Τρίτη, 31 Δεκεμβρίου 2013

Καλή Πρωτοχρονιά και ένα υπέροχο 2014!

Γιατί όταν ο άνθρωπος είναι ολιγαρκής τί ζητάει; Να, εδώ, τίποτε σπουδαίο, θα μας τα πει κι η Eartha Kitt από το 1953...



Καλή μας Πρωτοχρονιά κι ακόμη καλύτερη χρονιά! Το 2014 οφείλει να μας ανταμείψει για όλη την ταλαιπωρία, τους κόπους, την υπομονή, την αντοχή, την προσπάθεια, το πείσμα και τη δύναμη που επιδείξαμε το 2013.
Για τις στιγμές που ξεπεράσαμε εαυτόν και διατηρήσαμε την ψυχραιμία και το χαμόγελό μας, για τις τρικλοποδιές που μπήκαν και σηκωθήκαμε συνεχίζοντας με ...ακμαίο ηθικό, για τις απογοητεύσεις που ξεπεράσαμε πεισμώνοντας περισσότερο κι επιμένοντας να ελπίζουμε. Για τα αντίο που είπαμε κι αντί να μας διαλύσουν, μας έκαναν πιο δυνατούς και σίγουρους για τον εαυτό μας. Για την αγάπη που δώσαμε χωρίς να περιμένουμε τίποτε -και δεν πήραμε τίποτα- αλλά παρόλα αυτά γίναμε πλουσιότεροι. Για τη δουλειά που προσφέραμε και δεν είχε το αντίκρισμα που περιμέναμε, αλλά κρατήσαμε τα θετικά, ότι κερδίσαμε το στοίχημα με τον εαυτό μας.
Για τα όνειρα που κάναμε και δεν πραγματοποιήθηκαν, αλλά δεν σταματήσαμε να ονειρευόμαστε...
Για όλες αυτές τις δοκιμασίες του 2013 λοιπόν, που μας πήραν, αλλά μας δίδαξαν κιόλας, η νέα χρονιά οφείλει να μας αφήσει τη γνώση και τη σοφία, να πάρει τα δύσκολα και να μας δώσει περισσότερη χαρά, αγάπη, ουσία!
Να έχουμε μια αληθινή, γλυκιά, τρυφερή, χαρούμενη, δημιουργική, γεμάτη αγάπη και τους κατάλληλους ανθρώπους χρονιά!

Δευτέρα, 9 Δεκεμβρίου 2013

Πάντα κλείνει ένας κύκλος...

Ήρθε η στιγμή, έστω και λίγο καθυστερημένα, να σας ενημερώσω ότι η εκπομπή "Spame Πακέτο" έκλεισε τον κύκλο συνεργασίας της με το Spam Radio. Περάσαμε μαζί 3μισι πολύ ενδιαφέροντα, γεμάτα, εποικοδομητικά και ευχάριστα χρόνια στη διάρκεια των οποίων μάθαμε πολλά, εξελιχθήκαμε, επαναπροσδιοριστήκαμε, υπερπηδήσαμε σκοπέλους, γνωρίσαμε αξιόλογους ανθρώπους και κάπου εδώ έφτασε η ώρα του απογαλακτισμού.

Ευχαριστώ προσωπικά θερμά όλους όσοι μας στήριξαν ηθικά και έμπρακτα, είτε ακούγοντάς μας, είτε ερχόμενοι ως καλεσμένοι στην εκπομπή και ομορφαίνοντάς τη. Ευχαριστώ και το Πάντειο για την ευκαιρία που μου έδωσε να ξεκινήσω τη σχέση μου με το ραδιόφωνο. Το από 'κει και πέρα, βέβαια, δεν σχετίζεται ή οφείλεται σ' αυτό, αλλά σ' εμάς και εσάς.

Θα τα ξαναπούμε, όμως. Θα ξανασυναντηθούμε ραδιοφωνικά, το πού, ποιοι, με ποια σύνθεση και πότε, άγνωστο ακόμη, αλλά σίγουρα θα γίνει. Οι μεγάλοι έρωτες, άλλωστε, δεν τελειώνουν ποτέ.

Εις το επανιδείν και το... επανακούειν!

                                            Με εκτίμηση και ειλικρινείς ευχαριστίες,                                           
                                                                   Παναγιώτα Κ.

Κυριακή, 10 Νοεμβρίου 2013

Ας είμαστε ευγενικοί, αγαπητοί μου!

Ένα ολοκαίνουργιο τραγούδι από τον επερχόμενο δίσκο του Robbie Williams, πολύ τρυφερό, γλυκό, με φρέσκο ήχο και πολύ ωραία σκηνοθεσία. Και στίχους που ταιριάζουν απόλυτα σε μια εποχή που οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει να είναι ευγενικοί.
Μας προτρέπει, λοιπόν, να γίνουμε ξανά!

Robbie Williams- Go gentle

Σάββατο, 9 Νοεμβρίου 2013

Ένα ταξίδι ζωής στο Βιετνάμ μέσα από τον φωτογραφικό φακό


Μία γωνία γεμάτη φωτογραφίες από πανέμορφα παιδιά στο Βιετνάμ, χαμογελαστά ή θλιμμένα, ανέμελα ή φοβισμένα, παιχνιδιάρικα ή ντροπαλά, κοσμούν τον δεύτερο όροφο του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης μέχρι την Κυριακή 17 Νοεμβρίου. Στον μεγάλο πάγκο που έχει στηθεί λίγο πιο πέρα ένα γαλάζιο αερόστατο φορτωμένο με ευχές και φωτογραφίες περιμένει να απογειωθεί με σκοπό να προσφέρει σε όσους πραγματικά το έχουν ανάγκη -είτε από την Action Aid είτε από τον σύλλογο Φλόγα, όπου θα διατεθούν όλα τα έσοδα.
Η έκθεση με τίτλο «Δίνω + Παίρνω αγάπη, ελπίδα, φως, χαμόγελο» διοργανώνεται από τους τρεις εθελοντές της Action Aid -και ερασιτέχνες φωτογράφους- Μάρω Βερλή, Μανώλη Σαμαράκη και Πάνο Σινανίδη, με αφορμή το υλικό από το ταξίδι τους στο Βιετνάμ.

«Το ταξίδι πραγματοποιήθηκε τον Μάιο του 2013» εξηγεί η Μάρω Βερλή. «Ήμασταν 45 Έλληνες και Κύπριοι εθελοντές που μέσω της Action Aid ταξιδέψαμε στο Βόρειο Βιετνάμ στην κοινότητα Λάι Τσάο, λίγα χιλιόμετρα έξω απ’ την Κίνα, με σκοπό να χτίσουμε τον προαύλιο χώρο ενός νηπιαγωγείου. Καταφέραμε, εν τέλει και χτίσαμε δύο, με καλή συνεργασία και με πολύ καλή θέληση».

Η εμπειρία του ταξιδιού ήταν αξέχαστη και για τους τρεις, καθώς για τους μεν Μάρω και Πάνο ήταν το πρώτο -ευχόμενοι να υπάρξει κι επόμενο- ενώ ο Μανώλης Σαμαράκης είναι ο μόνος που έχει κάνει ακόμη ένα τέτοιο ταξίδι και μάλιστα πρόσφατα.

«Είχα την τύχη να πάω και στη Ρουάντα» εξηγεί, «σ’ ένα αντίστοιχο ταξίδι το περασμένο καλοκαίρι, σχεδόν ένα χρόνο πριν το συγκεκριμένο. Αυτό που μου έκανε εντύπωση στο Βιετνάμ είναι ότι σε αντίθεση με τους κατοίκους της Ρουάντα, οι οποίοι ήταν πολύ δεκτικοί και πολύ φιλικοί -σ’ αγκάλιαζαν, έρχονταν να φωτογραφηθούν, να τους δείξεις τη φωτογραφία που τους τράβηξες κλπ- οι άνθρωποι στην κοινότητα Λάι Τσάο που επισκεφθήκαμε, ήταν λίγο πιο κλειστοί. Λίγο πιο απρόσιτοι θα έλεγα. Αρχικά τουλάχιστον».
Ο Πάνος Σινανίδης λέει πως το ταξίδι αυτό «μας έδωσε ψυχή, λίγο συναίσθημα, ένα χαμόγελο».

Πόσο διαφορετικοί, όμως, είναι οι άνθρωποι που ζουν εκεί σε σχέση με τους Έλληνες;
«Οι υλικές ανάγκες των ανθρώπων εκεί είναι πολύ διαφορετικές απ’ ό, τι εδώ» λέει η Μάρω Βερλή. «Στο Βόρειο Βιετνάμ, δεν έχουν ανακαλύψει ακόμη τον τροχό. Εδώ τον έχουμε ανακαλύψει κι απλά τα τελευταία χρόνια τον έχουμε χάσει. Εκεί οι άνθρωποι δεν ξέρουν στοιχειώδη πράγματα. Λόγω του ότι στερούνται της μόρφωσης, υπάρχουν περιοχές και χωριά –επισκεφθήκαμε ένα από αυτά- που οι γυναίκες θεωρούν δεδομένη την ενδοοικογενειακή βία» επισημαίνει. «Δεν καταλαβαίνουν ότι έχουν δικαίωμα να πουν όχι σ’ αυτό. Οπότε και σ’ αυτό το σημείο διαφοροποιούνται οι ανάγκες. Η μόρφωση, η παιδεία, αλλάζει όλο το περιβάλλον. Από εκεί και πέρα, συναισθηματικά είναι πιο ανοιχτοί. Είναι σίγουρα πιο ντροπαλοί, αλλά όχι ψυχροί. Είναι ντροπαλοί, σε σέβονται πολύ».

Ο Μανώλης συμφωνεί ως προς αυτό και το υπογραμμίζει. «Είχαν σίγουρα μια διαφορετική κουλτούρα σε σχέση με τους ανθρώπους της Ρουάντα, κάτι που προσωπικά με δυσκόλεψε φωτογραφικά. Στην αρχή δηλαδή, γιατί μετά το πήρα απόφαση ότι έτσι είναι. Στην αρχή είχα εκνευριστεί κιόλας. Όταν πήγαινα να τραβήξω κάποιον κάτοικο, πολλές φορές αρνιόταν να φωτογραφηθεί». Βρήκαν, ωστόσο, τον κατάλληλο τρόπο για να κερδίσουν την εμπιστοσύνη τους. Ο Πάνος Σινανίδης αναφέρει πως «αυτό που τους ‘ανοίγει’ και τελικά σε πλησιάζουν είναι να τους δείξεις τη φωτογραφία, γιατί αν την δουν, αλλάζει όλο αυτό που μπορεί να έχουν στο μυαλό τους».

«Να σημειώσουμε εδώ ότι μπορεί να μην έχουν δει καν το πρόσωπό τους στον καθρέφτη» τονίζει η Μάρω Βερλή. «Είναι τόσο φτωχές οι περιοχές που δεν έχουν δει καν το πρόσωπό τους στον καθρέφτη, οπότε για τα παιδιά ειδικότερα είναι αστείο ότι έβλεπαν τον φίλο τους, τον ίδιο τους τον εαυτό στη φωτογραφική μηχανή».

Στις φωτογραφίες που μπορεί να δει κάποιος στην έκθεση γίνεται εμφανές, καθώς απεικονίζονται παιδιά που ντρέπονται μπροστά στο φακό, που κρύβονται μετατρέποντας σε παιχνίδι την προσπάθεια να τον αποφύγουν, που παίζουν με τους φίλους τους έκθαμβοι με τον φακό, ακόμη και με την ίδια τη φωτογραφική μηχανή.

Αυτό το ταξίδι, ωστόσο, είχε πολλές συγκινήσεις. Δέκα από τους εθελοντές που συμμετείχαν στην αποστολή συνάντησαν τα παιδιά στα οποία είναι ανάδοχοι.


Μία εξ αυτών ήταν και η Μάρω που συνάντησε την Χα, αλλά ήταν πιο δύσκολο απ’ όσο φανταζόταν. «Δέκα ανάδοχοι-εθελοντές από το γκρουπ συνάντησαν τα παιδάκια τους στο Βιετνάμ. Νομίζω ότι είχα το πιο δύσκολο, με την έννοια ότι ήταν πάρα πολύ φοβισμένο, ντροπαλό, λιγομίλητο και καθόλου χαμογελαστό εξαιτίας του φόβου του. Θα περιμένατε να σας πω ότι είναι μια πάρα πολύ ωραία εμπειρία… Όχι δεν ήταν. Ήταν πάρα πολύ δύσκολο να το «ξεκλειδώσω», να το κάνω λίγο να λυθεί. Ήταν μια πολύ δύσκολη εμπειρία για μένα, αλλά οι άλλοι ανάδοχοι ήταν πολύ χαρούμενοι».

«Δεν το έχω ζήσει» συμπληρώνει ο Πάνος, «αλλά απ’ ό, τι είδα υπήρχαν διάφορα συναισθήματα ανάλογα με τους χαρακτήρες και των παιδιών και των αναδόχων. Άλλοι αγκαλιάστηκαν από την πρώτη στιγμή, τους γνώρισαν από τη φωτογραφία, έτρεξαν στην αγκαλιά τους και έκλαιγαν κι άλλα ήταν όπως το παιδάκι της Μάρως. Ήταν διαφορετικά συναισθήματα, άλλος το έζησε έτσι, άλλος αλλιώς. Υπήρχαν περιπτώσεις που την είδε στα 20 μέτρα και γνωρίστηκαν από τη φωτογραφία και έτρεξε στην αγκαλιά της, γιατί ήξερε ότι είναι αυτή».

Η Μάρω, όμως, όπως εξηγεί, ξεκίνησε το ταξίδι κρατώντας μια πιο ψύχραιμη στάση. «Πήγα με τη σκέψη ότι αυτό που θα κάνω αφορά όλη την κοινότητα και θα δω κάπου εκεί και τη Χα. Χάρηκα πολύ που την είδα, αλλά σαφώς θα ήθελα να ήταν λίγο πιο εύκολα τα πράγματα».

Οι τρεις τους είναι εθελοντές στην Action Aid με σκοπό να προσφέρουν και το ερώτημα που γεννάται είναι πόσο εύκολο είναι, όταν βρίσκεσαι ήδη σε μία δύσκολη κατάσταση, να βοηθήσεις τους περισσότερο άτυχους; Ειδικά, όταν σας χωρίζουν τόσες χιλιάδες χιλιόμετρα.

«Όταν πας εκεί», επισημαίνει ο Μανώλης, «σε μια χώρα -και μια κοινότητα ακόμη φτωχότερη από την ίδια τη χώρα- βλέπεις ότι ο άνθρωπος που δεν έχει στον ήλιο μοίρα, σε βάζει μες στο σπίτι του. Πολλές φορές δεν έχει να φάει, δεν έχει να ντύσει τα παιδιά του, να αντιμετωπίσει τις καιρικές συνθήκες και πολλά άλλα. Σου ανοίγει, ωστόσο, το σπίτι του και σου προσφέρει ένα φλιτζάνι τσάι, ένα κομμάτι ψωμί, οτιδήποτε. Όταν, λοιπόν, έχεις ζήσει κάτι τέτοιο και επιστρέφεις, είναι αδιανόητο να περάσει απ’ το μυαλό σου ότι ο οποιοσδήποτε μέσα στην ελληνική κοινωνία δεν μπορεί να προσφέρει. Μπορούμε όλοι να προσφέρουμε και με το παραπάνω, απλώς πολλοί δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει».

Ο Πάνος ξεκίνησε να εμπλέκεται στην Action Aid έχοντας κατά νου το αμφίδρομο αυτής της προσφοράς. «Όταν αποφάσισα να το κάνω δεν είχα στο μυαλό μου ότι μόνο θα δώσω, περίμενα ότι θα πάρω κιόλας πολλά. Κι έτσι ακριβώς ήταν. Νομίζω ότι πιο πολλά πήρα, παρά έδωσα τελικά. Δώσαμε, βέβαια, χαμόγελα, ελπίδα, αλληλεγγύη, είδαν ότι κάποιος ασχολείται μαζί τους. Βοηθήσαμε στο προαύλιο –αυτό είναι το λιγότερο, θα μπορούσαν να το κάνουν και μόνοι τους, δεν είχαν ανάγκη εμάς- , αυτό είναι η αφορμή. Η ουσία είναι να σε δουν και να συναναστραφείς μαζί τους. Αυτό είναι και το νόημα της έκθεσης, ότι δίνοντας παίρνεις -μπορεί και- περισσότερα απ’ όσα δίνεις».

Βλέποντας τα πρόσωπα των παιδιών και τα τοπία στις -επιλεγμένες μεταξύ χιλιάδων άλλων- φωτογραφίες γίνεται άμεσα αντιληπτό ποιο ήταν το «αντίδωρο». Η ανάγκη, επομένως, γι’ αυτή την έκθεση γεννήθηκε απλά, αβίαστα, αλλά επιτακτικά.

Ο Μανώλης σημειώνει πως «δεν υπήρχε η ιδέα της έκθεσης όταν ήμασταν στο Βιετνάμ». Ενώ η Μάρω εξηγεί πως «στην επιστροφή νιώσαμε την ανάγκη να μιλήσουμε για την αξία του να προσφέρεις και να δίνεις κι όχι απαραίτητα χρόνο ή χρήματα, απλά ένα χαμόγελο στον διπλανό μας που το έχει ανάγκη. Έτσι ξεκίνησε η ιδέα για την έκθεση, για το πώς μπορούμε όλοι να συμμετέχουμε. Είμαστε ερασιτέχνες φωτογράφοι και κάπως έτσι προέκυψε αυτή η ωραία ιδέα. Έχω προσπαθήσει να μοιράσω παντού αυτό που ένιωσα. Γι’ αυτό γίνεται κι η έκθεση. Θέλαμε να μην το περιορίσουμε στους 45 εθελοντές που συμμετείχαμε στην αποστολή. Θέλουμε να πούμε ότι έγινε κάτι πάρα πολύ όμορφο, ελάτε να το κάνουμε μαζί, να το κάνουμε ομορφότερο».

Αυτή είναι και η σημασία του κολάζ που συμπληρώνεται με την συμβολή των επισκεπτών καθημερινά. Ο τρόπος απλός: Επιλέγετε μία από τις μικρές φωτογραφίες που θα βρείτε πάνω στον ειδικό πάγκο, καθώς και μέσα στο αερόστατο, γράφετε ένα μήνυμα, κάνετε την προσφορά σας -όσα χρήματα θέλετε, χωρίς κανέναν περιορισμό- και την κολλάτε σε ένα από τα δύο σημεία του τοίχου που είναι αφιερωμένα σ’ αυτό. «Αν το ποσό είναι από 15 ευρώ και πάνω, εκείνος που κάνει τη δωρεά μπορεί να διαλέξει μία από τις φωτογραφίες που εκτίθενται και θα την πάρει σαν δώρο στο τέλος της έκθεσης» εξηγεί ο Μανώλης.

Τους πήρε μόλις ενάμιση μήνα περίπου η οργάνωση της έκθεσης κι ευτυχώς, οι χορηγοί, στους οποίους απευθύνθηκαν για την απαραίτητη στήριξη, ανταποκρίθηκαν αμέσως. Η ανεύρεση πόρων έγινε από τον άμεσο κύκλο του Πάνου Σινανίδη, καθώς στράφηκε στη δουλειά του (Vivartia), το σχολείο του γιου του (Παλλάδιο), το ταξιδιωτικό γραφείο ενός συγγενικού του προσώπου (Panos travel) και έναν φίλο του που ασχολείται με εκτυπώσεις, τον Χρήστο Τσώλη. Έτσι, δεν χρειάζεται να επωμιστούν το βάρος των εξόδων, «αλλά μπορούμε και προσφέρουμε στη Φλόγα και την Αction Aid που θα είναι για το καλό και των παιδιών που πάσχουν από καρκίνο, αλλά και των παιδιών που υποστηρίζει η Action Aid μέσω των αναδόχων και των δωρεών» επισημαίνει ο Μανώλης Σαμαράκης.


Βλέποντας τον ενθουσιασμό με τον οποίο περιγράφουν όσα έζησαν και ένιωσαν, δεν γίνεται να μην πιστέψεις ότι πραγματικά κάτι έχει αλλάξει στον τρόπο σκέψης τους και θέλουν να το μοιραστούν. Έκαναν μια προσωπική ανακάλυψη και στη συνέχεια την μετέτρεψαν σε έκθεση φωτογραφίας με αποδέκτες όλους μας.

«Είναι ωραίο να προσφέρεις. Αυτό είναι το μήνυμα» λέει η Μάρω Βερλή. Άλλωστε, «η ανάγκη για αγάπη υπάρχει παντού, ανεξαρτήτως συνόρων».
*Η έκθεση διαρκεί μέχρι την Κυριακή 17 Νοεμβρίου και θα είναι ανοιχτή από τις 11 το πρωί έως τις 10 το βράδυ.

Δευτέρα, 4 Νοεμβρίου 2013

"O Άλλος Άνθρωπος" σε μια βαθιά ανθρώπινη -πολιτική- πράξη...

Είναι μεσημέρι Κυριακής και οι ήσυχοι δρόμοι του Κεραμεικού έρχονται σε αντίθεση μ’ αυτό που συμβαίνει στο οικόπεδο του Δημόσιου Σήματος. Πέντε άνθρωποι έχουν στήσει ένα πτυσσόμενο τραπέζι, έχουν βάλει πάνω σακούλες με πατάτες και κρεμμύδια, μια κατσαρόλα καλυμμένη με αλουμινόχαρτο και μια πινακίδα που εξηγεί πως είναι για οικονομική ενίσχυση.
Πίσω τους βρίσκεται αναρτημένο ένα πανό που γράφει σε ελληνικά και αγγλικά ότι προσφέρεται δωρεάν φαγητό. Ένας συμπαθητικός κύριος με μούσι και καπέλο πασχίζει ν’ ανάψει το γκάζι για να μαγειρέψει στο μεγάλο καζάνι και φωνάζει διαρκώς τη Μαρία.
Είναι ο Κώστας Πολυχρονόπουλος, άνεργος από το 2009, όταν απολύθηκε από την εταιρεία στην οποία εργαζόταν επί 25 χρόνια. Τα τελευταία δύο χρόνια γυρίζει καθημερινά την Αθήνα, «και όχι μόνο» όπως λέει, και μαγειρεύει μαζί με τους εθελοντές, αλλά και όποιον περαστικό έχει διάθεση να βοηθήσει, για όλους. «Το φαγητό είναι για όλους, χωρίς διακρίσεις: άστεγοι, άνεργοι, μαύροι, κίτρινοι, Ρομά, Έλληνες, ξένοι».
Πέρασε μια μακρά περίοδο κατά την οποία δεν έβγαινε από το σπίτι και στη συνέχεια αποφάσισε να δράσει. Η αφορμή ήταν η εικόνα δύο παιδιών να μαλώνουν για το ποιος θα πάρει τελικά το σάπιο μήλο που ήταν πεταμένο στα σκουπίδια.
Η κίνηση Κοινωνική Κουζίνα «Ο Άλλος Άνθρωπος», που ξεκίνησε το 2011, έχει βρει υποστηρικτές, αλλά και ανθρώπους που λαμβάνουν την βοήθεια που χρειάζονται.
«Απλώς, δίνω τη βοήθεια που δεν βρήκα εγώ», λέει ο Δημήτρης, άνεργος, εθελοντής στην Κοινωνική Κουζίνα, ο οποίος συμμετέχει από τον Ιούλιο σχεδόν καθημερινά στις δράσεις.
Οι ίδιοι δεν αρνούνται την ανιδιοτελή βοήθεια, όποιος θέλει να μπει στη διαδικασία της προετοιμασίας του φαγητού είναι ευπρόσδεκτος. Αν, λοιπόν, περνάς τυχαία από εκεί μπορεί να βρεθείς να καθαρίζεις κρεμμύδια και πατάτες για το φαγητό της ημέρας, μαζί με τους μόνιμους εθελοντές.
«Κάθε μέρα έρχονται όλο και περισσότεροι εθελοντές» επισημαίνει ο Κώστας Πολυχρονόπουλος. «Κάθε μέρα αυξάνεται ο κόσμος που έρχεται να βοηθήσει, είτε με προσωπική εργασία, είτε με οικονομική ενίσχυση ή σε τρόφιμα. Ο καθένας με ό, τι μπορεί βάζει το δικό του λιθαράκι» προσθέτει η Μαρία που είναι εθελόντρια. «Όπου και να πάμε τελευταία γίνεται χαμός από κόσμο που έρχεται και βοηθάει, προσφέρει, κάθεται να φάει ένα πιάτο φαγητό μαζί μας και συζητάμε» συνεχίζει ο Κώστας Πολυχρονόπουλος.
Δυστυχώς, όπως τονίζει, σημειώνεται μεγάλη αύξηση όσων προσφεύγουν αναγκαστικά στα γεύματα. «Ο αριθμός των ανθρώπων που έχουν ανάγκη από τέτοιες δράσεις σίγουρα αυξάνεται -και από οικογένειες πλέον. Βλέπεις οικογένειες με μικρά παιδιά να έρχονται, γιατί δεν έχουν άλλον τρόπο να ανταπεξέλθουν».
Όσο περνά η ώρα έρχονται κι άλλοι γνώριμοι της δράσης, όλοι βοηθάνε, δεν έρχονται απλώς για το φαγητό. «Μ’ αρέσει η προσφορά από τον άνθρωπο στον άνθρωπο, γιατί όλοι είμαστε άνθρωποι κι έχουμε το ίδιο πρόβλημα, άλλος λιγότερο κι άλλος περισσότερο» λέει η Μαρία που βοηθά σε όλα. «Άλλος έχει πρόβλημα επιβίωσης, άλλος πρόβλημα στέγης. Όλοι έχουμε κάτι».
Η Μαρία είναι άνεργη και πρωτοέμαθε για την Κοινωνική Κουζίνα το καλοκαίρι του 2012, όταν είχε πάει στη δράση στο Σύνταγμα. «Μ’ άρεσε αυτή η επικοινωνία, που ο ένας μίλαγε, γνωριζόταν με τον άλλο, αλλά μετά το καλοκαίρι χαθήκαμε για ένα εξάμηνο και τους βρήκα τυχαία στην Κουμουνδούρου πάλι. Άρχισα σιγά-σιγά να πηγαίνω για φαγητό, γιατί δεν είμαι τελείως άστεγη -είχα ένα χώρο να κοιμάμαι μόνο- και πήγαινα και να βοηθήσω και να φάω. Έτσι συνεχίζεται μέχρι σήμερα».
Η διαφορά της Κοινωνικής Κουζίνας «Ο Άλλος Άνθρωπος» σε σχέση με αντίστοιχες δράσεις κρύβεται στην ουσία της, στην ισότητα των ανθρώπων. «Το σημαντικό και το ωραίο» λέει η Βάσω, εθελόντρια και οργανώτρια του «Άλλου Ανθρώπου» στην Σαλαμίνα, «είναι πως δεν πρόκειται για συσσίτιο, δηλαδή υπάρχει μια ομάδα ανθρώπων οι οποίοι είναι εθελοντές -κάποιοι έχουν δουλειά, κάποιοι δεν έχουν, κάποιοι είναι στο δρόμο- κι όμως, καθημερινά μαγειρεύουν, αλλά δεν είναι συσσίτιο. Μαγειρεύουμε για να φάμε όλοι μαζί». Το ίδιο επισημαίνει και η Μαρία. «Δεν είναι ούτε συσσίτιο, ούτε φιλανθρωπία ούτε ελεημοσύνη, είναι η επικοινωνία, το να γίνουμε μια μεγάλη παρέα. Εδώ δεν υπάρχουν ταμπέλες, είμαστε όλοι μαζί, είμαστε όλοι άνθρωποι, μια γροθιά. Ο καθένας βοηθάει σε κάτι, αυτός είναι ο στόχος, να είμαστε όλοι μαζί».
Σκοπός της δράσης είναι «να ενώσει όλο τον κόσμο» λέει χαρακτηριστικά ο Δημήτρης.

Μέσα από τέτοιες κινήσεις, όμως, εμφανίζονται και κάποιοι που θέλουν να έχουν όφελος. «Πάντα υπάρχει πρόθεση να εκμεταλλευτούν πολιτικά τη δράση της Κοινωνικής Κουζίνας», εξηγεί ο Κώστας Πολυχρονόπουλος. «Και από πολιτικούς φορείς και από μεμονωμένους ανθρώπους που θέλουν να το εκμεταλλευτούν. Έχουν έρθει και σ’ εμάς και φυσικά, έχουν φύγει. Μόλις τους καταλάβαμε, τους απομονώσαμε». Διευκρινίζει, ωστόσο, πως «δεν στερούμε τη δυνατότητα σε κανέναν να έρθει να φάει ένα πιάτο φαΐ, στερούμε όμως τη δυνατότητα να ενσωματωθεί στην ομάδα για να την εκμεταλλευτεί για προσωπικό ή κομματικό όφελος».
Σήμερα γιατί είναι πιο εύκολο να έρθει κάποιος στα υπαίθρια γεύματα σε σχέση με τον πρώτο καιρό; «Οι άνθρωποι έρχονται πια πιο εύκολα, γιατί έχουν ξεπεράσει τη ντροπή, έχουν ξεπεράσει και το φόβο για το ποιοι ήμασταν. Κατάλαβαν ότι δεν είμαστε από κανέναν πολιτικό, ή κομματικό καλύτερα, φορέα, -γιατί κι αυτό που κάνουμε είναι πολιτική πράξη» εξηγεί. «Μπορεί να μην είναι κομματικοποιημένη, αλλά είναι πολιτική πράξη και θέλουμε να δείξουμε κι εμείς την αντίδρασή μας σ’ αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα. Όχι τώρα, ανέκαθεν συνέβαιναν. Πάντα υπήρχαν οι λίγοι που πλούτιζαν εις βάρος των πολλών. Πάντα ήταν οι λίγοι που παίρνανε αυτά που άξιζαν οι πολλοί, οπότε είναι το ίδιο πράγμα».
Η επιλογή να παραμείνει η δράση ανεξάρτητη από κόμματα και φορείς είναι συνειδητή και παρόλο που θα μπορούσαμε να σκεφτούμε ότι κάτι τέτοιο δημιούργησε δυσκολίες, ο ίδιος υποστηρίζει το αντίθετο. «Το να πραγματοποιηθούν τα γεύματα είναι εύκολο. Εμείς στηριζόμαστε αποκλειστικά και μόνο στην αλληλεγγύη των ανθρώπων, των απλών ανθρώπων. Για μας απλός άνθρωπος είναι ένας άστεγος, απλός άνθρωπος είναι κι ένας επιχειρηματίας αρκεί να μην θέλει να προβάλλει την επιχείρησή του. Έτσι όπως έρχεται ένας εργαζόμενος με το μεροκάματό του και φέρνει από το υστέρημά του, έτσι δεχόμαστε κι από έναν επιχειρηματία που έρχεται μόνο με το όνομά του, όχι ως επιχείρηση, και φέρνει τα τρόφιμα. Έτσι ξεκίνησε η κουζίνα και έτσι συνεχίζει. Ευτυχώς, είμαστε μια χαρά ακόμα».
Συμμετέχοντας στην Κοινωνική Κουζίνα συνειδητοποιείς πως το να καταφέρουν οι άνθρωποι να βρεθούν επί της ουσίας μαζί είναι ευκολότερο απ’ όσο μοιάζει και κυρίως, εκεί που δεν μπορείς να φανταστείς.
Η Βάσω πιστεύει ότι το σημαντικότερο κέρδος της είναι «ότι γνώρισα κι επικοινώνησα με ανθρώπους που, αν δεν μου δινόταν αυτή η ευκαιρία, ουδέποτε θα γύριζα το κεφάλι μου να δω, γιατί κάποιοι άνθρωποι, είτε από μόνοι τους είτε το σύστημα τους πετάει, βρίσκονται στο περιθώριο. Αν, όμως, καθίσεις και μιλήσεις μαζί τους είναι ενδιαφέροντες, μορφωμένοι, που μπορεί για κάποιο λόγο να βγήκαν στο δρόμο –ως χρήστες ή οτιδήποτε. Κι αυτό είναι το πιο ωραίο». Για τη Μαρία το μείζον είναι «η επικοινωνία, το να γεμίζει ο ένας τα κενά του άλλου».
Όσο η ώρα περνά και ο Κώστας Πολυχρονόπουλος ρυθμίζει τις λεπτομέρειες για τα επόμενα δύο γεύματα που έχουν να ετοιμάσουν την ίδια μέρα, γεννάται η απορία τι κερδίζει από όλο αυτό. «Αγάπη! Πολλή αγάπη και δεν υπάρχει μεγαλύτερος πλούτος από αυτό».
Αρκεί, ωστόσο, για να εξαλείψει την προσωπική ματαίωση; «Σίγουρα τώρα είμαι πιο γεμάτος κι ας είμαι και άνεργος. Είμαι περισσότερο άνθρωπος. Παίζει σπουδαίο ρόλο. Έλεγαν παλιά ότι κάτι κρύβεται μέσα μας. Εγώ κατάλαβα ότι μέσα μας κρύβεται ένας άλλος άνθρωπος ο οποίος είναι πάντα ελεύθερος κι είναι και πιο δυνατός απ’ όλους. Κρύβεται σε όλους. Αυτό είναι η αλληλεγγύη».
Κι έτσι αθόρυβα, αλλά βιαστικά, πήρε το καζάνι για τον επόμενο «μαγειρικό» προορισμό, το Θησείο.

Δευτέρα, 14 Οκτωβρίου 2013

Εκεί που το Παρίσι συναντά την Πλατεία Βάθη...

Σάββατο πρωί στο κέντρο και η θερμοκρασία «χτυπάει» κόκκινο για Οκτώβριο. Κόσμος περπατάει, γελάει, παιδιά τρέχουν και στην αρχή της Μαιζώνος έχουν μαζευτεί άνθρωποι που κοιτούν προσεκτικά έναν άντρα –τον Pepe- στη μέση να καταπίνει πλαστικά μπαλάκια και να οδηγεί με τη βοήθεια του ανυποψίαστου θεατή Φίλιππου το μονότροχο ποδήλατό του. Λίγο πιο πέρα, προς την πλατεία Βάθη, μερικά ζευγάρια χορεύουν swing μεταφέροντας την Αθήνα του 2013 στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού των δεκαετιών ’30 και ’40 πλημμυρίζοντας τη γειτονιά με μουσική και χαρά. Πρόκειται για την ομάδα Athens Lindy Hop.
Σε μια άκρη του πεζόδρομου κι ενώ στο άδειο κτήριο δίπλα ετοιμάζουν το χώρο για την παράσταση που θα ακολουθήσει, η Νάγια Κομκοτού βάφει τα πρόσωπα μικρών και…όσων μεγάλων θέλουν να νιώσουν ήρωες παραμυθιού. Κάτοικοι της περιοχής κοιτούν απορημένοι από τα μπαλκόνια τη γιορτή που έχει στηθεί στη γειτονιά τους. Δεν είναι συνηθισμένοι σε τέτοιου είδους θεάματα, το ημερήσιο πρόγραμμά τους περιλαμβάνει άλλου είδους «δρώμενα».
Βλέπετε, το φεστιβάλ Το μικρό Παρίσι των Αθηνών που διοργανώνεται για πρώτη φορά από τις 9 έως τις 16 Οκτωβρίου σε διάφορα μέρη του υποβαθμισμένου κέντρου της Αθήνας, βάλθηκε να μετατρέψει τον πεζόδρομο της Μαιζώνος σε…Μονμάρτη!
Η Μαριαλένα Σπίνουλα, εθελόντρια και υπεύθυνη των μουσικών δράσεων του φεστιβάλ, διαπιστώνει πως η προσπάθειά τους κερδίζει τους κατοίκους της περιοχής. «Χαίρονται, το αγκαλιάζουν, υπάρχει ίσως μια μικρή καχυποψία, αλλά νομίζω ότι καταφέρνουμε σιγά-σιγά και τους κερδίζουμε. Από την Τετάρτη έχουν δει ότι γίνονται πράγματα εδώ, ότι ο στόχος είναι να γεμίσει κόσμο. Πιστεύω ότι σιγά-σιγά θα το αγαπήσουν περισσότερο και θα καταλάβουν τι σημαίνει μικρό Παρίσι, γιατί δεν ήρθε για να γίνει αυτή τη μία εβδομάδα και να τελειώσει. Ήρθε και θα μείνει. Θα γίνονται συνεχώς δράσεις. Το κέντρο της Αθήνας πρέπει να πάρει ζωή. Και οι πιο υποβαθμισμένες περιοχές είναι αυτές που χρειάζονται περισσότερη φροντίδα απ’ όλους μας».
Οι συνήθεις θαμώνες της περιοχής, κυρίως χρήστες ναρκωτικών, περιθωριακοί τύποι και εξαρτημένες-πόρνες, δεν εξαφανίστηκαν, ούτε έπαψαν να υπάρχουν ως δια μαγείας. Δεν γίνονται άλλωστε θαύματα. «Δεν πιστεύουμε σε θαύματα, απλώς δρούμε. Θέλει χρόνο η αλλαγή», αναφέρει η Χριστίνα Πόπορη, υπεύθυνη διαχείρισης και επικοινωνίας του Φεστιβάλ Το μικρό Παρίσι των Αθηνών. «Το θέμα είναι να ξεκινήσεις να κάνεις πράγματα και συνεχίζοντας με δράσεις σιγά-σιγά θα περάσει στη συνείδηση του κόσμου ότι ο πολιτισμός είναι η απάντηση, στις δύσκολες εποχές που ζούμε, απέναντι στην εγκληματικότητα. Βλέπετε ότι υπάρχει αρκετή παραβατικότητα εδώ στην περιοχή, τα παιδιά αντί να παίζουν, να ζωγραφίζουν, να τραγουδούν, παίζουν ξύλο μεταξύ τους. Πιστεύουμε ότι σιγά-σιγά θα είναι τα πράγματα καλύτερα. Σίγουρα δεν θα είμαστε πια όπως πριν».
Στην αρχή της Μαιζώνος μια κοπέλα, προφανώς ναρκομανής, είναι ξαπλωμένη σε ημι-λιπόθυμη κατάσταση στην είσοδο μιας πολυκατοικίας και βήχει για ώρα, χωρίς να έχει δυνάμεις να σηκωθεί. Λίγο πιο πάνω πιτσιρίκια τρέχουν ενθουσιασμένα προς τον ζογκλέρ. Ανάμεσα στους επισκέπτες του φεστιβάλ που απαρτίζονται από οικογένειες και φοιτητές, κάνουν την εμφάνισή τους χρήστες που επαιτούν, μπλέκονται με τον κόσμο παραπατώντας, ενώ περιθωριακοί και εκκεντρικοί τύποι ανοίγουν δύο και τρία μπουκάλια αλκοόλ καταναλώνοντάς τα εν ριπή οφθαλμού στις 12 το μεσημέρι δίπλα σε μαμάδες που κρατούν αγκαλιά τα μωρά τους.
Περίεργη σύνθεση, δεν συμφωνείτε;
Και το ερώτημα που όλη αυτή την ώρα τριγυρίζει στο μυαλό τίθεται: Μπορεί ένα φεστιβάλ να βοηθήσει στην αναβάθμιση αυτής της περιοχής;
«Το Αθηναϊκό Καλλιτεχνικό Δίκτυο δείχνει ένα δρόμο. Έχει μαζέψει όλους αυτούς τους καλλιτέχνες και δείχνει ένα δρόμο, υπάρχει θέληση, μια πορεία, μια δυναμική» λέει ο Χρήστος Ανανιάδης, εθελοντής στην ομάδα δράσεων δρόμου του φεστιβάλ. «Αυτό που ζούμε εδώ στην πλατεία αυτή τη στιγμή είναι πραγματικότητα, συμβαίνει. Ο κόσμος θέλοντας ή μη έχει ένα προηγούμενο, κάποιες παραστάσεις στο μυαλό του, οι οποίες τον κινητοποιούν και αρχίζει πλέον και σκέφτεται αλλιώς στην καθημερινότητά του».
Ποια θα είναι όμως η συνέχεια μετά τις 16 Οκτωβρίου; «Οι περισσότεροι θέλουν να βοηθήσουν και αφού τελειώσει το φεστιβάλ και ελπίζουμε να συνεχίσουν αυτοί οι χώροι να είναι έτσι. Γιατί αγαπήσαμε αυτή την περιοχή, δεν είναι όλος ο κόσμος από εδώ. Και την αγάπησε και από τη συμμετοχή του κόσμου και από τα ωραία κτήρια που βρίσκονται εδώ και είναι παραμελημένα πια. Είναι μια Αθήνα που οι περισσότεροι νέοι δεν έχουν γνωρίσει και για τους εθελοντές είναι μια ευκαιρία να γνωρίσουμε την πραγματική, αν θέλετε, Αθήνα».
Οι περίοικοι, ωστόσο, δεν είναι ιδιαιτέρως ικανοποιημένοι με την πραγματικότητα της γειτονιάς τους. Ο κύριος Ιμάμ έχει εδώ και είκοσι χρόνια ταβέρνα στον πεζόδρομο της Μαιζώνος, δίπλα στα κακόφημα ξενοδοχεία της πλατείας Βάθη. Την υποβάθμιση της περιοχής την προσδιορίζει στην τελευταία δεκαετία. Νωρίτερα, σύμφωνα με εκείνον, τα πράγματα ήταν πολύ καλύτερα. Τώρα πια «έχει γεμίσει πρεζάκια, δεν μπορείς να κυκλοφορήσεις. Η εγκληματικότητα είναι μεγάλη, σκέψου ότι όταν έρχομαι στη δουλειά δεν κουβαλάω χρήματα πάνω μου, γιατί φοβάμαι».
Όσο για τους πελάτες της ταβέρνας δεν περιλαμβάνουν κατοίκους, παρά μόνο εργάτες και περαστικούς. «Μακάρι να γινόταν κάθε μέρα το φεστιβάλ. Είδαμε μια άσπρη μέρα» λέει ενθουσιασμένος.
Ο Διονύσης Βάγιας από την άλλη, εργαζόμενος στην περιοχή, υποστηρίζει ότι πάντα ήταν υποβαθμισμένη και δεν πιστεύει πως κάτι μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο. Το τελειωτικό χτύπημα γι’ αυτόν είναι οι μετανάστες. «Υπάρχουν πολλά στοιχεία ξένα που ήρθαν με κάποιο συγκεκριμένο σκοπό εδώ. Δεν ήρθαν επειδή τους λυπηθήκαμε. Όχι αναβάθμιση, υποβάθμιση ακόμη μεγαλύτερη θα έχουμε. Να σου πω, σε λίγο θα μας ζητήσουν να κάνουμε και τζαμιά. Δεν λέω πως φταίνε οι μετανάστες, μετανάστες έχουμε κι εμείς έξω. Η πολιτεία, όμως, δεν έχει ένα σχέδιο για να φροντίσει ώστε να σέβονται τους νόμους».
Και οι αντιθέσεις της Ελλάδας συνεχίζονται.
Έξω στο δρόμο το φεστιβάλ θέλει να ενώσει τους διαφορετικούς κόσμους, να τους κάνει έναν. «Θέλουμε να έρθει ο κόσμος να δει που ένα παρκινγκ μαύρο κι άραχνο έγινε πολύχρωμο», λέει η Μαριαλένα Σπίνουλα. «Ν’ ακούσει μουσική, να έρθει κόσμος σ’ αυτή την περιοχή που είναι πολύ υποβαθμισμένη. Να σταματήσει αυτή η περιοχή, που ήταν κάποτε ο πυρήνας της αστικής Αθήνας, να είναι χώρος που κυκλοφορούν κυρίως ναρκομανείς. Να αγκαλιάσουμε αυτούς τους ανθρώπους, να δούνε άλλα πράγματα, κι αυτοί να καταλάβουν κι ο κόσμος να μπορέσει ν’ αλλάξει αυτή την εντύπωση που έχει για το κέντρο της Αθήνας».
Κι εντέλει, το αίτημα είναι ένα, όπως λέει και η Μαριάντζελα Σαλίχου, συν-ιδρύτρια και δασκάλα χορού των Athens Lindy Hop. «Πάνω απ’ όλα θέλουμε να ζωντανέψουμε τους δρόμους και να ανεβάσουμε το κέντρο». Δεν θα γίνει, όμως, ως εκ θαύματος, χρειάζεται συλλογική προσπάθεια. «Κι εμείς όσο μπορούμε θα βάλουμε ένα λιθαράκι γι’ αυτό, γιατί πραγματικά είναι κάτι που μας στεναχωρεί πολύ να μην μπορείς να ζήσεις στην πόλη σου, να περπατήσεις ελεύθερα ή να ερημώνονται οι δρόμοι, κτήρια υπέροχα. Εμείς θέλουμε να τους ζωντανέψουμε. Καλούμε τον κόσμο να βγει στους δρόμους, κάτι που κάνουμε ούτως ή άλλως. Το κέντρο είναι το σπίτι μας, η πόλη μας και θέλουμε να το δείξουμε. Είναι σημαντικό να ζωντανέψουμε πάλι το κέντρο. Είναι κρίμα να μείνει άβατο. Οι άνθρωποι να βγουν στο δρόμο, να χορεύουν, να περπατάνε, να ψωνίζουν όσο μπορούν, να πίνουν έναν καφέ, να κάνουν μια απλή βόλτα. Ξέρω ότι είναι δύσκολο, αν όμως όλοι το κάνουμε, το κέντρο θα αποκτήσει πάλι ζωή».
Φεύγοντας, υπό jazz ήχους, ένας πανύψηλος περιθωριακός μεσήλικας ντυμένος στα μαύρα και κρατώντας ένα μπουκάλι κρασί, έσκυψε, σήκωσε το μπατζάκι του παντελονιού του, έβγαλε από την κάλτσα το πακέτο με τα τσιγάρα και έριξε ένα βιαστικό χαμόγελο σε μια ξανθιά μικρούλα με ζωγραφισμένο φούξια πρόσωπο και κοτσιδάκια, που στεκόταν δίπλα του κρατώντας το χέρι της μαμάς της…
Να, εκεί ακριβώς συναντιούνται πλατεία Βάθη και Παρίσι.

Το ρεπορτάζ έγινε για για το Popaganda.gr:
 http://popaganda.gr/mikro-parisi-tis-athinas/

Σάββατο, 5 Οκτωβρίου 2013

Γαμ. μπορεί να μην σημαίνει τίποτα, ίσως, όμως, να σημαίνει πολλά...


Η πρώτη παράσταση κάθε φθινοπώρου σηματοδοτεί την έναρξη της καινούργιας σεζόν, της χρονιάς που κάποτε ήταν σχολική και στην ενήλικη ζωή -ως επαγγελματική πια- διατηρεί τα όριά της. Ξεκινά κάθε Σεπτέμβρη και τελειώνει τον Ιούνιο, δύο ολόκληροι μήνες σαν να παρεμβάλλονται στη χρονιά, σαν να μην της ανήκουν.
Και το φθινόπωρο φτάνει φέρνοντας μαζί πολύ όμορφα πράγματα, μάλλον για να εξευμενίσει τα πνεύματα. Κι εκεί που πας να αναφωνήσεις "πάλι φθινοπώριασε γαμ..." σταματά και βάζει μια μεγαλοπρεπή, ψύχραιμη και καθαρή τελεία.
Περιμένοντας στο φουαγιέ βλέπω ανθρώπους διαφόρων ηλικιών, καταβολών, αισθητικής και ενδυματολογικών επιλογών να περιμένουν τη στιγμή που θα μπούμε στη μεγάλη αίθουσα για να ξεκινήσει η παράσταση. Ο σκηνοθέτης σαν να έχει βγει από παραμύθι κινείται στο χώρο με μια εμφανή, αλλά μετρημένη και χαριτωμένη νευρικότητα.
Η συγγραφέας μοιάζει πιο χαλαρή και σίγουρη, το βιβλίο κυκλοφόρησε, έλαβε πλήθος θετικών σχολίων και διακρίσεις και ήταν εκεί να δει τις χάρτινες λέξεις της να παίρνουν ζωή στη σκηνή.
Οι ηθοποιοί έρχονταν, έφευγαν, άλλοι πιο χαλαροί, άλλοι με μια ανυπομονησία.
Κι η ώρα φτάνει. Καθόμαστε στις θέσεις μας, οι οποίες δεν έφταναν, μιας και ο κόσμος αποφάσισε να στηρίξει ενθουσιωδώς το "Γαμ." -κάνοντας πολύ καλά!
Οι δέκα ηθοποιοί παίρνουν θέση ανάμεσά μας και σε μια λιτή, αλλά ευρηματική σκηνοθεσία οι ιστορίες ξετυλίγονται, παρουσιάζονται, απογυμνώνονται και σ' αγγίζουν.
Αναγνωρίζεις μέσα σε καθεμία από αυτές τις δώδεκα ιστορίες κάτι δικό σου ή κάτι γνώριμο, μια σκέψη, ένα στερεότυπο, ένα συναίσθημα, μια ανάγκη, έναν άνθρωπο, μια σχέση, μια εποχή. Ακόμη και σε κάποιες σουρεαλιστικές ιστορίες, γιατί φυσικά υπάρχουν κι αυτές, υπάρχει κάτι που σε αγγίζει, σε συγκινεί, σε ξαφνιάζει, σε κάνει να απορείς ή σε κάνει να γελάς αβίαστα.
Δεν ξέρω αν αυτό ήταν ο σκοπός της Κατερίνας Έσσλιν που έχει γράψει το "Γαμ." ή του Δημήτρη Μπογδάνου που σκηνοθέτησε την παράσταση, αλλά το κοινό χαρακτηριστικό κάθε ιστορίας, όπως τις εξέλαβα εγώ τουλάχιστον, ήταν η μοναξιά σε κάθε μορφή και με κάθε έννοια.
Ο φόβος της μοναξιάς ή η ανάγκη γι' αυτή, οι άνθρωποι που ακόμη κι αν είναι μαζί στη ζωή επί της ουσίας πορεύονται μόνοι, εκείνοι που βρίσκουν το άλλο τους μισό κι αποχωρίζονται πανηγυρικά τη μοναξιά λίγο πριν πάψουν να ελπίζουν οριστικά. Αλλά κι εκείνοι που ξαφνικά βρίσκονται μόνοι, χάνοντας έναν αγαπημένο άνθρωπο που ισοδυναμεί με ολόκληρο τον κόσμο τους και δεν μπορούν πια να στηριχθούν ούτε στους άλλους ούτε στον ίδιο τους τον εαυτό. Κι άλλοι που αρνούνται να αποδεχτούν μια απώλεια, τόσο που θα προτιμούσαν να είναι μόνοι παρά να αντέξουν τον αποχωρισμό.
Μα στο τέλος, η ανάγκη για το μαζί επικρατεί, παρά τις αντιξοότητες, παρά την προφανή απόκλιση και το φαινομενικά αταίριαστο, οι άνθρωποι βρίσκουν τον τρόπο να συνυπάρξουν, να συμπορευτούν, να δημιουργήσουν τη δική τους ευτυχία -όσοι αντέχουν, βέβαια.
Εσείς δεν το έχετε κάνει ποτέ;

Δέκα εξαιρετικοί νέοι ηθοποιοί που λειτουργούν με θαυμαστή αρμονία, καθώς βρίσκονται διαρκώς στη σκηνή, ή έστω στο χώρο που έχει χαρακτηριστεί ως σκηνή, καθώς ηθοποιοί και θεατές βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο, "ζωντανεύουν" τις ιστορίες, μας κάνουν να γελάμε, μοιράζονται και δημιουργούν συναισθήματα και κόσμους, μας κάνουν συμμέτοχους κι όχι απλούς παρατηρητές και όλα αυτά με μια ποπ αισθητική και μια γλυκόπικρη, αλλά ανάλαφρη και δροσερή ατμόσφαιρα.
Το μόνο αρνητικό, αν θα έπρεπε να βρούμε ένα, είναι η ακουστική του χώρου που δυστυχώς δεν είναι όσο καλή θα μπορούσε, με αποτέλεσμα οι θεατές της μίας πλευράς να δυσκολεύονται να ακούσουν τί λέει ο ηθοποιός που βρίσκεται στην άλλη, ειδικά όταν ακούγεται και η -πολύ σωστά επιλεγμένη- μουσική.

Μέχρι τις 16 Οκτωβρίου 2013, κάθε Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Σάββατο και Κυριακή το "Γαμ." ανεβαίνει στο Θέατρο Θησείον (Τουρναβίτου 7, Ψυρρή).
Αν κρίνουμε από την παράσταση αυτή, το φθινόπωρο θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον.

Συντελεστές:
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Μπογδάνος
Σκηνογραφική-Ενδυματολογική επιμέλεια: Μαρίζα Παγκάκη
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαρία Δημητρίου

Παίζουν:
Χάρης Αττώνης, Ναταλία Καλημερατζή, Αγγελική Μαχαίρα, Ιωάννα Μπακαλάκου, Ιωάννα Νασιοπούλου, Νικολίτσα Ντρίτζη, Φάνης Παυλόπουλος, Γιώργος Στάμος, Υβόννη Τζάθα, Στέλιος Ψαρουδάκης

Θησείον, ένα θέατρο για τις τέχνες
Τουρναβίτου 7, Ψυρρή, Αθήνα, 210-3255444 , http://www.theseum.gr/
Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη στις 21:00
Σάββατο στις 19:00
Κυριακή στις 21:30

Διάρκεια: 85'
Εισιτήρια: 12 ευρώ

Τετάρτη, 18 Σεπτεμβρίου 2013

"Μια νύχτα μόνο τάξε μου..."

Άλλο ένα τραγούδι ερχόμενο από μια απ' τις καλύτερες μουσικές περιόδους και των τριών συντελεστών: Λίνα Νικολακοπούλου, Σταμάτης Κραουνάκης και Άλκηστις Πρωτοψάλτη. Η ατμόσφαιρα, το συναίσθημαη αλήθεια κι η ουσία είναι τα βασικά συστατικά για την αντοχή του στο χρόνο.

Μαρόκο
Μια νύχτα στο Μαρόκο
λαχτάρησα να ζήσω
με μυρωδιές κι αρώματα
φωτιά στα χρώματα.

Μία νύχτα με φεγγάρι
καινούριο κι αναμένο
μετάξι μαύρο να φορώ
να βάφω το νερό.
Μια νύχτα μόνο τάξε μου
φαρμάκι αν θέλεις στάξε μου, μετά.

Μια νύχτα μόνο τάξε μου
να φέγγω στα ματάκια σου μπροστά.
Μια νύχτα σαν κι αυτή
θάνατο κι αρχή - σου ζητώ
Μια νύχτα στη Βεγγάζη
να βγω φωτογραφία
στα φώτα κάποιου βαποριού
στα χέρια τ' αγοριού.

Μια νύχτα με τραγούδι
πεντάρφανο και ξένο
κι αν πιάσουν τ' άστρα πυρκαγιά
θα πέσουν στη καρδιά.

Άλκηστις Πρωτοψάλτη- Μαρόκο

Τετάρτη, 11 Σεπτεμβρίου 2013

Επιστροφή στα θρανία...

Αυτή η διαδοχή των εποχών και η επανάληψη των κύκλων είναι αναπόφευκτη, αλλά το καλό μέσα σ' όλα είναι πως ποτέ δεν γίνεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Κι έτσι μέσα στην αδιατάραχτη (κι αυτό δεν είναι κακό) σειρά συμβαίνουν πράγματα όμορφα, αναπάντεχα, που σε ξαφνιάζουν δίνοντας στην ρουτίνα μια νότα χαράς, ελπίδας κι αισιοδοξίας, κάνοντας όλα εκείνα που ξέρεις μ' έναν συγκεκριμένο τρόπο να μοιάζουν ολοκαίνουργια, πρωτόφαντα και γοητευτικά. Αυτή είναι αξία ανεκτίμητη.
Σήμερα ξεκινά η σχολική χρονιά για μικρούς, λίγο μεγαλύτερους, αλλά και για όλους. Κάποιοι φοβούνται το άγνωστο, άλλοι προσδοκούν το καινούργιο εναγωνίως, άλλοι μουτρώνουν για το καλοκαίρι που πέρασε (κι όμως είναι ακόμη εδώ), άλλοι αγχώνονται για τη χρονιά που έρχεται, τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις που κουβαλά, άλλοι χαίρονται που ξαναβρίσκουν τους φίλους τους κι άλλοι περιμένουν να τελειώσει επιτέλους αυτή η δωδεκαετής επανάληψη της επιστροφής σε ένα χώρο που μόνο χαρά δεν τους προκαλεί για να ξεκινήσει η ζωή τους. Για αυτούς τους τελευταίους βλέπετε αυτά τα δώδεκα χρόνια είναι απλώς μια ανυπόφορη, αλλά υποχρεωτική παρένθεση μέχρι τα 18 και την εισαγωγή σε μια σχολή και τη ζωή που θεωρητικά την ορίζεις με τον δικό σου τρόπο και όχι με τα μέτρα της μικρής κοινωνίας που λέγεται σχολείο.
Μιλώντας για μένα, ειλικρινά δεν νοσταλγώ τα σχολικά χρόνια, δεν θα γύριζα ποτέ ξανά σ' αυτά, για κανέναν λόγο. Είμαι ευτυχής που τέλειωσαν και η σκέψη να επαναληφθούν με γεμίζει τρόμο, ένας εφιάλτης.
Προφανώς και υπήρξαν ευχάριστες, όμορφες και σημαντικές στιγμές, όπως και άνθρωποι αντίστοιχα, αλλά το γενικό συναίσθημα δεν είναι όμορφο. Δεν μου έλειψε και δεν μου λείπει, χαίρομαι αφάνταστα που κάθε 11η του Σεπτέμβρη δεν χρειάζεται να πάω στο σχολείο και να συναντήσω ένα σωρό ανθρώπους που δεν με ενδιαφέρουν, να επιστρέψω στα άγχη για τα μαθήματα και τους βαθμούς (είμαι και αγχώδης άνθρωπος τί να κάνω;!) και να είμαι υποχρεωμένη για τους επόμενους εννέα μήνες να περνώ τη μισή μου μέρα εκεί και την υπόλοιπη διαβάζοντας μέσα στο άγχος για αυτό.
Γνώρισα -ελάχιστους είναι η αλήθεια, αλλά- καταπληκτικούς δασκάλους-καθηγητές και ανθρώπους, που μέσα στο σύνολο έκαναν τη διαφορά, γίνονταν το κίνητρο κι ο λόγος να προσπαθώ όλο και περισσότερο και να χαίρομαι που πηγαίνω στο σχολείο, ένα μέρος που ειλικρινά με αρρώσταινε λόγω άγχους, γιατί ως τέτοιο και μόνο το έβλεπα.
Όπως. λοιπόν, γίνεται εύκολα κατανοητό δεν ανήκω σε εκείνους που χαίρονταν κάθε Σεπτέμβρη, αλλά από την άλλη, θεωρούσα απαράδεκτο από τη στιγμή που το σχολείο μπορεί να σου προσφέρει ό,τι τέλος πάντων μπορεί, να μην εμφανίζεσαι, να κάνεις "κοπάνες", να είσαι ασυνεπής, να μην σέβεσαι τον χώρο, τους ανθρώπους, τον ρόλο που διαδραματίζει, ακόμη κι αν θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερος, ουσιαστικός, ενδιαφέρων και χρήσιμος.
Αυτό, λοιπόν, ας κρατήσουμε. Εκμεταλλεύσου τη γνώση, την παιδεία, τις δυνατότητες που μπορεί να σου προσφέρει, αλλά και τους ανθρώπους που έχουν όλοι την καλή διάθεση, ικανότητα και μεταδοτικότητα να σου ανοίξουν νέους γνωστικούς ορίζοντες και να σου δείξουν νέους τρόπους θέασης των πραγμάτων.
Στο κάτω-κάτω, κάποτε τελειώνει κι έρχεται η πραγματική ζωή με τις απομυθοποιήσεις, αλλά και τις δυσκολίες να σου διδάξει πως όλα για κάποιο λόγο είναι χρήσιμα, άλλα λιγότερο και άλλα περισσότερο.
Να έχετε μια δημιουργική χρονιά λοιπόν, εσείς οι μικροί κι εσείς οι μεγάλοι. Όσο για εσάς τους γονείς, μην πανικοβάλλεστε, μην συγκρίνετε τα παιδιά σας με τα υπόλοιπα, μην τα φορτώνετε με τις δικές σας προσδοκίες και απωθημένα. Να τα αγαπάτε, να τα στηρίζετε, να τους δείχνετε σεβασμό και να τους δίνετε κίνητρο, όχι την επιβράβευση, αλλά τον ανεκτίμητο πλούτο της γνώσης. Γιατί δυνατός είσαι όταν ξέρεις αυτά που οι ισχυρότεροι θα ήθελαν να αγνοείς. Εμφυσήστε τους την όρεξη να μαθαίνουν, να εμβαθύνουν στη γνώση πέρα από το σχολείο, όχι σαν υποχρέωση ή βαθμοθηρία, αλλά σαν μια εσωτερική ανάγκη.
Αυτά τα παιδιά θα είναι και ευτυχισμένα και χρήσιμα.
Και κάτι εξίσου σημαντικό: στο σχολείο μαθαίνεις να ξεχωρίζεις σιγά-σιγά τους ανθρώπους που θέλεις συνοδοιπόρους στη ζωή σου και εκείνους με τους οποίους δεν μπορείς να συμπορευτείς. Συνήθως δια της ατόπου, αλλά όταν είσαι μικρός -μη σου πω κι όταν μεγαλώσεις- έτσι μαθαίνεις, κάνεις επιλογές κι αν βγουν λαθεμένες την επόμενη φορά ξέρεις να τις αποφεύγεις. Εκτός πια κι αν δεν είσαι θιασώτης της ρήσης "το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού", αλλά ολίγον τι μαζοχιστής.
Κι όποιος είναι να μείνει, θα μείνει κι όποιος πρέπει να φύγει καλά θα κάνει. Μέσα σ' όλα αυτά μαθαίνεις να αγαπάς τον εαυτό σου όπως είναι, να αντέχεις τη διαφορετικότητά σου και να μην γίνεσαι μάζα, αλλά να μπορείς να συνυπάρχεις όσο πιο αρμονικά γίνεται στο σύνολο.
Καλή σχολική χρονιά!

Τρίτη, 6 Αυγούστου 2013

Μαθαίνοντας να βαδίζεις σε μια νέα εποχή...

                          
Συνειδητοποιείς ότι ξαφνικά πρέπει να καταλάβεις έναν κόσμο που στα μάτια σου μοιάζει ολοκαίνουργιος, γκρεμίζοντας παλιά στερεότυπα, πρότυπα, παλιές αξίες που ίσως τελικά να αποδεικνύονται ανάξιες...
Κι αρχίζεις να μαθαίνεις έναν ολόκληρο κόσμο απ' την αρχή, να αποκαθηλώνεις, να απομυθοποιείς, να αναθεωρείς το άξιον θαυμασμού και το παρωχημένο, το ξεφτισμένο, το επίπλαστο απ' το αυθεντικό. Δηλαδή, αλλάζεις εποχή, κλείνεις κύκλους, ανοίγεις νέους, ενηλικιώνεσαι. Κι όποιος πει ότι είναι εύκολο ή έχει τρομερή προσαρμοστικότητα και ικανότητα να διαχωρίζει το συναίσθημα από τη λογική χωρίς κόστος, ή λέει αναίσχυντα ψέματα.
Αυτό μου συμβαίνει τον τελευταίο καιρό. Αυτή η χρονιά ήταν γεμάτη αλλαγές, αποχωρισμούς, νέες αποφάσεις, αντιμετώπιση κρίσεων εσωτερικών και εξωτερικών, συνειδητοποίηση ότι ήρθε η ώρα να κλείσουν κύκλοι για ν' ανοίξουν νέοι. Όχι χωρίς κόστος, βέβαια, αλλά θέλω και ξέρω ότι πρέπει να γίνει.
Έβγαλα από τη ζωή μου όσους και ό,τι τη βάραιναν, έληξα σχέσεις που δεν υπήρχε λόγος να τραβιούνται από τα μαλλιά, επαναπροσδιόρισα εμένα, τον τρόπο που θέλω να σχετίζομαι με τους ανθρώπους και τις σχέσεις μου μαζί τους, είπα σε καθέναν τί θέλω από τη σχέση μας και τί χρειάζομαι απ' αυτή, ξεκαθάρισα μέσα μου τί δεν θέλω να επαναλάβω ως μοτίβο και τί πρέπει να προσέξω. Άρχισα να δείχνω την αλλαγή, χωρίς να αυτοπεριορίζομαι και μένοντας σταθερή σ' αυτά που χρειάζομαι και επιθυμώ.
Αποχαιρέτησα έναν πολύ αγαπημένο μου άνθρωπο και ανησυχώ μήπως ακόμη δεν έχω συνειδητοποιήσει ότι έφυγε και ότι πια μας χωρίζουν δεκάδες χιλιάδες μίλια, έτσι ώστε όταν το συνειδητοποιήσω δεν θα ξέρω πώς να το αντιμετωπίσω. Προβληματίζομαι ότι ίσως βρίσκομαι σε άρνηση, ότι προσπαθώντας να με προφυλάξω πάγωσα τα αισθήματά μου κι αυτό δεν θέλω σε καμία περίπτωση να συμβεί.
Απ΄την άλλη, μου συμβαίνει ό,τι και σε κάθε άλλον ενήλικα. Σκέφτομαι τις υποχρεώσεις, όσα θέλω, αλλά πρακτικώς δεν γίνονται, τους συμβιβασμούς που πρέπει να κάνω νιώθοντας ότι ασφυκτιώ. Κι όλα αυτά μες στο καλοκαίρι. Γιατί από Σεπτέμβρη θα είναι πια γεγονός οι κύκλοι που έκλεισαν και θα πρέπει να ανοίξω νέους, με τη θλίψη του αποχωρισμού και την αγωνία του καινούργιου ξεκινήματος. Μα ήρθε η ώρα. Το ξέρω. Και δεν είμαι η μόνη, είμαστε πολλοί που αυτό το καλοκαίρι καταλάβαμε ότι αλλάζουμε εποχή και φάση ζωής, ότι θέλουμε άλλα πράγματα απ' αυτά που είχαμε, ότι χρειαζόμαστε μια εξέλιξη κι ότι αναπόφευκτα κάποια πράγματα πρέπει να τελειώσουν.
Μουδιασμένο το καλοκαίρι του 2013, αλλά και αναπάντεχα θετικό. Από εκεί που δεν το περιμένεις μπορεί να κάνει την ανατροπή κι εκεί που νιώθεις ότι μια θηλιά είναι δεμένη γύρω απ' το λαιμό σου και σε πνίγει, γίνεται κάτι και παίρνεις μια βαθιά ανάσα, ίσα να πεις ότι υπάρχει ελπίδα. Σαν μια τυχαία συνάντηση με φίλους που αλλιώς την έχεις κανονίσει κι αλλιώς καταλήγει. Προστίθενται κι άλλοι που δεν είχες σκεφτεί αρχικά, όλοι αγαπημένοι, και περνάς ένα από τα ωραιότερα καλοκαιρινά μεσημέρια σου, χωρίς τίποτε το εντυπωσιακό ή το πρωτότυπο, απλώς με τους ανθρώπους που αγαπάς και σ' αγαπάνε, την οικειότητα που ξαναθυμάσαι ότι έχετε, τις σοβαρές κι αστείες κουβέντες, το μοίρασμα των προβληματισμών και σκέψεων για το μέλλον, τα πειράγματα και την ελεύθερη διατύπωση παραπόνων και γκρίνιας σε ένα ασφαλές περιβάλλον.
Ωραίο πράγμα όταν αλλάζουν όλα να έχεις κάποιους ανθρώπους ως σταθερές που μπορείς πάντα να είσαι ο εαυτός σου όσο κι αν αλλάζεις κι ο ίδιος -όπως κι εσύ για εκείνους- και να μην νιώθεις μόνος. Ή καλύτερα, όταν νιώθεις μόνος να εμφανίζονται για να σου υπενθυμίσουν πως κάνεις ένα τεράστιο λάθος, γιατί δεν θα σ' αφήσουν μόνο... Κι εσύ το ελπίζεις και το πιστεύεις, γιατί το έχεις ανάγκη κι έτσι συνεχίζεις. Τις συνειδητοποιήσεις, την ενηλικίωση, τις αλλαγές, τη ζωή.
Καλό μας καλοκαίρι! Δεν έχει τελειώσει ακόμη, μέχρι να συμβεί οι θετικές ανατροπές συνεχίζουν να είναι καλοδεχούμενες -αν ακούει κανείς εκεί πάνω!

Κυριακή, 21 Ιουλίου 2013

Αν γινόταν τόσο απλά...

Εν μέσω καλοκαιριού εμφανίζεται ένα καινούργιο, ιδιαίτερο, ατμοσφαιρικό τραγούδι δια χειρός Γεράσιμου Ευαγγελάτου (στους στίχους) και Στάμου Σέμση (στη μουσική) με την φωνή της Νατάσσας Μποφίλιου.
Για όσα δεν μπορούν να γίνουν τόσο απλά. Για τα αισθήματα που δεν μπορείς να διαγράψεις, να βάλεις σε κουτάκια, να ορίσεις, να εξηγήσεις, να εξαφανίσεις.
Αυτές οι άνω τελείες πόσες ζημιές κάνουν...

"Άνω τελεία"

Να ήμασταν βαγόνια σ' άλλο τρένο‧
Να μη σε δω ποτέ ξανά μπροστά μου.
Να μέτραγα σωστά τα βήματα μου‧
Να πέρναγες ξυστά και να μην τρέμω.

Άμα έμπαινε έτσι απλά μια τελεία
Όλα θα 'χανε σωθεί.
Να έφευγα για πάντα στο Παρίσι‧
Να μην έπεφτα πάνω σου τυχαία.
Να μην ήσουν η μόνη προκυμαία‧
Που θέλω το ταξίδι μου να κλείσει.

Μια κλασική, τυπική, άκακη τελεία
Σαν αλλαγή, σα σιωπή, σαν αυτοκτονία.
Ίδιο το τρένο, ίδια η πορεία
Είναι άλλο η πράξη κι η θεωρία.
Θα περνάω ξυστά δίπλα σου να τρέμεις.
Τί στην Αθήνα; Τί στο Παρίσι;
Δεν αρκεί πια το πλήθος να μας χωρίσει.
Και στην άκρη της γης θα με πετυχαίνεις.

Άμα έμπαινε έτσι απλά μια τελεία
Όλα θα 'χανε σωθεί...


Νατάσσα Μποφίλιου & Στάμος Σέμσης- Άνω τελεία

Τετάρτη, 3 Ιουλίου 2013

Ας νιώσουμε λίγο τυχεροί!

Όλοι χρειαζόμαστε λίγη τύχη και δη, το καλοκαίρι.
Γι' αυτό ας την προκαλέσουμε με ένα από τα καινούργια κομμάτια των Daft Punk.
Get lucky!
Daft Punk feat. Pharrell Williams- Get lucky

Κυριακή, 30 Ιουνίου 2013

Παίζοντας μια παρτίδα τάβλι σε μια αθηναϊκή αυλή του '70...

Εδώ και τρία χρόνια κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού μια μικρή αυλή κάπου στου Ψυρρή φιλοξενεί κάθε βράδυ μια παρτίδα τάβλι μεταξύ του Κόλλια και του Φώντα. Για την ακρίβεια, ξεκινά ως μια παρτίδα τάβλι και συνεχίζεται ως ένα σχέδιο για να πειστεί ο Κόλλιας να συμμετάσχει στην μεγάλη δουλειά που ετοιμάζει ο κουνιάδος του, ο Φώντας.
Το σημείο διένεξης των δύο ανδρών κατά κύριο λόγο είναι η εμπλοκή της συζύγου του ενός και αδερφής του άλλου στο κόλπο. Ο Κόλλιας ζηλεύει, δεν θα επιτρέψει η Καλλιόπη του να πάει ως παραδουλεύτρα στο σπίτι του πλούσιου, πλην όμως τυφλού, που είναι ερωτευμένος με τη γυναίκα του για να πάρουν τα χρήματα που απαιτούνται για το κόλπο. Από την άλλη, ο Φώντας έχει ήδη συνεννοηθεί με την αδερφή του και προχωρά κανονικά το σχέδιό του. Μέχρι να δούμε αν τελικά θα πεισθεί ή όχι ο Κόλλιας, αλλά και ποιο είναι αυτό το περίφημο σχέδιο, θα παρακολουθήσουμε όλες τις διακυμάνσεις των σχέσεων αυτών των δύο ανθρώπων, μεταξύ τους, με την Καλλιόπη, με τη γειτονιά, με τον κόσμο έξω απ΄την αυλή τους, αλλά και με τον ίδιο τους τον εαυτό.
Ο Κόλλιας θεωρείται ήρωας, βοήθησε κατά την περίοδο της Κατοχής να σωθούν πολλοί Έλληνες από τους Γερμανούς. Γι' αυτό ετοιμάζεται να εκδώσει και βιβλίο με τις εμπειρίες του, μόνο που δεν έχει χρήματα για να το κάνει.
Βέβαια, ακόμη το γράφει με την κυρία Αφροδίτη, εδώ και πολύ καιρό κι ενώ ξημεροβραδιάζεται εκεί και γυρίζει χαράματα, ακόμη να τελειώσει... Κάτι που δεν θα μπορούσε να αφήσει ασχολίαστο ο Φώντας.
Από την άλλη, ο "πολυμήχανος" κουνιάδος είναι αποτυχημένος. Καμία από τις δουλειές που είχε σκεφτεί μέχρι σήμερα δεν είχε πετύχει κι όλο βρίσκει πως κάτι φταίει γι' αυτό, αλλά ποτέ οι ιδέες του. Κι ίσως τελικά να μην είναι η μεγαλομανία και η κουτοπονηριά τα μόνα του προβλήματα.
Οι δύο πρωταγωνιστές, ο Κώστας Κάππας που υποδύεται τον Κόλλια και ο Σωκράτης Πατσίκας που υποδύεται τον Φώντα είναι υπέροχοι. Σε μια παράσταση τόσο δυνατή, έντονη, που τα συναισθήματα εναλλάσσονται με έναν αριστοτεχνικό τρόπο χάρη στη γραφή του Δημήτρη Κεχαΐδη, οι δυο τους κάνουν κάτι μαγικό. Η εκφραστικότητα και το ταλέντο αμφότερων παρουσιάζονται σε όλο τους το μεγαλείο. Το να καταφέρνεις δίχως να λες κουβέντα να παίζεις, να εκφράζεις τα πάντα με το πρόσωπο και το σώμα είναι ένα αδιαμβισφήτητο χάρισμα.
Πόσω μάλλον όταν καταφέρνεις στην καρδιά της Αθήνας του 2013 να μεταφερθείς σε μια αυλή του '70 με δύο αναγνωρίσιμους τύπους Έλληνα που δυστυχώς δεν έχουν απολέσει μέσα στο πέρασμα των δεκαετιών τα χαρακτηριστικά τους κι εξακολουθούν να μας θυμίζουν τον μέσο Έλληνα.
Μέχρι σήμερα, 30/6, θα παίζεται στην Αθήνα, ενώ απότ ις 3 Ιουλίου ξεκινά η περιοδεία σε όλη την Ελλάδα.
Είναι μια παράσταση που πρέπει να δείτε και να απολαύσετε τις εξαιρετικές ερμηνείες των Κώστα Κάππα και Σωκράτη Πατσίκα.

"Το τάβλι" του Δημήτρη Κεχαϊδη
Αυλή στου Ψυρρή, Αριστοφάνους 34Β και Σαρρή

Τιμές εισιτηρίων 12 ευρώ το κανονικό, 10 ευρώ φοιτητών και ανέργων.
Ώρα έναρξης 21.15

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Κείμενο Δημήτρη Κεχαίδη
Σκηνοθεσία Κωνσταντίνος Κάππας
Σκηνικά - Κοστούμια Πηνελόπη Μπάμπου
Φωτισμοί Γιώργος Ανεστόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτης Μιχάλης Σαράντης
Φωτογραφίες Γιάννης Μαργετουσάκης
Οργάνωση Παραγωγής Γεωργία Παναγιωτοπούλου
Εκτέλεση Παραγωγής Έλενα Σιώκου
Υπεύθυνη περιοδείας Αργυρώ Μουστάκα Βρεττού
Παραγωγή Κωνσταντίνος Κάππας
Πληροφορίες κρατήσεων:
210 89 38 111
www.tickethour.com, και στο 697 32 28 660

Περισσότερες πληροφορίες:
https://www.facebook.com/TheatrikiParastaseToTabli2013

Τρίτη, 25 Ιουνίου 2013

Αποχαιρετούμε για καλοκαίρι και το γιορτάζουμε!

Αυτή η Παρασκευή θα είναι... η τελευταία μας! Για το καλοκαίρι, εννοούμε. Μην βιάζεστε να ταραχτείτε (ή να χαρείτε, αντίστοιχα).

Αποφασίσαμε λοιπόν, να το γιορτάσουμε όπως πρέπει. Περάσαμε μια γεμάτη χρονιά με καλεσμένους που ομόρφυναν τις Παρασκευές μας, οι οποίοι μας έμαθαν καινούργια πράγματα, μας έκαναν να σκεφτούμε διαφορετικά, να δούμε όψεις που δεν είχαμε φανταστεί, να συγκινηθούμε, να γελάσουμε, να αποκτήσουμε νέες καλλιτεχνικές -και όχι μόνο- αδυναμίες, ν' ανακαλύψουμε το ταλέντο όπου κι αν βρίσκεται, να γίνουμε λίγο πιο πλούσιοι άνθρωποι, όχι σε χρήμα, σε περιεχόμενο. Με κάποιους εξ αυτών θα περάσουμε κι αυτή την Παρασκευή είτε με την φυσική τους παρουσία, είτε με τα τραγούδια που έχουν επιλέξει γι' αυτή την τελευταία εκπομπή -είτε συνδυάζοντάς τα.
Μαζί με αγαπημένους ανθρώπους θα αποχαιρετήσουμε τη φετινή χρονιά σε ένα πάρτι όπως ακριβώς μας πρέπει: Γλυκό, δροσερό, μπριόζο και ολότρελο!
Γιατί το καλοκαίρι είναι δικό μας!

Σας περιμένουμε την Παρασκευή 28/6 στις 4μμ!

Συντονιστείτε στο www.spamradio.gr

Σάββατο, 22 Ιουνίου 2013

Η Βίκυ Αδάμου και η Ευγενία Δελιαλή ενημέρωσαν το… timeline του Spame Πακέτο

Στην προτελευταία εκπομπή της φετινής σεζόν, την Παρασκευή 21 Ιουνίου 2013, είχαμε καλεσμένες δύο κυρίες δημιουργικές, ταλαντούχες, με φαντασία και όρεξη για νέα καλλιτεχνικά εγχειρήματα, την σκηνοθέτιδα Βίκυ Αδάμου και την ηθοποιό Ευγενία Δελιαλή.

Μέχρι τις 23 Ιουνίου 2013 ανεβαίνει στον Κινητήρα Studio(Ερεχθείου 22, Ακρόπολη) η παράσταση «Timeline Project» σε κείμενο της Χριστίνας Σαμπανίκου πάνω σε μια ιδέα της σκηνοθέτιδας της παράστασης, Βίκυς Αδάμου. Θέμα της, τι άλλο από τα social media, όλα αυτά τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που δημιουργούν και φιλοξενούν διαδικτυακές περσόνες, άκρως αναγνωρίσιμες και κραυγαλέες. Άνθρωποι που είτε αναδεικνύουν περισσότερο και τονίζουν μια πλευρά της προσωπικότητάς τους, στην πιο ωραία ή πιο γραφική εκδοχή της, είτε χρησιμοποιούν τα μέσα ως μοχλό αποσυμπίεσης από την άχρωμη καθημερινότητά τους.
Έξι ήρωες σχετίζονται διαδικτυακά, ανταλλάσσουν «like» και απόψεις, μονολογούν όσα έγραψαν γι’ αυτούς οι έξι συγγραφείς, τους οποίους προσέγγισαν μέσω του διαδικτύου (όλα συνάδουν με το θέμα της παράστασης εντέλει) η Βίκυ Αδάμου και η Χριστίνα Σαμπανίκου και παρουσιάζουν -σε απόσταση μικρότερη του ενός μέτρου απ’ το κοινό- το «Timeline Project» τους. Η ιδέα προέκυψε στην Βίκυ πριν δύο χρόνια «σερφάροντας» στο Internet, αλλά χρειάστηκε χρόνος μέχρι να υλοποιηθεί. Η Ευγενία δεν είχε μεγάλη σχέση με το facebook, αλλά βρήκε ευκαιρία μέσω της παράστασης να αναθερμάνει τη σχέση της με τις… εξελίξεις!
Όλοι οι ήρωες έχουν προφίλ και προσωπικό λογαριασμό σε facebook και twitter αντίστοιχα, πραγματικά προφίλ των ηρώων, τα οποία διαχειρίζονται οι ηθοποιοί ως ρόλοι.

Αυτά και πολλά ακόμη μπορείτε να ακούσετε, κάνοντας απλά ένα «κλικ»:
http://www.mixcloud.com/SpamePaketo/timeline-project-%CE%B2%CE%AF%CE%BA%CF%85-%CE%B1%CE%B4%CE%AC%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B5%CF%85%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%CE%B4%CE%B5%CE%BB%CE%B9%CE%B1%CE%BB%CE%AE-%CF%83%CF%84%CE%BF-spame-%CF%80%CE%B1%CE%BA%CE%AD%CF%84%CE%BF-21-6-2013/

Τετάρτη, 19 Ιουνίου 2013

Η αγάπη μοιάζει με οξυγόνο: δεν το βλέπεις, αλλά αν δεν υπήρχε, δεν θα ανέπνεες...

H 19η Ιουνίου είναι πάντα μια δύσκολη μέρα. Πέρασαν κιόλας 18 χρόνια από εκείνο το βράδυ που χτύπησε το τηλέφωνο και από την άλλη άκρη μια γνώριμη φωνή ανακοίνωνε με λυγμούς την μεγάλη απώλεια. Άκουγα το κλάμα στο διπλανό δωμάτιο και χωρίς να έχω καταλάβει τί έγινε, είχα παγώσει σαν να ένιωθα ότι αυτό που συνέβη ήταν κάτι που θα άλλαζε πολλά στην μέχρι τότε ζωή μου, στον μικρό λουλουδάτο μου κόσμο που για εκείνον τον άνθρωπο το κέντρο του ήμουν εγώ. Ή έτσι με έκανε να νιώθω...
Μπήκαμε στο αυτοκίνητο αμίλητοι για ένα βραδινό ταξίδι που οι ώρες έμοιαζαν ατέλειωτες, οι σιωπές επώδυνες, μα τα λόγια χαμένα. Για να επιστρέψουμε στο σπίτι και να αποχαιρετήσουμε έναν άνθρωπο που από τότε δεν έχω πάψει ούτε μέρα να σκέφτομαι.
Και πέρασαν 18 χρόνια... Η ζωή μου άλλαξε, εγώ άλλαξα, τα πράγματα κι ο κόσμος γύρω μου άλλαξαν, βρέθηκα ξαφνικά ν' αναζητώ την αγάπη που έχασα και στην οποία έπλεα από την μέρα που γεννήθηκα μέχρι την 19η Ιουνίου του 1995. Μα δεν τέλειωσε εκεί, η αγάπη δεν τελειώνει μαζί με τη ζωή, η αγάπη υπάρχει από τη στιγμή που οι δημιουργοί της δεν την αποκήρυξαν και δεν την αποποιήθηκαν ποτέ.
Και κάθε μέρα τη σκέφτομαι και χαμογελώ και βουρκώνω και γαληνεύω και νιώθω ασφαλής. Και συνεχίζει να μου λείπει μετά από 18 χρόνια. Και το παράδοξο και μαγικό είναι πως αν το σκεφτώ από μαθηματικής απόψεως μου λείπει και την αγαπώ για τριπλάσιο χρόνο απ' ό,τι έζησα μαζί της(δεν είμαι και πολύ καλή στα μαθηματικά, αλλά νομίζω πως σωστά το υπολόγισα).
Έτσι, συνειδητοποιώ το μεγαλείο της αγάπης, τη δύναμή της, την αντοχή στο χρόνο, το καταφύγιο που προσφέρει όταν είναι από καρδιάς, ανιδιοτελής, δοτική και δεν απαιτεί, δεν θέτει προϋποθέσεις, δεν ζητά ανταλλάγματα, εγγυήσεις, δεν έχει επιθετικότητα ή ανταγωνισμό. Αγάπη. Μόνο αυτό, τίποτε άλλο.
Καλούμαι να αποχαιρετήσω κι άλλον έναν άνθρωπο, ευτυχώς για πολύ καλό λόγο και ακόμη ευτυχέστερα, χαίρει άκρας υγείας. Απλώς, φεύγει. Αλλάζει χώρα, ήπειρο, αλλάζει καθημερινότητα, αλλά το κάνει για καλό. Παίρνει μαζί την οικογένεια που έχει δημιουργήσει κι αγαπά και κάνει ένα μεγάλο βήμα προς όφελος όλων. Μια προσωπική εξέλιξη που την αξίζει, μιας και τα σύνορα της Ελλάδας μοιάζουν καμιά φορά ασφυκτικά, σαν να σου λένε "έχεις ικανότητες; ταλέντο; δημιουργικότητα; Το μυαλό σου είναι δυνατό, αναζητά συνεχώς και γεννά διαρκώς νέες ιδέες; Ωραία, δεν έχουμε χώρο για σένα!"
Και το τολμά κι είμαι περήφανη που το τολμά και σίγουρη πως θα διαπρέψει, πως κάνει το σωστό. Μόνο που τώρα που φτάνουν οι μέρες, η άρνηση που είχα όλο αυτόν τον καιρό φεύγει και συνειδητοποιώ πόσο αφάνταστα θα μου λείψει, πόσο εξελίχθηκα μαζί της, χάρη στην βοήθεια, τη στήριξη, την εμπιστοσύνη της.
Μόλις τώρα συνειδητοποίησα ότι αποχαιρετώ έναν άνθρωπο που είχα στη ζωή μου για έξι χρόνια και ένιωθα πως είναι το καταφύγιό μου...
Τελικά, οι σημαντικές γυναίκες στη ζωή μου αποχωρούν στα έξι χρόνια, αλλά από την καρδιά και το μυαλό μου δεν φεύγουν ποτέ.
Ελπίζω κι εύχομαι, όλες οι αποχωρήσεις να είναι όπως αυτή τώρα, για καλό. Για πολύ καλό.
Κι αφήστε με να κλαίω μέχρι ν' αδειάσει όλη η θλίψη από μέσα μου για να μπορώ να χαρώ ότι τελικά αυτά τα έξι χρόνια έγινε μια καλή δουλειά που έχει πολύ καλά αποτελέσματα και το ευτυχές είναι πως χτίστηκε μια πολύ όμορφη σχέση που αλλάζει μεν μορφή, αλλά δεν χάνεται.

Υπάρχει ένα τραγούδι της εποχής της πρώτης μου αγαπημένης και πολύ σημαντικής γυναίκας της ζωής μου που είναι το αγαπημένο μου και με συγκινεί πάντα βαθύτατα. Προσέξτε τους υπέροχους στίχους. Το αφιερώνω, λοιπόν, και στην δεύτερη με την ευχή να μην πάψει ποτέ να ονειρεύεται, να τολμά, να μαθαίνει, να παίρνει μεγάλες αποφάσεις με θάρρος και σιγουριά και να κάνει τους ανθρώπους να θέλουν και να προσπαθούν να εξελίσσονται. Θα διαπρέψει, αυτό δεν είναι ευχή, είναι βεβαιότητα.

*Ο τίτλος του τραγουδιού μπορεί να έχει να κάνει με λύπη κι αυτή που αισθάνομαι αυτή την περίοδο, αλλά σε καμία περίπτωση με τα αισθήματά μου για όλα αυτά που ζήσαμε μαζί.
Αν ήταν άνθρωπος, ο μεν πρώτος θα ενηλικιωνόταν σήμερα, ο δεύτερος θα περίμενε τον Σεπτέμβρη να πάει πρώτη δημοτικού για να αρχίσει να μαθαίνει μικρά και μεγάλα πράγματα για τη ζωή -και θα ήξερε ήδη τόσα...

                                                Σοφία Βέμπο-  "Πόσο λυπάμαι"
                                 http://www.youtube.com/watch?v=50A5kScq6VE

«Timeline project»… Μου φαίνεσαι ενδιαφέρων, να σε κάνω add στο fb;

Tί συμβαίνει όταν έξι διαδικτυακές περσόνες, έξι χρήστες των social media βρίσκονται ξαφνικά στο timeline σου και σε ενημερώνουν για ό, τι τους συμβαίνει ή ό, τι λένε πως τους συμβαίνει;
Η Μαμά Τρολλ, η Χίπστερ-Ενεργή Πολίτης με τα συναισθηματικά αδιέξοδα, η Άυπνη Γιάπισσα με την κοιμισμένη λίμπιντο, ο Πέφτουλας Φούρναρης με το όραμα, ο Ξεπεσμένος Νάρκισσος με την φίλη του σιωπή, το Πρώην Χοντρό Αγόρι με την τάση φυγής, κατακλύζουν το προφίλ σου με αιτήματα φιλίας. Εσύ τι θα κάνεις;
Η Βίκυ Αδάμου, που είχε την ιδέα και υπογράφει τη σκηνοθεσία της παράστασης «Timeline Project»(Κινητήρας studio, Ερεχθείου 22, Ακρόπολη), θα βρίσκεται για μία ώρα (5-6μμ) στο στούντιο του Spam Radio και την εκπομπή Spame Πακέτο για να λύσει όλες μας τις απορίες.
Μια παράσταση που εξελισσόταν για αρκετό καιρό διαδικτυακά (http://timelineproject.gr) πριν την επίσημη πρώτη στη θεατρική σκηνή, με ήρωες που έχουν πραγματικά προφίλ στο Facebook και λογαριασμούς στο twitter (και ναι, μπορείτε να τους βρείτε, να τους προσθέσετε στους διαδικτυακούς σας «φίλους» και να τους «ακολουθείτε» τιτιβίζοντας) παρουσιάζεται στο κοινό μέχρι τις 23 Ιουνίου και λειτουργεί διαδραστικά μαζί του –όπως και με τα κοινωνικά δίκτυα.
Σας περιμένουμε για μία ενδιαφέρουσα συζήτηση!
Συντονιστείτε στο www.spamradio.gr

*Η πρώτη ώρα της εκπομπής (4-5μμ) θα είναι αφιερωμένη στις εξελίξεις που θα έχουμε εντός της εβδομάδας με το φλέγον θέμα της ΕΡΤ.

Ο Κώστας Κάππας παίζει "Τάβλι" και η ΕΡΤ παίζει πειρατικά!


Ο Κωνσταντίνος Κάππας είναι ένας ηθοποιός που είναι ευρέως γνωστός στο κοινό την τελευταία δεκαετία. Ως άνθρωπος, από αυτή τη μία ώρα βγαίνει το συμπέρασμα ότι είναι διαφορετικός απ' ό,τι μπορεί να φανταστείς. Οι τηλεοπτικοί του ρόλοι διακρίνονταν από εναλλαγές και δεν φοβήθηκε την πρόκληση των χαρακτήρων που υποδυόταν, αυτό θα συμβεί και από το φθινόπωρο στη νέα θεατρική παράσταση όπου θα πρωταγωνιστήσει.
Είναι ευχάριστος, ομιλητικός, καθόλου στημένος και αφοπλιστικά ειλικρινής, χαρακτηριστικά που ειδικά στους ανθρώπους που η πρώτη σου εντύπωση γι' αυτούς προέρχεται από τα τηλεοπτικά πλατώ δεν είναι δεδομένα.
Την Παρασκευή 14 Ιουνίου 2013, ο Κώστας Κάππας μάς μίλησε για την παράσταση "Το τάβλι" του Βασίλη Κεχαΐδη που ανεβαίνει για 3η χρονιά μέχρι τις 30 Ιουνίου σε μια αυλή του Ψυρρή, με τη διαφορά ότι συμπρωταγωνιστής του φέτος είναι ο Σωκράτης Πατσίκας ("ηθοποιός Α' εθνικής", όπως τον χαρακτήρισε) και όχι ο Νίκος Ορφανός.
Μια ιστορία δύο μικροαστών των αρχών του '70, αντιπροσωπευτικών και αναγνωρίσιμων τύπων της Ελλάδας που ξεκινώντας από μια παρτίδα τάβλι καταλήγουν να σχεδιάζουν το μεγάλο κόλπο που θα τους κάνει πλούσιους. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, οι απολαυστικοί διάλογοι και τα ευτράπελα είναι ουκ ολίγα, ειδικά όταν η απόσταση μεταξύ ηθοποιών και θεατών είναι μικρότερη του ενός μέτρου.
Το πώς και το πότε αποφάσισε ότι θέλει να ανεβάσει αυτή την παράσταση, γιατί σε μια αυλή και σε ποια συγκεκριμένα, πόσο εύκολο είναι να κάνεις περιοδεία σε όλη την Ελλάδα και αν θα γίνει ταινία είναι μερικά από όλα τα πολύ ενδιαφέροντα που μας είπε.

Στη δεύτερη ώρα της εκπομπής, ακούσαμε τις δηλώσεις των δημοσιογράφων της ΕΡΤ για την ανακοίνωση του Σίμου Κεδίκογλου για το κλείσιμό της. Η Ντένια Σαρακίνη (παρουσιάστρια ειδήσεων ΝΕΤ), η Βίκυ Χαΐνά(δημοσιογράφος της ΝΕΤ),ο Νίκος Ιωαννίδης (αρχισυντάκτης του "Συμβαίνει Τώρα" ΝΕΤ), η Λένα Αρώνη (παρουσιάστρια της εκπομπής "Ημερολόγια" ΕΤ1), η Ρούλα Κωνσταντοπούλου (δημοσιογράφος ΝΕΤ) και η Μαρίνα Δεμερτζιάν (δημοσιογράφος ΝΕΤ) μας μίλησαν για το πώς βίωσαν αυτό το γεγονός, πόσο τους αιφνιδίασε, τί λένε σε όλο τον κόσμο που τους στηρίζει και ποια ήταν η δική τους αντίδραση στα κακώς κείμενα της ΕΡΤ.

Ακούστε ολόκληρη την εκπομπή εδώ:

http://www.mixcloud.com/SpamePaketo/%CE%BF-%CE%BA%CF%89%CE%BD%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CE%BA%CE%AC%CF%80%CF%80%CE%B1%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%BF-spame-%CF%80%CE%B1%CE%BA%CE%AD%CF%84%CE%BF-%CF%81%CE%B5%CF%80%CE%BF%CF%81%CF%84%CE%AC%CE%B6-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B9%CF%82-%CE%B5%CE%BE%CE%B5%CE%BB%CE%AF%CE%BE%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CF%81%CF%84-14-6-2013/

Παρασκευή, 14 Ιουνίου 2013

Βγήκαμε, λοιπόν, στην πειρατεία...

Στην πειρατεία θέλετε; Στην πειρατεία θα βγούμε, αλλά όλοι μαζί! Εκεί το παράδοξο, το ωραίο, το ουσιαστικό!



Τρίτη, 11 Ιουνίου 2013

ΕΡΤ: Έτσι λύνει η κυβέρνηση τα προβλήματα των δημόσιων επιχειρήσεων;

Με απίστευτη ευκολία η κυβέρνηση και συγκεκριμένα, το ένα εκ των τριών κομμάτων που την αποτελούν, η ΝΔ, αποφάσισε να κλείσει την ΕΡΤ. Αυτή είναι η λύση του προβλήματος;
Προ δύο ετών η τότε κυβέρνηση θέλησε να κλείσει την ΕΤ1 και κάποιους περιφερειακούς σταθμούς, κάτι που τελικά δεν έγινε. Αυτή τη φορά, αποφασίζουν αιφνιδιαστικά μέσα σε μερικές μόνο ώρες, να κλείσουν ό, τι είναι και ό, τι περιλαμβάνει η ΕΡΤ.
Ο Σίμος Κεδίκογλου σήμερα το απόγευμα χρησιμοποιώντας βαρείς χαρακτηρισμούς προέβη στην ανακοίνωση του τέλους της ΕΡΤ. Μίλησε για αδιαφάνεια, για σπατάλη, για φαυλότητα εν ολίγοις. Να υπενθυμίσουμε, βέβαια, στον κ. Κεδίκογλου ότι ο βασικότερος παράγοντας που δημιούργησε τέτοιου είδους καταστάσεις ήταν οι παρεμβάσεις των εκάστοτε κυβερνήσεων στην ελεύθερη λειτουργία του οργανισμού και φυσικά, στη διοίκησή του.
Το γεγονός ότι μέσα στους εργαζόμενους που αφιερώνουν χρόνο, καταβάλλουν προσπάθεια και κόπο για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα υπάρχουν και αρκετοί ανίκανοι και μάλιστα, υψηλόμισθοι, δεν σημαίνει ότι πρέπει να ομογενοποιούμε τους ανθρώπους και τις καταστάσεις. Ως άνθρωπος που πέρασα 6 μήνες από τη ζωή μου στην ΕΡΤ, ως ασκούμενη δημοσιογράφος, έχω μια άποψη. Ίσως όχι τόσο εμπεριστατωμένη όσο άνθρωποι που εργάζονταν για χρόνια και μάλιστα, έμμισθοι, αλλά έχω δει ανθρώπους να λάμπουν από ταλέντο, ικανότητα, όρεξη για δουλειά και καινοτομία, ανθρώπους που θέλουν να είναι επί της ουσίας δημιουργικοί και περνούν ατέλειωτες ώρες να ασχολούνται μ' αυτό. Μπορώ να σας πω και ονόματα: Λία Ταρούση, Έφη Ζέρβα, Νίκος Ιωαννίδης, Κατερίνα Κουράντη κι άλλοι πολλοί... Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι τους το επέτρεπαν πάντα, καθώς οι κυβερνήσεις, τα κόμματα και η επαρχιώτικη νοοτροπία "γιατί να καλέσω κάποιον που δουλεύει και σε ιδιωτικό κανάλι;" δεν έλειπαν.
Κι απ’ την άλλη, μπορώ να αναφερθώ και σε -πασιφανώς- ατάλαντους ανθρώπους που βρέθηκαν εκεί από σπόντα, από μέσον, από κομματική ή "μεγαλοπαραγοντική" μεσολάβηση. Τρανό παράδειγμα η επιβολή (έτσι το εξέλαβα) της κυρίας Σαλαγκούδη στην παρουσίαση εκπομπής. Λυπάμαι που θα σας πικράνω, αλλά δεν κάνουμε όλοι οι άνθρωποι για παρουσιαστές, ας αφήσουμε αυτούς που το κάνουν καλύτερα!
Τα ουσιαστικά προβλήματα αυτού του φορέα, όμως, θα εξαφανισθούν αν πάψει να υπάρχει; Όχι αν, με μεθοδικότητα και αποφασιστικότητα, δοθούν καθαρές λύσεις; Η εξυγίανση δεν γίνεται με το να πετάς στον κάλαθο των αχρήστων και να στέλνεις στην ανεργία εκατοντάδες εργαζόμενους, επειδή σου φαίνεται πιο εύκολο από το να κάνεις έναν προσεκτικό σχεδιασμό.
Στο κάτω-κάτω, με τις κομματικές παρεμβάσεις έφτασε εδώ που έφτασε, επιβάλλοντας πλειάδα ανίκανων επαγγελματιών (μέχρι και σήμερα) με μορφή χάρης. Ας αναλάβει ο καθένας τις ευθύνες του, το να βρίσκουμε ως αποδιοπομπαίους τράγους απλούς εργαζόμενους είναι το λιγότερο όνειδος.
Ειλικρινά, ότι δεν θα πληρώνουμε το τέλος για την ΕΡΤ στον λογαριασμό της ΔΕΗ, δεν αρκεί, δεν μου λέει κάτι. Δεν είμαστε νήπια να παραμυθιαζόμαστε τόσο εύκολα και να γυρίζουμε στον μικρόκοσμό μας μέχρι να πειράξουν κι αυτόν. Τουλάχιστον, αυτό θα ήθελα να πιστεύω.
2.656 -ακόμη- άνθρωποι θα μείνουν άνεργοι εν μία νυκτί. Κι όσο αφελές κι αν ακούγεται, αναρωτιέμαι πώς μπορεί κάποιος να κοιμάται το βράδυ έχοντας αποφασίσει ότι το πρωί θα δώσει τη χαριστική βολή σε έναν ακόμη τομέα, σ' έναν ακόμη κλάδο, σ' ένα ακόμη κομμάτι της κοινωνίας...
Με τρομάζει, με ξαφνιάζει, αλλά κυρίως νιώθω την ανάγκη να δω αυτούς που λαμβάνουν τέτοιου είδους αποφάσεις να βρίσκονται στην ίδια μοίρα με αυτούς για τους οποίους αποφασίζουν.
Συγχαρητήρια σε όσους το σκέφτηκαν και το υλοποίησαν, αυτό θα πει έχω πρόγραμμα και κυρίως, έτσι ενεργεί ένα κράτος πρόνοιας. Εύγε!


Μπορείτε να παρακολουθείτε το πρόγραμμα της ΕΡΤ εδώ:

Ο Κωνσταντίνος Κάππας παίζει... τάβλι στο Spame Πακέτο!

Την Παρασκευή 14 Ιουνίου στις 4μμ ο Κωνσταντίνος Κάππας έρχεται στο Spame Πακέτο με αφορμή την παράσταση "Το τάβλι" του Δημήτρη Κεχαΐδη, την οποία σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί μαζί με τον Σωκράτη Πατσίκα και ανεβαίνει για τρίτη συνεχή χρονιά στον χώρο "Αυλή" (Σαρρή και Αριστοφάνους 34Β στου Ψυρρή).

Δύο αναγνωρίσιμοι τύποι ανθρώπων της παλιάς -και νέας;- Ελλάδας, ο έντιμος μεροκαματιάρης κι ο κομπιναδόρος -μα πάντα αποτυχημένος- που κυνηγά το εύκολο χρήμα.
Το έργο γράφτηκε το 1972, όταν όλα άρχιζαν στην μεταπολεμική Ελλάδα, λίγο πριν την Μεταπολίτευση, κι όμως παραμένει επίκαιρο. Για ποιο λόγο επέλεξε αυτό το έργο, το οποίο αποδεικνύει την επιτυχία του και τη διαχρονικότητά του σε βάθος χρόνου; Πόσο σημερινοί είναι οι χαρακτήρες των ηρώων, πόσο έχουν αλλάξει ή μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα; Και τελικά, όλα κρίνονται σε μια παρτίδα τάβλι;

Υπομονή μέχρι την Παρασκευή 14/6 στις 4μμ.

*Από τις 5μμ και μετά αποφασίσαμε στηρίζοντας τους εργαζόμενους της ΕΡΤ να αφιερώσουμε το υπόλοιπο της εκπομπής σ’ αυτούς, δίνοντας χώρο σε όσα μας είπαν η Ντένια Σαρακίνη (παρουσιάστρια ειδήσεων της ΝΕΤ), η Λένα Αρώνη (παρουσιάστρια της ΕΤ1), η Μαρίνα Δεμερτζιάν (δημοσιογράφος ΝΕΤ), η Βίκυ Χαϊνά (δημοσιογράφος ΝΕΤ), ο Νίκος Ιωαννίδης (αρχισυντάκτης της εκπομπής "Συμβαίνει Τώρα" ΝΕΤ) και η Ρούλα Κωνσταντάκη (δημοσιογράφος ΝΕΤ). Θα έχετε την ευκαιρία να ακούσετε για τα τεκταινόμενα στο Ραδιομέγαρο από πρώτο χέρι.



Συντονιστείτε στο www.spamradio.gr

Άλλο ένα Σάββατο γεμάτο Κορεσμένους Υδρογονάνθρακες!

Σάββατο 8 Ιουνίου 2013, η μέρα ξεκινά με συννεφιά, συνεχίζει με καταιγίδα -γιατί μπορεί- και καταλήγει με μια απίστευτη ζέστη και υγρασία, αλλά και προς το τέλος της με έναν φωτεινό ήλιο.
Το Pride Parade είναι γεγονός, ως συνήθως κλειστοί οι σταθμοί Πανεπιστήμιο και Σύνταγμα (ποτέ δεν κατάλαβα το γιατί κλείνουν σε τέτοιες συγκεντρώσεις οι σταθμοί του μετρό, αλλά δεν είναι ώρα να το αναλύσουμε), το κέντρο της πόλης ξαφνικά αρχίζει να παίρνει ζωή. Μην ξεχνάμε, άλλωστε, πως αυτό το Σάββατο ήταν γεμάτο μουσικά δρώμενα. Στην Γεωπονική σχολή ένα τριήμερο φεστιβάλ βρισκόταν σε εξέλιξη, κάπου στο κέντρο γινόταν ένα Placebo party, ενώ κάτι μαγικό ετοιμαζόταν στο Six d.o.g.s. Το Warm Up Festival είχε ένα γεμάτο πρόγραμμα μέχρι το πρωί με το κοινό να έχει έρθει με την πιο καλοκαιρινή του διάθεση. Το πολυαναμενόμενο live θα ξεκινούσε περίπου 1 παρά, εκεί θα γινόταν χαμός. Οι Κόρε. Ύδρο. ξανά στην Αθήνα μόλις 3 Σάββατα μετά το μυθικό στο Gagarin, από εκεί που η συνήθης συχνότητα ήταν ένα live ανά τρία χρόνια. Καταλαβαίνετε πως ήταν μια ακόμη μεγαλειώδης στιγμή...
Πριν πω τα θετικά (με τα οποία θέλω να ασχοληθώ περισσότερο) θα πω τα αρνητικά -που δεν έχουν να κάνουν με το συγκρότημα, αλλά με την παιδεία των ανθρώπων που απαρτίζουν το κοινό.
Είναι απαράδεκτο σε έναν μικρό, κλειστό χώρο, χωρίς εξαερισμό που είναι γεμάτο κόσμο, η θερμοκρασία χτυπάει κόκκινο και το οξυγόνο είναι πολύτιμο, να καπνίζουν αρειμανίως, χωρίς τον παραμικρό σεβασμό προς τον πλησίον, αλλά και προς τον ίδιο τους τον εαυτό. Και δεν θα κάνω -δίκαιες- γκρίνιες για το ότι τα ρούχα βγαίνοντας βρωμάνε όλες τις πιθανές μάρκες τσιγάρων και καπνού, αλλά για το ότι δεν μπορείς να αναπνεύσεις και να απολαύσεις το αγαπημένο σου συγκρότημα όμορφα κι ωραία. Αν δεν μπορείς να περάσεις μισή ώρα χωρίς να καπνίσεις, βγες έξω. Δεν θα βγω εγώ, επειδή δεν έχεις ίχνος πολιτισμού!
Και ξεπερνώντας το μικρό ξέσπασμα, θα πάω στο παράπονό μου... Γιατί, γιατί, γιατί, να σταματούν τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς στις 2πμ(πάλι καλά που ήταν Σάββατο) και να πρέπει να φύγω με την ψυχή στο στόμα, χωρίς να έχω απολαύσει ολόκληρο το live;
Αφού εξέφρασα τον πόνο μου, θα πάω στα όσα ζήσαμε κι αυτό το Σάββατο.
Αυτή τη φορά ο ήχος ήταν καταπληκτικός, απολαύσαμε και τη μουσική των εξαιρετικών μουσικών, και τη φωνή και τα λόγια του Παντελή. Αυτό θα πει οργάνωση, καλή ηχοληψία, καλός ηχολήπτης, σωστές υποδομές. Θα πρότεινα να το έχουν πάντα ως παράδειγμα για το πώς πρέπει να γίνεται κάθε συναυλία τους.
Στην αρχή ο Παντελής δήλωσε ότι δεν θα έχει στοιχεία σόου αυτή τη φορά, γιατί εξαντλήθηκαν στο Gagarin και πήγε να μας απογοητεύσει (εμείς έτσι σε γνωρίσαμε κι έτσι σας αγαπήσαμε ως συγκρότημα, πετυχημένη συνταγή δεν την αλλάζεις!). Αλλά, τελικά υπέκυψε και έκανε τη βουτιά στο κοινό, μετά άνοιξε και το πουκάμισο (τώρα, είμαστε στη σωστή κατεύθυνση) και έκανε μια βόλτα ανάμεσα στο κοινό. Έτσι, έπρεπε. Αλλιώς, πώς θα μιλούσαμε τώρα για το συγκρότημα με ταυτότητα, αναγνωρίσιμο και μοναδικό γι' αυτό ακριβώς που είναι και ονομάζεται Κόρε. Ύδρο.;
Ξαφνικά ένιωσα σαν να υπάρχει μια μικρή κοινότητα στην οποία ανήκουμε πολλοί. Εμείς που συναντιόμαστε στις ζωντανές εμφανίσεις του συγκροτήματος, μπορεί να μην έχουμε συστηθεί, να μην έχουμε μιλήσει, αλλά περιμένουμε μαζί υπομονετικά ν' ανοίξει η πόρτα, μπαίνουμε μέσα και στεκόμαστε κοντά ο ένας στον άλλο, τραγουδάμε, αναφωνούμε, χορεύουμε μαζί.
Κι αν ήσουν κι εσύ εκεί που με διαβάζεις τώρα και δεν ξέρεις ποια είμαι, πώς είμαι ή αν με συνάντησες μες στο πλήθος, δεν έχει και τόση σημασία, γιατί θα με ξαναδείς και θα σε ξαναδώ σίγουρα στο επόμενο ραντεβού με τους Κόρε. Ύδρο. Αν συναντηθούμε τυχαία στο δρόμο θα σου θυμίσω κάτι, όπως κι εσύ σ' εμένα, θα αναρωτηθείς φευγαλέα από πού με θυμάσαι κι αν θυμηθείς θα χαμογελάσεις, αν όχι, απλώς θα το προσπεράσεις. Αλλά θα είμαστε πάλι εκεί, να περιμένουμε εναγωνίως και να απαιτούμε φωνάζοντας το "Άλλη μια νύχτα σύγχυσης και γέλιου", γιατί όσο κι αν οι γεννήτορες του κομματιού λένε πως το έχουν βαρεθεί, εμείς δεν θα το βαρεθούμε ποτέ.
Γι' αυτό αγαπητοί, μυηθείτε. Ένα live τους δεν είναι ποτέ αρκετό, αλλά σας διαβεβαιώ πως δεν κάνει κακό!
Υ.Γ. Παράκληση προς Παντελή Δημητριάδη, Αλέξανδρο Μακρή, Γιώργο Αρβανιτάκη, Μάριο Πλασκασοβίτη, Παντελή Πέτρου, Κωνσταντίνο Αμύγδαλο και έκτακτα μέλη των Κόρε. Ύδρο.: Μήπως να το δούμε για ένα live το μήνα; Κάθε δεύτερο Σάββατο του μήνα νομίζω είναι μια καλή επιλογή, ε; Εμείς εκεί θα είμαστε, γι' αυτό το προτείνω!

Σάββατο, 8 Ιουνίου 2013

Warm Up Festival με Κόρε. Ύδρο. το Σάββατο 8/6!


Οι Κόρε. Ύδρο. κάνουν τη μεγάλη ανατροπή! Έρχονται σε λιγότερο από ένα μήνα από το προηγούμενο live στην Αθήνα για ένα ακόμη. Αυτή τη φορά βέβαια, θα συμμετάσχουν στο Warm Up Festival στο six d.o.g.s. (Αβραμιώτου 6-8, Μοναστηράκι), στα προεόρτια του Up Festival που θα διεξαχθεί 25-27 Ιουλίου στα Κουφονήσια.
Σάββατο 8 Ιουνίου 2013 και ώρα 9μμ ξεκινά ένας μουσικός μαραθώνιος!
Η είσοδος φυσικά ελεύθερη, τα live πολλά, θα παρακολουθήσουμε στιγμιότυπα από τα περασμένα Up Festival και στο τέλος θα μάθουμε το τελικό πρόγραμμα των συναυλιών, ποιοι θα συμμετάσχουν και πότε!
Ετοιμαστείτε, γιατί θα μας βρει το ξημέρωμα!

Για περισσότερες λεπτομέρειες:
https://www.facebook.com/events/642873709075397/

Oι No Sequence «τάραξαν» -μουσικά- τα νερά του Spame Πακέτο

Οι No Sequence ήρθαν και ζωντάνεψαν μουσικά το στούντιο του Spam Radio την Παρασκευή 7 Ιουνίου 2013.

Συγκεκριμένα, ο Γιάννης Κουμαριανός και ο Γιώργος Πιαδίτης, δύο εκ των τεσσάρων μελών των No Sequence(Στέλιος Τραπεζάρης και Κώστας Μπράμης ολοκληρώνουν την τετράδα του συγκροτήματος) μας αφιέρωσαν δύο ώρες κατά τις οποίες μιλήσαμε για τον πρώτο τους δίσκο με τον τίτλο «Levitation», τον οποίο ακούσαμε απ’ την αρχή ως το τέλος.
Οι επιρροές γι’ αυτή τη δουλειά, ο χρόνος που χρειάστηκε για να γραφτεί και να επιλεγεί το υλικό που την συνθέτει, ο ήχος αυτής και ο τρόπος που ηχογραφήθηκε ήταν κάποια απ’ όσα συζητήσαμε. Ακόμη, όσον αφορά γενικά το συγκρότημα, μάθαμε πότε σχηματίστηκε και από ποιους, ποια πρόσωπα άλλαξαν, ήρθαν και αποχώρησαν, ποιες είναι οι μουσικές τους επιρροές, πώς επέλεξαν το όνομά τους και για ποιο λόγο, αν έχουν υπάρξει ξανά μέλη συγκροτήματος, πότε έκαναν το πρώτο τους live και ποια είναι η σχέση τους μ’ αυτά. Είπαμε, βέβαια, κι άλλα πολλά…
Οι δύο κύριοι έφεραν μαζί τις κιθάρες τους, μας τραγούδησαν unplugged αγαπημένα τους κομμάτια και δικά τους ακυκλοφόρητα, τα οποία και αφιέρωσαν.
Αν δεν ακούσατε ζωντανά την εκπομπή –ok, χάσατε,, αλλά- έχετε την ευκαιρία να την ακούσετε τώρα εδώ: http://www.mixcloud.com/SpamePaketo/%CE%BF%CE%B9-no-sequence-%CF%83%CF%84%CE%BF-spame-%CF%80%CE%B1%CE%BA%CE%AD%CF%84%CE%BF-7-6-2013/



Τετάρτη, 5 Ιουνίου 2013

Την Παρασκευή 7 Ιουνίου οι «No Sequence»… rock our Πακέτο!

Αυτή την Παρασκευή 7 Ιουνίου το Spame Πακέτο έρχεται με πιο άγριες μουσικές διαθέσεις με σκοπό να σας ταρακουνήσει, γι’ αυτό ετοιμαστείτε!

Οι No Sequence σχηματίστηκαν τον Σεπτέμβριο του 2009 και σήμερα αποτελούνται από τους Στέλιο Τραπεζάρη (μπάσο), Γιάννη Κουμαριανό (φωνητικά), Γιώργο Πιαδίτη (κιθάρα) και Κώστα Μπράμη (τύμπανα).
Πρόσφατα κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο με τίτλο «Levitation», ο οποίος περιέχει 9 κομμάτια.. Ο μουσικός προσανατολισμός του συγκροτήματος είναι η alternative rock με επιρροές από το ’80 και το ’90, ενώ το βασικό τους χαρακτηριστικό θα έλεγε κανείς πως είναι η έντονη δραστηριότητά τους όσον αφορά τις ζωντανές εμφανίσεις.
Ήρθε, λοιπόν, η ώρα να συστηθούν στο κοινό του Spam Radio και να μας μιλήσουν για την πρώτη τους δισκογραφική δουλειά, τις μουσικές και τα συγκροτήματα που έχουν παίξει καθοριστικό ρόλο στην αισθητική τους, αλλά και το πρόγραμμα των επερχόμενων live τους.
Θα ακούσουμε μαζί τα κομμάτια του δίσκου, αλλά και θα παίξουν ζωντανά μουσική με τις κιθάρες τους σε μια –μουσικά- διαφορετική εκπομπή!

Σας περιμένουμε στις 4μμ!


Συντονιστείτε στο www.spamradio.gr

No Sequence- Levitation

Δευτέρα, 3 Ιουνίου 2013

Μια Παρασκευή γεμάτη γνώση και μουσική χημεία!

Μια εκπομπή με πολλές ενδιαφέρουσες πληροφορίες και με καταπληκτική μουσική ήταν αυτή της Παρασκευής 31 Μαΐου 2013. Την πρώτη ώρα της εκπομπής είχαμε στην παρέα μας την Μαριαλίς Ζιώγα, υπεύθυνη ποιότητας και επικοινωνίας του προγράμματος e-learning του Πανεπιστημίου Πειραιά και την Μαρία Κρητικού, οι οποίες μας έδωσαν όλες τις απαραίτητες λεπτομέρειες για το πρόγραμμα. Τί ακριβώς είναι, ποιος και πώς μπορεί να το παρακολουθήσει, υπό ποια μορφή γίνονται τα μαθήματα, πόσο διαρκούν, κάθε πότε ξεκινά νέος κύκλος σπουδών, ποιες θεματικές ενότητες υπάρχουν και κατά πόσο κάποιος έχει τη δυνατότητα να επιλέξει μαθήματα διαφορετικών ενοτήτων. Ακόμη, αναφερθήκαμε στο κόστος του προγράμματος και τις εκπτώσεις (όσοι ενδιαφέρεστε, αν στην αίτηση γράψετε "από Spam Radio" έχετε αυτομάτως έκπτωση 10%) που γίνονται αναλόγως την κατηγορία στην οποία ανήκει ο ενδιαφερόμενος, αλλά και το πώς αξιολογείται η απόδοσή του. Οι συμμετέχοντες που ολοκληρώνουν επιτυχώς τον κύκλο σπουδών παίρνουν μια πιστοποίηση, όχι πτυχίο, το οποίο ωστό σο έχει υψηλό ISO για όσους πρόκειται να συμμετάσχουν σε διαγωνισμούς του δημοσίου.


Στην δεύτερη ώρα, αλλάξαμε κλίμα και πήγαμε προς την Κέρκυρα με τα τραγούδια του καινούργιου δίσκου "Απλές ασκήσεις στον υπαρξισμό" των Κόρε. Ύδρο.  Ο Παντελής Δημητριάδης παραχώρησε μια τηλεφωνική συνέντευξη στην εκπομπή μας και μιλήσαμε γι' αυτή την τελευταία δουλειά του συγκροτήματος, το site τους, την επιλογή να έχουν την απόλυτη ευθύνη του τελικού -καλλιτεχνικού- αποτελέσματος, τη σχέση τους με το κοινό γενικά και το -ανύπαρκτο- κοινό της Κέρκυρας. Δεν θα μπορούσαμε να μην αναφερθούμε και στο live που έκαναν το Σάββατο 18/5 μετά από τρία χρόνια στο Gagarin 205 με τον Θανάση Χριστοδούλου(Lumiere Brother).
Όσοι δεν την ακούσατε ζωντανά και θέλετε, ιδού η ευκαιρία:
http://www.mixcloud.com/SpamePaketo/e-learning-%CF%80%CE%B1%CF%80%CE%B5%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BA%CF%8C%CF%81%CE%B5-%CF%8D%CE%B4%CF%81%CE%BF-%CF%83%CF%84%CE%BF-spame-%CF%80%CE%B1%CE%BA%CE%AD%CF%84%CE%BF-31-5-2013/