Πριν δύο σαββατοκύριακα στο Δύστο Ευβοίας ξεκίνησε μια πρωτοβουλία -που εύχομαι να γίνει θεσμός- με ανταλλαγή σπόρων. Γιατί όταν υπάρχουν νέοι άνθρωποι, με ιδέες και όρεξη να τις υλοποιήσουν συμβαίνουν πολύ όμορφα πράγματα! Σας παραθέτω το ρεπορτάζ της Χρυσάνθης Μαστροκώστα από την εφημερίδα "Εποχή" και στο τέλος το σύνδεσμο για να διαβάσετε περισσότερα τέτοιου είδους νέα που δεν βλέπουμε και δεν μαθαίνουμε συχνά. Και πού ξέρετε, μπορεί να ανακαλύψετε κάτι πολύ-πολύ ενδιαφέρον!
Ο κάμπος του Δύστου
"Η επαρχία…ξαναφυτρώνει!
* Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε η (πρώτη) γιορτή συνάντησης και ανταλλαγής παραδοσιακών σπόρων στο Δύστο Ευβοίας.
Με κύριο σύνθημα την επιστροφή σε εναλλακτικούς τρόπους ζωής και ανάπτυξης, έκλεισαν την εκδήλωση ανταλλαγής παραδοσιακών σπόρων, χωρίς χρήματα, τα περίπου 600 άτομα που βρέθηκαν την Κυριακή 10 Απριλίου στο Δύστο Ευβοίας. «Η Εύβοια είναι ένας τόπος ευλογημένος, έχει πάρα πολλές ποικιλίες», λέει η Γ. Παπαστυλιανού, γεωπόνος και καθηγήτρια στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Οι επισκέπτες είχαν την ευκαιρία να αποκτήσουν παλιές ντόπιες ποικιλίες φυτών και λαχανικών, όπως τομάτας, μπάμιας, καρπουζιού, πεπονιού, φασολιού ακόμη και σπόρο σιταριού που θεωρείται σπάνιος. Σπόρους που κρατούσαν οι αγρότες μετά τις καλλιέργειες κάθε εποχής. «Με τον τρόπο αυτό κινούμαστε προς την κατεύθυνση της τοπικής ανάπτυξης με δράσεις φιλικές προς το περιβάλλον και την οικολογία», λέει η Γ. Σίμωση, πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου Δύστου.
Ιδιαίτερα μεγάλη ήταν η συμμετοχή των νέων που δείχνουν να επιστρέφουν στην επαρχία και να ασχολόνται με τη ντόπια παραγωγή. «Αυτό είναι το πρώτο βήμα. Θα ακολουθήσουν και άλλα πιο δυναμικά και δραστικά. Θα μιλάμε για κινήματα», προβλέπει η εθελόντρια Ξ. Μουστάκα.
Πρωτοβουλίες σαν την ανταλλαγή σπόρων, συμβάλλουν στην αποκέντρωση, τη στήριξη της ελληνικής παραδοσιακής διατροφής και των εγχώριων προϊόντων. «Τα δύο τελευταία χρόνια παρατηρήθηκε αύξηση 6-7% της γεωργικής απασχόλησης», σύμφωνα με τον Δ. Μαυράκο, πρόεδρο του περιβαλλοντικού και πολιτιστικού συλλόγου Παπάγου «Υμηττός». «Υπάρχει έντονη η επιθυμία να ξαναγυρίσουμε πίσω, να ξαναβρούμε τι μυρωδιές μας και τις γεύσεις μας που έχουν χαθεί», δήλωσε ο Β. Αβδελάς, γεωπόνος και εμπνευστής της εκδήλωσης. «Στόχος είναι να προωθήσουμε τον εθελοντισμό», λέει ο Α. Ζαμπέτας, μέλος του συλλόγου Ενεργών Πολιτών Ερέτριας.
Tο ενδιαφέρον του κόσμου υπήρξε μεγάλο ενώ στη γιορτή, που υποστήριξαν με την παρουσία τους τοπικές οικολογικές οργανώσεις και σύλλογοι από όλη την Ελλάδα, προσφέρθηκαν φέτα, ελιές, ψωμί, κρασί και τσίπουρο από τοπικούς παραγωγούς. Οι πολίτες που παραβρέθηκαν είχαν την ευκαιρία να πάρουν πληροφορίες για τις καλλιέργειες των σπόρων και τη φροντίδα των φυτών από γεωπόνους, επιστήμονες και εθελοντές.
Η γιορτή ανταλλαγής σπόρων πραγματοποιήθηκε από τον Εξωραϊστικό Σύλλογο του Δύστου σε συνεργασία με την εναλλακτική κοινότητα «Πελίτι» και υπήρξε η αρχή για περισσότερες μελλοντικές δράσεις. Μια μέρα νωρίτερα, το χωριό άλλαξε το «πρόσωπό» του. Τα παιδιά του Δημοτικού Σχολείου με την καθοδήγηση των εθελοντών πολιτών, καθάρισαν τους δρόμους."
Χρυσάνθη Μαστροκώστα
Ήθελα να μοιραστώ μαζί σας ένα υπέροχο τραγούδι που λατρεύω, με ταξιδεύει, αγγίζει βαθιά την ψυχή μου η τόσο γλυκιά και νοσταλγική του μελωδία κι οι λέξεις που πάντα έχουν κάτι ιδιαίτερο, χαρακτηριστικό, αλλά βαθιά αληθινό.
Κάθε φορά που το ακούω φτιάχνω στο μυαλό μου εικόνες...Ένα ανοιξιάτικο βράδυ (ή καλοκαιρινό αν σας αρέσει περισσότερο) με ένα ολοστρόγγυλο φωτεινό φεγγάρι να καθρεφτίζεται στον ελαφρύ κυματισμό της θάλασσας, ξυπόλητοι στην άμμο ένας άντρας και μια γυναίκα αγκαλιασμένοι τρυφερά να χορεύουν στο ρυθμό της μουσικής κοιτώντας κατάματα ο ένας τον άλλον και τα πρόσωπά τους να λάμπουν από το φως του φεγγαριού...Έτσι, γλυκά, τρυφερά, ερωτικά κι απαλά όπως σ' αγκαλιάζει η μουσική, γιατί το ομολογεί: "Είμαι ένας φάρος που ανόητα ελπίζει
που χάνει το θάρρος και κλαίει σαν χωρίζει μ΄αγαπάει το κύμα αυτό σαν Θεό"
Αφεθείτε στο ταξίδι και φτιάξτε κι εσείς τις δικές σας εικόνες!
Καλή Ανάσταση και αληθινή!!!
"Πλάι στο νερό" Δήμητρα Γαλάνη με τους υπέροχους στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου και τη μελωδική μουσική του David Torrens...
Ήταν -αν θυμάμαι καλά- άνοιξη πριν 10-12 χρόνια, πρωί-πρωί στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου να χαζεύω τον ήλιο ν' ανατέλλει, στο βάθος η θάλασσα κι αριστερά να πλησιάζουμε τη Χαλυβουργική. Εκείνο το πρωί ταξιδεύαμε για το χωριό κι ο οδηγός-πατερούλης είχε πιάσει στο ράδιο ένα σταθμό με λαϊκά. Ξαφνικά, εκεί που τα μάτια μισόκλειναν λίγο από τη νύστα και λίγο από τις ακτίνες του ήλιου που πλήθαιναν ακούω ένα πολύ ρυθμικό χορευτικό τραγούδι κι ανοίγω νωχελικά τα μάτια μου, μόλις φτάνει το ρεφραίν ξαφνιάζομαι, ρωτάω τί σημαίνει αυτό που άκουσα κι ο μπαμπάς μου ξεσπά σε γέλια." Όχι σκιούδας, βρε Παναγιώτα, πότε Ιησούς κι Ιούδας τραγουδάει ο άνθρωπος...Να δεις πώς τον λένε, κόλλησε το μυαλό μου, πες το μωρέ..." κι η μαμά μου δειλά "Παπάζογλου;". "Ναι μωρέ, ο Νίκος Παπάζογλου".
Εκείνο το πρωί γνώρισα το Νίκο Παπάζογλου, με έναν παράδοξο τρόπο. Αλλά οι σημαντικές γνωριμίες στη ζωή μας ως ευτράπελα ξεκινούν πάντα...
Αγάπησα τον "Υδροχόο", γιατί εκτός όλων των άλλων μίλαγε για το ζώδιό μου κι είχε μια φράση που με εκφράζει απόλυτα: "όλα τριγύρω αλλάζουν κι όλα τα ίδια μένουν..."
Τα τζιν πουκάμισα και το κόκκινο μαντήλι αναπόσπαστα κομμάτια της εικόνας του, έτσι θα τον θυμάμαι. Με μια γλυκιά έκφραση στο πρόσωπο, σεμνότητα, κρατώντας το μικρόφωνο με σεβασμό και την ιδιαίτερη φωνή που δεν ξεχνιέται και δεν την μπερδεύεις, γιατί έχει μέσα τόση ψυχή που ίσως και να μην το αντέχεις, τόση αλήθεια είναι σχεδόν ντροπιαστική...
"Δεν θέλω να' μαστε ούτε φίλοι, ούτε εχθροί, θέλω να μη θυμάμαι" είχε τραγουδήσει κι υπήρξαν στιγμές στη ζωή μου που το ένιωθα έντονα κι ήθελα να το φωνάξω σε ανθρώπους, δεν θέλω να'μαστε ούτε φίλοι ούτε εχθροί, το μόνο που θέλω είναι να μη θυμάμαι. Κι ύστερα όταν όλα έχουν περάσει κι έχουν ξεχαστεί απορείς "μα γιατί το τραγούδι να'ναι λυπητερό, λες κι απ' την καρδιά μου ξέκοψε κι αυτή τη στιγμή που πλημμυρίζω χαρά, ανέβηκε ως τα χείλη μου και μ' έπνιξε, φυλάξου ως το τέλος θα μου πεις..." Πόσος έρωτας μπορεί να χωρέσει σ' ένα τραγούδι, μια μελωδία, μια φωνή;
Πριν μερικούς μήνες σ' ένα μικρό ραδιοφωνικό στούντιο γιορτάζοντας το τέλος της χρονιάς βάλαμε το "Τρελή κι αδέσποτη", το τραγουδήσαμε, το αισθανθήκαμε και το αγαπημένο μου Κ. υπογράμμισε το "νοιώθω ποια είσαι όταν λες το σ' αγαπώ" και "είσαι εκείνη που αν μαζί της κοιμηθώ
θα 'χω ξεχάσει ποιος να είμαι και πού πάω" ως εξαιρετικής έννοιας στίχους. Θα συμφωνήσω, όλοι οι στίχοι του είναι υπέροχοι, ό,τι έχει πει ή γράψει έχει τη δική του ποιότητα.
Σήμερα εκείνο το "απόψε σιωπηλοί", αλλά και "εδώ κανείς δεν τραγουδά" παίρνει σάρκα και οστά, γιατί η ψυχή πέταξε για κάπου αλλού, μακριά...
Τραγούδησε την αγάπη του για την Ελλάδα, αλλά στηλίτευσε και τα κακώς κείμενα, μίλησε για τον πόνο που προκαλεί σ' όσους την αγαπούν κι έβαλε εκείνο το Αχ που μόνο ο Έλληνας ξέρει να το λέει με χίλιους δυο τρόπους. Κάπου εκεί ανάμεσα στη δήλωση "εγώ δεν είμαι ποιητής" και "φεύγω" έζησε ανάμεσα στην τέχνη, τη μουσική, την αλήθεια, τη Θεσσαλονίκη, τη γλυκύτητα, τις καρδιές των ανθρώπων, χωρίς προκλήσεις, χωρίς θόρυβο, χωρίς φώτα...δεν τα χρειαζόταν, είχε το δικό του φως.
Δυστυχώς, το πρωί έσβησε οριστικά κι έτσι έκανε πράξη το "φεύγω" του.
Φεύγουν άραγε ποτέ πραγματικά οι άνθρωποι που αφήνουν πίσω τους κάτι παραπάνω από έργο, ψυχή;
Ο Νίκος Παπάζογλου θα' ναι εδώ σε στιγμές τρυφερές και λεπτές, θα φωτίζει στη ρωγμή του χρόνου και θα τον ακούμε μόλις φυσήξει ο βαρδάρης...
Καλό ταξίδι κι ευχαριστώ για τις αναμνήσεις και τα αισθήματα.
"Για το χαμόγελό σου τραγουδώ"
"Το όνειρο"
"Φύσηξε ο Βαρδαρης"
Υ.Γ. Πριν να τον χορτάσουνε τα μάτια και τ' αυτιά μας, τον άρπαξε θαρρείς μακριά το λεωφορείο...Και να'ταν λεωφορείο, θα περιμέναμε στη στάση να φανεί, μα δεν ήταν.
Κι εκεί που ψάχνεις απεγνωσμένα κάτι να τραβήξει την προσοχή, το ενδιαφέρον σου, να νιώθεις δημιουργική, γίνεται αναπάντεχα κάτι και συμβαίνει ακόμη κι ασυνείδητα.
Άλλοτε πάλι εκεί που έρχεται κάτι νέο, ξαφνικό, ελπιδοφόρο, που σε γεμίζει όρεξη, χαρά, αισιοδοξία, δεν ανταποκρίνεται εντέλει στην αρχική αίσθηση και χαλάει τη διάθεση, αλλά κάτι σου δίνει. Τη γνώση, την εμπειρία, την άσκηση ν' αντέχεις στις ανατροπές, στις αναποδιές, στην απόρριψη του κόπου και της δοτικότητάς σου, στην ισοπέδωση της αισιοδοξίας, της αυτοπεποίθησης -που ούτως ή άλλως αμφιταλαντεύεται- και να συνεχίζεις προσπαθώντας να εξελίσσεσαι και να βελτιώνεσαι, χωρίς να το βάζεις κάτω. Γιατί όπως λέει κι η Ελένη Τσαλιγοπούλου:
"Ξαφνικά θα το δεις πως όλα αλλάζουν, όλα πέφτουν κι όλα φτιάχνονται ξανά. Ξαφνικά θα το δεις πως όλα αλλάζουν, όλα αξίζουν κι όλα αρχίζουν ξαφνικά..."
Ξαφνικά- Ελένη Τσαλιγοπούλου
Κι ίσως έτσι ξαφνικά ό,τι είχε χαλάσει διορθώθηκε κι ό,τι ήταν σταθερό άρχισε να προχωρά. Ίσως απλώς έδωσε έναυσμα για κάτι καινούργιο. Αρκεί ό,τι συμβαίνει ξαφνικά είτε να είναι καλό είτε να είναι για καλό και να μπορούμε να το δούμε.
Καλό σαββατοκύριακο!
Υ.Γ, Και μην ξεχνάτε να προσέχετε τους πολύτιμους εαυτούς σας :-)
Δευτέρα 28 Μαρτίου 2011, 10 το πρωί στο Πάντειο Πανεπιστήμιο στο Αμφιθέατρο Σάκη Καράγιωργα, έκλεισε ένας μεγάλος και σημαντικός κύκλος ζωής με την ελπίδα να ανοίξουν καινούργιοι ακόμη πιο ωραίοι και δημιουργικοί που να μας γεμίσουν χαρά και ικανοποίηση.
Σήμερα, μια μέρα μετά την ορκωμοσία και την παραλαβή του πτυχίου νιώθω μια θλίψη, ίσως είναι που νιώθω πως ξαφνικά δεν υπάρχουν δικαιολογίες, "μαξιλαράκια", ζώνες ασφαλείας, κηδεμόνες, τώρα πρέπει να αποδείξω πόσο αξίζω και το πιο δύσκολο είναι να πείσω πρώτα εμένα γι' αυτό. Πάλι ανασφάλειες...πολλές και μεγάλες, αλλά χτες ήταν μια μέρα που κύλησε πιο γρήγορα απ' όσο φανταζόμουν. Τέσσερα χρόνια περίμενα αυτή τη μέρα κι όταν ήρθε πέρασε σαν νεράκι και δεν θυμάμαι και πολλά.
Φωτογράφοι παντού, λες και ήμασταν σταρ του σινεμά σε πρεμιέρα. Από τα χειρότερά μου...Σιχαίνομαι τους φωτογράφους, νιώθω άβολα να φοράω ένα στημένο χαμόγελο για να το απαθανατίσει η μηχανή. Θέλω τις στιγμές χαραγμένες στη μνήμη, γιατί τις απήλαυσες, όχι φτιαγμένες μόνο για ένα φιλμ. Είναι που δεν μ' αρέσω κι εγώ, οπότε δεν νιώθω άνετα ώστε να είμαι ο εαυτός μου. Με τη βαβούρα και τους φωτογράφους δεν είδα ανθρώπους που θα 'θελα να χαιρετήσω, να δω, ν' αγκαλιάσω, μέσα σ' αυτό το χαμό δεν βγάλαμε φωτογραφίες(δικές μας όχι από επαγγελματία) με τους δικούς μου ανθρώπους, από το άγχος δεν θυμάμαι καν πώς κατέβηκα τα σκαλιά, τη χειραψία με τον πρόεδρο του τμήματος και πολλά άλλα. Έχασα στιγμές ενός σημαντικού γεγονότος που ονειρευόμουν χρόνια...
Όχι, όχι, δεν θέλω να μιζεριάσω, απλώς μελαγχόλησα λίγο και συνειδητοποίησα πως πολλές φορές η προσμονή για κάτι ξεπερνά το ίδιο το γεγονός και ίσως δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες γι' αυτό.
Ήταν όμως πολύ απλό, τρυφερό, αληθινό, ζεστό, εγκάρδιο και χαρούμενο, όπως έπρεπε, όπως ήθελα. Είχα μαζί μου τους γονείς μου, τον αδελφό μου, την αγαπημένη μου νονά που πολύ με συγκίνησε, την αγαπημένη μου φίλη που με συνόδευσε από το πρωί, την άλλη αγαπημένη φίλη που συγκινήθηκε και βουρκώσαμε κι οι δυο, την ψυχοθεραπεύτρια μου που ένιωσα πως φτάσαμε μαζί βήμα-βήμα εδώ, τρία άλλα αγαπημένα πλάσματα και φυσικά, ορκιζόμασταν μαζί με τέσσερις ανθρώπους που τα αισθήματά μου γι' αυτούς μόνο τρυφερά κι αγαπητικά θα μπορούσα να χαρακτηρίσω πολύ φειδωλά. Έλειπε μια ψυχή που μας χωρίζουν κάμποσες χιλιάδες χιλιόμετρα, αλλά δεν πειράζει, εγώ εκεί την ένιωθα, όπως κι ακόμη δύο-τρεις που δυστυχώς λόγω υποχρεώσεων δεν κατάφεραν να είναι κοντά μου.
Καθίσαμε δίπλα και μπρος-πίσω ο ένας στον άλλο, γελάσαμε, κάναμε πλάκα, γκριμάτσες, παρατηρήσεις, φιλοφρονήσεις, κάναμε φασαρία όταν ακούγονταν το όνομα καθενός (ε, ή κάνεις κερκίδα ή δεν κάνεις!), χειροκροτήσαμε μέχρι που τα χέρια πόνεσαν κι έγιναν κατακόκκινα κι όταν ήρθε η στιγμή να πάρω το πτυχίο ένιωσα την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά. Μόλις άκουσα το όνομά μου, δεν θυμάμαι πώς κατέβηκα, μόνο ότι βιαζόμουν κι ήθελα με πολλή χαρά να το πάρω στα χέρια μου και να επιστρέψω στη θέση μου. Ποτέ άλλωστε δεν μου άρεσε να συγκεντρώνω τα βλέμματα, πάντα πιο ήσυχα τα ήθελα αυτά, εγώ και οι άνθρωποί μου (είπαμε ανασφάλειες είναι αυτές, τις παλεύουμε, αλλά έχουν κι εξάρσεις πού και πού). Μου φάνηκε περίεργο πόση άνεση ένιωθαν άλλοι να ποζάρουν στο φακό όλων αυτών των φωτογράφων, να ακολουθούν τις συμβουλές για το πώς πρέπει να σταθούν, από την άλλη ίσως και να θαύμασα την άνεση και την αυτοπεποίθησή τους.
Καιρό τώρα λέω για τις στιγμές που δεν πρέπει να χάνονται κι αυτό ξανασκέφτηκα. Οι στιγμές της ζωής μου περνούν τόσο γρήγορα κι εγώ τις χάνω ή δεν τις γεύομαι όπως θα 'θελα με το να βυθίζομαι σε αγωνίες, άγχη, ανασφάλειες, φοβίες και με το να αρνούμαι να με αγαπήσω και να με αποδεχτώ ώστε να απολαμβάνω απενοχοποιημένα τη ζωή. Τέσσερα χρόνια, γεμάτα, αλλά και με τόσα στα οποία θα' θελα να έχω σταθεί λίγο παραπάνω.
Τώρα, για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, κάνω την προσωπική μου ψυχανάλυση για να εκλογικεύσω τη μελαγχολία και να ξαναβρώ τη χαρά για την επίτευξη του στόχου μου που καταδεικνύει ότι έτσι ακριβώς θα μπορέσω να πετύχω κι άλλους στόχους στο μέλλον, γιατί μπορώ να το κάνω!(αυθυποβολή)
Γκρίνιαξα, μιζέριασα, υποβάθμισα τη χαρούμενη μου στιγμή και ήρθε η ώρα να το συνειδητοποιήσω, να πω "εντάξει, τις βγάλαμε τις μαζοχιστικές μας τάσεις, πάμε τώρα να το χαρούμε όπως του αξίζει!" και να υπενθυμίσω στον εαυτό μου πως καθετί που τελειώνει δίνει τη θέση του σε μια καινούργια αρχή με ολοκαίνουργια δεδομένα, αλλά χωρίς να αποκλείει τα ήδη υπάρχοντα.
Χτες ήμουν ευτυχισμένη βλέποντας, αγκαλιάζοντας, μιλώντας και γελώντας με τους δικούς μου ανθρώπους, που δεν ξέρω αν είναι πολλοί ή λίγοι, αλλά με αγαπάνε, με νοιάζονται, ζεσταίνουν την καρδιά μου αληθινά και για μένα ο κόσμος είναι εξαιτίας τους πιο όμορφος και φωτεινός. Κι η στιγμή όταν τη μοιράζομαι μαζί τους γίνεται ανεκτίμητη, αποκτά μια αξία μοναδική, χωρίς φρου-φρου και βεγγαλικά, αλλά με την ηρεμία και τη γλύκα της ουσίας του συναισθήματος.
Τώρα που το ξανασκέφτομαι, μπορεί να πέρασε γρήγορα η χθεσινή μέρα, μπορεί να είχα προσδοκίες και να ήθελα να κάνω πολλά ακόμη, αλλά ναι, ήταν μια υπέροχη μέρα! Ένας καφές με φίλους, το ραντεβού για έναν πιο χαλαρό καφέ άμεσα χωρίς τη φασαρία και την τρέλα της μέρας ώστε να είμαστε όλοι, μια επίσκεψη μεγάλης διάρκειας σε σπίτι φίλης κι η επιστροφή στο σπίτι με την οικογένεια μου εκεί και ν' ανοίγω δώρα...
Δευτέρα 28/3/2011 στις 10:00πμ ορκίστηκα να μην ευτελίσω και κηλιδώσω ποτέ την τιμή και την αξιοπρέπειά μου ούτε στη δημόσια ούτε στην ιδιωτική ζωή και ξεκινώ την πραγματικά ενήλικη ζωή μου με την ευχή να μην γίνω ποτέ επίορκη, αλλά κυρίως να κάνω τα όνειρά μου πραγματικότητα χωρίς φόβο, αλλά με πολλή αγάπη, αλήθεια, σεβασμό και όρεξη για δημιουργία... Γιατί το μόνο που δεν θα μπορούσα να αντέξω στη ζωή είναι να πάψω να ονειρεύομαι, να ελπίζω, να αγαπώ και να αγαπιέμαι.
Καλή σταδιοδρομία, υπέροχη ζωή, αληθινά χαμόγελα, βαθιά αισθήματα, αστείρευτη δημιουργικότητα, χαρά και όνειρα σε μένα και τους έτερους πτυχιούχους φίλους: Έλ., Χρ, Ελ. και Γρ.
Για τους υπόλοιπους που έρχεται κι η σειρά τους...Απολαύστε τις στιγμές χωρίς κανένα δισταγμό και καμιά αμφιβολία! Μια φορά μόνο έρχονται κι ύστερα φεύγουν οριστικά.
Για όλους μας: Ποτέ μην τα παρατάς επειδή φοβάσαι, να φοβάσαι όταν τα παρατάς (εγώ να τ' ακούω αυτά!)
Και τώρα που αυτο-ανέλυσα την ψυχική μου διάθεση, θυμήθηκα κάτι πάρα πολύ σημαντικό:
ΠΗΡΑ ΤΟ ΠΤΥΧΙΟ ΜΟΥ!!! :-)
Υ.Γ. Τα καλύτερα θα 'ρθουν... αλήθεια! Θα δεις... κι εγώ θα το δω!
Δεν θα μιλήσω για τη συγκεκριμένη μέρα και την εθνική εορτή μας. Βεβαίως γιορτάζουμε την επανάσταση των Ελλήνων ενάντια στον επί 400 χρόνια τουρκικό ζυγό και τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου (νονούλα μου Χρόνια σου Πολλά, Υπέροχα και Λατρεμένα), αλλά αυτό συμβαίνει κάθε χρόνο τέτοια μέρα. Θέλω να μιλήσω για τα μικρά, απλά, αλλά τόσο ουσιαστικά που με γεμίζουν χαρά...τους ανθρώπους και τις στιγμές, σ' ενα δωμάτιο, με ένα σπιτικό γλυκό, με χαμόγελο, με πειρακτική διάθεση, με αγάπη.
Παρέα, ωραία έννοια, βαθιά, τη νιώθεις μόνο αν τη ζεις όπως πρέπει, με ανοιχτή καρδιά και καθαρό βλέμμα, χωρίς κριτική, επικρίσεις, χωρίς φόβο, χωρίς γιατί, πώς, δεύτερες σκέψεις και μη. Ωραία έννοια!
Και ακόμη ωραιότερη η αίσθηση να βρίσκεσαι με αγαπημένα πρόσωπα που σου έχουν λείψει και θες να δεις ή να συναντήσεις υπό πιο ευνοϊκές και γλυκές συνθήκες. Να τους φροντίζεις, να φτιάχνεις κάτι για αυτούς, ένα γλυκό (ε, ναι είμαι εξαρτημένη απ' τα γλυκά...και είμαι καλά -λέμε τώρα!), να σκέφτεσαι τί θα μπορούσε να τους αρέσει, να κουράζεσαι για να είναι όλα τέλεια, αλλά να μη σε νοιάζει η κούραση, γιατί κάνεις κάτι για ανθρώπους που αγαπάς, να γεμίζεις ανείπωτη χαρά όταν τους βλέπεις να πλησιάζουν την πόρτα της εισόδου και να χαμογελάς, να ανυπομονείς για εκείνους που κατεβαίνουν απ' το ταξί και φτάνουν σιγά-σιγά και να ξεχνάς πως η αφορμή είναι μια επικείμενη ορκωμοσία, γιατί η ουσία είναι οι άνθρωποι και το "μαζί", οι αφορμές θα' ναι πάντα αφορμές...
Έτσι λοιπόν, θα μου ευχηθώ καλή σταδιοδρομία, αλλά κυρίως υγεία, αγάπη, ευτυχία, όνειρα πολύχρωμα και φωτεινά, δημιουργικότητα, αισιοδοξία, καλοτυχία, πληρότητα, ισορροπία, ηρεμία, ελεύθερη ψυχή και ανθρώπους που να μ' αγαπούν αληθινά, όπως ακριβώς χρειάζομαι, να με ηρεμούν και να με κάνουν να χαμογελώ και να βλέπω πως η ζωή είναι ωραία, χωρίς ποτέ να παραδίδω τα όπλα αμαχητί.
Τα ίδια εύχομαι και σε όλους τους αγαπημένους μου, είτε θα παραλάβουν το πτυχίο τους, είτε θα γίνει κι αυτό σύντομα, είτε ετοιμάζονται για ένα καινούργιο κύκλο ζωής ξεκινώντας απ' την αρχή.
Τη Δευτέρα κλείνει ένας μεγάλος και σπουδαίος απ' όλες τις απόψεις κύκλος ζωής κι ελπίζω ν' ανοίξουν άλλοι ακόμη πιο ωραίοι, δημιουργικοί, ευχάριστοι, σημαντικοί κι επιτυχημένοι. Λέω αντίο σε 4 χρόνια που έφεραν εμπειρίες, εντάσεις, συγκινήσεις, δάκρυα, άγχη, χαμόγελα, χαλαρές, σουρρεαλιστικές, ξεκαρδιστικές και ξέγνοιαστες στιγμές, γέλια, θυμό, φόβο, αμφιταλάντευση, αμφισβήτηση, αληθινή αγάπη, αλλαγές μικρές και μεγάλες, ανθρώπους που ήρθαν κι έφυγαν, ανθρώπους που έμειναν, ανθρώπους που ήρθαν ξαφνικά, αναπάντεχα προς το τέλος, αλλά όσοι είναι εδώ(συναισθηματικά) τώρα έκαναν πιο όμορφη την καθημερινότητα και δεν σκοπεύω να τους αποχαιρετήσω μαζί με το πανεπιστήμιο. Στα καλύτερα που έρχονται, λοιπόν!
Την προηγούμενη εβδομάδα κυκλοφόρησε ο νέος δίσκος του αγαπημένου Αντώνη Ρέμου και άκουσα ένα τραγούδι που λάτρεψα και μας το αφιερώνω...
"Κάνε να φύγεις"
Μια μεγάλη καταστροφή, πρωτόγνωρη, ταρακούνησε κυριολεκτικά ολόκληρο τον πλανήτη. Μια φυσική καταστροφή μας θύμισε πως με τη φύση δεν πρέπει να παίζεις, γιατί εκείνη μας φιλοξενεί για όση ζωή έχουμε κι αν ποτέ καταστραφεί, πρώτοι εμείς θα χαθούμε. Βλέπετε, συχνά ξεχνάμε ότι αν δεν υπήρχε φυσικό περιβάλλον το είδος μας (το ανθρώπινο) δεν θα είχε εμφανιστεί ποτέ κι ίσως μαζί του να μην έφερνε κι όλα τα άσχημα που συνοδεύουν τα καλά κι όμως πολλές φορές τα ξεπερνούν.
Στην Ιαπωνία που η τεχνολογία αγγίζει τις εικόνες των ταινιών επιστημονικής φαντασίας, η οργάνωση και η εκμηχάνιση όλων των λειτουργιών είναι δεδομένη και παραδειγματική, έγινε σεισμός ύψους 8,9 της κλίμακας ρίχτερ και εν συνεχεία δημιουργήθηκε ένα τεράστιο παλιρροϊκό κύμα με αποτέλεσμα χιλιάδες χαμένες ζωές, τον κίνδυνο πυρινικής καταστροφής και μια διαπίστωση: η φύση εκδικείται την έλλειψη σεβασμού των ανθρώπων.
Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί κάποιος να φτιάχνει εργοστάσια πυρηνικής ενέργειας και πυρηνικά όπλα τα οποία πέρα απ΄το ότι μπορούν να αποβούν μοιραία για την ανθρώπινη ζωή, είναι ευρέως γνωστό ότι καταστρέφουν ολοσχερώς το περιβάλλον και εξαφανίζουν τη ζωή στη Γη όπως την ξέρουμε. Δεν με ενδιαφέρει αν οι κυβερνήσεις θεωρούν οικονομικά προσοδοφόρα μια τέτοια κίνηση για λόγους που δεν γνωρίζω (δεν έχω απολύτως καμία γνώση επί του θέματος και τ' ομολογώ), ωστόσο θεωρώ απαράδεκτο να διακινδυνεύουν και να θυσιάζονται όχι μόνο ζωές, αλλά και η ύπαρξη οποιασδήποτε μορφής ζωή (ίσως μόνο οι κατσαρίδες θα επιβιώσουν).
Ζήσαμε ένα Τσερνομπίλ με συνέπειες θανάτους, παραμορφώσεις, χρόνιες ασθένειες και τερατογενέσεις. Μέχρι και σήμερα δεν είναι εντελώς σίγουροι οι κάτοικοι των γύρω περιοχών, αν ο υδροφόρος ορίζοντας έχει καθαρίσει εντελώς.
Σκεφτείτε τις ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις αυτού που γίνεται στην Ιαπωνία (νομίζω όλοι απευχόμαστε τα χειρότερα)... Κι η Τουρκία εν μέσω τέτοιας κρίσης επιμένει να εντάξει την πυρηνική ενέργεια στα "προϊόντα" της. Τόσο μυαλό!
Για τις ζωές κανείς δεν λυπάται, για τους ανθρώπους; Μόνο το χρήμα, η εξουσία και η παραγωγή τρόμου αφορά αυτά τα ανθρωποειδή;
Νομίζω πως ο αείμνηστος Νίκος Καζαντζάκης μπορεί να τα πει όλα, χωρίς εγώ να πω τίποτα: «Ε κακομοίρη άνθρωπε», είπε δυνατά, «μπορείς να μετακινήσεις βουνά, να κάμεις θάματα, κι εσύ να βουλιάζεις στην κοπριά, στην τεμπελιά και στην απιστία! Θεό έχεις μέσα σου, Θεό κουβαλάς και δεν το ξέρεις - το μαθαίνεις μονάχα την ώρα που πεθαίνεις, μα 'ναι πολύ αργά. Ας ανασκουμπωθούμε εμείς που το ξέρουμε, ας σύρουμε μπορεί να μας ακούσουν!» Δεν υπάρχει δύναμη πιο ιμπεριαλιστική στον κόσμο από την ψυχή του ανθρώπου. Καταχτάει, καταχτάται και όλο κι η αυτοκρατορία της φαντάζει στενή, πλαντάει, και θέλει να κυριέψει τον κόσμο για να μπορεί ν' ανασάνει.
Για τις χαμένες ζωές θα πω μακάρι να είναι οι τελευταίες, αλλά για τις χαμένες ψυχές των ζωντανών θα πω ή να βρουν το δρόμο τους ή να πάρουν και το άδειο σώμα μαζί.
Να σεβόμαστε και ν' αγαπάμε τη φύση, γιατί είναι πολύ καλή οικοδέσποινα που την ταλαιπωρούμε, της λερώνουμε το σπίτι, της καταστρέφουμε τα υπάρχοντα κι εκείνη υπομένει, μόνο που όπως όλοι, κάποια μέρα φτάνει στο μη παρέκει και θα μας πετάξει έξω κλοτσηδόν. Τόσους αιώνες γίνονται ζυμώσεις στη Γη και θα συνεχίσουν, το ότι υπάρχουμε τώρα εμείς δεν αλλάζει την εξέλιξη και τις διεργασίες που πάντα γίνονταν και πάντα θα γίνονται. Γι' αυτό λίγος σεβασμός και ταπεινοφροσύνη μπροστά στο μεγαλείο της είναι απαραίτητα, γιατί τίποτε δεν μας χρωστάει και της χρωστάμε τα πάντα...
Σ' έναν κόσμο που οι πόλεμοι, οι καταστροφές και οι κίνδυνοι καταστροφής θα ήταν άγνωστες λέξεις, οι άνθρωποι ή θα είχαν κάνει λοβοτομή ή θα άρχιζαν να είναι περισσότερο έξυπνοι και λιγότερο εξουσιομανείς.
Χιλιάδες χαμένες ζωές κι ακόμη εκατομμύρια να ανησυχούν για το τί μέλλει γενέσθαι...Ένα φυσικό φαινόμενο που συνταράζει και μας οδηγεί σε κάτι που φοβίζει περισσότερο...
Πόση παράνοια.
Υ.Γ. Για τις ψυχές που αναζητούν η μία την άλλη και πάντα θα βρίσκονται στην ελπίδα, στην επιθυμία, στην αλήθεια, στην καρδιά, στην ανθρωπιά, στη βαθιά πεποίθηση, στη ζωή εις το διηνεκές...
