"Όσο τα μάτια σου θα έχουν το ίδιο χρώμα
θα σ' αγαπάω, ας βρεθώ σε ξένο σώμα
όσο τα μάτια θα 'χουν κάτι από νύχτα
θα σου φωνάζω δεν σ' αλλάζω
Καληνύχτα"
Καληνύχτα- Τάνια Τσανακλίδου
Τις πιο ανήσυχες:
"Είναι ακριβός ο αέρας που φτύνεις
ακριβό το ποτό και το πίνεις τρύπιες τσέπες και μακό φανελάκι είναι ο κόσμος μπουκιά και φαρμάκι
Φθινοπώριασε μου έλεγε μια φίλη, ε, όχι και φθινοπώριασε Αυγουστιάτικα! Εντάξει, αεράκι έχει και πολύ καλά κάνει γιατί σκάσαμε και φέτος απ' τη ζέστη, καλοκαίρι γαρ. Βέβαια, πάει κι ο Αύγουστος, άλλος ένας καλοκαιρινός μήνας έφτασε στην εκπνοή του κι ούτε που έχω συνειδητοποιήσει πότε ήταν Μάης και πότε μπαίνει Σεπτέμβρης. Ίσως να φταίει που έμεινα γι' άλλη μια φορά στην Αθήνα, ίσως που αντιμετώπισα την επέλαση των αθλιότερων έμβιων όντων, των τρισκατάρατων κατσαρίδων, ίσως πάλι ότι πρώτη φορά δεν έχω εξεταστική και οι περισσότεροι φίλοι μου έμειναν κατά κύριο λόγο στην πρωτεύουσα.
Ίσως όμως και να' ναι που αλλιώς το ονειρεύεσαι κι αλλιώς καταλήγει, άλλοτε καλύτερα, άλλοτε χειρότερα. Θα μείνω στο θετικό κομμάτι, ήταν ομολογουμένως μεγαλύτερο, το αρνητικό ας το πάρει ο χρόνος κι η λήθη.
Είδα, χόρτασα αγαπημένους ανθρώπους, απόλαυσα μαζί τους στιγμές, έκανα ωραίες βόλτες και μοναχικές για να ισορροπήσω εσωτερικά και να ανασυγκροτηθούν οι σκέψεις, να καθαρίσει το μυαλό, ένιωσα να μπορώ να τα καταφέρνω μόνη και να παραδέχομαι πότε χρειάζομαι έξωθεν βοήθεια, έμαθα να τολμώ και να μην αφήνω το άγχος και το φόβο να με καθηλώνουν και χαμογέλασα στη ζωή. Υπήρξαν στιγμές μεγάλης απογοήτευσης, λύπης, θυμού και μπερδέματος, αλλά αυτά πάντα θα έρχονται και θα φεύγουν, αρκεί να μην χαλάνε τη γενική εικόνα. Κι η γενική εικόνα ήταν πολύ ωραία!
Τα σχέδια, τα όνειρα, οι πεποιθήσεις μας για σχέσεις, ανθρώπους και την ίδια τη ζωή ανατρέπονται ξαφνικά, βγαίνοντας από τον ρου που βαδίζαμε και φτιάχνουμε έναν νέο. Κάθε τέλος δηλώνει μια καινούργια αρχή, της ζωής μας. Ένα περίεργο πράγμα μόλις ξεκινά ή τελειώνει μια εποχή ανοίγει και κλείνει αντιστοίχως ένας κύκλος. Η φύση -σου λέει- για όλα έχει προνοήσει, αν και μου δημιουργεί αντίθετα συναισθήματα και ανακούφιση που τα έχει φροντίσει όλα και τρόμο που πάντα θα κλείνει κάποιος κύκλος που ούτε είχαμε φανταστεί. Όπως ακριβώς αλλάζουμε τα ρούχα στις ντουλάπες, έτσι και το περιεχόμενο της ζωής μας...
Με τρομερή συχνότητα επαναλαμβάνω πόση ψυχική κούραση αισθάνομαι από καταστάσεις και ανθρώπους που δυστυχώς δεν προχωρούν και δεν έχω καμία διάθεση να σπρώξω με το ζόρι. Τότε είναι η στιγμή που θυμάμαι το ρεφρέν από ένα πολύ αγαπημένο τραγούδι της Βίκυς Μοσχολιού (και ναι, είναι σύνθεση του Σταμάτη Κραουνάκη!Σας παρακαλώ μην βρίζετε και μην χειρονομείτε, τυχαίο ήταν, αλλά τον αγαπώ) που λέει:
"Αλλιώς το είχα φανταστεί
Κι αλλιώς το πράγμα μού προκύπτει
Το σχέδιο δεν με καλύπτει"
Αυτό το καλοκαίρι θα μείνει αξιομνημόνευτο. Το πρώτο μου καλοκαίρι χωρίς εξεταστική, με την πρώτη συνέντευξη για δουλειά, το πρώτο δοκιμαστικό, την αγωνία για το αν θα βρω. πότε και πού δουλειά από το φθινόπωρο, τα χαλαρά καφεδάκια με αγαπημένα πρόσωπα, για πρώτη φορά καλοκαίρι και τόσο συχνά, νέοι άνθρωποι, ζεστές στιγμές, το πρώτο "πέσιμο" σε επαγγελματικό χώρο και η έντρομη έκφρασή μου, αλλά και ο απόλυτος ξεπεσμός του συγκεκριμένου προσώπου στην εκτίμησή μου και τέλος, αποχαιρετισμοί στη ζωή μέχρι χτες, σε πρόσωπα, καταστάσεις, στον παλιό μου εαυτό και στο καλωσόρισμα των νέων δεδομένων, προοπτικών κλπ
Ευτυχώς, πιστεύω ότι όλα στη ζωή γίνονται για κάποιο λόγο, για να μάθουμε κάτι και να περιμένουμε το καλό που θα έρθει. Εκεί, τη στιγμή που δύει ο ήλιος στον ορίζοντα γλυκαίνοντας το φως του και ο ουρανός γίνεται ροζ-βιολετί-λιλά και το γαλάζιο σπάει σαν μακρινό φόντο όλα μπορούν να μοιάζουν πιο αισιόδοξα, ήρεμα, ανακουφιστικά. Τουλάχιστον για μένα αυτό ισχύει, αλλά βλέπετε αυτά είναι και τα χρώματά μου, επομένως...
Εύχομαι να περάσατε ένα καλό και ήρεμο καλοκαίρι και να απολαύσετε τη συνέχειά του. Αν δεν ήταν και το καλύτερό σας, ποιος ξέρει, μπορεί οι επόμενες εποχές να σας αποζημιώσουν!
Καλό ξημέρωμα Κυριακής!
Υ.Γ. Ακόμη καλοκαίρι έχουμε, το φθινόπωρο είναι (λίγο) ακόμα μακριά.
Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας
κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά,
έναν ώμο ν᾿ ακουμπάτε την πίκρα σας,
ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας,
κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας,
έστω και μία φορά;
Είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή
για τους απεγνωσμένους;
(από τη Συλλογή: «Ανυπεράσπιστος Καημός»)
"Τέλος"
Τώρα που βρήκα πια μίαν αγκαλιά,
καλύτερη κι απ᾿ ό,τι λαχταρούσα,
τώρα που μου ῾ρθαν όλα όπως τα ῾θελα
κι αρχίζω να βολεύομαι μες στην κρυφή χαρά μου,
νιώθω πως κάτι μέσα μου σαπίζει.
Τελειώνει κι ο Ιούλιος κι έρχεται ο τελευταίος μήνας του καλοκαιριού που όσοι έχουν μείνει θα φύγουν κι όσοι έφυγαν νωρίτερα θα επιστρέψουν με βαριά καρδιά στην καθημερινότητά τους. Περίεργες διαθέσεις αυτό το καλοκαίρι έχουν οι άνθρωποι, σαν να μας βαραίνει κάτι, άλλα κοινά κι άλλα απολύτως προσωπικά, άλλα που μπορείς να μοιραστείς και να εξηγήσεις κι άλλα που είναι ανείπωτα, γιατί ούτε εσύ βρίσκεις λέξεις για να τα πεις.
Είναι όμως ανάμεσα στους άλλους κι οι ευτυχισμένοι άνθρωποι, που είναι σε αυτή τη διάθεση γιατί ονειρεύονται διακοπές, ζουν έρωτες κι αφήνουν τις αρνητικές σκέψεις για την επόμενη εποχή, τώρα είναι καλοκαίρι. Αφιερωμένο λοιπόν, σ'αυτούς που τρελαίνονται από έρωτα, αλλά και σε εμάς που τρελαινόμαστε γενικώς και θέλουμε να ξεφύγουμε λιγάκι.
Αχ, βρε Σταμάτη, πάντα οι μουσικές σου να με σαγηνεύουν πριν καν μάθω ότι είναι δημιουργίες σου, πού θα πάει πια αυτή η κατάσταση κύριε Κραουνάκη μου;;; Μ' έχετε καταστρέψει σας λέω...αλλά μ' αρέσει!(Ορίστε κατάσταση, μία στον ενικό, μία στον πληθυντικό σας απευθύνομαι, τα πρώτα σημάδια έγιναν εμφανή, πφφφ...)
Κάνεις ένα βήμα τη φορά κι αναρωτιέσαι μήπως είναι λίγο, μα αν κάνεις δέκα δεν θα είναι πολλά; Άρα; Μμμ, μάλλον πρέπει να μη φοβόμαστε τα αργά βήματα που καταλήγουν σε άλματα, να αφήνουμε τα πολλά και μαζεμένα για εκείνους που τα θέλουν, τα μπορούν ή και τ' αντέχουν.
Οι άνθρωποι δεν είμαστε μηχανές, δεν μπορεί να μας βάλει κάποιος στη μέγιστη ταχύτητα και να λειτουργούμε κατ' αυτό τον τρόπο. Έχουμε τους δικούς μας ρυθμούς, όποιοι κι αν είναι αυτοί.
Αναρωτιόμουν πώς μπορεί κάποιος να βιάζεται να μεγαλώσει, να περάσει από μια συγκεκριμένη περίοδο ζωής σε μια άλλη χωρίς καν να της δώσει την ευκαιρία να του δείξει τί φέρνει μαζί. Κι εγώ, δεν λέω, περίμενα με ανυπομονησία να περάσουν τα γυμνασιακά και λυκειακά χρόνια να φύγω από αυτό το τόσο μικρό κοινωνικό σύνολο που δεν μου πολυάρεσε ούτε η σύνθεσή του ούτε οι υποτιθέμενοι "κανόνες" του. Ωστόσο, δεν βιαζόμουν να μεγαλώσω, χαιρόμουν την ηλικία μου και υποσχέθηκα να διατηρήσω ένα από τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά εκείνης της περιόδου: την παιδικότητα, την αθωότητα και την αισιοδοξία με την οποία έβλεπα τον κόσμο, το καλό μέσα σ' αυτόν. Κι ως ένα σημείο νομίζω πως το πέτυχα. Για όλα τα άλλα που ήθελα να διορθώσω, να βγάλω στην επιφάνεια ή να κάνω χρειάστηκε και χρειάζεται ακόμη δουλειά και δρόμος, μα αν κοιτάξω πίσω έχω διανύσει μια διαδρομή που ούτε φανταζόμουν ούτε ονειρεύτηκα ποτέ. Ίσως να υπήρξαν κι απογοητεύσεις αρκετές, δεν υπάρχει όμως σύγκριση με όλα τα ωραία πράγματα που με έφεραν στο σήμερα, στιγμές, αποφάσεις, πράξεις, ανθρώπους, σχέσεις, επιλογές που εξέπληξαν ακόμη κι εμένα.
Ήταν μικρά βήματα που έφτιαξαν αρχικά ένα μονοπάτι και τώρα πια έναν μικρό δρόμο, κάποτε ίσως γίνει μια λεωφόρος, το αν, πότε και πώς είναι κάτι που εξαρτάται από τη δική μου θέληση, προσπάθεια και ταχύτητα. Μερικά πράγματα είναι και θέμα συγκυριών, μην το ξεχνάμε.
Θέλω να καταλήξω στο ότι πολλές φορές παρέκκλινα της πορείας που είχα στο μυαλό μου κι αυτό μόνο σε καλό μου βγήκε, έμαθα για μένα πολλά που δεν είχα σκεφτεί, αντεπεξήλθα σε συνθήκες και καταστάσεις πέρα από το φαντασιακό μου κι ένιωσα πιο σίγουρη για τις δυνάμεις μου. Ήρθαν στιγμές που απελπίστηκα, πανικοβλήθηκα, ένιωσα να βρίσκομαι σε μια δίνη, αλλά τα κατάφερα, αντιμετώπισα τις δυσκολίες βγαίνοντας πιο δυνατή. Μικρά βήματα, ίσως ανεπαίσθητα για τους άλλους, αλλά σημαντικά για μένα. Συνεχίζοντας να εμπιστεύομαι τους ανθρώπους και να τους αγαπώ αρκεί να το νιώσω, πιστεύοντας στο καλό που διαθέτουν και αφήνοντας τις αμφιβολίες στην άκρη.
Ήρθε κάποιες φορές κι η απογοήτευση κι η αμφιταλάντευση στο πώς πρέπει πια να πορεύομαι και κατέληξα πως είμαι έτσι ακριβώς, δεν αλλάζω, μονάχα εξελίσσομαι και το μόνο που προτίθεμαι να κάνω είναι να προστατεύω τον εαυτό μου και τις επιθυμίες μου θέτοντας ευδιάκριτα όρια στους άλλους, να είμαι δηλαδή πιο ανθεκτική στις αναποδιές και πιο προστατευτική με μένα.
Τα βράδια είναι ωραίο να κοιμάσαι ξέροντας πως έχεις κάνει τις -σωστές δεν ξέρω, αλλά- δικές σου επιλογές και δεν έχεις ανοιχτούς λογαριασμούς με τους ανθρώπους ή το υποσυνείδητό σου.
Τί μ' έπιασε καλοκαιριάτικα και τέτοια ώρα θ' αναρωτιέστε...Τίποτε συγκεκριμένο. Απλώς, θυμήθηκα -μέσα από πολλές και διαφορετικές συζητήσεις των τελευταίων ημερών- πως ό,τι κι αν είμαι, πάνω απ' όλα είμαι εγώ, σκέφτομαι μ' έναν συγκεκριμένο τρόπο, αισθάνομαι και το εκφράζω με τον δικό μου άμεσο κι ειλικρινή τρόπο, έχω μια κοσμοθεωρία που ίσως μοιάζει πολύ ουτοπική και ροζ, αλλά είναι αυτό που κάνει να περνάει ακόμη μια μέρα και να μην γίνεται μαύρος ο ουρανός μου, αλλά να παραμένει καταγάλανος και φωτεινός, χαμογελάω χωρίς δεύτερες σκέψεις, λέω αυτό που σκέφτομαι και δεν κρύβω υπονοούμενα, ελπίζω κι αισιοδοξώ ότι ο καθένας μας θα θέλει, προσπαθεί και θα κάνει τον εαυτό του καλύτερο για να γίνουμε μια κοινωνία αλληλεγγύης, αλληλοσεβασμού και εξέλιξης και δεν θέλω να πάψω να το πιστεύω.
Είναι παιδιάστικο; Δεν πειράζει, αν περιμέναμε να φτιάξουν τον κόσμο οι μεγάλοι θα είχε καταστραφεί ήδη... Τα όνειρα είναι ένα κομμάτι της παιδικότητας και αθωότητάς μας, εσείς έχετε πάψει να ονειρεύεστε;
Αν πού και πού ο ορίζοντας μικραίνει, γίνεται κάπως γκρι και απελπιζόμαστε λες και το σύμπαν καταρρέει, δεν είναι τίποτε, απλές ανθρώπινες κυκλοθυμικές αντιδράσεις, αρκεί να συνερχόμαστε πολύ-πολύ γρήγορα και να κοιτάμε τα σύννεφα σαν να είμαστε εκεί. Πέφτουν οι άνθρωποι απ' τα σύννεφα, ας μην μετρήσω τις δικές μου πτώσεις, αλλά δεν θα τα βαρεθώ ποτέ, κάνω μια βόλτα από τη γη και μετά την κοιτώ ενώ παίζω σ' αυτά, αυτή η οπτική κάνει τη διαφορά...κι ας δένω με επιδέσμους τα τραύματα απ' τις πτώσεις. Αρκεί που μπορώ ν' ανέβω ξανά!
Υ.Γ. Η "επιλεκτική χρεοκοπία" έφερε τη χώρα σε μια κατάσταση που ακόμη δεν έχουμε καταλάβει αν είναι κάπως καλό ή πολύ κακό, το να χρεοκοπήσουν κι οι ελπίδες μας από επιλογή είναι αυτοκτονία. Και ξέρετε, η αυτοκτονία είναι δειλία. Ε, όχι και να 'μαστε δειλοί! Η ζωή θέλει τόλμη, ρίσκο και αποφασιστικότητα, γι' αυτό βάλτε το πιο ωραίο σας χαμόγελο και ζήστε τη, δικές σας οι επιλογές, δικά σας τα όνειρα και τα όρια για το πού φτάνουν. Μην είστε τσιγκούνηδες, έλα ν' ανοίγουμε τα όρια! Μήπως ο ουρανός είναι πολύ κοντά; Ε, τότε τι λέτε... για το σύμπαν;
Μια μέρα ζεστή, πολύ ζεστή, Σάββατο στην καρδιά του Ιουλίου, στη μέση του καλοκαιριού κι ό,τι κι αν θες να σκεφτείς δεν μπορείς. Κάτι σε αποσυντονίζει. Η θερμοκρασία, το φεγγάρι, η θάλασσα που ενώ είναι μακριά ακούς τα κύματα στην παραλία(δεν είναι τίποτε, η Ζαν ντ'Αρκ χειρότερα άκουγε!), οι φωνές έξω από τα ανοιχτά παράθυρα, η μυρωδιά του καρπουζιού, η γεύση από το παγωτό στον ουρανίσκο, οι αναμνήσεις από περασμένα καλοκαίρια, η προσμονή των διακοπών, μια μικρή μελαγχολία που προσπαθείς να κρύψεις αφού δεν μπορείς να εξηγήσεις, ένας έρωτας που έχει καταλάβει το νου σου(αχ, εσείς οι ερωτευμένοι, αυτή είναι η εποχή σας, απολαύστε την!), όλα όσα συμβαίνουν γύρω σου και σε κάνουν να σκορπίζεις τη σκέψη σου στο άπειρο για να γλιτώσεις...Κάτι.
Εκεί ακριβώς, μέσα στην απόλυτη διάσπαση κοιτάς τον ουρανό και το συνειδητοποιείς: όλος ο κόσμος πατά στη γη, ζει, προβληματίζεται, αγχώνεται, ανυπομονεί, χαμογελά, δακρύζει, δυσφορεί, τρέχει, πανικοβάλλεται, ηρεμεί, περιμένει ν' ανάψει το φανάρι, προσπερνά, κοιτά την ώρα, κοιτά πίσω, δεξιά, αριστερά, μπροστά... κι από ψηλά, εσύ στα σύννεφα. Με μια στροφή κι άλλη μια να περιμένεις την ασημένια βροχή για να δροσίσει την ψυχή...
