Μια μέρα μακριά απ' την πόλη κι όμως μέσα σ' αυτήν...

 Μπήκε η άνοιξη όσο κι αν δεν πολυθυμίζει αυτή την εποχή κι εκεί κάπου στο αεράκι, στο μεγάλωμα της μέρας, στην αυθόρμητη παιδικότητα του ενήλικα που αρνείται να αποβάλλει αυτό το χαρακτηριστικό που τόσο αγαπά, γεννήθηκε η ιδέα για ένα πικ-νικ. Μερικοί φίλοι, το κατάλληλο μέρος, προτάσεις για φαγητά που θα έφερνε ο καθένας, όρεξη για κάτι διαφορετικό, ήσυχο, χαρούμενο, με το ραδιοφωνάκι απαραίτητη προϋπόθεση, το καρό τραπεζομάντηλο και εκδρομική διάθεση και 5 κορίτσια (οι υπόλοιποι τελικά δεν ήρθαν μαζί) βρήκαν το τραπέζι του πικ-νικ, κάθισαν, άπλωσαν τα φαγητά, έβγαλαν το κρασί, το γλυκό, τα φρούτα, άνοιξαν το ραδιόφωνο, ένιωσαν τον αέρα να τους δημιουργεί ρίγος, απόλαυσαν τη σκιά της ιτιάς, εξεπλάγησαν με τις πάπιες που ερωτοτροπούσαν ασύστολα, χάζευαν τη λίμνη και γέλασαν με την καρδιά τους συζητώντας πολλά και διάφορα.
Κι έδωσαν ραντεβού για το επόμενο πικ-νικ στο ίδιο μέρος, αλλά και προς τη θάλασσα και με τους υπόλοιπους που έλειπαν ή και χωρίς, γιατί πέρασαν τόσο όμορφα που ξαφνικά τίποτε άλλο δεν είχε σημασία...

Τόσο κοντά στο θόρυβο, την τρέλα, το καυσαέριο της πόλης κι όμως τόσο μακριά από αυτή. Σ' ένα πανέμορφο πάρκο που αν το φρόντιζαν λίγο περισσότερο θα ήταν ακόμη πιο ωραίο για να φιλοξενεί τους ανθρώπους, αρκεί κι αυτοί να το σέβονται, να μην το καταστρέφουν και να μην του συμπεριφέρονται όπως σε όλα τα άλλα που έχουν καταστρέψει.
Ποδηλάτες περνούσαν δίπλα μας, επικεφαλής πρόσκοποι ετοίμαζαν τα παιχνίδια για τις ασκήσεις των μικρών προσκόπων δοκιμάζοντας την ασφάλειά τους, παιδάκια έτρεχαν απολαμβάνοντας τον χώρο, τη φύση, τα ζωάκια, άνθρωποι με τα κατοικίδιά τους τα άφηναν να τρέχουν ελεύθερα. Ένας σκύλος έτρεχε αχαλίνωτος προς τη λίμνη κυνηγώντας και τρομάζοντας τις πάπιες. Λίγο πιο πέρα μια πάπια έκανε νάζια στον πάπιο της(ναι, ναι, βρίσκω αυτή τη λέξη υπέροχη!) και τη μία τον πλησίαζε όλο νωχελικότητα, την άλλη έφευγε βιαστικά μόλις πήγαινε να την πλησιάσει...ώσπου αποφάσισε να υποκύψει και βγήκαν από τη λίμνη να ερωτοτροπήσουν με την ησυχία τους σε κοινή θέα-οξύμωρο κι όμως αληθινό. Έλα, όμως που ενθουσιάστηκαν άλλοι τρεις πάπιοι(εντάξει το παράκανα μ' αυτή τη λέξη, αλλά πρέπει να το προσδιορίσω) και πήγαν να την πέσουν κι αυτή στην παπίτσα! Όργια, μέχρι που για καλή (;) της τύχη πέρασε ένα ζευγάρι ποδηλάτες, τους τρόμαξαν και σκόρπισαν. Από του...πάπιου το ράμφος γλίτωσε η κακομοίρα!

Οι υπόλοιπες πάπιες, τα μικρά παπάκια κι οι χήνες απολάμβαναν το νερό και κολυμπούσαν σε σχηματισμούς, άλλοτε κρύβονταν μέσα στις καλαμιές, άλλοτε κάτω από τα γεφυράκια, άλλοτε πλησίαζαν την άκρη που κάποιοι γονείς πέταγαν ψίχουλα μαζί με τα παιδάκια τους. Και οι ήχοι της πόλης πουθενά, δεν φαίνονταν καν σπίτια και πολυκατοικίες, αν δεν ήξερα πόσο κοντά είμαστε θα έλεγα πως βρισκόμαστε εκτός Αθηνών. Πόσο ωραία!
Όταν θέλω να καθαρίσει η σκέψη μου εκεί πάω, κάθομαι σ' ένα παγκάκι μπροστά στη λίμνη όταν δεν έχει πολύ κόσμο ή πάνω σε ένα λόφο λίγο πιο πέρα κι απολαμβάνω το τοπίο νιώθοντας μόνο τον αέρα να μου χαϊδεύει το πρόσωπο. Ό,τι με προβληματίζει ξαφνικά χάνεται, το άγχος μένει έξω από το φράχτη του πάρκου και κάθε φορά αναρωτιέμαι για το ίδιο πράγμα...Πώς καταντήσαμε να ζούμε έτσι; Όταν ζωή είναι αυτή η ηρεμία, η μυρωδιά της φύσης, η ησυχία και ο ζωτικός μας χώρος χωρίς κανένας να το παραβιάζει, να τον καταπατά και να τον εκμηδενίζει...
Παίρνω λοιπόν μια βαθιά ανάσα για να έχω αποθέματα όταν φύγω, να αντέχω τις ατέλειωτες ώρες αναμονής όρθια στις στάσεις λεωφορείων, το στρίμωγμα σε λεωφορεία, τρένα, μετρό, τρόλεϊ, την έλλειψη οξυγόνου, την αγένεια, το καυσαέριο, το άγχος, το σπρώξιμο και το σημαντικότερο: να μην βλέπεις τον ήλιο, να μην απολαμβάνεις τη μέρα, αλλά απλώς να περνά έτσι χωρίς να τη ζεις. Και φυσικά τη διατάραξη της ηρεμίας και του νευρικού μου συστήματος.
Πόση ανάγκη είχα αυτή την μικρή παρέκκλιση από την καθημερινότητα. Έμεινα ξύπνια μέχρι τις 3 το πρωί για να ετοιμάσω με την πολύτιμη βοήθεια της μανούλας τα απαραίτητα κεφτεδάκια, τυροπιτάκια και πιροσκί(είχαμε να περιμένουμε και τη ζύμη να φουσκώσει όχι τίποτε άλλο!), αλλά όσο κι αν κουράστηκα άξιζε. Έλειπαν κάποιοι που πολύ θα 'θελα να είναι εκεί, αλλά και πάλι πέρασα τόσο μα τόσο όμορφα που θα' θελα να το κάνουμε πιο συχνά. Αν δεν χρειαζόταν να περιμένω μια αιωνιότητα και μια μέρα τα μέσα μαζικής μεταφοράς όλα θα ήταν πολύ καλύτερα βέβαια, αλλά ζητάω κι εγώ τώρα κάτι παράλογα πράγματα!

Η αλήθεια είναι ότι θα' θελα να κάτσουμε λίγο παραπάνω, αλλά όλοι οι άλλοι έπρεπε να πάνε πιο μακριά, οπότε μου έμεινε μια αίσθηση του ανολοκλήρωτου. Ααααααααχ, έτσι είναι οι μεγάλοι έρωτες και οι μεγάλες αγάπες, δεν σου δημιουργούν ποτέ το αίσθημα του κορεσμού, τύχαιο είναι; Μπαααα, δεν το πολυπιστεύω. Τίποτα δεν είναι τυχαίο, όπως λέω πάντα.
Κι αν αναρωτιέστε, το μέρος που έλαβε χώρα το πικ-νικ ήταν το πάρκο του Αντώνη Τρίτση (κι επειδή κάποιος με ρώτησε αν ήταν πολιτική πράξη, όοοοοοοοοχι, ήταν μια πράξη αγάπης προς τους δικούς μου ανθρώπους και τον εαυτό μου). Το αξίζουμε όλοι, λίγη ποιότητα βρε παιδιά, λίγο ευ ζην!

Η εκδρομή - Αρλέτα

Πήρα κόκκινα γυαλιά- Σταμάτης Κραουνάκης

Ες αύριον τα σπουδαία (αυτό θα πει deja vu!)

Πριν πέντε χρόνια τέτοια εποχή ζούσα μία από τις πιο δύσκολες και ψυχοφθόρες περιόδους της ζωής μου, μετρούσα με τρόμο τις μέρες μέχρι την 23η Μαΐου που θα ξεκινούσαν οι Πανελλήνιες εξετάσεις με πρώτο μάθημα την Έκθεση ή επίσημα τη Νεοελληνική Γλώσσα. Είχα αρρωστήσει κυριολεκτικά, δύο μέρες πριν ήμουν στο κρεβάτι με αφόρητους πόνους και τρομερή εξάντληση αποτέλεσμα του άγχους μου. Μια μέρα πριν είχα μάθημα (η τελευταία επανάληψη) με την αγαπημένη μου καθηγήτρια (και από τότε φίλη), η οποία με το που με βλέπει στην πόρτα έμεινε άναυδη με το πόσο χάλια ήταν η όψη μου, κάτωχρη, χωρίς να έχω φάει όλη μέρα απολύτως τίποτε -γιατί πού να κατέβει μπουκιά;- και με την απογοήτευση ζωγραφισμένη στο πρόσωπό μου. Έκανε ό,τι μπορούσε να με εμψυχώσει και να με ηρεμήσει. Μόλις έφυγε ήδη άρχισα να νιώθω κάπως καλύτερα.
Όχι, το άγχος δεν εξαφανίστηκε, αλλά ένιωσα πολύ καλύτερα και ότι κάποιος με καταλαβαίνει. Ένα μήνα αργότερα δίνοντας και το τελευταίο μάθημα (Ειδικό)  που εξεταζόταν πανελλαδικά, τα Αγγλικά, η αυλαία του σχολείου και των εξετάσεων έπεσε. Δύο μήνες αργότερα θα έβλεπα το όνομά μου δίπλα σ' αυτό της σχολής που τόσο επιθυμούσα. Ένα μεγάλο όνειρο που έγινε πραγματικότητα κι έχασα λίγο από τη χαρά να το απολαύσω λόγω του άγχους, του φόβου και του πανικού μου.
Αύριο ξεκινούν οι Πανελλήνιες κι έχω έναν λόγο παραπάνω να το σκέφτομαι και να έχω μια μικρή αναστάτωση. Ένας αγαπημένος άνθρωπος αποφάσισε να ανοίξει έναν ολοκαίνουργιο κύκλο ζωής και να δώσει ξανά εξετάσεις για τη σχολή που τώρα επιθυμεί.
Εύχομαι σε όλους καλή επιτυχία μέσα από την καρδιά μου, χωρίς άγχος, αλλά με πίστη στο όνειρο, τη θέληση και τις δυνάμεις σας. Και μην απογοητεύεστε ποτέ και για τίποτε, η ζωή είναι τόσο μικρή για να χαραμίζουμε στιγμές άσκοπα. Ο επιμένων άλλωστε νικά, μην το ξεχνάτε.
Στην αγαπημένη μου θα ευχηθώ "Καλή Επιτυχία" κι αφού έχεις όνειρο, στόχο και θέληση να το κάνεις πραγματικότητα, να πετύχεις κατευθείαν κέντρο και η θέληση να γίνει ικανοποίηση για την επιτυχία!

Το παρακάτω αφιερωμένο σε όλους όσοι ονειρεύονται, θέτουν στόχους κι έχουν βαθιές επιθυμίες για  τη ζωή και την προσωπική τους εξέλιξη!
Στα καλύτερα που έρχονται λοιπόν και στους νέους δρόμους που ανοίγονται μπροστά μας! Ξανά!

"Καλή επιτυχία"  Πωλίνα

Κουβέντες που δεν χρειάζεται να ειπωθούν...

Όταν ξέρεις, όταν νιώθεις και μπορείς να επικοινωνήσεις με τα μάτια και με την καρδιά τα λόγια περισσεύουν. Ένα παλιό, αλλά υπέροχο και διαχρονικό τραγούδι που τ' άκουσα έτσι ξαφνικά και έφερε το δροσερό αεράκι της άνοιξης.
"Ξέρω τ' όνομά σου, την εικόνα σου και πάλι από την αρχή, ψάχνω μια διέξοδο γυρεύοντας μια αλλιώτικη ζωή..."

"Δε λες κουβέντα" Σωτηρία Μπέλλου- Δήμος Μούτσης

Ωραίες πρωτοβουλίες νέων ανθρώπων!

Ηλιοβασίλεμα στο Δύστο

Πριν δύο σαββατοκύριακα στο Δύστο Ευβοίας ξεκίνησε μια πρωτοβουλία -που εύχομαι να γίνει θεσμός- με ανταλλαγή σπόρων. Γιατί όταν υπάρχουν νέοι άνθρωποι, με ιδέες και όρεξη να τις υλοποιήσουν συμβαίνουν πολύ όμορφα πράγματα! Σας παραθέτω το ρεπορτάζ της Χρυσάνθης Μαστροκώστα από την εφημερίδα "Εποχή" και στο τέλος το σύνδεσμο για να διαβάσετε περισσότερα τέτοιου είδους νέα που δεν βλέπουμε και δεν μαθαίνουμε συχνά. Και πού ξέρετε, μπορεί να ανακαλύψετε κάτι πολύ-πολύ ενδιαφέρον!

Ο κάμπος του Δύστου

"Η επαρχία…ξαναφυτρώνει!
* Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε η (πρώτη) γιορτή συνάντησης και ανταλλαγής παραδοσιακών σπόρων στο Δύστο Ευβοίας.
Με κύριο σύνθημα την επιστροφή σε εναλλακτικούς τρόπους ζωής και ανάπτυξης, έκλεισαν την εκδήλωση ανταλλαγής παραδοσιακών σπόρων, χωρίς χρήματα, τα περίπου 600 άτομα που βρέθηκαν την Κυριακή 10 Απριλίου στο Δύστο Ευβοίας. «Η Εύβοια είναι ένας τόπος ευλογημένος, έχει πάρα πολλές ποικιλίες», λέει η Γ. Παπαστυλιανού, γεωπόνος και καθηγήτρια στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Οι επισκέπτες είχαν την ευκαιρία να αποκτήσουν παλιές ντόπιες ποικιλίες φυτών και λαχανικών, όπως τομάτας, μπάμιας, καρπουζιού, πεπονιού, φασολιού ακόμη και σπόρο σιταριού που θεωρείται σπάνιος. Σπόρους που κρατούσαν οι αγρότες μετά τις καλλιέργειες κάθε εποχής. «Με τον τρόπο αυτό κινούμαστε προς την κατεύθυνση της τοπικής ανάπτυξης με δράσεις φιλικές προς το περιβάλλον και την οικολογία», λέει η Γ. Σίμωση, πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου Δύστου.
Ιδιαίτερα μεγάλη ήταν η συμμετοχή των νέων που δείχνουν να επιστρέφουν στην επαρχία και να ασχολόνται με τη ντόπια παραγωγή. «Αυτό είναι το πρώτο βήμα. Θα ακολουθήσουν και άλλα πιο δυναμικά και δραστικά. Θα μιλάμε για κινήματα», προβλέπει η εθελόντρια Ξ. Μουστάκα.
Πρωτοβουλίες σαν την ανταλλαγή σπόρων, συμβάλλουν στην αποκέντρωση, τη στήριξη της ελληνικής παραδοσιακής διατροφής και των εγχώριων προϊόντων. «Τα δύο τελευταία χρόνια παρατηρήθηκε αύξηση 6-7% της γεωργικής απασχόλησης», σύμφωνα με τον Δ. Μαυράκο, πρόεδρο του περιβαλλοντικού και πολιτιστικού συλλόγου Παπάγου «Υμηττός». «Υπάρχει έντονη η επιθυμία να ξαναγυρίσουμε πίσω, να ξαναβρούμε τι μυρωδιές μας και τις γεύσεις μας που έχουν χαθεί», δήλωσε ο Β. Αβδελάς, γεωπόνος και εμπνευστής της εκδήλωσης. «Στόχος είναι να προωθήσουμε τον εθελοντισμό», λέει ο Α. Ζαμπέτας, μέλος του συλλόγου Ενεργών Πολιτών Ερέτριας.
Tο ενδιαφέρον του κόσμου υπήρξε μεγάλο ενώ στη γιορτή, που υποστήριξαν με την παρουσία τους τοπικές οικολογικές οργανώσεις και σύλλογοι από όλη την Ελλάδα, προσφέρθηκαν φέτα, ελιές, ψωμί, κρασί και τσίπουρο από τοπικούς παραγωγούς. Οι πολίτες που παραβρέθηκαν είχαν την ευκαιρία να πάρουν πληροφορίες για τις καλλιέργειες των σπόρων και τη φροντίδα των φυτών από γεωπόνους, επιστήμονες και εθελοντές.
Η γιορτή ανταλλαγής σπόρων πραγματοποιήθηκε από τον Εξωραϊστικό Σύλλογο του Δύστου σε συνεργασία με την εναλλακτική κοινότητα «Πελίτι» και υπήρξε η αρχή για περισσότερες μελλοντικές δράσεις. Μια μέρα νωρίτερα, το χωριό άλλαξε το «πρόσωπό» του. Τα παιδιά του Δημοτικού Σχολείου με την καθοδήγηση των εθελοντών πολιτών, καθάρισαν τους δρόμους."
Χρυσάνθη Μαστροκώστα

Για περισσότερες πληροφορίες: http://www.epohi.gr/portal/koinonia

Υ.Γ. Εύχομαι καλή επιτυχία ;-)

Πλάι στο νερό, την ίδια πάντα ώρα...

Ήθελα να μοιραστώ μαζί σας ένα υπέροχο τραγούδι που λατρεύω, με ταξιδεύει, αγγίζει βαθιά την ψυχή μου η τόσο γλυκιά και νοσταλγική του μελωδία κι οι λέξεις που πάντα έχουν κάτι ιδιαίτερο, χαρακτηριστικό, αλλά βαθιά αληθινό.
Κάθε φορά που το ακούω φτιάχνω στο μυαλό μου εικόνες...Ένα ανοιξιάτικο βράδυ (ή καλοκαιρινό αν σας αρέσει περισσότερο) με ένα ολοστρόγγυλο φωτεινό φεγγάρι να καθρεφτίζεται στον ελαφρύ κυματισμό της θάλασσας, ξυπόλητοι στην άμμο ένας άντρας και μια γυναίκα αγκαλιασμένοι τρυφερά να χορεύουν στο ρυθμό της μουσικής κοιτώντας κατάματα ο ένας τον άλλον και τα πρόσωπά τους να λάμπουν από το φως του φεγγαριού...Έτσι, γλυκά, τρυφερά, ερωτικά κι απαλά όπως σ' αγκαλιάζει η μουσική, γιατί το ομολογεί:
"Είμαι ένας φάρος που ανόητα ελπίζει
 που χάνει το θάρρος και κλαίει σαν χωρίζει
 μ΄αγαπάει το κύμα αυτό σαν Θεό"

Αφεθείτε στο ταξίδι και φτιάξτε κι εσείς τις δικές σας εικόνες!

Καλή Ανάσταση και αληθινή!!!

"Πλάι στο νερό" Δήμητρα Γαλάνη με τους υπέροχους στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου και τη μελωδική μουσική του David Torrens...

Φεύγω είπε και φύσηξε ο βαρδάρης...

Ήταν -αν θυμάμαι καλά- άνοιξη πριν 10-12 χρόνια, πρωί-πρωί στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου να χαζεύω τον ήλιο ν' ανατέλλει, στο βάθος η θάλασσα κι αριστερά να πλησιάζουμε τη Χαλυβουργική. Εκείνο το πρωί ταξιδεύαμε για το χωριό κι ο οδηγός-πατερούλης είχε πιάσει στο ράδιο ένα σταθμό με λαϊκά. Ξαφνικά, εκεί που τα μάτια μισόκλειναν λίγο από τη νύστα και λίγο από τις ακτίνες του ήλιου που πλήθαιναν ακούω ένα πολύ ρυθμικό χορευτικό τραγούδι κι ανοίγω νωχελικά τα μάτια μου, μόλις φτάνει το ρεφραίν ξαφνιάζομαι, ρωτάω τί σημαίνει αυτό που άκουσα κι ο μπαμπάς μου ξεσπά σε γέλια." Όχι σκιούδας, βρε Παναγιώτα, πότε Ιησούς κι Ιούδας τραγουδάει ο άνθρωπος...Να δεις πώς τον λένε, κόλλησε το μυαλό μου, πες το μωρέ..." κι η μαμά μου δειλά "Παπάζογλου;". "Ναι μωρέ, ο Νίκος Παπάζογλου".
Εκείνο το πρωί γνώρισα το Νίκο Παπάζογλου, με έναν παράδοξο τρόπο. Αλλά οι σημαντικές γνωριμίες στη ζωή μας ως ευτράπελα ξεκινούν πάντα...
Αγάπησα τον "Υδροχόο", γιατί εκτός όλων των άλλων μίλαγε για το ζώδιό μου κι είχε μια φράση που με εκφράζει απόλυτα: "όλα τριγύρω αλλάζουν κι όλα τα ίδια μένουν..."
Τα τζιν πουκάμισα και το κόκκινο μαντήλι αναπόσπαστα κομμάτια της εικόνας του, έτσι θα τον θυμάμαι. Με μια γλυκιά έκφραση στο πρόσωπο, σεμνότητα, κρατώντας το μικρόφωνο με σεβασμό και την ιδιαίτερη φωνή που δεν ξεχνιέται και δεν την μπερδεύεις, γιατί έχει μέσα τόση ψυχή που ίσως και να μην το αντέχεις, τόση αλήθεια είναι σχεδόν ντροπιαστική...
"Δεν θέλω να' μαστε ούτε φίλοι, ούτε εχθροί, θέλω να μη θυμάμαι" είχε τραγουδήσει κι υπήρξαν στιγμές στη ζωή μου που το ένιωθα έντονα κι ήθελα να το φωνάξω σε ανθρώπους, δεν θέλω να'μαστε ούτε φίλοι ούτε εχθροί, το μόνο που θέλω είναι να μη θυμάμαι. Κι ύστερα όταν όλα έχουν περάσει κι έχουν ξεχαστεί απορείς "μα γιατί το τραγούδι να'ναι λυπητερό, λες κι απ' την καρδιά μου ξέκοψε κι αυτή τη στιγμή που πλημμυρίζω χαρά, ανέβηκε ως τα χείλη μου και μ' έπνιξε, φυλάξου ως το τέλος θα μου πεις..." Πόσος έρωτας μπορεί να χωρέσει σ' ένα τραγούδι, μια μελωδία, μια φωνή;
Πριν μερικούς μήνες σ' ένα μικρό ραδιοφωνικό στούντιο γιορτάζοντας το τέλος της χρονιάς βάλαμε το "Τρελή κι αδέσποτη", το τραγουδήσαμε, το αισθανθήκαμε και το αγαπημένο μου Κ. υπογράμμισε το "νοιώθω ποια είσαι όταν λες το σ' αγαπώ" και "είσαι εκείνη που αν μαζί της κοιμηθώ
θα 'χω ξεχάσει ποιος να είμαι και πού πάω" ως εξαιρετικής έννοιας στίχους. Θα συμφωνήσω, όλοι οι στίχοι του είναι υπέροχοι, ό,τι έχει πει ή γράψει έχει τη δική του ποιότητα.
Σήμερα εκείνο το "απόψε σιωπηλοί", αλλά και "εδώ κανείς δεν τραγουδά" παίρνει σάρκα και οστά, γιατί η ψυχή πέταξε για κάπου αλλού, μακριά...
Τραγούδησε την αγάπη του για την Ελλάδα, αλλά στηλίτευσε και τα κακώς κείμενα, μίλησε για τον πόνο που προκαλεί σ' όσους την αγαπούν κι έβαλε εκείνο το Αχ που μόνο ο Έλληνας ξέρει να το λέει με χίλιους δυο τρόπους. Κάπου εκεί ανάμεσα στη δήλωση "εγώ δεν είμαι ποιητής" και "φεύγω" έζησε ανάμεσα στην τέχνη, τη μουσική, την αλήθεια, τη Θεσσαλονίκη, τη γλυκύτητα, τις καρδιές των ανθρώπων, χωρίς προκλήσεις, χωρίς θόρυβο, χωρίς φώτα...δεν τα χρειαζόταν, είχε το δικό του φως.
Δυστυχώς, το πρωί έσβησε οριστικά κι έτσι έκανε πράξη το "φεύγω" του.
Φεύγουν άραγε ποτέ πραγματικά οι άνθρωποι που αφήνουν πίσω τους κάτι παραπάνω από έργο, ψυχή;
Ο Νίκος Παπάζογλου θα' ναι εδώ σε στιγμές τρυφερές και λεπτές, θα φωτίζει στη ρωγμή του χρόνου και θα τον ακούμε μόλις φυσήξει ο βαρδάρης...
Καλό ταξίδι κι ευχαριστώ για τις αναμνήσεις και τα αισθήματα.

"Για το χαμόγελό σου τραγουδώ"

"Το όνειρο"

"Φύσηξε ο Βαρδαρης"
Υ.Γ. Πριν να τον χορτάσουνε τα μάτια και τ' αυτιά μας, τον άρπαξε θαρρείς μακριά το λεωφορείο...Και να'ταν λεωφορείο, θα περιμέναμε στη στάση να φανεί, μα δεν ήταν.

Όλα γίνονται ξαφνικά...

Κι εκεί που ψάχνεις απεγνωσμένα κάτι να τραβήξει την προσοχή, το ενδιαφέρον σου, να νιώθεις δημιουργική, γίνεται αναπάντεχα κάτι και συμβαίνει ακόμη κι ασυνείδητα.
Άλλοτε πάλι εκεί που έρχεται κάτι νέο, ξαφνικό, ελπιδοφόρο, που σε γεμίζει όρεξη, χαρά, αισιοδοξία, δεν ανταποκρίνεται εντέλει στην αρχική αίσθηση και χαλάει τη διάθεση, αλλά κάτι σου δίνει. Τη γνώση, την εμπειρία, την άσκηση ν' αντέχεις στις ανατροπές, στις αναποδιές, στην απόρριψη του κόπου και της δοτικότητάς σου, στην ισοπέδωση της αισιοδοξίας, της αυτοπεποίθησης -που ούτως ή άλλως αμφιταλαντεύεται- και να συνεχίζεις προσπαθώντας να εξελίσσεσαι και να βελτιώνεσαι, χωρίς να το βάζεις κάτω. Γιατί όπως λέει κι η Ελένη Τσαλιγοπούλου:
"Ξαφνικά θα το δεις πως όλα αλλάζουν, όλα πέφτουν κι όλα φτιάχνονται ξανά. Ξαφνικά θα  το δεις πως όλα αλλάζουν, όλα αξίζουν κι όλα αρχίζουν ξαφνικά..."

Ξαφνικά- Ελένη Τσαλιγοπούλου

Κι ίσως έτσι ξαφνικά ό,τι είχε χαλάσει διορθώθηκε κι ό,τι ήταν σταθερό άρχισε να προχωρά. Ίσως απλώς έδωσε έναυσμα για κάτι καινούργιο. Αρκεί ό,τι συμβαίνει ξαφνικά είτε να είναι καλό είτε να είναι για καλό και να μπορούμε να το δούμε.

Καλό σαββατοκύριακο!

Υ.Γ, Και μην ξεχνάτε να προσέχετε τους πολύτιμους εαυτούς σας :-)