλλά η κούραση συνεχίζεται. Και κυρίως, πότε πρέπει να κλείνουν οι κύκλοι (καθόλου εύκολο ή ανώδυνο, αλλά εξαιρετικά χρήσιμο).
Στις καλύτερες στιγμές του '16, κρατώ σε περίοπτη θέση τις δύο εβδομάδες του Bob Festival τον Μάιο κι αυτό χάρις στα υπέροχα, αξιαγάπητα και φωτεινά πλάσματα που απαρτίζουν τους AbOvo και τους 4Frontal. Αλλά, και τις συναντήσεις με ανθρώπους που είτε είναι ήδη αγαπημένοι και το επιβεβαίωσαν ξανά, είτε εκτίμησα και θαύμασα σ' αυτή την πρώτη γνωριμία.
Κρατώ τα πανέμορφα καλλιτεχνικά δημιουργήματα που μ' έκαναν να συγκινηθώ, να γελάσω λυτρωτικά, να θαυμάσω και να νιώσω περήφανη που έχω την τύχη να γίνομαι κοινωνός αυτών, αλλά και να συναναστρέφομαι τους δημιουργούς τους.
Και το σημαντικότερο, κρατώ τις στιγμές με τους δικούς μου ανθρώπους, που μου απέδειξαν ότι άξιζαν που ήταν εδώ, που ήμασταν μαζί και αυτή τη χρονιά. Απλές, αλλά ουσιαστικές στιγμές, συζητήσεις, αναλύσεις, προβληματισμοί, διαφωνίες, σχέδια, όνειρα, γέλια, δάκρυα, αγκαλιές, γλυκά, αστεία, αγάπη. 
Γι' αυτό και αποφάσισα ότι τις τελευταίες δύο εβδομάδες του χρόνου ήθελα να τις γεμίσω με συναντήσεις μαζί τους, είτε για μια απλή βόλτα, είτε ένα γρήγορο πέρασμα από τον χώρο εργασίας, είτε στο θέατρο (ως θεατές, αλλά και με μερικούς επί σκηνής), κάτι απλό, που κρύβει όλη την ουσία για να κλείσει όμορφα η χρονιά. Και το έκανα, με δυο-τρεις εξαιρέσεις που, ωστόσο, καταφέραμε να μιλήσουμε έστω τηλεφωνικά. Γιατί όταν έχουμε γεμάτη καρδιά, όλα μοιάζουν καλύτερα.
Σε όσους δεν λείψαμε, όσοι δεν μας αναζήτησαν/σκέφτηκαν/έδειξαν να νοιάζονται για εμάς, ούτε μας εκτίμησαν και μας φρόντισαν όπως έπρεπε αυτή τη χρονιά, είναι όσοι θα φύγουν οριστικά τη νέα. Όσο μεγαλώνουμε οφείλουμε στον εαυτό μας να διώχνουμε τα βάρη, ό,τι μας κρατά πίσω και είναι -ή καταλήγει- επιφανειακό, τυπικό και ανούσιο, ώστε να έχουμε και να δίνουμε χώρο στα ουσιώδη.


Εύχομαι λοιπόν, για το 2017, ό,τι καλό έχουμε να διατηρηθεί και να ανθίσει, το ίδιο και όλοι οι αγαπημένοι μας, να είμαστε όλες και όλοι υγιείς, τα δύσκολα που μας έφερε ο χρόνος που φεύγει να τα πάρει μαζί του και να μας αφήσει μόνο τη γνώση από αυτά. Κι αν έρθουν δυσκολίες, ας είναι μικρές, σύντομες, διαχειρίσιμες, ανώδυνες και να έχουμε τη δύναμη να βγούμε αλώβητοι, έχοντας δίπλα μας τους κατάλληλους ανθρώπους.
Το 2017 να μας κάνει να ξαναπιστέψουμε στα θαύματα, σε έναν κόσμο που δεν θα επαναλάβει τα λάθη του παρελθόντος και θα φροντίσει τον άνθρωπο χωρίς αστερίσκους και εξαιρέσεις. Να πάψουμε να είμαστε έτοιμοι να επικρίνουμε, κατακρίνουμε ή να στεκόμαστε -υπερτονίζοντάς τα μονίμως- στα αρνητικά και να δίνουμε γενναιόδωρα έναν καλό λόγο, να επιβραβεύουμε τον κόπο, την προσπάθεια, το ταλέντο, την επιμονή και την ενεργητική αισιοδοξία.
Να κάνουμε τη διαφορά, καθεμία/καθένας ξεχωριστά και όλοι μαζί και να έχουμε μια καλή χρονιά, που να μας φερθεί ωραία, με ευγένεια, σεβασμό και καλοσύνη. Να χαμογελάμε και να γελάμε πηγαία περισσότερο και να δυσανασχετούμε λιγότερο.
Ν' αγαπήσουμε με πάθος ανθρώπους, στόχους και ευγενείς σκοπούς, όνειρα, βιβλία, παραστάσεις, μουσικές, ταινίες, μέρη, γεύσεις, καινούργιες διαδρομές και ν' αγαπηθούμε όσο και όπως μας αξίζει. Να βρίσκουμε και να περνάμε χρόνο με τους αγαπημένους μας, αλλά και με τον εαυτό μας, γιατί αυτές είναι επενδύσεις ζωής.
Αυτή τη χρονιά ας μην έχουμε προσδοκίες που μπορεί να ματαιωθούν, αλλά διάθεση, δύναμη και πείσμα να προσπαθήσουμε για το καλύτερο και ανοιχτή αγκαλιά σε κάθε καλό.
Καλή χρονιά!

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

Ο Δεκέμβριος του '08, 8 χρόνια μετά...

Το 2008 -τριτοετής στη σχολή- το πανεπιστήμιο ζούσε στιγμές κατάληψης πολύ πριν την 6η Δεκεμβρίου. Εκείνο το Σάββατο, όμως, άλλαξε την Αθήνα, όπως την ξέραμε, άλλαξε τους ανθρώπους που βρέθηκαν στις γειτονιές όπου μαινόταν επί μέρες πόλεμος μεταξύ μιας εξουσίας που δεν αναγνώρισε ανθρώπινα όρια και μιας οργής που ξεχείλισε ενάντια στη βία, στη βία που 8 χρόνια μετά μάθαμε να βλέπουμε σχεδόν απαθώς.
Το ότι διέκοψε τη ζωή ενός εφήβου, του οποίου η οικογένεια και οι οικείοι δέχθηκαν με την απώλειά του επίσης ένα τεράστιο πλήγμα, δεν χρειάζεται να επισημανθεί, είναι αυτονόητο και ύψιστης σημασίας.
Και η αλλαγή, δυστυχώς, ήταν προς το χειρότερο. Ο τότε υπουργός Εσωτερικών, Προκόπης Παυλόπουλος, είναι σήμερα Πρόεδρος της Δημοκρατίας. 

Οι σπασμένες βιτρίνες τού τότε είναι τα αναρίθμητα ξενοίκιαστα μαγαζιά τού σήμερα σε μια πόλη που εξαθλιώνεται. 
Το απότομο τράνταγμα στη συνολική συνείδηση τού τότε, είναι ο μαζικός λήθαργος του σήμερα. Το καμένο χριστουγεννιάτικο δέντρο του Κακλαμάνη, που τόση σημασία είχε, έγινε φωτιές σε καταυλισμούς προσφύγων, έγινε αμέτρητοι άστεγοι άνθρωποι σε όλη την πόλη. 
Η οργή εκείνης της εποχής είναι η απάθεια ή η παραίτηση των τελευταίων ετών.
Μόνο η βία κατά παντός θεριεύει, όσο ημερεύουν οι αντιστάσεις και τα αντανακλαστικά μας.

Τετάρτη, 11 Μαΐου 2016

Bob Festival: Η ισχύς και το ταλέντο των AbOvo και 4Frontal εν τη ενώσει...


Το Bob Theatre Festival έχει ξεκινήσει από τη Δευτέρα 9/5 και μέχρι την Κυριακή 15/5, το πιο ζωηρό, χαρούμενο και λαμπρό φεστιβάλ θεάτρου θα ομορφαίνει τα απογεύματα και τα βράδια μας. Παράλληλη, καθημερινά οι Culturίστριες στο Radio Reboot (www.radioreboot.gr), 4-5μμ, παρουσιάζουν την "Ώρα του Bob" με συνεντεύξεις των συντελεστών από τις παραστάσεις της κάθε ημέρας.
Πέρα από τις συνεντεύξεις και τις εκπομπές, όμως, υπάρχει κάτι πολύ σημαντικότερο και ουσιαστικότερο. 
Είναι η ατμόσφαιρα του Bob, που διακρίνεται από γιορτινή διάθεση, ζεστασιά, χαρά και ενθουσιασμό, είναι οι τόσο ωραίες παραστάσεις που συμμετέχουν κι έχουν επιλεγεί με προσοχή από τα παιδιά και τέλος, είναι οι άνθρωποι που κάνουν όλα τα παραπάνω. Αν μια χρονιά γίνεις «κοινωνός» όλης αυτής της ομορφιάς και της χαράς, δεν γίνεται να μείνεις μακριά, θα το περιμένεις σταθερά και με ανυπομονησία κάθε Μάιο.
Μέσα σ' αυτά, θυμήθηκα πώς γνωριστήκαμε με τους ανθρώπους που απόψε απολαύσαμε με τρομερό ενθουσιασμό και θαυμασμό γι’ αυτό που έκαναν επί σκηνής στο «Είσαι ένα κτήνος, Βίσκοβιτς», τους AbOvo και τους 4Frontal. Πρόκειται για μία από τις ωραιότερες και απολαυστικότερες παραστάσεις που έχω δει (κι ευτυχώς, έχω δει αρκετές και πάρα πολύ καλές).
Ας ξεκινήσουμε την αναδρομή λοιπόν...
Τον Οκτώβριο του 2012, ο αγαπητός συμπαραγωγός (τότε, επί εποχής Παντείου) Μανώλης μού στέλνει ένα email στο οποίο, αφού μου εξηγεί ότι υπάρχει μια παράσταση με την οποία έχουν κατενθουσιαστεί όσοι φίλοι-γνωστοί του την έχουν δει και ότι η ομάδα που την ανεβάζει είναι εξαιρετική, έχει προσθέσει το link από την σελίδα της παράστασης σε περίπτωση που θα μας ενδιέφερε για την εκπομπή.
Το επόμενο βήμα, αμέσως μόλις συμφωνούμε με το ραδιοφωνικό μου ταίρι, είναι να τηλεφωνήσω στο θέατρο και να ζητήσω στοιχεία επικοινωνίας με την ομάδα. Μου δίνουν το τηλέφωνο του σκηνοθέτη, ο οποίος απαντά βροντερά, γρήγορα και ανυποψίαστα. Του εξηγώ τί θέλουμε, για πότε και μου λέει με ενθουσιασμό και χαρά ότι θα μιλήσει πρώτα με την ομάδα και μετά θα μου πει ποιοι θα έρθουν, γιατί είναι πολλοί. Τελικά, ήρθε εκείνος, η Αμαλία Νίνου και ο Χάρης Κρεμμύδας. Άμα τη εμφανίσει, μας κέρδισε με το πόσο θετικός και ανοιχτός άνθρωπος είναι. Περάσαμε πάρα πολύ ωραία σ’ εκείνη την εκπομπή μαζί τους.
Ο σκηνοθέτης ήταν ο Θανάσης Ζερίτης, η ομάδα η 4Frontal και η παράσταση το «Σσς... κάποιος έρχεται».
Επί εποχής Reboot, έναν χρόνο και κάτι μετά, δηλαδή το 2014, έρχεται ο Σταύρος Γιαννουλάδης και ο Αποστόλης Κουτσιανικούλης με αφορμή τρεις παραστάσεις, τον «Μουνή», την «Αύξηση» και τον «Faust». Τον Μάιο εκείνης της χρονιάς, στο πλαίσιο του Bob, μας επισκέπτεται ο Πάνος Τοψίδης σε μια απολαυστική 15λεπτη συνέντευξη για τη συμμετοχή της παράστασης «Η αύξηση» στο φεστιβάλ. Πέρυσι, ανεβάζουν το «Όλα τα μανιτάρια τρώγονται (αν και ορισμένα μόνο μια φορά)» και μας επισκέπτονται η Αριστέα Σταφυλαράκη με τον Σταύρο. Φέτος, με την «Οικογένεια Μπες-Βγες» η Αμαλία και η Αριστέα επέστρεψαν στα γνώριμα, ενώ το ραδιοφωνικό μας "βάπτισμα" παίρνουν η Ελένη Κουτσιούμπα και η Ευαγγελία Καρακατσάνη.

Με τους AbOvo τα πράγματα ξεκίνησαν περίπου την ίδια εποχή, λίγους μήνες αργότερα. Είναι τέλος Μαρτίου του 2013 και με αφορμή το «Έγκλημα στη γκαλερί» της ομάδας, αλλά και μια παράσταση στο πλαίσιο σεμιναρίων που κάνει εκείνος, ο Γιάννης Σαρακατσάνης έρχεται για πρώτη -αλλά, φυσικά, όχι τελευταία- φορά στην εκπομπή. 
Γενικά, εκείνη την ραδιοφωνική χρονιά γνωρίσαμε πολλούς ανθρώπους που εκτιμήσαμε, θαυμάσαμε, αγαπήσαμε και συνεχίζουμε ακόμη.
Την επόμενη χρονιά, πάλι Μάρτιο, έχουμε μετακομίσει ραδιοφωνικά και ο Γιάννης ξανάρχεται στην εκπομπή για τα «I will survive», «H μαφία δεν κοιμάται ποτέ» και «Πινόκιο», την ημέρα που ξεκινούν οι συζητήσεις για το Bob 2014 στο Bios. Έτσι, πάνω στη συζήτηση "πέφτει" η ιδέα να κάνουμε κάτι με την εκπομπή και τον σταθμό (και πράγματι, γίνεται). 
Μια εβδομάδα αργότερα, ο Φάνης Παυλόπουλος έρχεται -μαζί με τον Χάρη Αττώνη και τον Κωνσταντίνο Ασπιώτη- με αφορμή το «Armadale», εκτός ομάδας. Τον Ιούνιο, η Βάσω Καβαλιεράτου έρχεται με αφορμή την «Ηλέκτρα». Τον Ιανουάριο του 2015, έχουμε μετακομίσει ως σταθμός και στην τρίτη εκπομπή έρχεται ο Γιώργος Αγγελόπουλος με την παράσταση «Ο Κανίβαλος. Η ανείπωτη ιστορία ενός οικονομικού δολοφόνου». Τον Νοέμβριο του 2015 -μια εβδομάδα μετά τα κορίτσια της 4Frontal- έρχεται και πάλι ο Γιάννης για το «Δάνειο»
Όλες οι παραπάνω παραστάσεις είναι εκτός ομάδας, μέχρι τον Δεκέμβριο, όπου η Βάσω, η Σωσώ Χατζημανώλη και η Αλεξάνδρα Ούστα έρχονται να μας μιλήσουν για «Το τελευταίο πανέρι».
Μέσα σ’ αυτά τα -σχεδόν 4- χρόνια έχουμε όλοι αλλάξει, βελτιωθεί και εξελιχθεί πολύ τολμώ να πω, αλλά συνεχίζουμε να συναντιόμαστε πάντα με ουσιαστικό σεβασμό και στήριξη και, από πλευράς μας, ειλικρινή θαυμασμό και εκτίμηση για τα υπέροχα πράγματα που κάνουν.
Προφανώς, υπάρχουν οι άνθρωποι-αδυναμίες, ασχέτως χρόνου γνωριμίας, αλλά ο θαυμασμός και η συγκίνηση για το ταλέντο, την εργατικότητα και την επιμονή να κάνουν αυτό που αγαπούν αφορά και τις δύο ομάδες εν συνόλω.
Με την αποψινή παράσταση -μια ευτυχής συγκυρία και συνεργασία των δύο ομάδων- απέδειξαν ακόμη μια φορά πως ελπίδα για ωραία πράγματα, για χαμόγελα, γέλια, σκέψεις, συναισθήματα, δημιουργία, ουσία, υπάρχει. Ευτυχώς, υπάρχει! Και μακάρι να μακροημερεύσουν οι ομάδες, οι συνεργασίες, το Bob, χωρίς εμπόδια (αποδεικνύουν, ούτως ή άλλως, εμπράκτως τόσα χρόνια πόσο αγαπούν αυτό που κάνουν και γίνονται χίλια κομμάτια για να συνεχίσουν να το κάνουν)  και να "γεννούν" τόσο ωραία πράγματα (με την ετυμολογική σημασία του "ωραίου": ο σωστός συνδυασμός, τη κατάλληλη στιγμή, με τον σωστό τρόπο). Και όπως είπαμε και στον Γιάννη: Είχαμε ανάγκη να γελάσουμε τόσο, αλλά ποιοτικά, όχι χαζοχαρούμενα. Με κάτι που είχε ωραία προσέγγιση, ωραίες ιδέες, πολλή δουλειά και αμέτρητο ταλέντο.
Την Πέμπτη 12/5, η παράσταση "Είσαι ένα κτήνος, Βίσκοβιτς" επιστρέφει στο Bob και στο Bios, μην το χάσετε, ειλικρινά!

ΥΓ. Με το χέρι στην καρδιά, δεν είναι υποκειμενικά υπέροχη η παράσταση, αλλά απολύτως αντικειμενικά -μόνο η συγκίνηση γι' αυτό είναι υποκειμενική, επειδή είναι από τους γλυκύτερους, πιο ταλαντούχους, εργατικούς, σεμνούς, ασυμπλεγματικούς και άξιους ανθρώπους που έχω γνωρίσει (και αξιαγάπητοι!).

Σάββατο, 30 Απριλίου 2016

Ξημερώματα στον Πειραιά...


Μεσάνυχτα Μ. Πέμπτης προς ξημερώματα Μ. Παρασκευής όσοι είχαμε την τύχη να βρεθούμε στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά/Municipal Theatre of Piraeus, ζήσαμε κάτι πραγματικά εκπληκτικό στην INSOMNIA GRECA: The Christus Mortuus Insomnia - Η Αγρυπνία του Πάθους.
Ο Κωνσταντίνος Ντέλλας και οι συνεργάτες του από την ομάδα "Bouλouki Project", κλείνοντας τον κύκλο των τριών μεταμεσονύχτιων performances που ξεκίνησαν παραμονή Χριστουγέννων, δημιούργησαν μια εμπνευσμένη και συγκινητική αλληλουχία δρώμενων στους χώρους του θεάτρου, με πάρα πολλούς και πάρα πολύ καλούς ηθοποιούς και performers. Μας δόθηκαν οι χάρτες του χώρου με το τί θα βλέπαμε σε καθέναν ξεχωριστά και ήταν στη διακριτική μας ευχέρεια από ποιο θα ξεκινήσουμε.
Το "ΑΩ" ήταν η αρχή για εμάς και μια πολύ δυνατή εικόνα. Ο προβολέας να δείχνει ένα νεογέννητο που το πλένουν και πίσω από το πανί, μια γυναίκα πλένει με σεβασμό και φροντίδα το σώμα ένος νέου άνδρα που είναι νεκρός...
"Οι κήποι του Αδώνιδος" ήταν η επόμενη στάση, ένας χώρος γεμάτος με πολύχρωμες κορδέλες να κρέμονται από το ταβάνι. Μια νεαρή γυναίκα στεκόταν πάνω από μια κούκλα, δηλαδή τον νεκρό, και έλεγε ένα μοιρολόι -από τις πιο δυνατές και συγκινητικές στιγμές της βραδιάς. Στη συνέχεια, ηθοποιοί, φορώντας μαύρες κορδέλες από γάζα στα μάτια απήγγειλαν κομμάτια από κείμενα με θέμα τον θάνατο και το πένθος. Μόνο που λόγω της εγγύτητας μεταξύ θεατή και ηθοποιού, μου δημιουργήθηκε ένα αίσθημα αμηχανίας.
Στη συνέχεια, μπήκαμε στο φουαγιέ όπου η Δέσποινα Σαραφείδου ετοίμαζε τον χώρο γι' αυτό που θα συνέβαινε στις 3:30πμ. Στην αρχή, είδαμε μια γυναίκα να τακτοποιεί έναν αναστατωμένο χώρο, οπότε προχωρήσαμε.
Στην κεντρική σκηνή, προβαλλόταν μια τρικυμιώδης θάλασσα και μπροστά στεκόταν ένας αστόλιστος επιτάφιος. Επρόκειτο για "Το κενοτάφιο ή ενός λεπτού σιγή", όπου Πάνος Καμμένος μάς διάβαζε για δημοκρατία, δικαιοσύνη, για την πόλη και τους κανόνες της που δεν μας κάνουν πάντα ευτυχισμένους.
Εκεί ήταν που συναντήσαμε και την κινούμενη performance "Κι ας πεθάνω... Οι τρεις αδελφές στη Μόσχα ή Πώς επιλέγω πατρίδα".
Στις σκάλες συναντήσαμε την Ανδρονίκη Μαραθάκη, η οποία, ξεκινώντας από το υπόγειο και μέχρι τον θόλο, ανέβαινε την "Οδό του μαρτυρίου". Αυτό που έκανε επί τρεις ώρες, η συγκέντρωση που είχε και το πόσο καταπονήθηκε το σώμα της γι' αυτό, ήταν κάτι που δεν χωρά σε λέξεις.
Εδώ, θα ήθελα να σχολιάσω πόσο απαράδεκτη ήταν η συμπεριφορά των υπευθύνων του θεάτρου που απείλησαν να διακόψουν την εν λόγω performance, επειδή έπεσε αλάτι από τα σακουλάκια που είχε δεμένα πάνω της η κοπέλα,επειδή υπήρχε "κίνδυνος να χαλάσουν τα μάρμαρα". Πρώτον, ξέρεις εκ των προτέρων τί θα γίνει στον χώρο σου, οπότε προνοείς. Δεύτερον, δεν νοείται να διαχειρίζεσαι έναν τέτοιο χώρο, αλλά να μην κατανοείς και να μην σέβεσαι πόσο δύσκολο είναι αυτό που κάνει η καλλιτέχνις και πόσο χρόνο χρειάστηκε για να συγκεντρωθεί σ' αυτό. Ελπίζω να ήταν μεμονωμένο ατυχές περιστατικό από πλευράς του θεάτρου, γιατί είναι λυπηρό.
Στη συνέχεια, ανεβήκαμε στο "Νυχτέρι", όπου υπήρχαν λουλούδια επιταφίου και ένα βίντεο που έδειχνε το παραδοσιακό στόλισμα ενός επιταφίου. Συνεχίσαμε στο Υπερώο, όπου οι φωτογραφίες του Φώτη Πλέγα με θέμα τον αυτοτραυματισμό, την αυτοτιμωρία, ως δείγμα θρησκευτικής πίστης μάς ήταν απολύτως μη κατανοητό ως πρακτική.
Λίγο πιο πάνω, στο πλαίσιο της ίδιας performance υπό τον τίτλο "Η θλίψη της αυτοθυσίας και η αυτοθυσία της θλίψης", ακούγονταν οι φωνές των τριών καλλιτεχνών να άδουν έναν ύμνο σε ελληνικά, αραβικά και αγγλικά (ο Χάρης -μας- Αττώνης, στα αγγλικά). Ήταν τόσο μυστηριακό, καθηλωτικό και συγκινητικό που μείναμε περισσότερο από μισή ώρα να ακούμε τους ύμνους να επαναλαμβάνονται.
Κατεβαίνοντας, βρεθήκαμε στην μεγάλη αίθουσα που ήταν γεμάτη με μαύρες σακούλες νεκροτομείου στο πάτωμα και από μέσα ακούγονταν φωνές γυναικών, ανδρών και κλάματα μωρού. Στην αρχή, το πρώτο συναίσθημα ήταν ανατριχίλα και λίγο φόβος.
Όταν, όμως, διαβάσαμε τα στοιχεία για τους νεκρούς της 11ης Ιανουαρίου διαχρονικά, από το 1944 στον Πειραιά μέχρι και το 2016, αλλά και πώς τα συμμαχικά αεροπλάνα βομβάρδισαν τον Πειραιά, κάτι που οι κάτοικοι της πόλης δεν περίμεναν και δεν πίστεψαν ότι μπορεί να συμβεί, οδηγώντας τους στον θάνατο, περνώντας ανάμεσα στις μαύρες σακούλες κι ακούγοντας τις φωνές που ζητούν βοήθεια, δεν υπήρχε πια φόβος. Αλλά, βαθιά λύπη, γιατί τώρα ήξερα τί είχε συμβεί και όμως, ούτε εγώ, ούτε κανείς μας μπορούσε να κάνει κάτι.
Κι αυτό είναι το χειρότερο, να σκέφτεσαι πως μια μέρα που ξεκίνησε σαν οποιαδήποτε άλλη, για εκείνους τους ανθρώπους έγινε εφιάλτης και κανείς δεν μπόρεσε να τους σώσει, κανείς δεν μπόρεσε να τους βοηθήσει να μην φοβούνται τόσο.
Κι έτσι, με αυτή την αναστάτωση βρεθήκαμε στην "Κοινή Τράπεζα". Ο χώρος είχε πια τακτοποιηθεί κι ένα τραπέζι, μάλλον πένθους, ετοιμαζόταν. Η ανησυχία της γυναίκας να είναι όλα όπως πρέπει, να κοιτάζει με αγωνία από το παράθυρο περιμένωντας κάποιον (που μπορεί και να μην έρθει), να μαζεύει το κουτί με τις παλιές φωτογραφίες και να προσφέρει το κέρασμα με τρεμάμενα χέρια... Κοιτούσαμε σιωπηλοί -σχεδόν σαν να ντρεπόμαστε που είμαστε παρατηρητές σε κάτι προσωπικό- ένα γεύμα να ετοιμάζεται και τα πρόσωπά μας είχαν μια θλίψη. Ίσως, να ήταν απλώς η ανθρώπινη αντίδραση του συμπάσχω ή κάτι βαθύτερο, οι δικές μας μνήμες απώλειας.
Ήταν από τα ωραιότερα πράγματα που έχω δει στο θέατρο. Αξίζουν θερμότατα συγχαρητήρια σε όλους, για την έρευνα, την έμπνευση, τη σύνθεση και την τελική παρουσίαση.
Ήταν μια σπουδαία βραδιά και η λέξη συγκίνηση την περιγράφει απόλυτα.
Καλή Ανάσταση!


Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2015

Το '15 που θα θυμόμαστε και το '16 με το οποίο θα πορευτούμε...


Έφτασε το τέλος κι αυτής της χρονιάς, μιας χρονιάς πολύ ψυχοφθόρας, κουραστικής, που τέθηκαν πολλά ζητήματα επί τάπητος, με αναστάτωση προσωπική, εσωτερική, αλλά και γενικότερη, με ανατροπές όσων ξέραμε και είχαμε ως δεδομένα. Στη ζωή, βέβαια, διαπιστώνουμε διαρκώς ότι τίποτε δεν είναι δεδομένο.
Άνθρωποι πέθαναν στην προσπάθειά τους να σωθούν από έναν πόλεμο, άλλοι θυσιάστηκαν για τον δήθεν "ιερό πόλεμο" κάποιων νοσηρών και φανατισμένων εγκεφάλων έναντι σε όλους τους υπόλοιπους. Εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους όπως την ήξεραν, άφησαν σπίτια, πατρίδα και ξεκίνησαν ένα ριψοκίνδυνο ταξίδι για να πραγματοποιήσουν όνειρα ή να σωθούν από εφιάλτες. Έμαθαν πως αγαπούν αυτό που αφήνουν, αλλά δεν τους χωράει πια. Έμαθαν πως οπουδήποτε αλλού, όσο καλύτερα κι αν είναι, δεν θα είναι, δεν θα γίνει, ποτέ ακριβώς "το σπίτι τους", μα δεν τα παρατούν. Έμαθαν, δυστυχώς με τον χειρότερο τρόπο, πως είναι πολύ δυνατοί για να αντέχουν στα δύσκολα που δεν χωράει ανθρώπινος νους.
Μέσα στο 2015, μάθαμε ως πολίτες αυτής της χώρας ότι συνεχίζουμε ακάθεκτοι να κάνουμε λάθη, ότι δεν αποκομίσαμε καμία γνώση από τα προηγούμενα πεπραγμένα, ότι είμαστε έτοιμοι να βρεθούμε στα διαδικτυακά, τηλεοπτικά και καφενειακού τύπου "ιδεολογικά χαρακώματα" μεταξύ μας, σε ένα εμφυλιακό κλίμα. Ανακαλύψαμε μικρούς φωτεινούς παντογνώστες ανάμεσά μας που κατέχουν τη μία, μοναδική και αδιαπραγμάτευτη αλήθεια. Φοβηθήκαμε, ανησυχήσαμε, ξεβολευτήκαμε, ανακαλύψαμε με ποιους ζούμε, αλλά και ποιοι είμαστε εμείς τελικά. Κάποιοι δεν επαναλάβαμε τα λάθη, άλλοι επέμειναν. Μα, αυτά έχει η ζωή.
Είδαμε για άλλη μία χρονιά, το φασισμό και τον ρατσισμό να δια- ή και συν-τηρείται, αλλά και κοινωνικές πρωτοβουλίες αλληλεγγύης -σε όσους έχουν ανάγκη- να υπερβαίνουν εαυτόν και δυνάμεις και να κάνουν αυτό που αρνείται (δεν πιστεύω ότι αδυνατεί) να κάνει το ελληνικό κράτος. Πιστέψαμε ξανά στον άνθρωπο.
Μάθαμε να περπατάμε δίπλα σε άστεγους και να τους προσπερνάμε, σαν να είναι κάτι φυσιολογικό, ή μάλλον, σαν να είναι κάτι που μας χαλάει την εικόνα του κόσμου που θέλουμε να έχουμε. Μόνο που αυτός ο κόσμος πρέπει να αλλάξει επειγόντως προς το καλύτερο, γιατί κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να ζει στο δρόμο, κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να νιώθει ότι δεν χωρά στον κοινωνικό ιστό. Ίσως, λοιπόν, επειδή αυτός ο ιστός έχει διαρραγεί και αυτή τη χρονιά ακόμη περισσότερο, ήρθε η στιγμή να τον υφάνουμε από την αρχή, ανθεκτικότερο, για να προστατεύει τα μέλη του.
Όσον αφορά σε πιο προσωπικό επίπεδο, δεν θα μπορούσαμε να μην επηρεαστούμε απ' όλο αυτό που συμβαίνει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Κι ίσως αυτό είναι και το δυσκολότερο προς διαχείριση, καθώς η ζωή μας είναι ένα σύνολο πραγμάτων, καταστάσεων και συνθηκών. Συζητήσαμε πολύ (αλλά δραματικά πολύ) για την επαγγελματική ανομβρία και πως ό,τι υπάρχει ή δεν πληρώνει για την προσφερόμενη εργασία ή το ωράριο, οι άνθρωποι, οι απαιτήσεις, οι συνθήκες εργασίας είναι απάνθρωπα, ανυπόφορα και απελπιστικά για ένα ποσό που δεν σου φτάνει να ζήσεις. Κι έτσι, η δημιουργικότητα εξαφανίζεται. Συνειδητοποιήσαμε ότι η τραγικότητα του Έλληνα εργοδότη που θέλει να δουλεύεις τζάμπα όχι απλώς δεν έχει εξαφανιστεί, αλλά πολλαπλασιάζεται και βγαίνει σε διαφόρων ειδών συσκευασίες, εναλλακτικές, ιλουστρασιόν, απολιτίκ κλπ.
Είδα πώς είναι να θέλουν να δουλεύεις σε κάτι που απεχθάνεσαι κάθε δευτερόλεπτο που το κάνεις κι αισθάνεσαι ότι χάνεις πολύτιμο χρόνο ζωής κάνοντας κάτι που μισείς -απολύτως μαζοχιστικό- χωρίς να σε ενημερώσουν ποτέ πόσο θα πληρώνεσαι εάν τελικά επιλεγείς, μετά το πέρας της "δοκιμαστικής" περιόδου και μ' ένα ωράριο που δεν σου επιτρέπει να ζεις. Κι ένιωσα περήφανη για μένα που είπα ότι εγώ δεν θέλω να το κάνω αυτό, δεν είναι αυτό που θέλω, έχω ονειρευτεί, φανταστεί, για τη ζωή μου. Από την άλλη, απογοητεύτηκα πολύ και πολλάκις στο επαγγελματικό κομμάτι, κυρίως από τη συμπεριφορά, τη στάση και τη νοοτροπία των ανθρώπων. Αλλά, όλα είναι μαθήματα, αρκεί να το θυμόμαστε και να έχουμε ευκαιρίες να θέσουμε σε πρακτική εφαρμογή τη γνώση.
Φέτος, μεγάλωσα. Και δεν εννοώ μόνο σε ηλικία. Το 2015 ένιωσα ψυχικά βάρη που με εξουθένωσαν κι έπρεπε να διαχειριστώ με τον καλύτερο τρόπο που μπορούσα και παρόλο που τα αντιμετώπισα, με έφθειραν. Το αισθάνθηκα, το κατάλαβα, με θύμωσε. Υπήρξαν άνθρωποι που με απογοήτευσαν, με κούρασαν, μ' έκαναν να επαναπροσδιορίσω τη σχέση που είχαμε διαμορφώσει.
Με κάποιους χαθήκαμε σε αποστάσεις, προγράμματα, υποχρεώσεις, ζητήματα που δεν άπτονται της διάθεσης, αλλά των αντικειμενικών δυσκολιών και το εξέφρασα ως παράπονο, γιατί για μένα οι άνθρωποί μου είναι σημαντικοί. Με άλλους χαθήκαμε στην επικοινωνία αρκετά συχνά. Γενικά, φέτος θύμωσα, διαφώνησα, ταράχτηκα, εξουθενώθηκα, προβληματίστηκα, ανέλυσα και επανεξέτασα πολλά πράγματα σε μεγάλο βαθμό -περισσότερο απ' ό,τι συνήθως. Και θύμωσα, κυρίως, μ' εμένα. Για όσα δεν είπα όταν έπρεπε, για όσα δεν διεκδίκησα, για το ότι δεν ύψωσα τον τόνο σε όσα άκουσα και έπρεπε να το κάνω για την δική μου ψυχική γαλήνη. Για όσα έκανα, ενώ ενδόμυχα ήξερα ότι δεν θα εκτιμηθούν, αλλά ήλπιζα το αντίθετο, ματαίως.
Και μέσα από αυτά, κατάλαβα τί είχα ανάγκη αυτή τη χρονιά και δεν το είχα από όσους περίμενα, σε αντίθεση με ό,τι προσέφερα. Ήταν μία αφάνταστα κουραστική -ψυχικά- χρονιά. Ο οργανισμός μου αποφάσισε να μου το καταστήσει σαφές ουκ ολίγες φορές. Και τα δάκρυα, επίσης.
Δεν είναι μια χρονιά που θέλω να ξεχάσω, όχι. Θέλω να κρατήσω όσα έμαθα και να έρθουν καλύτερες χρονιές -μόνο καλύτερες και μάλιστα, πολύ- έχοντας πια τη γνώση, την εμπειρία, τη δύναμη και τη σιγουριά που σου δίνουν οι δυσκολίες όταν βγαίνεις από αυτές, ότι μπορείς να τα καταφέρεις στο τέλος.
Από το 2015, λοιπόν, θέλω να κρατήσω τους ανθρώπους που τόσα χρόνια μού επιβεβαιώνουν με τον καλύτερο τρόπο για ποιο λόγο έχουν μια περίοπτη, ευάερη, ευήλια και σταθερή θέση στην καρδιά και τη ζωή μου, εκείνους που ήρθαν και κέρδισαν επάξια μία, τις ωραίες και ουσιαστικές στιγμές που μοιραστήκαμε, τις αγκαλιές και τα βλέμματα που συνεννοούνται χωρίς λόγια όταν τα είχαμε ανάγκη και τα χέρια που πλέκονται την κατάλληλη στιγμή να σου θυμίσουν ότι δεν είσαι μόνη-ος. Τους ανθρώπους που γνώρισα, εκτίμησα και με εκτίμησαν, τα βήματα που έκανα για μένα, την ικανοποίηση για τα όρια που έθεσα και τις αποστάσεις που πήρα από όσους έπρεπε για να καταλάβουν ότι τίποτε, όπως ανέφερα και στην αρχή, δεν είναι δεδομένο -ποσώ δε μάλλον, οι άνθρωποι. Γιατί η καλοσύνη, η ευγένεια, η δοτικότητα, το ενδιαφέρον, ο σεβασμός, η αγάπη και η στήριξη δεν είναι ανταλλακτικά στοιχεία, αλλά όταν δεν είναι αμφίδρομα, πρέπει να παύεις να τα προσφέρεις, γιατί τα σπαταλάμε σε λάθος ανθρώπους.
Θα κρατήσω το γεγονός πως πραγματοποιήθηκαν οι ευχές των αγαπημένων να βρουν αυτό που τους έλειπε, αλλά και πως αν δεν έχουν πραγματοποιηθεί ακόμη, τουλάχιστον άντεξαν όσα τους κατέβαλαν και τους πλήγωσαν και είναι εδώ για να ζήσουν τα ωραιότερα που τους αξίζουν δυνατότεροι. Θα κρατήσω την ηρεμία και τη διαλλακτικότητα που είδα σε ανθρώπους που δεν το περίμενα, την προσωπική μου συνειδητοποίηση σε διάφορα θέματα και την σταθερότητά μου (αλλά όχι στασιμότητα) σ' αυτό που είμαι, νιώθω και πιστεύω, απαρέγκλιτα, είτε συμφωνούν, είτε διαφωνούν.
Θα κρατήσω τα ωραία πράγματα που είδα στο θέατρο, το ταλέντο που γέμισε το βλέμμα, τη σκηνή, την καρδιά, τις ενδιαφέρουσες συζητήσεις και σκέψεις, τις παραγωγικές διαφωνίες, τις βραδινές βόλτες στην πόλη με γέλια, αλλά και σοβαρές συζητήσεις. Το "μαζί" με τους άλλους που άλλοτε είχε ζεστασιά, χαρά, ουσία, μοίρασμα, εσωτερική ξεκούραση κι άλλοτε είχε σοβαρές δυσκολίες, που οδήγησαν σε εποικοδομητικές διαπιστώσεις και συμπεράσματα.
Αυτή η χρονιά μπορεί να αποχωρήσει και να μας αφήσει επιτέλους, ώστε να υποδεχτούμε το 2016 που εύχομαι, ελπίζω και επιθυμώ διακαώς να είναι μία μακράν καλύτερη, παραγωγικότερη, ευκολότερη, πιο χαρούμενη και ανάλαφρη χρονιά για όλους μας απ' ό,τι αυτή, με τη γνώση, την εμπειρία, τις συνειδητοποιήσεις, τους επαναπροσδιορισμούς και τους ανθρώπους μας για τους νέους στόχους που θέτουμε. Με υγεία πρωτίστως για εμάς, τους αγαπημένους μας και όλους, ψυχική ηρεμία, αγάπη αληθινή, ουσιαστική, υγιή και βαθιά, και πολλές χαρές, μικρές και μεγάλες με τους αγαπημένους μας.
Όσες λύπες, δυσκολίες και απώλειες έφερε το '15 να τελειώσουν μαζί του και η νέα χρονιά να μας φέρει πληρότητα και ισορροπία. Κι αν οι λύπες κι οι δυσκολίες είναι απαραίτητες, τουλάχιστον να είναι μικρές, όσο το δυνατόν πιο ανώδυνες, διαχειρίσιμες και χωρίς να αφήνουν σημάδια.
2016, να είσαι καλό μαζί μας, με όλους μας, γιατί ακόμη προσπαθούμε να ανασυνταχθούμε, όπως και όσο μπορούμε.


Κι εσείς, αγαπητοί μου, να έχετε υγεία, ηρεμία, να βρείτε την ισορροπία που χρειάζεστε και κρατήστε εκείνους που το αξίζουν, δώστε ευκαιρίες σε εκείνους που τις κερδίζουν, αφιερώνετε χρόνο σε ό,τι και όποιους έχουν σημασία και ουσία και σας κάνουν να γαληνεύετε, να χαμογελάτε, να μοιράζεστε, να εξελίσσεστε και να είστε ο εαυτός σας. Ανοίξτε την καρδιά και την αγκαλιά σας στα καλά ενδεχόμενα, όχι σαν να πέφτεις δίχως αλεξίπτωτο, αλλά αφού έχει δυναμώσει η καρδιά και προσέχοντας τα αγκάθια πριν αγκαλιάσετε. Κι ό,τι μας βαραίνει, ας μείνει στη χρονιά που φεύγει. Όσα δεν μας κάνουν, να έχουμε το θάρρος, τη σοφία και την ψυχραιμία να τα αποχωριζόμαστε, χωρίς δράματα, με αποφασιστικότητα και ηρεμία. Κι όσα ονειρευόμαστε κι επιθυμούμε, να έχουμε την τόλμη να τα προσπαθούμε και να τα διεκδικούμε με σιγουριά, επιμονή και υπομονή, αλλά όχι εμμονικά. Και κυρίως να νιώθουμε ζεστασιά -αυτό που λείπει περισσότερο- να ενώνει τις καρδιές μας. Όλα αυτά είναι όσα λέω σ' εμένα πρώτα, για να μην χάσω το νόημα.
Να έχουμε μία πραγματικά καλή χρονιά, όλοι. Μια πολύ καλή χρονιά!

Υ.Γ. Και όπως λέει και ο Σαββόπουλος στο τραγούδι:
"Θα επιτραπεί ο έρως όπως τον θέλει ο καθείς
[...] Και ως δια μαγείας θα εξαφανιστούν,
κάτι κρετίνοι, κάτι απαίσιοι που μας ταλαιπωρούν."


                                 
                                        Διονύσης Σαββόπουλος- Ο χρόνος που μετράει