Σάββατο, 26 Μαΐου 2012

Ο Αντώνης Καρυστινός με...κουβανέζικο αέρα!


Ο Αντώνης Καρυστινός ήρθε σήμερα το απόγευμα στο Spame Πακέτο με χαλαρή και πάρα πολύ καλή διάθεση, χαμογελαστός, κεφάτος, με χιούμορ, αυθορμητισμό και ειλικρίνεια που αρκετές φορές μας έπιασε εξαπίνης, αλλά και με ευχάριστες εκπλήξεις. Έκανε δώρο στους ακροατές μας διπλές προσκλήσεις για την παράσταση στην οποία πρωταγωνιστεί και για την οποία μιλήσαμε, το "Cuba Libre" και φυσικά, μας έκανε να αναθεωρήσουμε την άποψη που είχαμε για εκείνον ως πιο απόμακρο και όχι ιδιαίτερα χαμογελαστό και ανοιχτό. Διαψευστήκαμε πανηγυρικά!
Ότι πρόκειται για έναν γοητευτικότατο άνδρα είναι προφανές, όπως ότι είναι και ταλαντούχος, όλα τα υπόλοιπα όμως τα ανακαλύψαμε σήμερα.
Είναι πανύψηλος, σχεδόν σοκαριστικά, είναι αδύνατος, με ένα τεράστιο χαμόγελο τατουάζ(έχει κι ένα κανονικότατο τατουάζ στο μπράτσο), μάτια που πετούν σπίθες παιδικού ενθουσιασμού και σε κοιτούν κατάματα χωρίς να στρέφουν αλλού το βλέμμα. Καθηλωτικό και σχεδόν ξεγυμνωτικό. Αυτή η οπτική αυθάδεια μ' έκανε να κοκκινίσω ουκ ολίγες φορές και παρόλα αυτά συνέχιζε να με κοιτά μες στα μάτια (μα σας παρακαλώ, κοκκίνισα που κοκκίνισα, μην με κοιτάτε, επιδεινώνετε το πρόβλημα, ντρέπομαι, τα έχουμε πει!).
Η πειρακτική του διάθεση διάχυτη στην ατμόσφαιρα, αλλά κάθε φορά που με μια ερώτηση αισθανόμασταν όπως ο ποδοσφαιριστής που πάει να βάλει γκολ 4 μέτρα από τα δίχτυα κι εκείνη την ώρα ο διαιτητής σφυρίζει λήξη, ένιωθε την ανάγκη να επανορθώσει, μας ζήταγε συγνώμη που έκανε πλάκα και απαντούσε σοβαρά.
Τόνισε ότι θα μας περιμένει οπωσδήποτε στην παράσταση και να το κάνουμε, δεν πιστεύει να του το λέμε έτσι, εεεε; Ε, μα είπαμε, θα έρθουμε, αφού το είπαμε, τελείωσε!
Μάθαμε ωραία πράγματα. Ξεκίνησε τις σπουδές του στο θέατρο στα 26 του χρόνια, γέννημα θρέμμα Αθηναίος, αλλά με καταγωγή από μαμά Μικρασιάτισα και μπαμπά Συριανό. Η πρώτη επαφή του με το θέατρο ήταν μια παράσταση θεάτρου δρόμου που παρακολούθησε και τον γοήτευσε τόσο, ώστε να θέλει να κάνει σεμινάρια γι' αυτό. Οι ακροβάτες όμως, τον πήραν μαζί τους στο Φεστιβάλ Μεσογείου όπου έκανε ισορροπία σε σκοινί και περπατούσε σε ξυλοπόδαρα.
Αυτή η εμπειρία ήταν και σκληρή και άγρια, αλλά και πάρα πολύ όμορφη, καθώς η ελευθερία του να παίζεις στο δρόμο ήταν μοναδική. Αυτή η στιγμιαία συνάντηση με την τέχνη του περαστικού, όπως  είπε χαρακτηριστικά, που σταματά να κάνει ένα τσιγάρο (αν και ο ίδιος το έχει κόψει πια), να δει λίγο και να συνεχίσει την πορεία του, του έμαθε πολλά.
Το κυριότερο όλων ότι είναι υπεύθυνος για τον διπλανό του, πρέπει να τον κρατάς, να τον στηρίζεις, αλλιώς θα πέσει. Η έννοια της συνεργασίας έγινε, λοιπόν, κάτι πάρα πολύ σημαντικό κι είναι αυτό ακριβώς το στοιχείο που αποζητά και στις δουλειές του γενικά και στο θέατρο ακόμη πιο συγκεκριμένα.
Οι ηθοποιοί που δεν είναι ιδιαίτερα συνεργάσιμοι και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι ο εαυτός τους φαίνονται, όπως είπε. Είναι εκείνοι που στη σκηνή συνήθως είναι βαρετοί...
Δεν ένιωσε ποτέ ότι χάνεται στην υπερβολή του lifestyle που ακολουθεί τους αναγνωρίσιμους από την τηλεόραση ανθρώπους. Θέτει τα όριά του και δεν έχει επιτρέψει μέχρι τώρα, ούτε πρόκειται, να εισβάλλουν στη ζωή του και στα προσωπικά του. Δεν είναι αυτή η δουλειά του, εκείνος είναι ηθοποιός. Τα όνειρά του, άλλωστε, κινούνται γύρω από το θέατρο, ίσως και τον κινηματογράφο, αλλά δεν ονειρεύεται για την τηλεόραση. Είναι σίγουρος, ήρεμος, κατασταλαγμένος. Αστειεύεται με το σχόλιό μου ότι προφανώς όταν ξεκίνησε κι έπεσαν όλα τα περιοδικά πάνω του ανακηρύσσοντάς τον "άντρα της χρονιάς", θα μπορούσε να έχει ξεφύγει, να το πιστέψει και να τον παρασύρει όλο αυτό. Δεν κυκλοφορούσε με λιμουζίνες όμως, ούτε με ένα εξώφυλλο ιλουστρασιόν περιοδικού ανά χείρας, αλλά τί εκπληκτικό, μια ολόκληρη χρονιά δική του;! Γελάει.
Δεν τον ενοχλεί η -πολλές φορές αγενής- συμπεριφορά των θεατών που μπορεί να μιλάνε, να καπνίζουν, να κάνουν φασαρία, να μην σέβονται τον ηθοποιό, γιατί ίσως γι' αυτούς είναι πιο σημαντικό αυτό που θέλουν να κάνουν. Ίσως πάλι, να μην εκτιμούν τον ηθοποιό θεωρώντας τον πρόχειρο, επειδή τον έχουν μπροστά τους. Αλλά, εδώ ο άνθρωπος έχει παίξει στο δρόμο, αυτά του φαίνονται ασήμαντα. Το σημαντικό είναι να έρχεται κόσμος σε μια παράσταση, γι' αυτό γίνεται άλλωστε, για να την δουν πολλοί.
Όσο για τη θεατρική παιδεία στην Ελλάδα είναι τόση όση και η παιδεία γενικά. Όσο χώρο της δίνουμε. Υποστηρίζει, ωστόσο, ότι αν ξεκινήσει ο καθένας να διορθώνει τον εαυτό του, τότε θα μπορέσει να διορθώσει και τον κόσμο.
Εκεί, στο τέλος της κουβέντας, μάς έδωσε και τη συνταγή του cuba libre, το 'χε υποσχεθεί εξ αρχής βλέπετε, δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς!
Ένας πολύ ενδιαφέρων άνθρωπος που περάσαμε μαζί του ένα ωραιότατο απόγευμα στην πρώτη του ραδιοφωνική συνέντευξη που, απ' ό,τι είπε, του άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις. Και σ' εμάς, εκείνος.
Αν θέλετε να ακούσετε την εκπομπή, μπορείτε κάνοντας κλικ εδώ.

Τα στοιχεία της παράστασης:
"Cuba Libre", του Nilo Cruz
Μετάφραση: Μαργαρίτα Δαλαμάγκα - Καλογήρου
Σκηνοθεσία: Αναστασία Ρεβή
Κοστούμια: Μαρία Κονομή
Παίζουν: Παναγιώτα Βλαντή, Αντιγόνη Δρακουλάκη, Αντώνης Καρυστινός, Αργύρης Γκαγκάνης
Σχεδιασμός Φωτισμών: Γιάννης Κατσαρής
Φωτογραφίες: Έφη Χαλιόρη

Θέατρο Αγγέλων Βήμα, Σαρωβριάνδου 36, Ομόνοια.
Τηλ. 210 5242211 & 210 5242213
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Τετάρτη:19.00, Πέμπτη: 20.00, Παρασκευή: 20.00, Σάββατο: 20.00, Κυριακή: 19.00

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου