Δευτέρα, 8 Νοεμβρίου 2010

Αποχή κι επιλογές-καταστροφές (στις εκλογές) είναι πολλές...

Μεγαλώνοντας συνειδητοποιώ ότι εγώ κι ο κόσμος γύρω μου κινούμαστε σε εντελώς διαφορετικές τροχιές. Άλλες φορές είναι καλό, γιατί αποδέχεσαι και χαίρεσαι το γεγονός ότι είσαι διαφορετικός, άλλες πάλι απορείς πώς είναι δυνατόν να σκέφτεσαι με τόσο διαφορετικό τρόπο απ' τους άλλους. Παράξενο.
Κυριακή 7 Νοεμβρίου και η Ελλάδα βρισκόταν σε εκλογικό αναβρασμό, αυτοδιοικητικές εκλογές με άρωμα πολιτικού εκβιασμού.Ω, μα πόση υποκρισία χωρά σε μια μικρή χώρα;
Ξύπνησα μια λογική ώρα για τα δικά μου δεδομένα, πήρα το χρόνο που χρειαζόμουν για να ξυπνήσω, να μπω σε διάθεση να βγω να περπατήσω μέχρι το εκλογικό κέντρο (το οποίο για έναν ανεξήγητο λόγο δεν είναι κανένα από όλα τα σχολεία-εκλογικά κέντρα που περνάω μέχρι να φτάσω στο δικό μου), ετοιμάστηκα και πήγα, κατά τις 2:30-3 παρά, να ρίξω με δόξα και τιμή την ψήφο μου. Η ζέστη ανυπόφορη, λίγο η υγρασία, λίγο το τόσο περπάτημα, λίγο ο μικρός χώρος του παραβάν, δεν θέλει πολύ. Η αίθουσα σχεδόν άδεια, ένας κύριος ήταν μόνο που ψήφιζε πίσω απ' το παραβάν. Ένας δικαστικός αντιπρόσωπος μιλούσε στο κινητό, οι δύο έφοροι δίπλα σημείωναν τα στοιχεία μου και τα συνέκριναν με τις λίστες τους. Ένας κύριος αυστηρός κι αμίλητος -μάλλον κακοδιάθετος που του έμελλε να περάσει μια τόσο όμορφη μέρα σε μια σχολική αίθουσα- μου έδειχνε επίμονα να περάσω στο παραβάν. Στην απορία μου για το αν θα μου δώσουν και τα ψηφοδέλτια για την περιφέρεια -πρώτη φορά σε εκλογές αυτοδιοίκησης βλέπετε- δεν μου απάντησε, αλλά μου ξαναέδειξε επίμονα και νευρικά με το χέρι να περάσω στο μπλε παραβάν να ψηφίσω.
Κοιτούσα τα ψηφοδέλτια με μια βαθιά ελπίδα να βρω σύντομα κάποιον που να ξέρω και να θέλω να ψηφίσω ή κάτι που να με κάνει να το ψηφίσω. Αυτά δεν ήταν ψηφοδέλτια, η καταστροφή του δάσους του Αμαζονίου ήταν, η οικολογική συνείδηση άφησε την τελευταία της πνοή! Σε μήκος παπύρου μια σειρά από ονοματεπώνυμα που λέρωναν το κάτασπρο χαρτί δήλωναν την υποψηφιότητά τους και την ανάγκη της ψήφου μου, του σταυρού μου. Μέσα σ' αυτό το χαρτομάνι ένα πολύ μικρότερο, σχεδόν φοβισμένο κι αδιάφορο λευκό, χωρίς σημάδια και μαύρα τραύματα κρυμμένο μέσα στα άλλα ή στο τέλος.

Μια βδομάδα πριν είχα αποφασίσει να ψάξω για τους υποψήφιους της περιοχής μου, ώστε να αποφασίσω με απόλυτη βεβαιότητα και σιγουριά αυτόν που μου φαίνεται πιο ειλικρινής και άξιος. Δυστυχώς, βρήκα μόνο τα ονόματα των υποψηφίων δημάρχων των τριών από τις 6 ή 7 παρατάξεις που υπήρχαν κανονικά, όπως διαπίστωσα το μεσημέρι της Κυριακής. Μην φανταστείτε ότι βρήκα βιογραφικό, πολιτικό πρόγραμμα ή κάτι σχετικό, μόνο μερικές συνεντεύξεις που δεν πολυέβγαζαν και νόημα ή το προφίλ τους στο facebook που ενημέρωναν για τις ομιλίες και για άλλους πάλι, μόνο το όνομα, τίποτε άλλο. Τελικά, αν δεν είσαι κομματόσκυλο, δεν έχεις κολλητούς και γνωριμίες σε στρατηγικές θέσεις και δεν θες να ψηφίζεις σαν τυφλός που αφήνει να τον καθοδηγούν, δεν έχεις τύχη στην εκλογική ενημέρωση.
Ψήφισα όμως, υπερήφανα, δυναμικά, δηλώνοντας με την ψήφο μου, με το αναφαίρετο δικαίωμά μου, ότι δεν θέλω τον κόσμο και τον τόπο που μου δείχνουν, θέλω έναν πολύ καλύτερο, γιατί το αξίζω. Κι εγώ κι εσύ κι όλοι.
Φεύγοντας από το εκλογικό κέντρο είδα μια κοπέλα κι έναν άντρα να προσπαθούν να φέρουν έναν ηλικιωμένο -και μάλιστα πολύ καταβεβλημένο- κύριο, ο οποίος με το ζόρι στεκόταν όρθιος και, υποβασταζόμενος, μετά βίας έκανε αργά και μικρά βήματα. Τότε, αφού ξαφνιάστηκα κι απόρησα, αναρωτήθηκα αν πρέπει να συγκινηθώ που ο άνθρωπος αυτός θέλει, έστω και σ' αυτή την κατάσταση να ασκήσει το εκλογικό του δικαίωμα ή να θυμώσω, γιατί ίσως τον ταλαιπωρούν γιατί έχουν "υποχρέωση" σε κάποιον να ρίξουν τόσες ψήφους, άρα ας ξεσηκώσουμε και τον παππού μην χάσουμε το ψηφαλάκι. Δεν ξέρω, δεν μπήκα στον κόπο να ρωτήσω, ντράπηκα κιόλας να το κάνω κι έφυγα, αλλά δεν έφυγε από το νου μου. Να συγκινηθώ ή να θυμώσω;
Το 40% των Ελλήνων πολιτών απείχε από την εκλογική διαδικασία. Αυτό το 40% θεωρεί ότι οι εκλογές δεν τους αφορά ή ότι η αποχή είναι επαναστατική πράξη; Ας γελάσω πικρά. Όλους μας αφορά, αυτοί που είτε έχουν εξουσία στις περιοχές που ζούμε είτε στη χώρα μας, επηρεάζουν και καθορίζουν καλώς ή κακώς τη ζωή μας, αν θεωρούμε ότι ΔΕΝ μας αφορά ΠΟΙΟΣ καθορίζει τη ζωή μας, τότε υπάρχει πολύ σοβαρό πρόβλημα. Είναι ντροπή να ξεστομίζει κάποιος τη φράση "δεν θα πάω να ψηφίσω, γιατί έχω απογοητευτεί". Με δουλεύεις; Γι' αυτό πρέπει να πας να ψηφίσεις, για να δηλώσεις την απογοήτευσή σου και να κάνεις κάτι να αλλάξεις το σκηνικό που σου χαλάει την εικόνα!
Όχι σε μυαλά κολλημένα, κλεισμένα σε κουτιά, βουτηγμένα στη φορμόλη, η ζωή θέλει αέρα, φως, θέλει ν' ανοίγεις τα μάτια και να βλέπεις όχι απλώς να κοιτάς, να παίρνεις βαθιά ανάσα κι όχι μόνο ν' αναπνέεις. Πες το, μίλα με πράξεις, Απέχεις από τί; Από τη ζωή σου; Είναι δυνατόν; Με το να "ψηφίζεις αποχή"(τί κλισέ;!) είναι σαν να παραιτείσαι από την ίδια τη ζωή, από το δικαίωμά σου να επιλέγεις τον τρόπο που θα ζεις, να γυρίζεις την πλάτη στη δημοκρατία που χύθηκε αίμα για να την απολαμβάνουμε, στο δικαίωμα ψήφου που εμείς οι γυναίκες παλέψαμε αιώνες να το κατακτήσουμε και μόλις τον 20ο αιώνα επετεύχθη.
Η Αθήνα μαζοχιστικά ξαναψήφισε Κακλαμάνη, ωστόσο πάει και σε δεύτερο γύρο, όπως και πολλοί δήμοι και περιφέρειες. Ίδωμεν. Η τροχαία ήδη απ' το μεσημέρι της Κυριακής βγήκε στους δρόμους μπροστά στα εκλογικά κέντρα να κόβει κλήσεις στους εκλογείς. Διπλώματα και πινακίδες δεν παίρνουν, εκλογές και την άλλη Κυριακή βλέπετε, αλλά οι κλήσεις κλήσεις. Ε, να μην πάρει κάτι φεύγοντας ο προηγούμενος δήμαρχος, ή να μην βγάλει τα προεκλογικά του έξοδα ο νέος; Τίποτε δεν αλλάζει όσο δεν αλλάζουμε εμείς.
Ο σουρεαλισμός συνεχίζεται και γιγαντώνεται αγαπητοί μου φίλοι! Σίγουρα είδατε -δεν μπορεί!- τις δηλώσεις Παπανδρέου για το εκλογικό αποτέλεσμα, όταν ευχαρίστησε τους πολίτες που "ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ψήφισαν ΠΑΣΟΚ". Εντάξει, είπαμε, υπάρχουν κομματόσκυλα, βαμμένα στα χρώματα του πολέμου, του κόμματος εννοούσα, με συγχωρείτε, αλλά τόσοι πρασινοφρουροί υπό τις παρούσες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες δεν το πιστεύω πως βρέθηκαν. Εσύ, Γεώργιε -του Ανδρέα- Παπανδρέου δεν ήσουν, τέκνο μου, που την περασμένη Δευτέρα στη διακαναλική συνέντευξη έλεγες πως αν ο λαός δεν στηρίξει έμπρακτα τους υποψηφίους που στέλνεις στις εκλογές, θα πάμε σε εθνικές για να πάρεις την ψήφο εμπιστοσύνης των πολιτών; Εεεεεεεεεεεεεεεεεεε; Γιώργο ξεχνάαααααααααααααας και μας δουλεύεις μες στα μούτρα μας και μου βγάζεις τα πιο βίαια και αρχέγονα ένστικτά μου!Και πίστεψέ με, ΔΕΝ το θες!
Μας δουλεύει κι εμείς κοιμόμαστε τον ύπνο του δικαίου!Και μας δουλεύει ποιός; Ο Γιώργος Παπανδρέου!Άκουσον-άκουσον, κόσμε! Ξυπνήστε βρε, ξημέρωσε κι όχι μια νέα μέρα φωτεινή, αλλά μέρα με νέα μέτρα βαριά κι ασήκωτα. Μπράβο! Δώστε την εμπιστοσύνη σας σε ανάξιους κι αφήστε το τιμόνι σε τυφλό να μας πάει ντουγρού στο γκρεμό, τρίτο βραχάκι δεξιά μετά το θάμνο. Συνεχίστε να απέχετε απ' τις εκλογές, γιατί προφανώς απέχετε απ' τη ζωή. Μην χαραμίζετε το δικαίωμά μας στη ζωή, στην αξιοπρέπεια, στο σεβασμό, στην ίση μεταχείριση, στη δουλειά, στη χαρά, στον ύπνο που ξεκουράζει το σώμα και το πνεύμα κι όχι αυτόν που αποβλακώνει.
Το 2010 σε μια έκρυθμη κατάσταση ή κάνε κάτι εφευρετικό να την εκτονώσεις ή άναψε το φιτίλι να γίνει ο κόσμος καινούργιος, αλλά μην κάθεσαι να κοιτάς τη ζωή να περνά μίζερα. Όχι, ούτε συμβουλές δίνω, ούτε μάθημα κάνω, με τί προσόντα άλλωστε; Απλώς, με πνίγει η απορία: Δεν ξέρω σε τί πιστεύεις, αλλά κάπου πρέπει να πιστεύεις, έτσι δεν είναι; Κάνε κάτι γι' αυτό, στήριξε την επιλογή σου, όποια κι αν είναι κι ας διαφωνώ μ' αυτήν, αλλά μην μένεις αδρανής κι αμέτοχος. Μην δίνεις το ελεύθερο να σ' εκμεταλλεύονται και να σε υπονομεύουν.
Μακάρι να ξέραμε πόση δύναμη έχουμε όλοι μας! Η ψήφος μας είναι δύναμη, μια μεγάλη δύναμη να αλλάξεις ό,τι δεν σου αρέσει. Γιατί δεν το κάνεις; Κι ας ρίξεις άκυρο, αλλά κάνε το! Βγες απ' το σπίτι σου κι αφιέρωσε 10 λεπτά απ' το χρόνο σου σε κάτι που καθορίζει όλα τα υπόλοιπα λεπτά σου. Δεν είναι πολύ, είναι όμως αρκετό για να κάνεις αυτό που πρέπει για σένα.
Συζητούσα νωρίτερα με τη μητέρα μου κι έλεγα με πάθος πόσο θέλω να βγει ο Μπουτάρης στη Θεσσαλονίκη, όχι λόγω ΠΑΣΟΚ, αλλά μόνο και μόνο για να σπάσουν τα νεύρα του Άνθιμου που νομίζει ότι μπορεί να ελέγχει τα πάντα και έχει τέτοια εξουσία που μπορεί και να τα καθορίζει. Η απάντηση της μητέρας μου με άφησε άναυδη με μια τεράστια αναρώτηση "είναι δυνατόν να με έχει φέρει στον κόσμο και να είμαστε τόσο μα τόσο διαφορετικές;" Η Ελληνίδα μάνα λοιπόν, ξεστόμισε ΤΗΝ κουβέντα: Εσύ όμως, επειδή δεν πιστεύεις, ενώ ο Άνθιμος πιστεύει, δεν θα βγει ο Μπουτάρης. Τί εννοείς, ρώτησα. "Ότι ο Άνθιμος πιστεύει, ενώ εσύ όχι, άρα..." μου απαντά. Δηλαδή, εγώ μητέρα τί είμαι, άθεη; "Α, δεν ξέρω, πάντως εκείνος πιστεύει περισσότερο από σένα!" Ο σουρεαλισμός όπως αντιλαμβάνεστε είναι στοιχείο της καθημερινότητάς μου. Αν ήταν έτσι οι καλοί Χριστιανοί, νομίζω πως ο καλός Θεούλης θα είχε απαγορεύσει να χρησιμοποιούμε το όνομα του παιδιού του για να αυτοχαρακτηριζόμαστε και αυτοπροσδιοριζόμαστε!
Κι εκεί είναι που κάνω την κίνηση ματ: "Όταν λέει ότι οι μαύροι  και όσοι δεν είναι Έλληνες δεν είναι άνθρωποι είναι χριστιανικό, αυτό μας δίδαξε ο Χριστός;" Με ένα μειδίαμα σχεδόν δηκτικό μου λέει: "Ναι." Ε, εκεί ήταν που σταμάτησα την κουβέντα και αποχώρησα αγανακτισμένη και σοκαρισμένη μεν, με το κεφάλι ψηλά δε, έχοντας πει την τελευταία λέξη: Λυπάμαι βαθύτατα που σκέφτεσαι έτσι, τόσο στενόμυαλα, ειδικά σ' αυτήν την ηλικία, γιατί δεν είσαι 80 χρονών. Το να σκέφτεσαι έτσι είναι ανεπίτρεπτο..." Το σκωτσέζικο ντους της μητέρας είναι πράγματι σοκαριστικό, από κει που λέγαμε ότι επιβάλλεται να πας να ψηφίσεις και να βγάλεις τα κομματικά απ' το μυαλό σου και τα κολλήματα που φέρεις ως κληρονομιά για να κάνεις τη διαφορά, μου πετάει μετά αυτό και μου γειώνει το πολύπριζο, ελληνιστί έκαψε όλα μου τα εγκεφαλικά κύτταρα μονομιάς.

Μην είμαστε άνθρωποι με στενά όρια και ορίζοντες, μην γίνουμε αδιάφοροι για να είμαστε mainstream, η μόδα κι οι εποχές αλλάζουν κι ανακυκλώνονται, μόνο που η ζωή τελειώνει πριν καν το καταλάβεις κι έχεις μόνο μία. Δεν θα υπάρξει επανάληψη, άρα φρόντισε τη μία φορά να τη ζήσεις όπως της αξίζει.
Καλό μας ξημέρωμα, έκλεισα δίωρο να γράφω. Και χρόνια πολλά, όμορφα και δημιουργικά στην Αγγελική, τον Άγγελο, τον Μιχάλη, τη Μιχαέλα, τον Γαβριήλ, τη Γαβριέλλα, τον Ραφαήλ, το Σταμάτη και σε όποιον άλλον ξεχνώ.
Υ.Γ. Κι επειδή αγαπώ πολύ τον Διονύση Σαββόπουλου και έχει γράψει κι ερμηνεύσει πολλά τραγούδια που ταιριάζουν στην περίσταση μας αφιερώνω μερικά: Ο πολιτευτής, Τον χειμώνα ετούτο και Άγγελος Εξάγγελος.
http://www.youtube.com/watch?v=GnI072W9g0g
http://www.youtube.com/watch?v=vN9i4FkiNww&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=cUxUPtUalEQ&feature=related

3 σχόλια:

  1. Ήμουν κι εγώ εκεί....
    Σαν τον κύριον τον αμίλητο, τον κακοδιάθετο... Ναι ναι!
    Και μάλιστα ενημερώθηκα τη στιγμή που πήγα να ψηφίσω!!!
    Γιατί ο δήμος δεν είχε τη σωστή διεύθυνση για να με ενημερώσει, ως ΤΟΥλΑΧΙΣΤΟΝ, όφειλε.
    Και μάλιστα αναγκάστηκα να παραστώ και να παραμείνω ως το πέρας της διαδικασίας (συμπεριλαμβανομένης και της σταυροδοσίας)ύστερα από απαίτηση της δικαστικού, η οποία πολύ γρήγορα έγινε απειλή για αναφορά και καταγγελία σε βάρος μου!!!
    ΕΛΛΑΔΙΣΤΑΝ!
    Υ.Γ. Γι΄αυτό δεν πήγε ο κόσμος να ψηφίσει.
    Κάτι ξέρει ο σοφός λαός....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ααααααααα, τόσο καλά!Φίλη μου, τί τράβηξες κι εσύ! Είπαμε, ζούμε σε μια υπέροχη χώρα!Όλα κυλούν ομαλά και ονειρεμένα στο στρουμφοχωριό!Αν πήγες νωρίς το πρωί, σφάλμα μέγα!Αλλά και πάλι θα σε γράπωναν, αφού σε είχαν καταχωρήσει!Επίσης, θα ήθελα να σημειώσω την πλεονεξία σου, καθώς οι άνθρωποι δεν σε ενημέρωσαν για να σου κάνουν ΕΚΠΛΗΞΗ!Φταίνε κι από πάνω;
    Υ.Γ. Η γρια τσιγγάνα και το μάτι της φταίνε για όλα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αχ! η άτιμη!
    Με μάτιασε τελικά είχε δεν είχε!
    Είναι και η Αφροδίτη με το Δία ανάδρομοι!
    Δε σωνόμουν με τίποτα!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή