Οι Κόρε. Ύδρο. (μας) χώρισαν, αλλά τους αγαπάμε ακόμη...

Οι Κόρε. Ύδρο. έκλεισαν τον εικοσαετή κύκλο τους με μια μίνι περιοδεία, κάτι εξαιρετικά σπάνιο για το αγαπημένο συγκρότημα από την Κέρκυρα που ό,τι κατάφερε το έκανε μόνο του. Κι αυτό πιστέψτε με, είναι κάτι που αξίζει το σεβασμό, το θαυμασμό και τα συγχαρητήριά μας.
Λίγα χρόνια πριν, έτυχε ν' ακούσω τυχαία στο ραδιόφωνο το "Όχι πια έρωτες". Στην αρχή, μου φάνηκε περίεργο, προσπαθούσα να καταλάβω αν η φωνή του Παντελή μου θυμίζει κάτι ή κάποιον. Τίποτε. Την άκουγα πρώτη φορά κι ακόμη κι αν στην αρχή με ξένιζε, ήθελα να μάθω ποιος/ποιοι είναι. Το τραγούδι μου δημιούργησε την περιέργεια να μάθω κι άλλα και να το ακούσω ξανά.
Αυτό είναι η πρώτη κερδισμένη παρτίδα στη μουσική. Εκείνη η μουσική που δεν είναι για όλους, που δεν θα αρέσει, δεν θα την καταλάβουν, δεν θα την εκτιμήσουν όλοι, αλλά δεν έχει και αποδέκτες με συγκεκριμένα κοινά χαρακτηριστικά.
Κόρε. Ύδρο. μπορούν να ακούν εντελώς διαφορετικοί άνθρωποι, με άλλες μουσικές προτιμήσεις και καταβολές, με άλλο τρόπο σκέψης, στιλ, ενδιαφέροντα, αλλά για κάποιον ανεξήγητο λόγο το μόνο τους κοινό είναι οι Κόρε. Ύδρο.
Όταν στις 18 Μαΐου 2013 βρέθηκα στη συναυλία που έδωσαν στο Gagarin 205 κατάλαβα τον λόγο. Ήταν ένα μυθικό live, από εκείνα που χαρακτηρίζεις εμπειρία ζωής, κεραυνοβόλο έρωτα και θέλεις οπωσδήποτε να το ξαναζήσεις. Ένα live με πολύ κακό ήχο, αλλά υπέροχους Κόρε. Ύδρο.
Λίγες εβδομάδες αργότερα, ξαναβρέθηκαν στην Αθήνα ως έκπληξη στη βραδιά για το line up του Up Festival στο Six d.o.g.s κι ήμουν και πάλι εκεί. Αυτή τη φορά ο ήχος ήταν πάρα πολύ καλός κι οι Κόρε. Ύδρο. υπέροχοι. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου -και δηλώσαμε ενθέρμως με την παρέα μου- ότι όποτε ξανάρθουν θα πάμε. Δυστυχώς, δεν τηρήσαμε την υπόσχεση, όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά η πρωινή δουλειά ήταν εμπόδιο στο ξενύχτι μια εργάσιμη ημέρα.
Βέβαια, αν ήξερα ότι αυτά τα live ήταν το κύκνειο άσμα του συγκροτήματος θα είχαν αλλάξει όλα, αλλά δυστυχώς το έμαθα μέσω της ανακοίνωσής τους στη συναυλία που έδωσαν στη Θεσσαλονίκη.
Ξαφνιάστηκα, λυπήθηκα, απογοητεύτηκα σαν έναν έρωτα που μόλις έχεις ενθουσιαστεί και περιμένεις τα καλύτερα που θα έρθουν, παίρνει τέλος και σε αφήνει με μια μετέωρη απορία και με τα σημάδια των φρένων από τα συναισθήματα που είχαν πάρει φόρα κι έτρεχαν.
Μετά, αναρωτήθηκα: γιατί τώρα, που ξαφνικά οι άνθρωποι που τους ακούν και τους ακολουθούν αυξάνονται; Μπορεί ποτέ να μην γίνουν εκατομμύρια, αλλά διαρκώς αυξάνονται κι είναι ένα κοινό πιστό, αφοσιωμένο, πωρωμένο.

Τότε, συνειδητοποίησα ότι έκλεισαν 20 χρόνια ζωής ως συγκρότημα κι εγώ τους ξέρω τα τελευταία 6. Ξεκίνησαν στα σχολικά τους χρόνια ως ένα γκρουπ φίλων, με αλλαγές, αποχωρήσεις, εισόδους, διαλείμματα, ανταμώματα, σπάνιες εμφανίσεις, αραιές κυκλοφορίες, δικούς τους ρυθμούς, δικό τους τρόπο, στηριζόμενοι στην αγάπη και το πάθος τους γι' αυτό που ήθελαν να κάνουν, όπως ακριβώς το ήθελαν. Και τα παρελκόμενα δεν είναι το φόρτε τους. Στις συνεντεύξεις φαινόταν, δεν ήταν αυτό το θέμα, αυτό ήταν κάτι που γινόταν στα πλαίσια μιας προώθησης, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα, δεν τους απασχολεί.
Βλέποντας τον Παντελή στη σκηνή, καταλάβαινες ότι εκείνη τη στιγμή είναι εκεί για σένα, τον καθένα ξεχωριστά κι ας μη σε ξέρει κι ας μη σε μάθει ποτέ, αλλά όχι με την έννοια ότι θέλει να σε κάνει να περάσεις καλά, αλλά θέλει να είσαι εκεί γι' αυτό που θα ζήσει εκείνος. Και πιστέψτε με, γι' αυτό περνούσες ακόμη καλύτερα από όσο θα μπορούσες να φανταστείς ποτέ!
Μέσα σε 20 χρόνια λοιπόν, περνώντας από την εφηβεία στην ενηλικίωση και φτάνοντας στο μέσον της δεκαετίας που αναθεωρείς πράγματα και καταστάσεις, είναι απολύτως λογικό να θέλεις να κάνεις καινούργια πράγματα, να δοκιμάσεις τον εαυτό σου, τις αντοχές σου, τις δυνατότητές σου, να νιώσεις ότι μπορείς να τα καταφέρεις και μόνος. Σε τέτοιου είδους σχέσεις πάντα έρχεται η στιγμή της ανεξαρτητοποίησης, του απογαλακτισμού αν θέλετε. Πρόκειται για μια φυσιολογική εξέλιξη και κυρίως, υγιή.
Ως -πρόσφατο- μέρος του κοινού που τους αγαπά, πωρώνεται και θα ήθελε να ξαναζήσει πολλές ακόμη βραδιές σαν εκείνες τις δύο με τις συναυλίες τους, έχω να πω ότι θα μου λείψουν τρομερά, στεναχωρήθηκα, ένιωσα ότι δεν πρόλαβα να τους χορτάσω και ακόμη νιώθω θλίψη.
Ως άνθρωπος, όμως, που πιστεύει στην αλλαγή και την εξέλιξη των άλλων ανθρώπων, στο δικαίωμα να αφήσουν το παρελθόν όπως το ήξεραν, παίρνοντας ρίσκο για το μέλλον, ως μια απολύτως προσωπική ανάγκη κι επιλογή απογυμνωμένη από τη γνώμη των άλλων, εύχομαι να κάνουν όλα όσα ονειρεύονται με τον τρόπο, το πάθος και την αγάπη που τους οδηγεί κι εμείς θα είμαστε εδώ να ακούσουμε αυτό που έχουν να πουν.

Έκαναν τα πάντα μόνοι τους, με τον δικό τους τρόπο, ό,τι κατάφεραν το έκαναν μόνοι έξω από νόρμες και συμβιβασμούς, αποδεχόμενοι την κατάσταση ως είχε, χωρίς όμως να αφήσουν και να τους παρασύρει. Μπορεί στην Κέρκυρα, όπως έλεγε ο Παντελής Δημητριάδης τον Απρίλιο που μας μίλησε τηλεφωνικά από εκεί, το κοινό να είναι σχεδόν ανύπαρκτο, αλλά από την άλλη, αυτό είναι και το εκπληκτικό. Κατάφεραν -προσέξτε, ένα εφηβικό αρχικά συγκρότημα- να αποκτήσουν φανατικούς λάτρεις σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και σε όλη την Ελλάδα (μπορεί όχι τόσους όσοι θα ήθελαν) οι οποίοι περίμεναν εναγωνίως και ενθουσιωδώς το επόμενο live τους.
Γιατί οι συναυλίες τους ήταν σαν ραντεβού, σου δημιουργούσαν πεταλούδες στο στομάχι και την ανάγκη να κοιτάς ημερολόγιο και ρολόι μέχρι τη στιγμή που θα μπεις στον συναυλιακό χώρο.
Όσοι τους έκριναν αυστηρά, αρνητικά ή τους "έθαψαν" κακεντρεχώς τις τελευταίες ημέρες, μία είναι η απάντηση: το να πετύχεις αυτό που κατάφεραν αυτοί οι άνθρωποι είναι σπουδαίο και μια περίτρανη απόδειξη ταλέντου, γιατί όταν δεν τους έχεις ξανακούσει ποτέ, δεν ξέρεις ούτε ένα τους τραγούδι, πας εξαιτίας άλλων στο live και φύγεις αναζητώντας όλη τους τη δισκογραφία και δηλώνεις ρητά "στην επόμενη συναυλία θα είμαστε οπωσδήποτε εκεί", τότε αυτοί οι άνθρωποι κάνουν κάτι πάρα πολύ καλά.
Κόρε. Ύδρο. θα μου λείψετε πολύ, αλλά θα είμαι εδώ να περιμένω την καινούργια, ακόρεστη μορφή σας.
Παντελή, Αλέξανδρε: Ήσασταν υπέροχοι. Θα συνεχίσετε να είστε, αλλά κάπως διαφορετικά, σωστά;

Μια ακόρεστη βραδιά στο Gagarin με τους Κόρε. Ύδρο. και τον Lumiere Brother

Υπάρχουν κάποια πράγματα ή και άνθρωποι, για τα οποία μπορεί να έχεις κάποιες εύλογες επιφυλάξεις, επειδή δεν ξέρεις πολύ καλά περί τίνος πρόκειται. Γι' αυτά ακριβώς είναι που ο ενθουσιασμός όταν σε καταπλήξουν είναι ακόμη μεγαλύτερος και τα απολαμβάνεις περισσότερο.
Δεν ξέρω πόσοι από εσάς έχετε βρεθεί σε live των Κερκυραίων Κόρε. Ύδρο. ή ποια είναι η άποψή σας για τη μουσική τους, το μόνο που μπορώ να σας πω είναι ότι δηλώνω επισήμως θαυμάστρια και δη, φανατική. Δεν πρόκειται να χάσω το επόμενο live τους στην Αθήνα.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή...
Το Σάββατο 18 Μαΐου το Gagarin 205 υποδέχθηκε μετά από τρία και πλέον χρόνια τους Κόρε. Ύδρο. με το κοινό να αδημονεί.
Το καλύτερο ξεκίνημα ήταν με τον Lumiere Brother (Θανάσης Χριστοδούλου) και τους μουσικούς του που με τα νέα κομμάτια από τον δίσκο "Twenty One" ομόρφυνε τη βραδιά και τα οποία στη ζωντανή εκτέλεση ακούγονται λίγο πιο ρυθμικά και σαφέστατα, κερδίζουν έδαφος! Δημιουργεί με τις μελωδίες του μια νοσταλγική, γλυκιά και δροσερή ατμόσφαιρα, γεμάτη φρεσκάδα. Το πιάνο δεν θα μπορούσε να λείπει, αν και προς το τέλος το αποχωρίστηκε για την ηλεκτρική κιθάρα που μία χορδή της έφυγε νωρίς. Γενικά, οι κιθάρες σ' αυτό το live πέρασαν πολλά, διότι και αργότερα στα χέρια του Παντελή Δημητριάδη (στιχουργού και τραγουδιστή των Κόρε. Ύδρο.) μία άλλη κιθάρα αποχωρίστηκε κι αυτή μια χορδή...

Βέβαια, μπροστά στο μεγαλείο της εμφάνισης των Κόρε. Ύδρο. αυτό είναι ασημαντότητα.
Μόλις ολοκληρώθηκε η εμφάνιση του Θανάση μεσολάβησε μισή ώρα με 40 λεπτά αναμονής μέχρι να εμφανιστούν οι ακριβοθώρητοι. Και έρχεται η μεγάλη στιγμή που ο Παντελής πατάει το πόδι του στη σκηνή, με τις μπεζ εσπαντρίγιες του και ενδυματολογικές επιλογές που παραπέμπουν στη δεκαετία του '70 και ξεκινά η εμπειρία... Αυτό είναι μια συναυλία των Κόρε. Ύδρο.: εμπειρία.
Εντάξει, ας το παραδεχτούμε, στην αρχή και για ένα αρκετά μεγάλο κομμάτι υπήρχε θέμα με τον ήχο και δη, σοβαρό. Ακούγαμε τη μουσική, αλλά δεν μπορούσαμε να ξεχωρίσουμε τί τραγουδούσε ο Παντελής. Κάτι απίστευτοι μικροφωνισμοί αιφνιδίασαν τα αυτιά μας, ωστόσο μόλις ξεπεράστηκαν αυτά τα προβλήματα, δεν μπορείς να σταθείς εκεί.
Στη συνέχεια, ανέφερε κι ο ίδιος πως υπήρξαν και δυσκολίες, κάποιοι που τις δημιούργησαν και ζήτησε συγγνώμη αν κι εκείνοι δημιούργησαν σε άλλους.
Ας γυρίσουμε, όμως, στη στιγμή που ανεβαίνει στη σκηνή ο Παντελής.
Βγάζει πουκάμισο, παίρνει το μικρόφωνο σαν να μην τον σταματά τίποτα, άλλοτε νωχελικός κι άλλοτε παθιασμένος τραγουδά τα μοναδικά κομμάτια τους με την σφραγίδα του συγκροτήματος και πέφτει στο κοινό που εκστασιάζεται. Δεν μέτρησα πόσες φορές, αλλά κάθε φορά το κοινό ήταν όλο και πιο ενθουσιώδες και παθιασμένο.

Προς το τέλος, ένας νεαρός ανεβαίνει στη σκηνή και τον αγκαλιάζει, κάποιος απ' το κοινό φωνάζει "Παντελή, άσε τα παιδιά να έρθουν κοντά σου" κι εκείνος λέει "εδώ είμαστε, ας έρθει όποιος θέλει" και όντως, ανεβαίνουν τρεις νεαροί και τον αγκαλιάζουν.
Τώρα θα το ισοπεδώσω, αλλά μετά τον Ρουβά (στα εγχώρια και για ευνόητους λόγους), τέτοιες εκδηλώσεις λατρείας δεν περίμενα. Βέβαια μετά από αυτό το live, το κατανοώ. "Προσηλυτίστηκα" κι εγώ!
Ο Παντελής Δημητριάδης είναι μια performance μόνος του, δεν χρειάζεται τίποτε άλλο πέρα από τον εαυτό του, την απίστευτη ενέργεια και "τρέλα" του, τα τραγούδια τους και το κοινό για το αμφίδρομο της σχέσης. Οι μουσικοί των Κόρε. Ύδρο. είναι απόλυτα εναρμονισμένοι και συντονισμένοι σ' αυτή τη "διονυσιακή" -όπως πολύ ορθά τη χαρακτήρισαν αρκετοί- ατμόσφαιρα.
Δεν θέλαμε να σταματήσει, αλλά από την άλλη ούτε εμείς, ούτε εκείνοι θα αντέχαμε κι άλλο, πέρασαν σχεδόν δυόμιση ώρες!
Το μόνο που θα ευχηθώ είναι η επόμενη φορά να είναι σύντομα! Ήταν μια φοβερή συναυλία, ακόμη και με τα αρχικά ηχητικά της προβλήματα, που θα την σκέφτομαι για μέρες...

Για να πάρετε μια πολύ μικρή γεύση -δεν συγκρίνεται με το ζωντανό- από το τί συνέβη στο Gagarin το Σάββατο 18/5, δείτε το επόμενο βίντεο και διαβάστε όσα ειπώθηκαν:

Κόρε. Ύδρο.- Όχι πια έρωτες

http://www.jumpingfish.gr/music/livereviews/6591?fb_action_ids=10151675435704108&fb_action_types=og.likes&fb_source=aggregation&fb_aggregation_id=288381481237582

Ακούγοντας για το φαινόμενο facebook...

Απόψε στο Gagarin 205 ήταν μια ξεχωριστή βραδιά. Τις Δευτέρες ο συγγραφέας Πέτρος Τατσόπουλος υποδέχεται διάφορους ανθρώπους και μιλούν με βάση μια θεματική στην ενότητα "Πάντα τη Δευτέρα". Η σημερινή ήταν "Ο συγγραφέας και το facebook, μια καλή, κακή, ψυχρή κι ανάποδη σχέση".
Η ώρα είναι 8, αλλά ο Πέτρος Τατσόπουλος δεν έχει εμφανιστεί. Στο χώρο βρίσκεται ήδη η ακαδημαϊκός και συγγραφέας Λένα Διβάνη και ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος, αργότερα εμφανίζονται ο Αύγουστος Κορτώ, ο Θανάσης Χειμωνάς κι ο Δημήτρης Σωτάκης. Ο Πέτρος Τατσόπουλος ήρθε λίγη ώρα αργότερα με αποτέλεσμα η συζήτηση να ξεκινήσει 9 παρά, κάτι που δυστυχώς δεν είναι πρωτοφανές για τα ελληνικά δεδομένα, αλλά είναι πολύ-πολύ άσχημο. Ειδικά, Δευτέρα βράδυ αυτή η μισή ώρα είναι πολύ σημαντική όταν μετακινείσαι με τα μέσα μαζικής μεταφοράς και προσπαθείς να τα προλάβεις έχοντας παρακολουθήσει με χαρά μια ενδιαφέρουσα συζήτηση. Εμείς ακριβώς λόγω αυτού του προβλήματος φύγαμε πριν το τέλος της συζήτησης.
Αλλά ας αφήσουμε το εκνευριστικό μέρος και πάμε στην ουσία...
Η συζήτηση ξεκινά, ο οικοδεσπότης μας συστήνει έναν-έναν τους καλεσμένους-συνομιλητές ξεκινώντας από τον -αγαπημένο, ε, ναι τί να κάνω!- Αύγουστο Κορτώ, συνεχίζοντας με τον Θ. Χειμώνα, Δ. Σωτάκη, Λ. Διβάνη και καταλήγοντας στον Β. Ραπτόπουλο. Τον τελευταίο τον είχα δει πριν 3 χρόνια στο εργαστήριο έντυπης δημοσιογραφίας ως προσκεκλημένο του Φ. Γεωργελέ, τότε καθηγητή και εξωτερικού συνεργάτη του τμήματος.
Ανέφεραν ένας-ένας πότε και πώς ξεκίνησε η σχέση τους με το εν λόγω μέσο κοινωνικής δικτύωσης, ο πιο "νέος" στην διαδικτυακή παρέα είναι ο Β. Ραπτόπουλος που έκανε το προφίλ τους μόλις πριν 10 μέρες. Ο Α. Κορτώ μετά από δυσπιστία για το νέο μέσο, που κατά πάσα πιθανότητα είναι... ένας ακόμη τρόπος να σου τρώει λεφτά, ή απευθύνεται μόνο σε όσους ψάχνουν ερωτικό -ή απλώς σεξουαλικό- σύντροφο -άρα γιατί να το κάνει εφόσον έχει σχέση;- αποφάσισε το 2009 να μπει στην μεγάλη και διαρκώς αναπτυσσόμενη οικογένεια του facebook. Οι υπόλοιποι μεταξύ 2005 και 2007.
Η Λένα Διβάνη με αφορμή το θέμα του cyber bulling, του διαδικτυακού εκφοβισμού δηλαδή, που ανέφερε ο Π. Τατσόπουλος πως είχε δεχτεί όταν παρουσίαζε την εκπομπή 1821 στον ΣΚΑΪ, τόνισε πως πάντα υπάρχουν άνθρωποι που αντιδρούν κατ' αυτόν τον τρόπο. Ωστόσο, αυτό που προφανώς ξέχασε ο κ. Τατσόπουλος κι οι άλλοι που δέχτηκαν απειλές και ύβρεις, είναι πως οι ίδιοι πυροδότησαν την κατάσταση μόλις ξέχασαν ότι δεν μιλούν στην παρέα τους, αλλά δημόσια. Η κα Διβάνη ανέφερε χαρακτηριστικά πως "για να μπει κάποιος πρέπει να του έχουμε ανοίξει την πόρτα", αυτό γίνεται όταν χάνουμε τον έλεγχο και τη συναίσθηση λόγου και κοινού το οποίο βλέπει όσα λέμε.
Όλοι μίλησαν για τη σχέση τους με το μέσο αυτό, πως πολλές φορές έχουν "φίλους" που ούτε καν γνωρίζουν την ιδιότητά τους ως συγγραφείς, ότι πολλές φορές μπορεί κάποιος να παρεξηγηθεί για κάτι που στην καθημερινότητα δεν θα συνέβαινε ποτέ και ζητά εξηγήσεις, ότι στο facebook δεν υπάρχει πλάκα, δεν μπορείς να αστειεύεσαι όταν δεν έχεις σιγουρευτεί ότι αυτό δεν μπορεί να παρερμηνευτεί και να προσβάλλει.
Υπήρξε διαφωνία στο κατά πόσον πρέπει να λογοκρίνεται κάποιος όταν γράφει κάτι στο προφίλ του. Ο Β. Ραπτόπουλος υποστήριξε πως δεν θα μπει στη διαδικασία να αυτολογοκρίνεται στο facebook όπως δεν το έχει κάνει και στα βιβλία του, για να εγείρει αντιδράσεις από την κυρία της ομήγυρης και τον Α. Κορτώ. Συγκεκριμένα, η κα Διβάνη ξεκαθάρισε πως το θέμα δεν είναι τα βιβλία, αλλά το διαδικτυακό αυτό μέσο και ο τρόπος που εκφραζόμαστε σ' αυτό. Εν συνεχεία, ο κ. Κορτώ σημείωσε πως αν δεν ενδιαφέρονταν όλοι οι συγγραφείς για την αποδοχή του έργου τους από το κοινό, τότε δεν θα έγραφαν βιβλία, θα τα άφηναν στο μυαλό τους. Επομένως, σαφέστατα τους νοιάζει να έχουν το κοινό μαζί τους κι επομένως πρέπει όσο μπορείς να συγκρατείς τον εαυτό σου και τα λεγόμενά σου. Άλλωστε, όλοι έχουμε μια φωνή που πρώτα λέει γύφτος, μετά λογοκρίνεται και τελικά λέμε ρομά. Αυτό πρέπει να συμβαίνει και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Όπως είπε μάλιστα, ο ίδιος δεν μπαίνει στο facebook για να στεναχωρηθεί, επομένως και να στενοχωρήσει κανέναν άλλο.
Μπορεί σε κάποια σχόλια η πρώτη του αντίδραση να είναι εκνευρισμός, αλλά μετά το σκέφτεται και απαντά ήρεμα, χιουμοριστικά και χωρίς εμπάθεια ή όταν είναι πολύ προσβλητικά και επιθετικά άνευ λόγου, δεν ασχολείται.
Οι απόψεις διίσταντο, οι ερωτήσεις του κοινού μετακίνησαν τη συζήτηση, αλλά και την πήγαν παρακάτω και λίγο πριν αποχωρήσουμε -πριν το τέλος(ανάθεμα τα μέσα μαζικής μεταφοράς που δεν μπορείς να βγεις σαν άνθρωπος!)- διατυπώθηκε η άποψη πως διευκολύνθηκε σε πολλά η ζωή μας και η σχέση μας με την πληροφορία και την τέχνη λόγω της τεχνολογίας, αλλά και η επικοινωνία, ιδιαιτέρως για ανθρώπους που δεν είναι τόσο κοινωνικοί...με όλα τα άσχημα που μπορεί να έχει φέρει.
Ομολογουμένως μια όμορφη και πολύ ενδιαφέρουσα βραδιά με δύο αρνητικές παρατηρήσεις, όχι επί του κύριου θέματος, αλλά ως προς τις συνθήκες. Πρώτον, ας μάθουμε επιτέλους να αρχίζουμε την ώρα που λέμε και όχι λέμε τότε και όποτε αποφασίσουμε ξεκινάμε. Δεύτερον, πότε θα σταματήσουν οι καπνιστές να καταδυναστεύουν τη ζωή μας;;; Τόσο τσιγάρο και κακό σ' έναν σχετικά μικρό χώρο με επίσης σχετικά λίγο κόσμο, να έχει μια ομίχλη νικοτίνης, αφού νομίζω έχω τσιγαρίλα στο στόμα...τί αηδία!
Ως προς τη συζήτηση αυτή καθαυτή, πολύ ενδιαφέρουσα, εποικοδομητική και ευχάριστη...Ωραίες κινήσεις!

Ένα απόσπασμα από τη συζήτηση: